บทที่ 20: ยอดเข้าชมทะลุหนึ่งร้อยล้านครั้ง

"เพลงนี้ก่อนหน้าผมมีใครเคยแต่งเนื้อร้องมาแล้วหรือยังครับ"

"ยังไม่มีเลย เพลงนี้ของคุณเหลียงเพิ่งจะแต่งขึ้นมา ยังหาเนื้อร้องที่เหมาะสมไม่ได้เลย"

"อ๋อ..."

แม้ว่าจะเป็นการก๊อบมา ทว่าด้วยความสัมพันธ์อันน่าพิศวงระหว่างโลกใบนี้กับชาติก่อน เฉินผิงจึงต้องระมัดระวังตัวให้มาก

แต่เมื่อหลัวมั่นพูดจบ เฉินผิงก็วางใจ

ในเมื่อก่อนหน้านี้ยังไม่มีใครแต่งเนื้อร้องมาเลย ถ้างั้นเฉินผิงก็สามารถก๊อบมาใช้ได้อย่างสบายใจไร้กังวล

[ปีนั้นที่ผ่านพ้นไปอย่างรีบร้อน

พวกเราได้พูดคำว่าลาก่อน

ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปกี่ครั้ง

น่าเสียดายที่ใครเล่าจะเคยรัก

มันไม่ใช่เพียงการโต้เถียง

ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ทั้งเจ็ด...]

ทำนองของเพลงนี้ ก็คือเพลง 'ความทรงจำในอดีต' ในชาติก่อนของเขานั่นเอง

เมื่อเป็นเช่นนี้

เฉินผิงจึงนำเนื้อเพลงของ 'ความทรงจำในอดีต' มาใส่ลงไป

"เฉินผิง ตอนนี้นายมีแรงบันดาลใจแล้วเหรอ"

"เดี๋ยวก่อนครับ..."

เฉินผิงพูดแทรกหลัวมั่นขึ้นมา

เพลงนี้เขาเองก็ไม่ได้ร้องมานานแล้ว จึงมีเนื้อเพลงบางท่อนที่จำไม่ได้อยู่บ้าง

เฉินผิงจำต้องฮัมเพลงในใจไปพลาง พร้อมกับพยายามนึกทบทวนไปพลาง

"ใช่ๆๆ ท่อนหลังจากนี้ร้องแบบนี้..."

เฉินผิงนึกทบทวนไปพลาง จรดปากกาเขียนเนื้อเพลงลงไปพลาง

[ปีนั้นที่ผ่านพ้นไปอย่างรีบร้อน

พวกเราเร่งรีบทิ้งคำสัญญา

ที่ยากจะแบกรับเอาไว้

ทำได้เพียงรอให้คนอื่นมาทำให้เป็นจริง...]

ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง เฉินผิงก็สามารถเขียนเนื้อเพลงของเพลงความทรงจำในอดีตจนเสร็จสมบูรณ์

โชคยังดี

แม้ก่อนหน้านี้จะมีบางท่อนที่จำไม่ได้อยู่บ้าง ทว่าทำนองของเพลงนี้งดงาม ร้องไปร้องมาในที่สุดเฉินผิงก็สามารถนึกออกได้

"เขียนเสร็จแล้วครับ"

เฉินผิงยื่นเนื้อเพลงที่เขียนเสร็จแล้วส่งให้หลัวมั่น

"เนื้อเพลงนี้..."

เพียงแค่มองปราดเดียว หลัวมั่นก็รู้สึกประหลาดใจมาก

เธอนึกไม่ถึงเลยว่า เฉินผิงเพียงแค่รับโน้ตเพลงไปก็สามารถเขียนเนื้อเพลงออกมาได้เสร็จสมบูรณ์หนึ่งเพลง

ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเฉินผิงคงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะเขียนเสร็จเสียอีก

แต่ทว่าต่อให้จะเป็นเช่นนั้น

อันที่จริงตอนที่หลัวมั่นเอาโน้ตเพลงนี้ออกมา เธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวเฉินผิงมากนักอยู่แล้ว

แม้ว่าเฉินผิงจะเคยแต่งเนื้อเพลง 'โลกมนุษย์' มาก่อน และเป็นผลงานที่แสนจะคลาสสิก

แต่เฉินผิงก็ไม่ใช่นักแต่งเนื้อเพลงมืออาชีพ บางครั้งการที่เขาแต่งเนื้อเพลงที่สามารถเข้าถึงอารมณ์คนฟังขึ้นมาได้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

