ตอนที่ 43 "ศาสตราวุธเทพ" กระบี่เจินหยาง สวมเสื้อผ้าหรูขี่ม้าดีลงจากบู๊ตึ๊ง! (IV)
ตอนที่ 43 "ศาสตราวุธเทพ" กระบี่เจินหยาง สวมเสื้อผ้าหรูขี่ม้าดีลงจากบู๊ตึ๊ง! (IV)
ตอนที่ 43 "ศาสตราวุธเทพ" กระบี่เจินหยาง สวมเสื้อผ้าหรูขี่ม้าดีลงจากบู๊ตึ๊ง! (IV)
"เพลงกระบี่ของเจ้าบรรลุขั้นความสำเร็จใหญ่แล้วรึ?!"
ผู้อาวุโสเฉินแห่งอารามสืบทอดลับมองหลิวหยางด้วยใบหน้าตกตะลึง ก่อนจะหลุดปากอุทานออกมาอย่างสุดกลั้น
"ผู้อาวุโสเฉินโปรดดู!"
หลิวหยางพยักหน้า มือกระชับกระบี่ยาว โคจรปราณเก้าเอี้ยงจนปราณกระบี่สาดกระจาย เตรียมจะร่ายรำ "เพลงกระบี่สองลักษณ์หยินหยาง" ขั้นความสำเร็จใหญ่ให้ดูเป็นขวัญตาเดี๋ยวนั้นเลย
"หยุดๆๆ!"
ผู้อาวุโสเฉินรีบร้องห้ามทันที ก่อนจะกล่าวว่า: "สายตาข้ายังพอมองออกเว้ย แค่เจ้าจับกระบี่ ข้าก็รู้แล้วว่านี่คือวิชาเพลงกระบี่ระดับสูงที่ฝึกจนบรรลุขั้นความสำเร็จใหญ่แล้ว!"
พูดจบ เขาก็มองหลิวหยางด้วยสายตาลึกซึ้ง ภายในใจสั่นสะท้านอย่างหนัก
ครึ่งปี ใช้เวลาแค่ครึ่งปี ก็ฝึกวิชาเพลงกระบี่ระดับสูงจนถึงขั้นความสำเร็จใหญ่ได้แล้ว!
นี่มันพรสวรรค์วิถียุทธ์ที่น่ากลัวขนาดไหนกันวะเนี่ย!?
พรสวรรค์วิถียุทธ์ระดับนี้ ไม่จำเป็นต้องเอาไปเทียบกับพวกศิษย์สืบทอดลับของบู๊ตึ๊งคนอื่นแล้ว
แต่ต้องเอามาเทียบกับพวายอดปรมาจารย์อย่างพวกเขาโดยตรงเลยต่างหาก!
บรรดาผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์อย่างพวกเขา สมัยที่ยังอยู่ในขอบเขตก่อนพฤกษา มีใครบ้างที่ไม่ใช่ยอดอัจฉริยะแห่งบู๊ตึ๊ง?!
สมัยก่อนแต่ละคนก็เคยบุกตะลุยฝ่าฟันจนติดท็อปร้อยของ "ทำเนียบมังกรซ่อน" มาแล้วทั้งนั้น!
แต่พอเอามาเทียบกับหลิวหยางแล้ว
ผู้อาวุโสเฉินก็ถึงกับเงียบกริบไปเลย!
ขนาดเป็นเขาก็เถอะ พอได้เห็นพรสวรรค์วิถียุทธ์ที่เวอร์วังอลังการเกินเบอร์ของหลิวหยางแล้ว ก็ยังอดไม่ได้ที่จะโดนดาเมจทางใจไปเต็มๆ!
ปีศาจชัดๆ!
นี่มันคือปีศาจกลับชาติมาเกิดของแท้!
โลกใบนี้มันให้กำเนิดปีศาจวิถียุทธ์แบบนี้ออกมาได้ยังไงกันวะ?!
นี่มันทำร้ายจิตใจคนอื่นเกินไปแล้ว!
ระดับพลังก้าวหน้าไว บรรดายอดปรมาจารย์อย่างพวกเขาก็คงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
แต่วิชายุทธ์ก็ยังก้าวหน้าไวปานจรวดขนาดนี้ มันทำเอายอดปรมาจารย์แห่งบู๊ตึ๊งอย่างพวกเขาไม่อาจนิ่งดูดายได้อีกต่อไป
หากยังคงโมเมนตัมพุ่งทะยานก้าวกระโดดแบบฉุดไม่อยู่แบบนี้ต่อไปล่ะก็
นี่ไม่เท่ากับว่าอย่างมากแค่สิบปี เพลงกระบี่ก็สามารถฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์ได้แล้วงั้นรึ?!
