บทที่ 50 เมาเจียงและจู๋หลิง

"เมาเจียง! วัสดุดีๆ แบบนี้ นายดันเอาไปทำแค่ด้ามง้าวเนี่ยนะ! เอามานี่เลย ถอดออกตอนนี้ยังทัน!"

"ไม่มีทาง! จู๋หลิง เธออยู่นิ่งๆ สิ นี่มันของที่ท่านลอร์ดสั่งให้ทำนะ!"

"เลิกพล่ามได้แล้ว เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

"ฝันไปเถอะ!"

ตอนที่หวงอวี่เห็นช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญทั้งสองคน พวกเขากำลังแย่งชิงง้าวเล่มโตกันอยู่

ดูจากลวดลายสีแดงอมม่วงบนด้ามง้าวแล้ว ถ้าเดาไม่ผิด นั่นก็คงจะเป็นอุปกรณ์ที่ลอร์ดจงเทียนสั่งทำนั่นแหละ

แต่สิ่งที่ทำให้หวงอวี่แปลกใจก็คือ

หนึ่งในสองช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญที่เพิ่งเลื่อนขั้นมา เป็นผู้หญิงซะด้วย

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีผู้หญิงได้เป็นบุคลากรระดับสูงในอาณาเขตของเขา

ช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญทั้งสองคนดูอายุยังน้อยทั้งคู่

ผู้ชายชื่อเมาเจียง

หน้าตาจิ้มลิ้ม ตัวเล็กๆ รูปร่างดูผอมบางไปหน่อย

ส่วนผู้หญิงชื่อจู๋หลิง

หน้าตาสะสวย มีแก้มยุ้ยๆ นิดหน่อย สวมแว่นตาขอบดำหนาเตอะ

ภายใต้กรอบแว่น ดวงตาของเธอฉายแววซุกซน ไม่ได้ดูเรียบร้อยอ่อนหวานเหมือนหน้าตาเลย แต่กลับดูแก่นแก้วแสนซนซะมากกว่า

เมาเจียงกอดง้าวไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ถึงหน้าจะดุ แต่เสียงพูดกลับเบาหวิว อารมณ์เหมือนคนโกรธแต่ไม่กล้าโวยวาย

ส่วนจู๋หลิงกลับดูห้าวหาญเกินร้อย

เธอใช้สองมือดึงง้าวไว้แน่น ขาข้างหนึ่งยันกำแพงด้านหลังเมาเจียงไว้ พยายามจะแย่งง้าวมาจากอ้อมกอดของเขาให้ได้

"อะแฮ่ม..."

หวงอวี่ยืนดูอยู่พักใหญ่แล้ว

เมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครสังเกตเห็นเขา

เขาก็เลยแกล้งกระแอมไอเบาๆ

พวกช่างตีเหล็กระดับฝึกหัดที่ยืนมุงดูอยู่ พอหันมาเห็นหวงอวี่ ก็รีบทำความเคารพ แล้วรีบวิ่งกลับไปทำงานของตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน

หวงอวี่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นครูฝ่ายปกครองที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องเรียนยังไงยังงั้น

เมื่อได้ยินเสียงกระแอม

เมาเจียงก็หันไปมอง

พอเห็นว่าเป็นหวงอวี่ เขาก็ตกใจจนเผลอปล่อยมือจากง้าว

"ว้าย!!!"

เพราะเมาเจียงปล่อยมือแบบไม่ทันตั้งตัว จู๋หลิงที่ออกแรงดึงอยู่เต็มที่ก็เลยหงายหลังล้มตึง ไปชนกองชุดเกราะหนังที่อยู่ด้านหลังเข้าอย่างจัง

ชุดเกราะหนังที่กองซ้อนกันอยู่สูงลิ่ว ถล่มลงมาทับร่างของจู๋หลิงจนมิด

หวงอวี่ถึงกับคิ้วกระตุก

ถ้านั่นเป็นกองดาบหรืออาวุธมีคมล่ะก็

ช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญที่เขาเพิ่งจะได้มา คงโดนสับเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว!

เมื่อเห็นพวกช่างตีเหล็กยืนอึ้งกันอยู่ หวงอวี่ก็ถอนหายใจออกมา

"มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ รีบเข้าไปช่วยสิ!"