แต่ถ้าจะให้เขาแต่งเนื้อเพลงระดับนั้นออกมาอีกเพลง มันก็คงเป็นไปไม่ได้

เพียงแต่เมื่อหลัวมั่นได้รับเนื้อเพลง 'ความทรงจำในอดีต' ที่เฉินผิงเป็นคนเขียน... ในใจของหลัวมั่นก็ถูกพรสวรรค์ของเฉินผิงสั่นคลอนเข้าให้เสียแล้ว

[ไม่โทษที่รอยจูบนั้น

ยังไม่ทันก่อตัวเป็นรอยด้าน

โอบกอดกันในฤดูจำศีล

ก็ยังไม่อาจหลุดพ้นกลายเป็นเซียน...]

หลัวมั่นมองดูเนื้อเพลงไปพลาง ฮัมเพลงตามเบาๆ ไปพลาง

เมื่อร้องมาถึงท่อนฮุกที่เป็นจุดไคลแมกซ์ [หากยามพบกันอีกครั้งไม่อาจแดงที่ดวงตา จะยังสามารถแดงที่ใบหน้าได้หรือไม่...]

หลัวมั่นก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นเทา

"ใช่แล้ว ต้องเป็นเนื้อเพลงแบบนี้แหละ"

"ต้องเป็นเนื้อเพลงที่เปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา และมีความงดงามอันไร้ขีดจำกัดแบบนี้"

"โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เนื้อเพลงนี้ช่างเหมือนกับสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ"

ดวงตาของหลัวมั่นจ้องมองไปที่เฉินผิงโดยไม่กะพริบเลยแม้แต่น้อย

การจ้องมองนี้ทำให้เฉินผิงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาเล็กน้อย "เอ่อ เอ่อ... เนื้อเพลงนี้พอใช้ได้ไหมครับ"

เฉินผิงถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ขอโทษที เมื่อกี้ฉันตื่นเต้นมากไปหน่อย"

เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเสียกิริยา หลัวมั่นจึงกล่าวขอโทษด้วยความเสียใจ "เนื้อเพลงนี้เขียนออกมาได้ดีมากเลย นี่แหละคือเนื้อเพลงที่ฉันต้องการ เฉินผิง ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ"

"ชอบก็ดีแล้วครับ ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ผมก็แค่แต่งไปส่งเดช ถ้าอยากขอบคุณจริงๆ ก็ช่วยเพิ่มค่าแต่งเนื้อเพลงให้หน่อยก็แล้วกันครับ"

"ที่แท้นายก็เป็นพวกหน้าเงินนี่เอง"

"ผมก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้หรอกครับ ปัญหาคือตอนนี้ผมค่อนข้างยากจนนี่สิครับ"

นี่คือความจริง

ก่อนหน้านี้เฉินผิงเคยเป็นนักแสดงสมทบ

นักแสดงสมทบได้ค่าจ้างแค่วันละ 100 หยวนเท่านั้น แม้ฝีมือการแสดงของเฉินผิงจะยอดเยี่ยมมาก แต่เขาก็ยังคงเป็นเพียงนักแสดงสมทบ ชีวิตความเป็นอยู่จึงค่อนข้างขัดสน

หลังจากเซ็นสัญญากับบริษัทต้นสังกัด เงินเดือนขั้นต่ำก็มีแค่ไม่กี่พันหยวน

เงินจำนวนเท่านี้ในวงการบันเทิง ถือว่าเป็นคนจนชัดๆ

หากไม่ใช่เพราะทางกองถ่ายดูแลเรื่องอาหารและที่พัก ป่านนี้เฉินผิงคงชักหน้าไม่ถึงหลังไปแล้ว

"วางใจเถอะ รับรองว่าต้องทำให้นายพอใจอย่างแน่นอน"

หลัวมั่นมองเฉินผิงด้วยความสนใจ

การเดินทางมาในวันนี้ ไม่เสียเที่ยวจริงๆ ด้วย

ไม่เพียงจะไม่เสียเที่ยว แต่ยังมอบความประหลาดใจให้เธออีกด้วย

"จริงสิ วันหลังถ้ามีเวลาช่วยแต่งเนื้อเพลงให้อีกได้ไหม"

"ถ้ามีเวลา ย่อมได้แน่นอนครับ"

