บทที่ 20 กำเนิดพ่อค้าคนกลาง

【ยืนยันการจ่าย 1,560 ผลึกวิญญาณ เพื่อสั่งซื้อพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้าง [ค่ายทหารซิวหลาน] x2 หรือไม่?】

【ใช่】【ไม่ใช่】

"ใช่!"

【ต้องการจ่าย 180 ผลึกวิญญาณ เพื่อสั่งซื้อ [ทหารอาสาสมัครระดับทั่วไป] x20 หรือไม่?】

【ใช่】【ไม่ใช่】

"ใช่!"

【ต้องการจ่าย 1,600 ผลึกวิญญาณ เพื่อสั่งซื้อ [ไข่สัตว์เลี้ยงวิหคเพลิง] x1 หรือไม่?】

【ใช่】【ไม่ใช่】

"ใช่!"

หวงอวี่ได้สัมผัสกับความสนุกของการช้อปปิ้งออนไลน์อีกครั้ง

เขากดสั่งซื้อไปรัวๆ จนสูญเสียผลึกวิญญาณไปกว่า 3,500 ก้อน

นอกจากค่ายทหารซิวหลาน ทหารอาสาสมัคร 20 คน และวิหคเพลิงแล้ว

เขายังจัดการกวาดซื้ออาหารและอุปกรณ์สวมใส่คุณภาพต่ำที่ลดราคาเกิน 70% ในรายการมาซะเรียบวุธ

ถึงจะเป็นแค่เศษเนื้อ ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย!

ในฐานะลอร์ดผู้แสนประหยัดมัธยัสถ์และบริหารบ้านเมืองได้อย่างยอดเยี่ยม

หวงอวี่จะไม่มีวันปล่อยให้โอกาสในการสูบเลือดสูบเนื้อร้านค้าแห่งความโกลาหลหลุดลอยไปเด็ดขาด!

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ร้านค้าแห่งความโกลาหลคือตลาดค้าส่งของเขา

และเขาจะเป็นพ่อค้าคนกลางให้ดู!

หวงอวี่กดเข้าไปดูในช่องแชทโลก

อุปกรณ์สวมใส่ที่เขาเพิ่งวางขายไปเมื่อวาน พอตื่นเช้ามา ยกเว้นพวกของคุณภาพระดับชั้นเลิศแล้ว สินค้าชิ้นอื่นๆ ก็ถูกกว้านซื้อไปจนเกลี้ยง

แม้แต่ไอคอนหมวดหมู่อาหารก็กลายเป็นสีเทาหม่น ไม่มีหลงเหลือเลยแม้แต่หน่วยเดียว

นี่แหละคืออิทธิพลของแบรนด์ชั้นนำ

แม้ว่าในแพลตฟอร์มการซื้อขายตอนนี้ จะมีคนนำอาหารมาขายกันอย่างแพร่หลายแล้วก็ตาม

แต่ลอร์ดหลายคนก็ยังคงเชื่อมั่นและเลือกที่จะมาอุดหนุนร้านค้าหวนอวี่ของเขาอยู่ดี

"เพิ่งจะช้อปกระจายไปหมาดๆ ตอนนี้เหลือผลึกวิญญาณอยู่ 2,394 ก้อน แต่พวกวัสดุพื้นฐานอย่างอื่นก็มีตุนไว้เพียบเลยแฮะ!"

"ไม้ 1,860 หน่วย, หิน 854 หน่วย, เหล็กกล้า 90 หน่วย, แร่เหล็ก 120 หน่วย แล้วก็พวกวัสดุจิปาถะอีกเยอะแยะ"

"ดูทรงแล้ว อีกไม่นานก็คงจะอัปเกรดเมล็ดเพลิงให้เป็นระดับ 3 ได้สบายๆ!"

หวงอวี่เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

ในเมื่อทุกคนให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี เขาก็ควรจะตอบแทนน้ำใจเสียหน่อย

เมื่อเหลือบมองดูเสบียงที่ตุนไว้ในโกดัง อารมณ์ของหวงอวี่ก็ยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

เขานำสินค้าที่เพิ่งซื้อมาใหม่ทั้งหมด ขึ้นวางโชว์ในร้านค้าหวนอวี่ทันที

ไข่วิหคเพลิงที่ซื้อมาในราคา 1,600 ผลึกวิญญาณ เขาฟันราคาขายไปที่ 50,000 ก้อน

ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้คงไม่มีใครมีปัญญาซื้อหรอก

แต่ก็ช่างมันเถอะ

หากหวงอวี่มามัวคิดเล็กคิดน้อยกับผลประโยชน์เพียงหยิบมือตรงหน้า เขาก็คงไม่ได้มาเป็นพ่อค้าคนกลางแบบนี้หรอก

สิ่งที่เขาต้องการจะนำเสนอ ก็คือคุณภาพระดับ "สมบูรณ์แบบ" ของไข่วิหคเพลิงต่างหาก!