สิบปีเพลงกระบี่ขั้นสมบูรณ์ ถ้าได้ไปสั่งสมประสบการณ์บน "ทำเนียบมังกรซ่อน" อีกสักหลายสิบปี แบบนี้มันก็การันตีได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยไม่ใช่รึไง ว่าจะสามารถหยั่งรู้สภาวะกระบี่ และก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์กระบี่ได้แน่ๆ?
เมื่อคิดได้ดังนี้....
ผู้อาวุโสเฉินก็ไม่กล้ามองหลิวหยางเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนอีกต่อไป!
ด้วยพรสวรรค์วิถียุทธ์ของหลิวหยาง อีกไม่นานเจ้าหมอนี่ก็จะต้องกลายมาเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์เหมือนกับพวกเขาแน่ๆ!
และด้วยพรสวรรค์ระดับไร้เทียมทานของหลิวหยาง ทันทีที่ก้าวขึ้นเป็นยอดปรมาจารย์วิถียุทธ์ได้สำเร็จ
เมื่อนั้น ฐานะและอำนาจบารมีในบู๊ตึ๊ง ก็จะก้าวกระโดดพุ่งพรวดราวกับเหาะขึ้นสวรรค์
อยู่เหนือบรรดาผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์ทั้งหมด เป็นรองเพียงแค่มหาปรมาจารย์แห่งบู๊ตึ๊งเท่านั้น!
พอคิดมาถึงจุดนี้ ผู้อาวุโสเฉินก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้ม แล้วเอ่ยด้วยท่าทีเป็นกันเองสุดๆ: "หลานศิษย์หลิว เพลงกระบี่ของเจ้าบรรลุขั้นความสำเร็จใหญ่แล้ว ที่มาหาข้าผู้นี้ คงจะเตรียมตัวลงจากเขาไปท่องยุทธภพแล้วสินะ?!"
จู่ๆ ผู้อาวุโสเฉินก็ไม่เรียกตัวเองว่า "ชายชราอย่างข้า" อีกแล้ว แต่กลับใช้คำแทนตัวเองว่า "ข้าผู้นี้" แทน
หลิวหยางพยักหน้า: "ศิษย์มาพบผู้อาวุโส ก็เพื่อแจ้งให้ทราบว่า หลังจากนี้ศิษย์จะลงจากเขาไปท่องยุทธภพ เพื่อแสวงหาความก้าวหน้าในเพลงกระบี่เพิ่มเติมขอรับ...."
ผู้อาวุโสเฉินพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถาม: "ในเมื่อหลานศิษย์หลิวเตรียมจะลงเขาไปท่องยุทธภพ ไม่ทราบว่าเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง?!"
เมื่อเห็นหลิวหยางทำหน้างงๆ เอ๋อๆ เหมือนคนหัวว่างเปล่า ผู้อาวุโสเฉินก็หัวเราะเบาๆ: "การลงเขาไปท่องยุทธภพเนี่ย จะทำตัวซอมซ่อแบบนี้ลงไปไม่ได้หรอกนะ!"
จากนั้นก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเชิงตำหนิเบาๆ: "หลานศิษย์หลิวเป็นถึงยอดอัจฉริยะแห่งบู๊ตึ๊งของเรา การลงเขาครั้งนี้คือการไปประกาศศักดาของบู๊ตึ๊ง จะทำตัวตามมีตามเกิดแบบนี้ได้ยังไงกัน?!"
"แผ่นดินเสินโจวกว้างใหญ่ไพศาล อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีพาหนะไว้ขี่สิ?!"
"ยังไงก็ต้องเป็นม้าอาชาสวรรค์ที่วิ่งได้วันละหมื่นลี้ ถึงจะคู่ควรกับฐานะยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์แห่งบู๊ตึ๊งอย่างหลานศิษย์หลิว!"
"การเดินทางอยู่ข้างนอก มันไม่เหมือนตอนอยู่บนเขาบู๊ตึ๊งของเราหรอกนะ ค่าเดินทางนี่ก็ต้องพกไปให้เต็มกระเป๋าด้วยสิ?!"
"นอกจากนี้ หลานศิษย์หลิวก็เป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตก่อนพฤกษาแล้ว แถมยังเป็นยอดฝีมือเพลงกระบี่อีก จะใช้กระบี่เหล็กนิลดาดๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน? ต้องเปลี่ยนกระบี่คู่กายใหม่ ยังไงก็ต้องเป็นกระบี่วิเศษที่เหมาะสมกับยอดฝีมือขอบเขตก่อนพฤกษาถึงจะถูก!"