"ตกลงตามนี้ก็แล้วกัน วันข้างหน้าเพลงของฉัน ฉันจะเหมาให้นายแต่งเนื้อเพลงให้ทั้งหมดเลยนะ"

"เป็นไปไม่ได้มั้งครับ"

"ทำไม ไม่กล้าเหรอ"

"ไม่ใช่ไม่กล้าหรอกครับ ประเด็นหลักคือผมกลัวว่าถ้าเกิดแต่งออกมาไม่ดี แล้วทำให้ชื่อเสียงของคุณต้องมัวหมอง แบบนั้นมันคงได้ไม่คุ้มเสีย"

"ฉันเชื่อใจนายนะ"

……

...

หลังจากได้เนื้อเพลงจากเฉินผิงไปสองเพลง หลัวมั่นก็รีบเดินทางออกจากเมืองเซียงหยางไป

วันรุ่งขึ้น มีคิวถ่ายของเฉินผิง

ไม่เพียงแต่มีคิวถ่าย

คิวถ่ายในวันนี้ โดยส่วนใหญ่เป็นฉากของเฉินผิงทั้งสิ้น

"เฉินผิง นายกับหลัวมั่นมีความสัมพันธ์อะไรกันเหรอ"

ในกองถ่าย ผู้กำกับหยางหยางเรียกเฉินผิงเอาไว้ แล้วถามเสียงเบา

"หา?"

เฉินผิงไม่เข้าใจว่าทำไมหลัวมั่นถึงถามแบบนี้ "ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันหรอกครับ เมื่อวานเธอมาขอซื้อลิขสิทธิ์เนื้อเพลงจากผมไปเพลงนึงน่ะครับ"

"งั้นเหรอ"

หยางหยางพูดอย่างมีความหมายแอบแฝง "แล้วทำไมเธอถึงเรียกนายว่าน้องชายล่ะ"

"น้องชาย?"

เฉินผิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย "ฟังผิดไปหรือเปล่าครับ"

"หึๆ อาจจะล่ะมั้ง..."

หยางหยางหัวเราะร่า ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงคำถามนี้อีก "เอาล่ะ ไปถ่ายซีรีส์กันเถอะ"

……

...

[สยบฟ้าพิชิตปฐพี คืนนี้สองทุ่มตรง ไม่พบไม่เลิกรา]

[ผลงานซีรีส์ดัดแปลงเรื่องใหม่ล่าสุดของมาวนี่ สยบฟ้าพิชิตปฐพี เตรียมสะเทือนจอ]

[เจิ้งเซ่าชิว หูจวิน จินซื่อเจี๋ย... นักแสดงรุ่นเก๋าทุ่มเทแนะนำให้คุณ]

[ซีรีส์สร้างสรรค์โดยชี่เอ๋อ สยบฟ้าพิชิตปฐพี...]

หลังจากตรวจสอบหกตอนแรกของสยบฟ้าพิชิตปฐพีอย่างรวดเร็ว แพลตฟอร์มชี่เอ๋ออิ่งซื่อก็เริ่มโปรโมตสยบฟ้าพิชิตปฐพีอย่างหนักหน่วง

เดิมทีซีรีส์สยบฟ้าพิชิตปฐพีก็เคยมีการโปรโมตล่วงหน้ามาก่อนแล้ว วันนี้เมื่อออกอากาศอย่างเป็นทางการ อีกทั้งยังเป็นลิขสิทธิ์ระดับแนวหน้าบนโลกออนไลน์

เพียงแค่การโปรโมตแค่ครั้งเดียว ก็สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้ชมจำนวนมหาศาลได้แล้ว

"เชี่ย ดูน่าสนใจไม่เลวเลยนี่"

"ตัวอย่างซีรีส์มีความหมายแฝงที่ลึกซึ้งมาก"

"คืนนี้สองทุ่มตรง พี่น้องทุกท่าน เตรียมยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งดูสยบฟ้าพิชิตปฐพีกันเลย"

แตกต่างจากซีรีส์แนวนางเอกเป็นศูนย์กลางที่เคยมีมาก่อนหน้านี้

ก่อนหน้านี้ผู้ชมซีรีส์ส่วนใหญ่มักจะเป็นผู้หญิง และมีผู้ชายน้อยกว่ามาก

ไม่ใช่ว่าผู้ชายไม่ชอบดูซีรีส์ แต่สาเหตุหลักคือผู้ชายมักจะไม่ค่อยเจอซีรีส์เรื่องที่ถูกใจสักเท่าไหร่

