ตอนที่ 93 สะท้านฟ้าสะเทือนดิน ตำนานแห่งวิถียุทธ์!
ตอนที่ 93 สะท้านฟ้าสะเทือนดิน ตำนานแห่งวิถียุทธ์!
ตอนที่ 93 สะท้านฟ้าสะเทือนดิน ตำนานแห่งวิถียุทธ์!
"อะไรนะ? หลิวหยางรวบรวมสภาวะกระบี่ กลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่แล้วรึ?!"
"ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"
"หลิวหยางเพิ่งจะอายุยี่สิบห้า ยี่สิบห้าเองนะ! ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่วัยยี่สิบห้า เจ้าจะให้ข้าเชื่อได้ยังไง จะเชื่อได้ยังไง?! นี่มันเหลือเชื่อ ไร้เหตุผลเกินไปแล้ว!"
"ข่าวนี้ปลอมแหงๆ ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ เจ้ารู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร? มันหมายความว่า ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ หลิวหยางสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์วิถียุทธ์ได้ทันทีไงล่ะ!"
"ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์วิถียุทธ์ในวัยยี่สิบห้า?! ซี๊ดดด นี่มันจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว ในประวัติศาสตร์แผ่นดินเสินโจว ไม่เคยมีปรมาจารย์วิถียุทธ์ที่อายุน้อยขนาดนี้มาก่อนเลยนะ?!"
"บ้าไปแล้ว นี่มันจะบ้าเกินไปแล้ว?!"
"การรวบรวมสภาวะกระบี่ มันทำได้ง่ายดายขนาดนั้นเลยรึ?!"
"ของปลอม ข่าวปลอมแน่ๆ ข้าไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ว่าจะมีใครสามารถรวบรวมสภาวะกระบี่ได้อย่างง่ายดายขนาดนี้! นับเวลาดูแล้ว ก็เพิ่งจะผ่านไปแค่สามปีเองไม่ใช่รึ? ใช้เวลาแค่สามปีก็รวบรวมสภาวะกระบี่ได้ นี่เขายังเป็นมนุษย์อยู่รึเปล่า!?"
ข่าวลือเรื่องที่หลิวหยางกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ และใช้กระบี่เดียวสยบซูจู้ เจ้าสำนักเซียวเหยา แพร่สะพัดไปทั่วรัฐเซี่ยด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการ ทำให้ผู้คนในรัฐเซี่ยตกตะลึงและวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างหนัก
ผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนต่างอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนลูกตาแทบจะถลน ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
ต่างก็ร้องตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
ต่อให้คิดจนหัวแทบแตก พวกเขาก็คิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องไร้สาระแบบนี้เกิดขึ้น!
ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่วัยยี่สิบห้าปี มันเป็นไปได้รึ?!
สภาวะกระบี่ สภาวะกระบี่ นี่คือสภาวะแห่งปรมาจารย์เชียวนะ!
เพียงแค่รวบรวมได้สำเร็จ ก็สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์วิถียุทธ์ กลายเป็นยอดปรมาจารย์แห่งยุคได้เลย
ถ้ามันรวบรวมได้ง่ายดายขนาดนั้น แผ่นดินเสินโจวนี้ก็คงมีปรมาจารย์วิถียุทธ์เดินกันขวักไขว่แล้วสิ!
แต่ความเป็นจริงล่ะเป็นอย่างไร?!
เขตการปกครองหนึ่ง ครอบคลุมพื้นที่หลายหมื่นลี้ ประชากรหลายร้อยล้าน ผู้ฝึกยุทธ์นับสิบล้านคน แต่กลับมีปรมาจารย์วิถียุทธ์ถือกำเนิดขึ้นเพียงไม่กี่คนเท่านั้น!
อย่างมากก็แปดเก้าคน อย่างน้อยก็สี่ห้าคน
และนี่ก็คือจำนวนที่คงที่มาตลอดระยะเวลาอย่างน้อยแปดร้อยปีแล้วนะ!
ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อนพฤกษา ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสี่ห้าชั่วอายุคน กว่าจะให้กำเนิดปรมาจารย์วิถียุทธ์ได้สักสี่ห้าคน ในเขตการปกครองหนึ่ง
เขตการปกครองหนึ่ง สี่ห้าชั่วอายุคนของผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อนพฤกษา มันต้องใช้คนมากมายขนาดไหน?!
คงยากที่จะนับได้ถ้วน....
เพราะในยุทธภพ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อนพฤกษาก็เหมือนกับต้นหญ้า ที่ตายแล้วก็เกิดใหม่ ตายแล้วก็เกิดใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
น้อยคนนักที่จะมีชีวิตอยู่จนสิ้นอายุขัย!
ในเขตการปกครองหนึ่ง มักจะมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อนพฤกษาอยู่เป็นพันคนเสมอ...
แต่ในจำนวนผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อนพฤกษาเหล่านั้น ก็เป็นพวกที่ตายแล้วก็ถูกแทนที่ด้วยคนใหม่ๆ เพื่อรักษายอดจำนวนผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อนพฤกษาเอาไว้
เวลาแปดร้อยปี จะมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อนพฤกษาตายไปกี่คน?!
นับหมื่นคนยังน้อยไป!
คงจะถึงหลักแสน หรืออาจจะถึงหลักสิบล้านเลยล่ะ
ต้องให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับก่อนพฤกษาตายไปมากขนาดนั้น ถึงจะให้กำเนิดปรมาจารย์วิถียุทธ์ได้สักสองสามคน
นี่ก็แสดงให้เห็นแล้ว ว่าการรวบรวมสภาวะแห่งปรมาจารย์นั้น ยากลำบากขนาดไหน!
แต่ตอนนี้....
จู่ๆ ก็มีข่าวลือว่า หลิวหยางรวบรวมสภาวะกระบี่ และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่แล้ว
เรื่องนี้จะให้พวกเขาเชื่อได้อย่างไร?!
ไม่มีใครกล้าเชื่อ และไม่มีใครอยากจะเชื่อด้วย
เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นหลิวหยางผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเลยสักครั้ง!
ไม่ได้ผ่านการขัดเกลาจากความเป็นความตาย แถมยังใช้เวลาเพียงสามปี ก็สามารถรวบรวมสภาวะกระบี่ และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ได้อย่างง่ายดาย
เรื่องนี้ ช่างบั่นทอนกำลังใจของผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนอย่างรุนแรง
จิตใจแหลกสลาย สติแตกกระเจิง!
แม้แต่มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์แห่งรัฐเซี่ยเอง ก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้
เมื่อคิดถึงความยากลำบากในการรวบรวมสภาวะแห่งปรมาจารย์ ความพยายามอันไร้ที่สิ้นสุดที่พวกเขาทุ่มเทลงไป และการต่อสู้เสี่ยงตายครั้งแล้วครั้งเล่า ที่ต้องเฉียดความตายมานับครั้งไม่ถ้วน
สีหน้าของแต่ละคนก็เริ่มบิดเบี้ยวและน่ากลัวขึ้นมาทันที
มันน่าเจ็บใจเกินไปแล้ว!
ในโลกนี้ ทำไมถึงมีอัจฉริยะปีศาจแบบนี้อยู่ด้วย?!
นี่เขายังเป็นคนอยู่รึเปล่า?!
น่ารังเกียจจริงๆ!
อยากจะตบมันให้ตายคามือจริงๆ!
พวกเขาอิจฉาจนแทบคลุ้มคลั่ง ลึกๆ ในใจ ทั้งไม่กล้าเชื่อ และไม่อยากจะเชื่อ
"เรื่องนี้ มหาปรมาจารย์หลายท่านในรัฐเซี่ยของเรา ได้ยินมาจากปากของเฒ่าทาริกาเทียนซานแห่งวังหลิงจิ้วเองเลยนะ ไม่มีทางเป็นเรื่องโกหกหรอก หลิวหยางผู้นี้รวบรวมสภาวะกระบี่ และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่จริงๆ!"