นี่คือจุดขายที่เขาต้องการจะสื่อ

ในช่วงเวลานี้ นอกจากฉันแล้ว จะมีลอร์ดหน้าไหนสามารถหาสินค้าคุณภาพระดับสมบูรณ์แบบมาอวดโฉมได้อีกล่ะ?

ค่ายทหารซิวหลานที่เขาซื้อมาในราคา 780 ผลึกวิญญาณ หวงอวี่ก็ตั้งราคาขายในร้านค้าหวนอวี่ไว้ที่ 2,500 ผลึกวิญญาณ

โดยนำพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างทั้งสองชุดขึ้นวางขายคู่กันเลย

ที่ตั้งราคาไว้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ ก็เพื่อเห็นแก่กำลังซื้อของลอร์ดทั่วๆ ไปในตอนนี้นั่นแหละ

ส่วนอุปกรณ์ลดราคาที่กวาดซื้อมาได้ ก็มีอุปกรณ์ระดับทั่วไปหลายสิบชุด กับอุปกรณ์ระดับชั้นเลิศอีก 8 ชุด

เพื่อไม่ให้เป็นการไปกระทบกับราคาเดิมของร้านค้าหวนอวี่ เขาก็เลยตั้งราคาขายอุปกรณ์พวกนี้ให้ลดลงจากราคาเต็ม 30% ซะเลย!

สำหรับอาหารแต่ละประเภท เขาก็อ้างอิงราคาจากร้านค้าแห่งความโกลาหล แล้วก็ลดแลกแจกแถมกันไปแบบจุกๆ

และแล้ว

ในยามเช้าตรู่

ช่องแชทโลกก็ลุกเป็นไฟอีกครั้ง!

แค่เปิดตัวอุปกรณ์ระดับชั้นเลิศเจ็ดชิ้นเมื่อวาน ก็ทำเอาตะลึงกันไปทั้งบางแล้ว

ใครจะไปคิดล่ะว่า

เพียงชั่วข้ามคืน

ร้านค้าหวนอวี่จะสามารถไปสรรหาไข่สัตว์เลี้ยงคุณภาพระดับสมบูรณ์แบบมาครอบครองได้อีก!

แถมยังมีพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างพิเศษอย่าง 'ค่ายทหารซิวหลาน' อีกตั้งสองชุด

นี่ลอร์ดหวนอวี่สติแตกไปแล้วหรือไงเนี่ย?

นั่นมันสิ่งปลูกสร้างที่สามารถผลิตหน่วยรบระดับชั้นเลิศออกมาได้เลยนะ!

【ขุ่นพระ... เมื่อคืนเจอเสียงสัตว์ประหลาดคำรามจนนอนไม่หลับทั้งคืน พอเริ่มเคลิ้มๆ ลองแวะเข้ามาดูร้านค้าหวนอวี่ตามความเคยชินเท่านั้นแหละ ตาสว่างเลยตู!】

【พวกแก... ฉันยังละเมออยู่หรือเปล่าวะเนี่ย? นี่ฉันกำลังเห็นอะไรอยู่กันแน่!】

【เช้าวันใหม่แบบนี้ ลอร์ดหวนอวี่เล่นเอาใจหายใจคว่ำแต่เช้าเลยนะเว้ย!】

【ถ้าให้บรรยายความรู้สึกตอนนี้ คงมีแค่คำว่า 'ลูกพี่ไร้เทียมทาน' คำเดียวเท่านั้นแหละ!】

【ระดับสมบูรณ์แบบ! พระเจ้ายอด มันคือระดับสมบูรณ์แบบ... หัวใจจะวาย ลูกพี่พอจะมีที่ว่างตรงขาให้ฉันไปเกาะบ้างไหมอ่า?】

【เหมือนโดนรถบรรทุกเหยียบหน้าเลยว่ะ... แต่ฉันก็อยากจะถามลอร์ดหวนอวี่เหมือนกันนะว่า รับแอดเพื่อนเพิ่มบ้างไหมครับลูกพี่!】

【ร้านค้าแห่งความโกลาหลมันเป็นของบ้านลอร์ดหวนอวี่เหรอวะ? ไปขุดเอาของถูกๆ พวกนี้มาจากไหนเยอะแยะเนี่ย?】

【ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน... นี่พวกเรากำลังเล่นเกมเอาชีวิตรอดกันอยู่จริงๆ เหรอเนี่ย? แล้วลอร์ดหวนอวี่ไปเอาทรัพยากรมหาศาลพวกนี้มาจากไหนวะ? นี่มันสิทธิพิเศษระดับลูกรักพระเจ้าชัดๆ!】