ทันทีที่สยบฟ้าพิชิตปฐพีออกอากาศ บรรดาผู้ชมชายที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยดูซีรีส์เลย ต่างก็ตื่นตัวขึ้นมาในชั่วพริบตา

ในเวลาอันรวดเร็ว

เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสองทุ่ม

สยบฟ้าพิชิตปฐพีไม่ผิดนัด ออกอากาศอย่างเป็นทางการ

"มาแล้วๆ"

"ดูเหมือนว่ามุมกล้องจะสวยมากเลยนะ"

"ถ่ายทำสถานที่จริงด้วย อันนี้ต้องกดไลก์เลย"

ในขณะเดียวกัน

เฉิงเลี่ยงผู้ดูแลฝ่ายซีรีส์ของบริษัทชี่เอ๋ออิ่งซื่อกลับกำลังจ้องมองตัวเลขข้อมูลในระบบหลังบ้าน

ทันทีที่สยบฟ้าพิชิตปฐพีออกอากาศในเวลาสองทุ่ม ความนิยมก็ถือว่าอยู่ในระดับที่พอใช้ได้

แต่ทว่า

ก็เป็นไปตามที่เฉิงเลี่ยงคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้ ผลงานในหลายตอนแรกของสยบฟ้าพิชิตปฐพีถือว่ารักษาระดับมาตรฐานเดิมไว้ได้เท่านั้น

แม้จะไม่มีเสียงวิจารณ์ในแง่ลบมากนัก ทว่าตัวเลขข้อมูลกลับค่อนข้างธรรมดาทั่วไป จนถึงตอนนี้มียอดคลิกเข้าชมเพียงสิบกว่าล้านครั้งเท่านั้น

แต่ทว่า...

สามชั่วโมงต่อมา

ยอดคลิกเข้าชมของสยบฟ้าพิชิตปฐพีกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นในชั่วพริบตา

เนื่องจากเวลานี้ผู้ชมจำนวนมากได้รับชมมาถึงตอนที่ 6 แล้ว

"เชี่ย สถานการณ์แบบไหนกันเนี่ย"

"เฉาเสี่ยวซู่คนนี้คิดจะฝืนลิขิตสวรรค์หรือไง"

"อ๊ากๆๆ ขออวยซีรีส์เรื่องนี้สุดชีวิตเลย"

"เฉาเสี่ยวซู่โคตรจะเท่เลยให้ตายเถอะ"

"แม้แต่พระเอกอย่างหนิงเชวียยังถูกเฉาเสี่ยวซู่ดึงให้เข้าถึงอารมณ์ได้เลย"

"ศึกศาลาชุนเฟิง ถ่ายทอดออกมาได้เหมือนในนิยายเป๊ะๆ"

"ไม่ ไม่ใช่แค่เหมือนต้นฉบับเท่านั้น สามารถพูดได้เลยว่าก้าวข้ามต้นฉบับไปแล้วด้วยซ้ำ"

ทันทีที่เฉาเสี่ยวซู่ซึ่งรับบทโดยเฉินผิงปรากฏตัวขึ้นในตอนที่ 6 ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอวิดีโอก็พรั่งพรูเข้ามาอย่างล้นหลามราวกับหิมะร่วงหล่น

ไม่ว่าจะเป็นฉากสนทนาตอนที่เฉาเสี่ยวซู่ชักชวนให้หนิงเชวียไปช่วยฆ่าคน หรือฉากต่อสู้ในศาลาชุนเฟิง ล้วนแต่ทำให้ผู้ชมรู้สึกถึงจุดไคลแมกซ์ระลอกแล้วระลอกเล่า

และเวลานี้

ข้อมูลในระบบหลังบ้านของวิดีโอบนแพลตฟอร์มชี่เอ๋อ

ยอดเข้าชมก็พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

20 ล้านครั้ง

30 ล้านครั้ง

50 ล้านครั้ง

80 ล้านครั้ง

100 ล้านครั้ง

ใช่แล้ว

ออกอากาศไปได้ยังไม่ถึง 24 ชั่วโมง เพียงแค่ 4 ชั่วโมงเท่านั้น ยอดเข้าชมของสยบฟ้าพิชิตปฐพีก็ทะลุ 100 ล้านครั้งไปแล้ว