บทที่ 28.หอกาลเวลาสวามิภักดิ์
บทที่ 28.หอกาลเวลาสวามิภักดิ์
ผู้อาวุโสผู้ใจร้อนคนนั้นกระโดดขึ้นมาทันที
“เป็นไปไม่ได้เจ้าอาศัยอะไรให้พวกเราสวามิภักดิ์ต่อเจ้า”
เฉินเซวียนมองไปยังผู้อาวุโสคนนั้นอย่างเย็นชา
“หืม?”
ขณะที่เจ้าหอของหอกาลเวลากำลังคิดจะตำหนิผู้อาวุโสคนนี้ให้เขาขอโทษนั้น
วินาทีต่อมา
เสียง “ตูม” ดังขึ้นครั้งหนึ่งผู้อาวุโสคนนี้ก็กระเด็นออกไปกระแทกกับกำแพงสลบไป
“ข้ากำลังพูดกับเจ้าหอของพวกเจ้ามีส่วนให้เจ้าสอดปากเข้ามาหรือหากมีครั้งหน้าอีกเจ้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่แล้ว”
ทุกคนตกใจจนหวาดกลัวจนไม่กล้าพูด
เฉินเซวียนนำสายตากลับมาวางบนร่างของเจ้าหอของหอกาลเวลาอีกครั้ง
“ไม่ทราบว่าเจ้าสามารถเป็นตัวแทนหอกาลเวลาของพวกเจ้ายินยอมสวามิภักดิ์ต่อหออมตะของข้าหรือไม่”
“นี่……”
เจ้าหอของหอกาลเวลามองไปยังผู้อาวุโสสูงสุด ผู้อาวุโสสูงสุดก็มองไปยังเจ้าหอเช่นกัน
หลังจากนั้นจึงเดินขึ้นหน้ามากล่าวกับเฉินเซวียน
“นายน้อยเฉินไม่ทราบว่าสามารถเสนอเงื่อนไขอื่นได้หรือไม่หากเป็นเงื่อนไขอื่นพวกเราจะต้องสนองความต้องการของท่านอย่างแน่นอน”
เฉินเซวียนมองไปยังผู้อาวุโสสูงสุดอย่างเย็นชาแล้วถามว่า
“เจ้าเป็นผู้ใด? สามารถเป็นตัวแทนหอกาลเวลาได้หรือ?”
ผู้อาวุโสสูงสุดรีบตอบว่า
“ข้าน้อยชายชราคนนี้คือผู้อาวุโสสูงสุดของหอกาลเวลาย่อมสามารถเป็นตัวแทนหอกาลเวลาได้”
หลังจากนั้นเฉินเซวียนยิ้มเล็กน้อยจากนั้นแววตาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา
“หากหอกาลเวลาไม่คิดจะสวามิภักดิ์เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องคงอยู่แล้ว”
เมื่อทุกคนได้ยินสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมากต่างพากันมองไปยังผู้อาวุโสสูงสุดและเจ้าหอรอให้พวกเขาตัดสินใจ
ผู้อาวุโสสูงสุดได้ยินแล้วก็ตกตะลึงเช่นกัน
คิดไม่ถึงว่าเฉินเซวียนจะถึงกับเผด็จการเช่นนี้ไม่สวามิภักดิ์ก็ต้องตายตัวเขาเองไม่กลัวตายแต่ศิษย์ของหอกาลเวลาเกรงว่าก็
หลังจากนั้นเขามองไปยังเจ้าหอ
“ให้เจ้าตัดสินใจเถอะการตัดสินใจของเจ้าก็คือการตัดสินใจของข้า”
เจ้าหอของหอกาลเวลาก็ยิ้มอย่างอเนจอนาถเช่นกัน
“มีอะไรให้ตัดสินใจหรือ? ข้าไม่กลัวตายก็ได้แต่ไม่สามารถให้เหล่าศิษย์ประสบเคราะห์ไปพร้อมกับพวกเราได้”
ในเวลานี้เหล่าศิษย์ยังไม่รู้ว่าในหอกาลเวลาเกิดเรื่องอะไรขึ้นยังคงพยายามบ่มเพาะอยู่ดังเดิม
หลังจากนั้นเจ้าหอของหอกาลเวลาก็คุกเข่าลงต่อเฉินเซวียน
“ฮ่าวเจ๋อคารวะท่านเจ้าหอ”
เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหลังฮ่าวเจ๋อเห็นเจ้าหอของตนสวามิภักดิ์ต่อเฉินเซวียนแล้วย่อมก็คุกเข่าลงเช่นกัน
“คารวะท่านเจ้าหอ”
เฉินเซวียนจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“อืม ลุกขึ้นกันเถอะวางใจได้ภายหลังพวกเจ้าจะรู้สึกโชคดีต่อการตัดสินใจของพวกเจ้า”
ทุกคนค่อยๆยืนขึ้น
“ขอรับ”
ฮ่าวเจ๋อถามเฉินเซวียนว่า
“ไม่ทราบว่าตอนนี้ท่านเจ้าหอมีคำสั่งใด?”