"เฒ่าทาริกาเทียนซานเห็นมากับตาตัวเอง จะโกหกได้อย่างไร?!"
"ยิ่งไปกว่านั้น นางพูดแบบนี้ ก็ไม่ได้เป็นผลดีกับสำนักเซียวเหยาเลย! เจ้าก็รู้ว่าซูจู้ ผู้เป็นถึงเจ้าสำนักเซียวเหยา กลับถูกหลิวหยาง อัจฉริยะปีศาจผู้นี้ใช้กระบี่เดียวสยบลงได้!"
"เป็นเรื่องจริงยิ่งกว่าจริงเสียอีก!"
ในตอนนั้นเอง ก็มีคนพูดขึ้นมาอย่างหนักแน่น ทำลายความหวังลมๆ แล้งๆ ของผู้ฝึกยุทธ์ในรัฐเซี่ยจนหมดสิ้น
สีหน้าของแต่ละคนบิดเบี้ยว เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที
"บ้าเอ๊ย น่าเจ็บใจนัก ในโลกนี้ทำไมถึงมีอัจฉริยะปีศาจแบบนี้อยู่ด้วย?!"
"ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่วัยยี่สิบห้าปีเชียวนะ!"
"หรือว่าหลิวหยาง จะสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ และกลายเป็นปรมาจารย์วิถียุทธ์ที่อายุน้อยที่สุดในเสินโจวจริงๆ?!"
"กลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่แล้ว ต่อให้หลิวหยางยังไม่ทะลวงขั้นในตอนนี้ อย่างมากก็ใช้เวลาแค่สามถึงห้าปี ในการวางรากฐานวิถียุทธ์ให้มั่นคงก่อนจะทะลวงขั้น ยังไงซะ เขาก็ต้องก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์วิถียุทธ์ก่อนอายุสามสิบปีอยู่ดี!"
"บ้าไปแล้ว จะบ้าตายอยู่แล้ว ในโลกนี้ทำไมถึงมีอัจฉริยะปีศาจแบบนี้โผล่มาได้? นี่มันบ้าเกินไปแล้ว!"
"น่าเจ็บใจนัก หลิวหยางผู้นี้ฝึกวิชายุทธ์ยังไงกัน? ปราณแท้เพิ่มขึ้นเร็ว ฝึกวิชายุทธ์ได้เร็ว อันนี้ก็พอเข้าใจได้ แต่ตอนนี้... แม้แต่การทำความเข้าใจสภาวะกระบี่ ก็ยังง่ายเหมือนดื่มน้ำเลยรึ? ราวกับว่าไม่มีคอขวดอะไรเลย สามารถก้าวข้ามไปได้อย่างง่ายดาย!"
"บ้าเอ๊ย ข้าครุ่นคิดมาหลายสิบปีแล้ว ก็ยังไม่เข้าใจเลยว่า สภาวะแห่งปรมาจารย์คืออะไร ไม่มีวี่แววเลยสักนิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรวบรวมเลย แล้วหลิวหยางใช้เวลาแค่สามปี รวบรวมสภาวะกระบี่ออกมาได้ยังไง?!"
"อ๊ากกกก จะบ้าตาย จะบ้าตายอยู่แล้ว พอเห็นหลิวหยาง ข้าก็ทนไม่ไหวจริงๆ จิตวิถียุทธ์แทบจะพังทลาย วิถียุทธ์นี้มันมีความหมายอะไร? มันมีความหมายอะไร? เลิกฝึกซะดีกว่า!"
เมื่อได้รับการยืนยันอย่างชัดเจน ว่าหลิวหยางได้ใช้พลังของปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ เอาชนะซูจู้ด้วยกระบี่เดียว ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของทำเนียบมังกรซ่อน
ผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนในรัฐเซี่ย ก็แทบจะคลุ้มคลั่ง!