คำร่ายยาวเป็นชุดนี้ ทำเอาหลิวหยางถึงกับเอ๋อรับประทานไปเลย
นี่สรุปว่าให้ลงเขาไปท่องยุทธภพ หรือลงเขาไปเที่ยวพักร้อนกันแน่วะเนี่ย?!
แต่ทว่า ที่ผู้อาวุโสเฉินพูดมามันก็มีเหตุผลสุดๆ!
"เอ่อ....."
หลิวหยางอึกอัก อาการกระเป๋าแบนแฟนทิ้งมันค้ำคอจนไม่รู้จะตอบกลับไปยังไงดี
ผู้อาวุโสเฉินหัวเราะหึๆ ตบไหล่หลิวหยางเบาๆ พลางเอ่ยอย่างให้ความมั่นใจ: "หลานศิษย์หลิวไม่ต้องตกใจไป อารามสืบทอดลับของเราย่อมมีการจัดเตรียมของพวกนี้ ไว้ให้บรรดาศิษย์สืบทอดลับที่จะลงเขาไปท่องยุทธภพอยู่แล้ว..."
ว่าแล้วก็ตบมือดังแปะๆ!
พริบตาต่อมา ก็มีสาวใช้สองนางเดินเข้ามาในห้อง
สาวใช้ทั้งสองนาง ประคองถาดไม้ที่คลุมด้วยผ้าแพรสีแดงเอาไว้ในมือ
"เชิญหลานศิษย์หลิว!"
ผู้อาวุโสเฉินยิ้มพลางผายมือเชิญ
หลิวหยางเลิกผ้าแพรสีแดงขึ้น ก็เห็นว่าบนถาดไม้นั้น กองพะเนินไปด้วยหินปราณ โอสถ ใบไม้ทองคำ และก้อนเงินทราย
"นี่คือค่าเดินทางที่อารามสืบทอดลับมอบให้กับศิษย์ที่จะลงเขา!"
"หินปราณกับโอสถน่ะ พออยู่ข้างล่างเขามันคือสกุลเงินแข็งเลยนะเว้ย ใช้แลกเปลี่ยนของทั่วไปได้หมด ส่วนพวกใบไม้ทองคำกับเงินก้อนก็เอาไว้ใช้เสริมเวลาจำเป็น!"
ผู้อาวุโสเฉินพูดด้วยรอยยิ้มแป้นแล้น
หลิวหยางพยักหน้ารับ หินปราณกับโอสถเวลาอยู่ข้างล่างเขา มันคือของจำเป็นสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ก่อนพฤกษาเลยล่ะ ราคาก็แพงหูฉี่
ส่วนเงินทองนั้น ก็เป็นอย่างที่แกว่าจริงๆ เอาไว้ใช้เป็นแค่ของเสริมเท่านั้นแหละ
จากนั้นเขาก็เปิดผ้าแพรแดงอีกผืนออก ก็ปรากฏให้เห็นกระบี่วิเศษที่แดงฉานราวกับเปลวเพลิงไปทั้งเล่ม!
เพียงแค่ปรายตามอง หลิวหยางก็อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา: "กระบี่โคตรดี!"
ผู้อาวุโสเฉินอธิบายอยู่ข้างๆ: "กระบี่เล่มนี้มีชื่อว่า กระบี่เจินหยาง (หยางแท้) วัสดุหลักตีขึ้นจากเหล็กนิลพันปี แล้วยังหลอมรวมเข้ากับของวิเศษธาตุหยางหายากอีกเพียบ!"
"ไม่เพียงแต่เหนียวแน่นแข็งแกร่งไร้เทียมทานเท่านั้น แต่มันยังช่วยเพิ่มอานุภาพให้ปราณแท้และปราณแก่นแท้ได้อีกด้วย!"
"ถ้าเป็นปราณแท้ธาตุหยางล่ะก็ มันบวกพลังเพิ่มให้เกินครึ่งเลยนะเว้ย แถมยังช่วยประหยัดปราณแท้ได้อีก...."
"เป็นอาวุธกระบี่ที่โคตรจะเข้ากันกับคัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊งของเราที่สุดแล้ว!"
"กระบี่เล่มนี้ เป็นรองก็แค่พวกศาสตราวุธเทพเท่านั้น ต่อให้หลานศิษย์หลิวจะเลื่อนขั้นไปถึงมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์ ก็ยังหยิบมาใช้ต่อได้สบายๆ!"
พอได้ยินแบบนี้ หลิวหยางถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
นี่มันกระบี่ระดับท็อปเทียร์ชัดๆ!
เป็นรองแค่ศาสตราวุธเทพ!