【หึ ตั้งราคาซะแพงหูฉี่ขนาดนั้น ใครจะมีปัญญาซื้อ? กะจะสูบเลือดสูบเนื้อกันชัดๆ! ในเมื่อตัวเองก็ไม่ได้ใช้ ทำไมไม่แบ่งให้พวกเราลอร์ดที่กำลังลำบากบ้างล่ะ?】

【ไอ้คอมเมนต์ข้างบน ลองไปเทียบราคากับร้านค้าแห่งความโกลาหลดูซะก่อนนะโว้ย ร้านค้าหวนอวี่ตั้งราคาได้โคตรจะยุติธรรมแล้ว!】

ในช่องแชทโลก ลอร์ดจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังถกเถียงกันอย่างเมามัน

บ้างก็อยากรู้อยากเห็น

บ้างก็ประจบสอพลอ

บ้างก็อิจฉาริษยา

และแน่นอนว่า ย่อมมีคนที่โกรธแค้นเกลียดชัง!

แต่ทว่า เมื่อต้องเผชิญกับความจริงเรื่องส่วนต่างราคาที่เห็นอยู่ตำตา

เสียงกร่นด่าของพวกแอนตี้แฟนก็ถูกกลบด้วยเสียงของลอร์ดคนอื่นๆ จนมิดในเวลาอันรวดเร็ว

แน่นอนว่า ใครสมควรโดนบล็อก ก็ต้องบล็อกทิ้งไปซะ

หวงอวี่ไม่เคยคิดจะปรานีใครอยู่แล้ว!

สินค้าที่เพิ่งนำขึ้นวางขายในร้านค้า กำลังร่อยหรอลงไปอย่างรวดเร็ว

ถึงขนาดที่มีขวานศึกระดับชั้นเลิศเล่มหนึ่ง ซึ่งตั้งราคาไว้ค่อนข้างถูก ถูกลอร์ดที่ชื่อหลานชวนสอยไปเรียบร้อยแล้ว

เพียงพริบตาเดียว

สินค้าเกือบทั้งหมดบนชั้นวางของร้านค้าหวนอวี่ก็กลายเป็นสีเทาหม่น

นั่นหมายความว่าสินค้าชิ้นนั้นๆ ได้ถูกขายออกไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว

เหลือเพียงไอคอนของสินค้าบางอย่าง เช่น ไข่วิหคเพลิง ค่ายทหารซิวหลาน หรือชุดเกราะจระเข้แดง เท่านั้นที่ยังคงสว่างไสวอยู่

【แค่ตื่นสายไปนิดเดียว ดันพลาดของดีไปตั้งเยอะแยะ กระซิกๆ!!!】

【แอบเห็นลอร์ดเสวียนจีเม้นอยู่ข้างบนด้วยแหละ!】

【พวกแกนี่ใจคอจะรีบไปไหนกันวะ? ฉันยังดูสินค้าไม่ครบทุกชิ้นเลย ของก็เกลี้ยงร้านซะแล้ว!】

【วินาทีนี้ ใครจะมัวมานั่งดูสินค้าทีละชิ้นกันอีกล่ะวะ เจ็บใจมาสองรอบแล้ว ตอนนี้เห็นปุ๊บฉันกดซื้อปั๊บเลยเว้ย ยังไงของจากร้านหวนอวี่ ซื้อมาก็ไม่มีทางขาดทุนอยู่แล้ว!】

【จดแป๊บๆ เดี๋ยววันนี้ลอร์ดหวนอวี่น่าจะเอาอุปกรณ์มาลงขายอีก ถึงตอนนั้นฉันจะลองใช้วิธีนี้ดูบ้าง!】

【วันนี้ต้องฮึดสู้ซะแล้ว ไม่งั้นคงอดกินแม้แต่น้ำแกงก้นหม้อของลูกพี่หวนอวี่แน่ๆ...】

ณ หุบเขาแห่งหนึ่ง

หลินฉีกดปิดการแจ้งเตือนเรื่องการโดนบลอกจากร้านค้าหวนอวี่ด้วยสีหน้าทะมึนทึง

เมื่อเปิดดูช่องแชทโลก แล้วเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย สีหน้าของหลินฉีก็ยิ่งดำมืดลงไปอีก

เพราะหัวข้อที่ทุกคนกำลังพูดถึงกันอย่างเมามัน ก็คือลอร์ดหวนอวี่คนที่เพิ่งจะบล็อกเขานั่นแหละ!

