บทที่ 1.ระบบตื่นขึ้น

ข้า…ข้าฟื้นคืนชีพแล้วหรือ? แต่ว่าที่นี่คือที่ไหนกัน

เด็กหนุ่มมองซ้ายมองขวาไม่รู้ว่าเป็นสถานที่ใดทันใดนั้นความทรงจำสายหนึ่งก็ทะลักเข้ามาที่แท้เด็กหนุ่มผู้นี้มีนามว่าเฉินเซวียนตนเองได้ทะลุมิติมาแล้ว

เสียง “ติ๊ง!” ดังขึ้นครั้งหนึ่งเสียงสายหนึ่งก็ดังขึ้นในห้วงสมองของเฉินเซวียน

! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปลุกระบบไร้เทียมทานให้ตื่นขึ้นระบบนี้จะคอยรับใช้ท่าน

อะไรนะ! ข้าถึงกับมีระบบจริงๆ!!! ในฐานะผู้ทะลุมิติเฉินเซวียนย่อมรู้ดีว่าระบบหมายถึงอะไรนั่นมันคือนิ้วทองสำหรับพิชิตสวรรค์และหมื่นโลกเลยทีเดียว!

คิดไม่ถึงว่าตนเองจะได้ครอบครองมันขึ้นมาแล้วแต่ลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผลในฐานะผู้ทะลุมิติหากไม่มีนิ้วทองสักอย่างนั่นก็เรียกได้ว่าล้มเหลวเกินไปจริงๆ

หลังตั้งสติกลับมาได้เฉินเซวียนจึงเอ่ยปากว่า “ระบบ ระบบเจ้ามีฟังก์ชันอะไรบ้างหรือ”

เวลานี้ระบบกล่าวว่า “เรียนโฮสต์ฟังก์ชันของระบบนี้ก็คือมอบพลังบ่มเพาะไร้เทียมทานให้แก่ท่านและจะจัดภารกิจบางอย่างให้ท่านด้วยเมื่อทำภารกิจสำเร็จจะสุ่มมอบรางวัลให้แก่ท่าน”

“รางวัลอะไรหรือ?” เฉินเซวียนถามด้วยความสงสัย

“นั่นก็ต้องอยู่ที่โชคของท่านแล้ว” ระบบตอบ

“ติ๊ง! ขอถามโฮสต์ว่าจะรับพลังบ่มเพาะระดับจักรพรรดิหรือไม่”

เดี๋ยวก่อน ระบบ ไม่ใช่บอกว่าเป็นพลังบ่มเพาะไร้เทียมทานหรือเวลานี้เฉินเซวียนกล่าวถึงแม้พลังบ่มเพาะขอบเขตจักรพรรดิจะเป็นระดับสูงสุดบนมหาทวีปแห่งนี้แล้วแต่เท่าที่เขารู้โลกภายนอกไม่ได้มีพลังบ่มเพาะเพียงแค่นี้

เวลานี้ระบบกล่าวว่า “โฮสต์ไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไปพลังบ่มเพาะขอบเขตจักรพรรดิบนมหาทวีปแห่งนี้ก็ไร้เทียมทานแล้วอีกทั้งนี่คือพลังบ่มเพาะสูงสุดที่มหาทวีปแห่งนี้สามารถรองรับได้แล้ว”

“หากต้องการพลังบ่มเพาะที่สูงกว่านี้ก็จำเป็นต้องไปยังมิติระดับกลางหรือมิติระดับสูงเท่านั้น”

ที่แท้โลกใบนี้แบ่งออกเป็นสามมิติ ได้แก่ มิติระดับต่ำ มิติระดับกลาง และมิติระดับสูง ภายนอกยังมีโลกที่กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าเดิมมหาทวีปผืนนี้ก็เป็นเพียงมิติระดับต่ำเท่านั้น

หากตัวตนที่สูงกว่าผู้แข็งแกร่งของเขตจักรพรรดิลงมายังมหาทวีปผืนนี้ละก็ย่อมต้องรองรับไม่ไหวแน่นอน