จิตใจแตกสลาย พังทลายอย่างสมบูรณ์แบบ
พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ทำเนียบมังกรซ่อนที่พวกเขาเฝ้ารอคอย จะนำมาซึ่งข่าวร้ายเช่นนี้!
การได้ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของทำเนียบมังกรซ่อน มันเทียบไม่ได้เลยกับการที่หลิวหยางกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ในวัยเพียงยี่สิบห้าปี!
นี่คือบุคคลที่สามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์วิถียุทธ์ กลายเป็นยอดปรมาจารย์ได้ทุกเมื่อเลยนะ
ยอดอัจฉริยะแห่งเสินโจวคนอื่นๆ ยังคงต้องดิ้นรนอยู่ในระดับก่อนพฤกษา
แต่หลิวหยางกลับต่างออกไป เขาสามารถทะลวงด่านของปรมาจารย์ได้ทุกเมื่อ!
เรื่องแบบนี้ ใครจะไปยอมรับได้ ใครจะไปเข้าใจได้ล่ะ?!
ไม่ว่าผู้ฝึกยุทธ์คนใดที่ได้เห็น ล้วนต้องจิตวิถียุทธ์พังทลาย และเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง
ผู้ฝึกยุทธ์ในรัฐเซี่ยช่างน่าสงสารเหลือเกิน หากเรื่องนี้เกิดขึ้นที่อื่น พวกเขาก็คงแค่ร้องอุทานด้วยความตกใจ ดูเรื่องสนุก และรับรู้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
แต่ทว่า เรื่องนี้กลับเกิดขึ้นในรัฐเซี่ย เกิดขึ้นใกล้ตัวพวกเขา
มันช่างอึดอัดใจเสียจริง!
การจะไม่เอาตัวเองไปเปรียบเทียบนั้น เป็นไปไม่ได้เลย
และเมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน จิตใจก็รับไม่ไหว พังทลายอย่างสมบูรณ์แบบ
ในชั่วข้ามคืน ผู้ฝึกยุทธ์ในรัฐเซี่ยจำนวนนับไม่ถ้วน ต้องจิตใจแตกสลาย ร้องไห้คร่ำครวญโหยหวน บางคนถึงกับตะโกนร้องด้วยความสิ้นหวัง สงสัยในคุณค่าของชีวิตตัวเอง
ทั่วทั้งรัฐเซี่ย เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่!
แม้แต่มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์แห่งรัฐเซี่ยเอง ก็ยังต้องขนลุกซู่ หวาดผวาจับใจ
ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่วัยยี่สิบห้าปี เรื่องนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
เขาจะต้องสร้างสถิติในการทะลวงเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์วิถียุทธ์ที่เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์วิถียุทธ์แห่งเสินโจวอย่างแน่นอน!
และยังจะกลายเป็นปรมาจารย์วิถียุทธ์ที่อายุน้อยที่สุดในเสินโจวอีกด้วย!
หลิวหยางอายุเท่าไหร่?
แค่ยี่สิบห้าปีเอง!
ฝึกยุทธ์มาแค่สิบสามปี ก็กลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่แล้ว!
โอ้โห ทำลายสถิติวิถียุทธ์ของเสินโจวถึงสองรายการซ้อน!
ใครเห็นก็ต้องทึ่ง!
ส่วนมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์แห่งรัฐเซี่ย ก็ต้องเสียวสันหลังวาบ เมื่อคิดอะไรไปได้ไกลกว่านั้น
อัจฉริยะปีศาจแบบนี้ ถือกำเนิดขึ้นมาได้ยังไงกัน!
ฟ้าดินแห่งเสินโจวนี้ จะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จะโกลาหลขนาดไหน ถึงได้ให้กำเนิดอัจฉริยะปีศาจเช่นนี้ขึ้นมาได้?!
เมื่อมองย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์เสินโจว ทุกครั้งที่มีอัจฉริยะถือกำเนิดขึ้นมามากมาย มักจะตามมาด้วยการล้างไพ่ครั้งใหญ่ของขุมกำลังต่างๆ ในเสินโจว!