ขณะที่หลินฉีกำลังจะควักเงิน 10 ผลึกวิญญาณ เพื่อด่าทอลอร์ดหวนอวี่ให้หนำใจ เพื่อระบายความแค้นที่สุมอก

จู่ๆ เมล็ดเพลิงก็ส่งข้อความแจ้งเตือนมาให้เขา

【แจ้งเตือนจากเมล็ดเพลิง: ประชากรของคุณ กองทัพเหยียนสิงหมายเลข 3 ศักยภาพได้รับการพัฒนา และก้าวขึ้นเป็น 'ผู้กล้า' แล้ว!】

"ผู้กล้า!"

"สูญเสียกองทัพเหยียนสิงไปตั้งสิบคน ในที่สุดก็มีคนทะลวงขีดจำกัดกลายเป็นผู้กล้าได้แล้ว!"

เมฆหมอกแห่งความหมองหม่นบนใบหน้าของหลินฉีปลิวหายไปในพริบตา

เขากระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ

หลังจากเช็คอินได้กองทัพเหยียนสิงมาในวันแรก หลินฉีก็แทบจะหลงคิดไปว่าตัวเองกำลังจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตแล้ว

ใครจะไปรู้ล่ะว่า ความเป็นจริงมันจะตบหน้าเขาฉาดใหญ่ขนาดนี้

การออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับกองทัพเหยียนสิงเป็นครั้งแรก เขาก็สูญเสียนักรบไปถึงสองคน

แถมขากลับในวันแรก ก็ยังมาโดนสัตว์ประหลาดดุร้ายลอบโจมตีเข้าให้อีก

กองทัพเหยียนสิงนายหนึ่งยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเขา จนถูกสัตว์ประหลาดกัดคอขาด เลือดพุ่งกระฉูดรดหน้าหลินฉีเต็มๆ

ภาพความตายอันน่าสยดสยองของลูกน้อง รวมถึงกลิ่นเหม็นคาวเลือดของสัตว์ประหลาด

ทำเอาหลินฉีหวาดกลัวจนฉี่ราดกางเกง

ตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าออกจากอาณาเขตเลยสักก้าว

แต่ทว่า หลินฉีที่เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในอาณาเขต กลับต้องมานั่งทนดูความยิ่งใหญ่ของหวงอวี่ตลอดทั้งวันเมื่อวานนี้

เมื่อนึกถึงสภาพอันน่าสมเพชของตัวเอง หลินฉีก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเป็นอย่างมาก

หากไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุในครั้งนั้น ที่ทำให้ฉันต้องสูญเสียกองทัพเหยียนสิงไปเกือบครึ่งล่ะก็ ตอนนี้คนที่กลายเป็นจุดสนใจในช่องแชทโลก ก็ควรจะเป็นฉันสิ!

หลินฉีตื่นเต้นดีใจจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เขารีบวิ่งลงมาที่ชั้นหนึ่งของปราสาท

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง มีนักรบจากกองทัพเหยียนสิงคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างๆ เมล็ดเพลิง ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

"ท่านลอร์ด!"

เมื่อรับรู้ได้ถึงการมาเยือนของหลินฉี นักรบคนนั้นก็โค้งคำนับทำความเคารพอย่างนอบน้อม

เมื่อเห็นท่าทางของนักรบ หลินฉีก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยถาม:

"เจ้าคือนักรบผู้กล้าที่เพิ่งถือกำเนิดใหม่ใช่หรือไม่?"

"ขอรับ ท่านลอร์ด ข้าน้อยมีนามว่าเหยียน..."

"อืม ข้ารู้แล้ว!"

หลินฉีโบกมือขัดจังหวะ พลางปั้นหน้าขึงขัง

"ตั้งใจทำงานให้ดีเข้าใจไหม วันนี้เจ้าต้องหาอาหารกลับมาให้ได้ไม่ต่ำกว่า 100 หน่วยนะ!"

"ขอรับ!"

นักรบจากกองทัพเหยียนสิงลดมือที่จับดาบลง ท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นอย่างยิ่ง

หลินฉีพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังเดินกลับขึ้นบันไดไป

เมื่อร่างของหลินฉีลับสายตาไปจากหัวมุมบันได

นักรบผู้กล้าจากกองทัพเหยียนสิงก็ยืดตัวขึ้นยืนตรง

นัยน์ตาสีแดงฉานนั้นว่างเปล่าไร้ความรู้สึกใดๆ

แต่ทว่า บนดาบที่ห้อยแกว่งไกวอยู่ข้างเอวของเขานั้น กลับมีรอยสลักตัวอักษรที่เขียนว่า "หวนอวี่ - บลูเมาน์เทน" ประทับไว้อย่างเด่นหรา!