เฉินเซวียนตอบอย่างเย็นชา
“อีกสักครู่พวกเจ้าจงย้ายหอกาลเวลาไปไว้ข้างหออมตะกลายเป็นหอแยกของหออมตะเจ้ายังคงดำรงตำแหน่งเจ้าหอตามเดิม”
ฮ่าวเจ๋อได้ยินแล้วก็รีบพยักหน้า
“ขอรับ”
ทันใดนั้นฮ่าวเจ๋อก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงกล่าวกับเฉินเซวียนว่า
“ท่านเจ้าหอสามารถผ่านไปอีกสองสามวันแล้วค่อยย้ายไปได้หรือไม่?”
เฉินเซวียนได้ยินแล้วน้ำเสียงเย็นชาเอ่ยปากว่า
“หืม? นี่เพราะเหตุใดข้าไม่ชอบคนที่ยืดยาดอืดอาด”
ฮ่าวเจ๋อได้ยินเสียงเย็นชาของเฉินเซวียนก็รีบเอ่ยปากว่า
“ท่านเจ้าหอเข้าใจผิดแล้วข้าเพียงแค่อยากอยู่เป็นเพื่อนภรรยาที่ล่วงลับไปแล้วของข้าให้นานขึ้นอีกหน่อย”
“ก็ถือว่าเป็นบุรุษที่มีรักลึกซึ้งและมีคุณธรรมผู้หนึ่งหากไม่มีลูกน้องกลุ่มนั้นบางทีอาจไม่มีเรื่องในวันนี้แล้ว”
เฉินเซวียนคิดไปคิดมาก็ยังรู้สึกว่าไม่ถูกต้องนี่เป็นภารกิจที่ระบบประกาศดูเหมือนว่ายังคงต้องสยบหอกาลเวลาอยู่ดีแต่โชคดีที่ภารกิจสำเร็จแล้ว
เฉินเซวียนกล่าวกับฮ่าวเจ๋อต่อว่า
“พาข้าไปดูหลุมศพของภรรยาเจ้าหน่อยเถอะบางทีข้าอาจสามารถชุบชีวิตนางได้”
ฮ่าวเจ๋อได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกเหลือเชื่อ
“อะไรนะ? ท่านเจ้าหอหรือว่าท่านสามารถชุบชีวิตภรรยาของข้าได้จริงๆหรือ?”
ผู้อาวุโสสูงสุดได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่งเช่นกัน
เรื่องของภรรยาฮ่าวเจ๋อมีเพียงเขาคนเดียวที่รู้หากไม่ใช่เพราะเขาลืมภรรยาของเขาไม่ได้ความยึดติดลึกเกินไป เกรงว่าคงก้าวเข้าสู่ขอบเขตกึ่งเทพไปนานแล้ว
เขาเองก็เคยพูดกับฮ่าวเจ๋อให้เขาลืมภรรยาของตนเองแต่ฮ่าวเจ๋อคัดค้านอย่างเด็ดขาดตัวเขาเองก็รู้ว่าเกลี้ยกล่อมฮ่าวเจ๋อไม่ไหวดังนั้นเขาจึงไม่ได้เกลี้ยกล่อมอีก
แต่วันนี้เพราะการมาถึงของเฉินเซวียนแล้วสามารถทำให้ภรรยาของฮ่าวเจ๋อชุบชีวิตขึ้นมาได้เขาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี
เขาเองก็เคยค้นหาวิธีชุบชีวิตภรรยาของฮ่าวเจ๋อมาก่อนแต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่เป็นดั่งใจไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อยดังนั้นเฉินเซวียนกล่าวว่าสามารถชุบชีวิตภรรยาของฮ่าวเจ๋อได้เขาจึงรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง
เฉินเซวียนพยักหน้า
“ไม่ผิดข้ามีความมั่นใจแปดสิบส่วนพาข้าไปเถอะ”
วิชาชุบชีวิตที่เฉินเซวียนได้รับมาจากระบบนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นการกล่าวว่าแปดสิบส่วนยังถือว่าดูหมิ่นวิชาชุบชีวิตนี้ด้วยซ้ำ
ฮ่าวเจ๋อได้ยินประโยคนี้ก็ยิ่งตื่นเต้นแล้ว
“เชิญเชิญท่านเจ้าหอตามข้ามา”
หลังจากนั้นเฉินเซวียน ฮ่าวเจ๋อ ผู้อาวุโสสูงสุดก็มุ่งหน้าไปยังหลุมศพของฮ่าวเจ๋อทิ้งเหล่าผู้อาวุโสกลุ่มหนึ่งไว้บนตำหนักใหญ่