ราชวงศ์ล่มสลาย ดินแดนศักดิ์สิทธิ์พังทลาย!
แผ่นดินเสินโจว จะต้องตกอยู่ในไฟสงครามอันไร้ที่สิ้นสุด
ในช่วงหมื่นปีที่ผ่านมา ด้วยการก่อตั้งของราชวงศ์ต่างๆ ความเป็นระเบียบเรียบร้อยในเสินโจวก็ถือว่ามั่นคงขึ้นมาก
เมื่อมีราชวงศ์คอยควบคุมอยู่เบื้องบน การต่อสู้แย่งชิงอำนาจส่วนใหญ่ จึงถูกจำกัดอยู่แค่ในยุทธจักรเท่านั้น
จะไม่บานปลายกลายเป็นการต่อสู้ที่ลุกลามไปทั่วทุกพื้นที่ และดึงทุกคนเข้ามาพัวพันอย่างไร้ขอบเขต
หากเป็นการต่อสู้ระหว่างขุมกำลังใหญ่จริงๆ พวกเขาคงไม่ยอมให้มันจำกัดอยู่แค่ในระดับก่อนพฤกษา ปรมาจารย์วิถียุทธ์ และมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์หรอก!
สงครามที่แท้จริง คือสงครามเต็มรูปแบบ สงครามของประชาชน!
แม้แต่คนธรรมดาสามัญ ก็ต้องถูกส่งเข้าร่วมสงคราม ต่อให้เป็นแค่การเป็นปุ๋ยบำรุงดิน ก็ยังถือว่ามีค่า
เมื่อหมื่นปีก่อน ขุมกำลังใหญ่ๆ ในเสินโจว คือผู้ปกครองที่แท้จริงของระดับเขตการปกครอง และระดับรัฐ
พวกเขาเป็นผู้สั่งการทุกอย่างในเขตการปกครองและในรัฐ!
ในยุคนั้น เสินโจวไม่มีราชวงศ์ใหญ่ มีเพียงราชวงศ์เล็กๆ กระจัดกระจายอยู่ทั่วไป!
มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์หลายคนกล้าที่จะตั้งตนเป็นใหญ่ ก่อตั้งราชวงศ์ และกุมอำนาจชี้เป็นชี้ตาย
เรียกได้ว่า การปรากฏตัวของราชวงศ์ใหญ่ ทำให้เสินโจวเกิดความสงบสุข
แม้หกราชวงศ์ใหญ่จะไม่สามารถควบคุมยอดฝีมือวิถียุทธ์เหล่านี้ได้อย่างสมบูรณ์ ทว่าพวกเขาก็สามารถจำกัดการต่อสู้ของชาวยุทธจักร ให้อยู่แต่ในวงการยุทธจักรได้
ไม่ลุกลามกลายเป็นสงครามที่ไร้ขอบเขตและไม่มีวันสิ้นสุด
เหลือพื้นที่ให้คนธรรมดาได้มีชีวิตรอด เติบโต และสืบสานเผ่าพันธุ์
ตอนแรก พวกเขาคิดว่าโครงสร้างอำนาจเช่นนี้จะดำรงอยู่ต่อไป
ใครจะรู้...
อัจฉริยะปีศาจอย่างหลิวหยาง จะปรากฏตัวขึ้นมา!
อายุยี่สิบห้า กลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่!
ทำลายสถิติเสินโจวถึงสองรายการซ้อน ทั้งปรมาจารย์ที่อายุน้อยที่สุด และปรมาจารย์ที่ใช้เวลาบำเพ็ญเพียรสั้นที่สุด....
ปีศาจจนเกินบรรยาย บ้าคลั่งไปแล้ว!
ทำให้มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์แห่งรัฐเซี่ย ตื่นตระหนกตกใจอย่างหนัก!
ทำให้พวกเขาต้องคิดมาก!
บ้าเอ๊ย โลกนี้ต้องเกิดความวุ่นวายขนาดไหน ถึงจะมีอัจฉริยะปีศาจแบบนี้โผล่มาได้!?