“ติ๊ง! ขอถามโฮสต์ว่าจะรับพลังบ่มเพาะระดับจักรพรรดิหรือไม่” เวลานี้เสียงของระบบก็ดังขึ้นในห้วงสมองของเฉินเซวียนอีกครั้ง

รับสิคนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่รับ

ในช่วงเวลาที่รับพลังบ่มเพาะระดับจักรพรรดิเฉินเซวียนจึงค่อยๆจัดเรียงความทรงจำที่เขาทะลุมิติเข้ามาในร่างกายนี้

เจ้าของเดิมของร่างกายนี้ก็มีนามว่าเฉินเซวียนเช่นกันเกิดอยู่ในตระกูลเฉิน ตระกูลเฉินเป็นตระกูลชั้นยอดของมิติระดับสูง

ปู่ของเฉินเซวียนก็คือประมุขของตระกูลเฉินในยามที่เฉินเซวียนถือกำเนิดก็มีนิมิตมากมายปรากฏขึ้นมังกรเก้าตัวปรากฏสู่โลกปราณม่วงมาจากทิศตะวันออกเดิมทีทุกคนต่างคิดว่าตระกูลเฉินได้ปรากฏอัจฉริยะขึ้นมาอีกผู้หนึ่งแล้ว

แต่ในปีที่อายุ 14 ปี ระหว่างกระบวนการออกฝึกประสบการณ์บนมหาทวีปแห่งนี้เขาพลัดหลงกับคนของตระกูลเฉินถูกขังอยู่ในเขตแดนแห่งหนึ่งแต่พอเขาออกมาได้คนของตระกูลเฉินก็ไปกันหมดแล้ว

เหลือเขาไว้เพียงคนเดียวบนมหาทวีปแห่งนี้เขายังมึนงงอยู่เลยเหตุใดถึงทิ้งข้าไว้คนเดียวที่นี่แม้หากต้องการกลับไปเพียงบีบหยกพกที่ปู่ของเฉินเซวียนมอบให้เขาให้แตกก็พอแต่เขาคิดว่าไม่สู้ฝึกประสบการณ์ให้มากขึ้นอีกหน่อยดีกว่าผลคือการฝึกประสบการณ์ครั้งนี้ก็กินเวลายาวนานเต็มๆ 5 ปี

สุดท้ายยังถูกเฉินเซวียนผู้ทะลุมิติเข้ายึดครองอีกเรียกได้ว่าน่าสังเวชอยู่บ้างยังไม่ทันได้เสพสุขกับชีวิตเลยร่างกายก็ถูกยึดครองเสียแล้ว

“ติ๊ง! พลังบ่มเพาะระดับจักรพรรดิมอบให้สำเร็จแล้วระบบได้ปิดบังกลิ่นอายของโฮสต์โดยอัตโนมัติแล้ว”

คำพูดของระบบขัดจังหวะความคิดของเฉินเซวียนเขาสัมผัสได้ถึงพลังบ่มเพาะระดับจักรพรรดินี้รู้สึกว่าตนเองเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

เฉินเซวียนกล่าวว่า “ใช้ได้เลยนี่ระบบยังรู้จักปิดบังกลิ่นอายของข้าด้วย”

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วไม่ดูเสียบ้างว่าข้าเป็นใคร”

ฟังคำพูดของระบบเฉินเซวียนยังรู้สึกว่าหากระบบนี้เป็นคนคงจะเชิดหน้าอกของมันขึ้นมาแล้ว

“ติ๊ง!” ประกาศภารกิจ: ขอให้โฮสต์ก่อตั้งสำนักหนึ่งแห่งไม่จำกัดเวลา

“ระบบข้าจะก่อตั้งไว้ที่ไหนล่ะ?” เฉินเซวียนถามอย่างสงสัย

“ตามใจเจ้าเลยเกี่ยวอะไรกับข้า” ระบบกล่าว

เฮ้! เจ้านี่ยังช่าง...จริงๆนะ

ในเมื่อจะก่อตั้งสำนักละก็เช่นนั้นก็ไปก่อตั้งในมิติระดับสูงเถอะหลายปีมานี้แล้วก็สมควรกลับบ้านไปดูสักหน่อยแล้ว