ระดับมหาปรมาจารย์ยังใช้ได้ ลองคิดดูสิว่ามันจะล้ำค่าขนาดไหน?!
สำหรับคนที่ฝึก "คัมภีร์เก้าเอี้ยงบู๊ตึ๊ง" อย่างเขา กระบี่เล่มนี้มันก็มีค่าเท่ากับศาสตราวุธเทพนั่นแหละ!
มีกระบี่เล่มนี้อยู่กับตัว พลังต่อสู้ของเขาจะพุ่งปรี๊ดขึ้นไปอีกหลายเท่าตัวเลยทีเดียว!
"เอ่อ....."
หลิวหยางเริ่มลังเลแล้ว ผู้อาวุโสเฉินลงทุนเปย์หนักขนาดนี้ มันจะไม่เว่อร์ไปหน่อยรึไง?!
"หลานศิษย์หลิวไม่ต้องกังวลไป!"
"นี่คือกระบี่ที่ทางบู๊ตึ๊งของเราควรจะมอบให้เจ้าอยู่แล้ว!"
"ข้าผู้นี้ไม่ได้ใจป้ำขนาดนั้นหรอกนะ!"
ผู้อาวุโสเฉินรีบอธิบาย เพื่อปัดเป่าความระแวงของหลิวหยางทิ้งไป
หลิวหยางถึงได้ยอมจับ "กระบี่เจินหยาง" ทันทีที่สัมผัส ปราณเก้าเอี้ยงในร่างก็เกิดการสั่นพ้องกับกระบี่ พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างผิดปกติ
แค่ตวัดเบาๆ "กระบี่เจินหยาง" ก็ปล่อยปราณกระบี่ธาตุหยางออกมาได้เอง!
พออัดปราณเก้าเอี้ยงเข้าไปในกระบี่ ประกายกระบี่ก็สว่างวาบเจิดจ้า!
"กระบี่โคตรดี!"
ทำเอาหลิวหยางดีใจเนื้อเต้น ศาสตราวุธเทพ สำหรับเขาแล้ว นี่คือศาสตราวุธเทพที่เข้ากับเขาแบบสุดๆ ไปเลย!
"หลานศิษย์หลิว อาชาสวรรค์เตรียมไว้พร้อมแล้ว เจ้าสามารถจูงม้าลงเขาได้ทุกเมื่อเลย!"
ผู้อาวุโสเฉินชี้มือไปที่นอกประตู อาชาสวรรค์รูปร่างกำยำล่ำสันผิดปกติยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว
ความสูงระดับหลังปาเข้าไปสามเมตร ความยาวลำตัวตั้งห้าเมตร!
สง่างามดุดันไร้เทียมทาน!
นี่คือ "พญาม้า" ของแท้ สง่างามและแข็งแกร่งกว่าพวกอาชาสวรรค์ตัวอื่นๆ ของบู๊ตึ๊งตั้งไม่รู้กี่เท่า!
ต่อให้มันจะเป็นแค่ม้า แต่มันก็เป็นม้าที่มีพลังระดับขอบเขตก่อนพฤกษาเชียวนะโว้ย!
หลิวหยางเห็นแล้วถึงกับร้องลั่นในใจ สายเปย์เกินไปแล้ว!
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ใสซื่อคิดว่านี่คือสวัสดิการปกติของศิษย์สืบทอดลับหรอกนะ
เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสเฉินจงใจจะผูกมิตรกับเขา ถึงได้อัปเกรดสวัสดิการให้ดีขึ้นตั้งหลายเท่าตัว!
น่าเสียดาย ที่ผู้อาวุโสเฉินดันให้มาเยอะเกินไป จนเขาปฏิเสธไม่ลงจริงๆ!
"ขอบพระคุณมากครับอาจารย์อาเฉิน!"
หลิวหยางประสานมือคารวะผู้อาวุโสเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นก็เอ่ยลา
"ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับหลานศิษย์หลิว ขอให้ผงาดขึ้นทำเนียบมังกรซ่อน และประกาศศักดาบู๊ตึ๊งของเราให้ระบือไกล!"
ผู้อาวุโสเฉินประสานมือส่งท้าย พร้อมกล่าวแสดงความยินดีล่วงหน้า
หลิวหยางหัวเราะร่า มือหนึ่งถือกระบี่เจินหยาง อีกมือหนึ่งจูงอาชาสวรรค์ ก้าวยาวๆ ลงจากเขาบู๊ตึ๊งไป
แผ่นดินเสินโจว ยุทธภพ บู๊ลิ้ม และก็นางมารพรรคมารทั้งหลาย ข้าหลิวหยางมาแล้วโว้ย!