ต่อให้ฟ้าดินไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่....
ทว่าการถือกำเนิดของอัจฉริยะระดับนี้ ก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอำนาจ และอนาคตของเสินโจวได้แล้ว
ยังไงซะ มันก็ไม่ใช่เรื่องดีทั้งนั้น!
เว้นเสียแต่ว่า อัจฉริยะผู้นี้ จะเป็นคนของพวกเขา!
แต่โชคร้าย ที่อัจฉริยะผู้นี้เป็นคนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์บู๊ตึ๊ง ช่างน่าอึดอัดใจเสียจริง!
จะตีก็ไม่ได้ จะด่าก็ไม่ได้ จะดึงมาเป็นพวกก็ไม่ได้!
น่าเจ็บใจนัก!
แค่เห็นก็โมโหแล้ว!
มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์แห่งรัฐเซี่ย ต่างสบถด่าด้วยความหวาดผวา และเริ่มเตรียมความพร้อมอย่างบ้าคลั่ง
ในขณะเดียวกัน ข่าวที่หลิวหยางทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของทำเนียบมังกรซ่อน และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ ก็แพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่ว
ไม่ว่าข่าวนี้จะแพร่ไปถึงที่ใด ล้วนสร้างความโกลาหล ตกตะลึง และทำให้ที่นั่นต้องสั่นสะเทือน
"แม่งเอ๊ย หลิวหยางผู้นี้จะวิปริตไปถึงไหน? ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของทำเนียบมังกรซ่อนก็ว่าไปอย่าง แต่แค่สามปี ก็กลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่แล้วเนี่ยนะ? จะไม่เว้นที่ว่างให้คนอื่นได้ยืนเลยรึไง?!"
"ทุกครั้งที่เห็นหลิวหยาง ข้าก็รู้สึกว่าชีวิตที่ผ่านมาของข้ามันไร้ค่าสิ้นดี เฮ้อ พวกเรามันก็แค่เศษขยะจริงๆ!"
"สภาวะกระบี่นี่ นึกอยากจะรวบรวมก็รวบรวมได้เลยรึ? ไม่มีคอขวด ไม่มีความยากลำบากอะไรเลยรึ?! บ้าเอ๊ย คำว่าอัจฉริยะระดับปีศาจ มันยังน้อยไปสำหรับเขาแล้ว เขาต้องเป็นเทพเซียนจุติ ยอดฝีมือกลับชาติมาเกิดแน่ๆ!"
"ตกลงแล้วเขาเป็นอัจฉริยะปีศาจที่เพิ่งถือกำเนิด หรือว่าเป็นยอดฝีมือกลับชาติมาเกิดกันแน่?!"
"ไม่ว่าจะเป็นอะไร ที่แน่ๆ คือเสินโจวต้องเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่แน่นอน!!"
"คิกๆๆ ช่างเป็นอัจฉริยะแห่งบู๊ตึ๊งที่ยอดเยี่ยมจริงๆ มาได้ถูกเวลา มาได้จังหวะพอดี การมีอัจฉริยะแบบนี้อยู่ เสินโจวจะไม่วุ่นวายได้ยังไง? ดีเลย วุ่นวายยิ่งดี วุ่นวายสิดี พรรคบัวขาวของพวกเราจะได้มีโอกาส!"
"ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่วัยยี่สิบห้าปี? ซี๊ดดด ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์พวกนี้ช่างมีรากฐานที่ลึกล้ำ และมีปราณโชคชะตาที่แข็งแกร่งจริงๆ!"
"โชคดีที่เป็นอัจฉริยะของบู๊ตึ๊ง ถ้าเป็นของเส้าหลิน ลัทธิศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราคงไม่มีที่ยืนแน่ๆ?!"
ทั่วทั้งเสินโจว ขุมกำลังใหญ่ๆ เมื่อเห็นรายงานเกี่ยวกับหลิวหยางที่ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของทำเนียบมังกรซ่อน และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ในวัยยี่สิบห้าปี ต่างก็หน้ากระตุก ขนลุกซู่ไปตามๆ กัน
ตกใจจนร้องอุทานออกมา
ตะลึงกันไปหมด!