พอได้ยินคำสั่งของหวงอวี่ พวกช่างตีเหล็กก็เหมือนหุ่นยนต์ที่เพิ่งโดนสับสวิตช์เปิดทำงาน

พวกเขารีบวิ่งเข้าไปช่วยกันอย่างรวดเร็ว

ช่วยกันรื้อกองชุดเกราะหนังออก

และลากตัวจู๋หลิงที่กอดง้าวแน่นยิ้มแฉ่ง แว่นตาหลุดห้อยร่องแร่ง แถมผมเผ้ายังชี้ฟูไม่เป็นทรงออกมาได้สำเร็จ

หวงอวี่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

ดูท่าทาง อาณาเขตของเขาจะได้ตัวป่วนมาเพิ่มอีกคนแล้วสิ

เขาเรียกหน้าต่างข้อมูลของทั้งสองคนขึ้นมาดู

【ช่างตีเหล็ก: เมาเจียง】

【ระดับ: ระดับผู้เชี่ยวชาญ】

【ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน: อาวุธด้ามยาว】

【ศักยภาพ: มีโอกาส 3% ที่จะก้าวขึ้นเป็นช่างตีเหล็กระดับศักดิ์สิทธิ์】

【ช่างตีเหล็ก: จู๋หลิง】

【ระดับ: ระดับผู้เชี่ยวชาญ】

【ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน: ทุกประเภท】

【หมายเหตุ: จู๋หลิงมีจินตนาการที่ล้ำเลิศเกินใคร การสร้างอุปกรณ์ของเธอไร้ขีดจำกัดและกฎเกณฑ์ใดๆ

สำหรับเธอแล้ว ขอแค่แขนเทียมทำให้คนพิการวิ่งปร๋อได้ หรือตาเทียมทำให้ป้องกันภาพลวงตาได้ นั่นก็ถือเป็นสุดยอดอุปกรณ์แล้ว!

แม้ว่าราคาที่ต้องจ่าย คือผู้ใช้ต้องยอมตัดแขนหรือควักลูกตาตัวเองทิ้งก็เถอะ...】

【ศักยภาพ: มีโอกาส 5% ที่จะก้าวขึ้นเป็นช่างตีเหล็กระดับศักดิ์สิทธิ์】

หวงอวี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ศักยภาพของทั้งสองคนถือว่าสูงมาก

โดยเฉพาะจู๋หลิง

โอกาสที่เธอจะได้เป็นช่างตีเหล็กระดับศักดิ์สิทธิ์นั้นสูงถึง 5% เชียวนะ!

ถือว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดในบรรดาช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญทั้งห้าคนเลยก็ว่าได้!

แต่พอหวงอวี่อ่านรายละเอียดในช่องหมายเหตุของจู๋หลิง

เขาก็ถึงกับตาค้าง

แขนเทียม, ตาเทียม...

โอ้โห

เมื่อเช้ายังเป็นสไตล์หุ่นยนต์เวทมนตร์อยู่เลย ไหงตอนบ่ายกลายพันธุ์เป็นไซเบอร์พังก์ไปซะได้ล่ะเนี่ย?

ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป

อาณาเขตของฉันจะไม่กลายเป็นเหมือนเมืองพิลโทเวอร์กับซอนหรอกรึ?

หวงอวี่รวบรวมสติ ก่อนจะเอ่ยถามทั้งสองคนว่า:

"เมื่อกี้พวกนายกำลังทำอะไรกันอยู่?"

เมื่อเห็นจู๋หลิงกอดง้าวไว้แน่น แถมยังมองมาทางเขาด้วยสายตาระแวดระวัง

เมาเจียงก็ฟ้องอย่างไม่พอใจว่า:

"ท่านลอร์ดให้ไม้เปลวอัสนีมาเมื่อเช้า ภายใต้คำชี้แนะของท่านไป๋หลี่ ข้าก็เลยสร้างง้าวเปลวอัสนีเล่มนี้ขึ้นมาได้ครับ!"

"แต่จู๋หลิงกลับหาว่าข้าใช้ไม้เปลวอัสนีไม่คุ้มค่า จะขอถอดชิ้นส่วนเอาไปศึกษาซะงั้น!"

"ทั้งๆ ที่ง้าวเปลวอัสนีเล่มนี้ที่ข้าสร้างขึ้น ถือว่าเป็นสุดยอดอาวุธระดับหายากแล้วแท้ๆ!"

พอได้ยินเมาเจียงฟ้องหวงอวี่

แถมหวงอวี่ยังหันมามองด้วยสายตาตำหนิ

จู๋หลิงก็สะดุ้งโหยง รีบเถียงคอเป็นเอ็นว่า:

"อุปกรณ์ระดับหายากแล้วยังไงล่ะ!"

"ท่านลอร์ดดูไม้เปลวอัสนีนี่สิคะ!"

"ดูลวดลายสีแดงอมม่วงที่สวยงามนี่สิ!"

"นี่มันคือร่องรอยการไหลเวียนของพลังงานตามธรรมชาตินะคะ!"

"ไม่แน่ว่า ภายในนี้อาจจะซ่อนความลับของอักขระเวทมนตร์เอาไว้ก็ได้!"

จู๋หลิงลูบคลำด้ามง้าวอย่างเบามือ พลางอธิบายอย่างเป็นคุ้งเป็นแคว

แต่พอประกอบกับท่าทางสุดเพี้ยนของเธอแล้ว

หวงอวี่กลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังแถเอาสีข้างเข้าถูซะมากกว่า

พอได้ยินข้ออ้างของจู๋หลิง เมาเจียงก็กลอกตาบนใส่ ก่อนจะสวนกลับไปว่า:

"วัสดุที่มีพลังงานธาตุแฝงอยู่ ส่วนใหญ่ก็มีลวดลายคล้ายๆ กันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ!"