อัจฉริยะปีศาจน่ะพวกเขาเห็นมาเยอะ แต่ปีศาจถึงขั้นหลิวหยางนี่ นับว่าหาตัวจับยากจริงๆ!
แค่คิดก็เสียวสันหลังวาบ สบถด่าในความบ้าคลั่งนี้แล้ว!
เจ้าเก่งขนาดนี้ แล้วจะให้พวกข้าไปยืนอยู่ตรงไหน?!
พยายามไล่ตามยังไง ก็ตามไม่ทันหรอก!
แต่ยังดี ที่อย่างน้อยก็เป็นอัจฉริยะของบู๊ตึ๊ง ไม่ใช่ของพรรคมารหรือลัทธิชั่วร้าย
มิเช่นนั้น ขุมกำลังใหญ่ๆ ในเสินโจวทุกคน คงต้องตกใจจนฉี่ราดแน่ๆ
แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังคงรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ดี
พรสวรรค์ของหลิวหยาง ก้าวข้ามไปอีกระดับแล้ว แถมยังเป็นการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ด้วย
ทำให้พวกเขามั่นใจยิ่งขึ้น ว่าเสินโจวจะต้องเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่!
นี่จะต้องเป็นความโกลาหลที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินอย่างแน่นอน!
เผลอๆ อาจจะกลายเป็นหายนะของเสินโจวด้วยซ้ำ!
ทำให้ขุมกำลังใหญ่ๆ ในเสินโจว อดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่น ดูจากสถานการณ์แล้ว แม้แต่วงการยุทธจักรก็คงจะต้านทานไม่ไหวแน่ๆ!
นี่มันเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า หกราชวงศ์ใหญ่กำลังจะเปิดศึกตัดสินชี้ชะตา เพื่อรวมเสินโจวให้เป็นหนึ่งเดียวแล้วใช่ไหม!
มิเช่นนั้น จะมีอัจฉริยะปีศาจอย่างหลิวหยาง ถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร?!
ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดผวา พวกเขาจึงต้องเร่งฝีเท้า และเตรียมพร้อมรับมืออย่างบ้าคลั่ง!
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ขุมกำลังใหญ่ๆ ในเสินโจวต่างก็เชื่อมั่นสิ่งหนึ่ง นั่นก็คือ ก่อนที่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จะมาถึง ยิ่งมีพลังฝีมือมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!
นี่คือการล้างไพ่ครั้งใหญ่ที่สุดในเสินโจวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!
ซึ่งจะพลิกโฉมโครงสร้างอำนาจในเสินโจวไปอย่างสิ้นเชิง!
เมื่อข่าวแพร่สะพัดกลับมาถึงเส้าหลิน ทั่วทั้งเส้าหลินก็โกลาหล!
แม้แต่เจ้าอาวาสคงเวิ่น เมื่อเห็นหลิวหยางกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่ เขาก็ยังต้องนิ่งอึ้ง
แม้เขาจะรู้มาก่อนหน้านี้แล้ว ว่าหลิวหยางสามารถเข้าถึงสภาวะกระบี่ได้ แต่เขาก็ไม่คาดคิดว่า หลิวหยางจะใช้เวลาเพียงสามปี ในการรวบรวมเมล็ดพันธุ์สภาวะกระบี่สองลักษณ์หยินหยางได้สำเร็จ
นี่มันเป็นยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ ที่มีพลังต่อสู้เทียบชั้นเจ็ดจอมยุทธ์แห่งบู๊ตึ๊งอีกคนหนึ่งแล้ว!
ไม่สิ น่ากลัวยิ่งกว่านั้นอีก!
"หลังจากที่เขาผู้นี้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์แล้ว เส้าหลินของเราจะสามารถสกัดกั้นเขาในทำเนียบปรมาจารย์ได้หรือไม่?"
เจ้าอาวาสคงเวิ่นพึมพำกับตัวเอง แต่สุดท้ายก็ส่ายหัว ด้วยพรสวรรค์ระดับปีศาจของเขาผู้นี้ ต่อให้ใช้รากฐานทั้งหมดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เส้าหลิน ก็ยังไม่ค่อยมั่นใจนัก
เขาได้แต่จมดิ่งอยู่ในความเงียบงัน
และเมื่อข่าวแพร่สะพัดไปถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งอื่นๆ ทุกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างก็โกลาหล เบิกตากว้าง และตกตะลึงกันไปหมด!
"อายุยี่สิบห้า ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของทำเนียบมังกรซ่อน ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่!"
"พรสวรรค์ของเขาผู้นี้ ไร้เทียมทานในเสินโจว!"
"บ้าคลั่ง นี่มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว!"
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทุกแห่งต่างร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจและเจ็บปวดใจ
แต่ละคนอิจฉาจนตาแดงก่ำ!
ในขณะเดียวกัน ก็ทำให้ยอดอัจฉริยะของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ตกตะลึง จิตวิถียุทธ์แตกสลาย ทำลายความมั่นใจอย่างรุนแรง ต่างก็เงยหน้าร้องโอดครวญ "ปีศาจชัดๆ!"
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั่วหล้า ต่างตกอยู่ในความโกลาหล!
เมื่อข่าวส่งกลับมาถึงเมืองฮั่นหยาง!
"ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่?!"
"ตระกูลหลิวของเรา จะมีปรมาจารย์แล้วรึ!"
"คุณชายหลิว สมกับที่เป็นมังกรที่แท้จริงแห่งเมืองฮั่นหยาง พรสวรรค์วิถียุทธ์ของเขานั้น สูงส่งที่สุดในใต้หล้า!"
"นับจากนี้ไป ทั่วทั้งเมืองฮั่นหยาง จะขอเป็นพันธมิตรและรับใช้คุณชายแต่เพียงผู้เดียว!"
ขุมกำลังทุกฝ่ายในเมืองฮั่นหยางต่างเบิกตากว้าง ร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นและดีใจอย่างบ้าคลั่ง
ในขณะเดียวกัน ยอดอัจฉริยะจากทั่วเสินโจวที่มาเยือนเมืองฮั่นหยาง ต่างก็เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา ตกตะลึงจนกรามแทบหลุด และเดือดพล่านถึงขีดสุด!
"บ้าเอ๊ย ใช้กระบี่เดียวเอาชนะซูจู้รึ? ปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่รึ?! ไอ้เต่าเฒ่านี่ มันจะน่ากลัวขนาดนี้เลยรึ?!"
"ไอ้ปีศาจเอ๊ย ข้ารู้อยู่แล้วว่าเขาปีศาจ แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะปีศาจจนผิดมนุษย์มนาแบบนี้!"
"ที่แท้ การที่เขาหมกตัวอยู่ในเมืองฮั่นหยางมาสามปี ก็เพื่อแอบรวบรวมสภาวะกระบี่นี่เอง?!"
"ทำไมข้าถึงไม่แปลกใจเลยล่ะ แถมยังรู้สึกว่ามันต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว?!"
"ข้ารู้อยู่แล้วล่ะ ว่ายอดอัจฉริยะหลิวผู้นี้ เขาไม่ใช่คน!!"
ยอดอัจฉริยะแห่งเสินโจว ถูกทำลายความมั่นใจอีกครั้ง จิตใจแตกสลาย ตกอยู่ในความตกตะลึงอย่างที่ไม่อาจบรรยายได้ ทั่วทั้งเมืองฮั่นหยางกลับมาเดือดพล่านอีกครั้ง
ในปีที่หลิวหยางอายุยี่สิบห้า เขาได้ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของทำเนียบมังกรซ่อน และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งวิถีกระบี่....
สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วหล้า และถูกขนานนามให้เป็นตำนานแห่งวิถียุทธ์!