"เธอไม่ได้อยากจะศึกษาอักขระเวทมนตร์อะไรนั่นหรอก!"

"เธอแค่อยากได้คุณสมบัติของมันมากกว่าล่ะสิไม่ว่า!"

เมื่อได้ฟังทั้งสองคนเถียงกัน

หวงอวี่ก็พอจะเดาต้นสายปลายเหตุได้แล้ว

ตอนนี้ในโกดังก็พอจะมีวัสดุระดับหายาก, ระดับดีเยี่ยม, หรือแม้แต่ระดับสมบูรณ์แบบอยู่บ้างประปราย

แต่สำหรับทีมช่างตีเหล็ก 70 คน มันก็ยังไม่พอใช้อยู่ดี

ตามกฎของหวงอวี่

มีเพียงช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญเท่านั้น ที่จะสามารถเบิกใช้วัสดุในคลังได้อย่างอิสระ โดยไม่ต้องขออนุญาต

ส่วนช่างตีเหล็กระดับฝึกหัดส่วนใหญ่ ก็มีสิทธิ์แตะต้องแค่วัสดุระดับทั่วไปกับระดับชั้นเลิศเท่านั้น

พอดิบพอดีจู๋หลิงมาเห็นเมาเจียงถือไม้เปลวอัสนีอยู่

ก็เลยอยากจะฮุบเอาไปใช้เอง

"ง้าวเปลวอัสนีเล่มนี้ไม่ได้หรอกนะ!"

หวงอวี่เดินเข้าไปแย่งง้าวมาจากอ้อมกอดของจู๋หลิง

จู๋หลิงยังคงจับง้าวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตากลมโตใสแป๋วของเธอจ้องมองหวงอวี่ตาละห้อย

ทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ยังไงยังงั้น

หวงอวี่เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นตาลุงใจร้ายที่กำลังแย่งตุ๊กตาบาร์บี้ไปจากเด็กผู้หญิงเลยแฮะ

รู้สึกผิดขึ้นมาตงิดๆ เลย

"ปล่อยมือเถอะ จู๋หลิง!"

"ไม่ต้องมาทำสายตาแบบนั้นใส่ฉันเลยนะ!"

หวงอวี่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"อาวุธชิ้นนี้ฉันมีธุระต้องใช้ ขืนให้เธอเอาไปแกะเล่นก็พังพอดี"

"แต่ในเมื่อเธอและเมาเจียงเลื่อนขั้นเป็นช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญแล้ว สิทธิพิเศษต่างๆ ก็จะได้เทียบเท่ากับไป๋หลี่และคนอื่นๆ หลังจากนี้ก็ไปเบิกวัสดุในโกดังใช้ได้ตามสบายเลย!"

พอได้ยินคำพูดของหวงอวี่

ดวงตาของจู๋หลิงก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

เธอรีบปล่อยมือจากง้าวเปลวอัสนี แล้วหันไปเกาะแขนหวงอวี่แน่น พลางพูดเยินยอเขายกใหญ่

"เย้ๆๆ!"

"ท่านลอร์ดยอดเยี่ยมที่สุดเลย!"

"ท่านลอร์ดหล่อที่สุดในสามโลกเลยค่ะ!"

พูดจบ จู๋หลิงก็สะบัดแขนหวงอวี่ทิ้งอย่างไม่ไยดี

แล้ววิ่งปรู๊ดตรงดิ่งไปที่โกดังทันที

เมาเจียงมองหวงอวี่ด้วยสายตาคาดหวัง

พอหวงอวี่พยักหน้าอนุญาต เขาก็รีบวิ่งตามจู๋หลิงไปที่โกดังด้วยความตื่นเต้น

หวงอวี่ไม่ได้ว่าอะไร

เขาหันไปพูดกับช่างตีเหล็กระดับฝึกหัดที่เหลือว่า:

"ทุกคนก็ตั้งใจทำงานกันให้มากๆ นะ ขอแค่ได้เลื่อนขั้นเป็นช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญเมื่อไหร่ โกดังวัสดุของเราก็พร้อมจะเปิดรับพวกนายทุกคน"

"หรือถ้าเกิดต้องใช้วัสดุระดับสูงๆ เพื่อเลื่อนขั้น ก็มาขอเบิกจากฉันได้เลยนะ!"

พอได้ยินคำสัญญาของหวงอวี่

ช่างตีเหล็กระดับฝึกหัดที่เหลืออีก 65 คน ก็ตื่นเต้นฮึกเหิมกันสุดๆ

แต่ละคนเตรียมตัวงัดฝีมือออกมาโชว์กันเต็มที่ในช่วงเวลาต่อจากนี้

เพื่อที่จะได้เลื่อนขั้นเป็นช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญให้เร็วที่สุด!

[a]ต้องเช็คว่าเปลี่ยนชื่อร้านไม่ให้ตรงชื่อตัวเองไหม