ตอนที่ 37 ยกระดับเป็นศิษย์สืบทอดลับ หอตำราบู๊ตึ๊ง
ตอนที่ 37 ยกระดับเป็นศิษย์สืบทอดลับ หอตำราบู๊ตึ๊ง
ตอนที่ 37 ยกระดับเป็นศิษย์สืบทอดลับ หอตำราบู๊ตึ๊ง
พริบตาเดียวที่ทะลวงขอบเขตก่อนพฤกษา ก็ฝึกรวดเดียวจนถึงขอบเขตก่อนพฤกษาขั้นปลาย!
เมื่อมองดูภายในจุดตันเถียนที่อัดแน่นไปด้วยลมปราณแท้ก่อนพฤกษากว่าหนึ่งหมื่นสาย หลิวหยางก็ยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ ไม่เสียแรงที่เขาอุตส่าห์ก้มหน้าก้มตา "ปล่อยบอท" มาตลอดห้าเดือนเต็มๆ
รากฐานอันลึกล้ำที่ปูไว้ตั้งแต่ขอบเขตหลังพฤกษา เมื่อถึงเวลาทะลวงระดับ มันก็ได้ระเบิดพลังออกมาในรวดเดียวแบบนี้แหละ!
ในบางแง่มุม ขอบเขตก่อนพฤกษาขั้นปลาย ก็ถือว่าเป็นก่อนพฤกษาขั้นสูงสุดได้แล้ว!
สำหรับยอดฝีมือก่อนพฤกษาส่วนใหญ่บนโลกใบนี้ กว่าจะฝึกไปถึงขอบเขตก่อนพฤกษาขั้นสูงสุดได้ ลมปราณแท้ในร่างก็มีแค่ประมาณหนึ่งหมื่นสายเท่านั้นเอง
แต่นี่ไม่ใช่จุดสูงสุดของหลิวหยางอย่างแน่นอน!
สำหรับเขาแล้ว รากฐานวิถียุทธ์อันหนาแน่นที่ปูไว้ ทำให้แม้ว่าลมปราณแท้จะทะลุหนึ่งหมื่นสายไปแล้ว เขาก็ยังคงอยู่ในช่วงที่ลมปราณแท้สามารถพุ่งทะยานเติบโตได้อย่างรวดเร็วต่อไปอีกพักใหญ่
ต้องรอจนกว่าช่วงเวลาที่ลมปราณแท้เติบโตอย่างบ้าคลั่งนี้ผ่านพ้นไป และเริ่มเข้าใกล้ขีดจำกัดสูงสุดของขอบเขตก่อนพฤกษาจริงๆ ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นขอบเขตก่อนพฤกษาขั้นสูงสุดของเขา
ศิษย์สืบทอดลับของบู๊ตึ๊งส่วนใหญ่ จะมีช่วงเวลาที่ลมปราณแท้เติบโตอย่างรวดเร็วต่อเนื่องไปอีกหลายปี จนกระทั่งมีลมปราณแท้ประมาณสองถึงสามหมื่นสาย หลังจากนั้นความเร็วในการเพิ่มพูนจะเริ่มช้าลงเรื่อยๆ นั่นแหละคือสภาวะก่อนพฤกษาขั้นสูงสุดของพวกเขา
ก่อนพฤกษาขั้นสูงสุด เป็นเพียงแค่ช่วงระยะเวลาหนึ่งในการฝึกฝนขอบเขตก่อนพฤกษาเท่านั้น ไม่ใช่ตัวกำหนดพลังต่อสู้ทั้งหมด!
แต่สำหรับเหล่ายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ รากฐานวิถียุทธ์อันลึกล้ำจะทำให้พวกเขาสามารถปั๊มลมปราณแท้ก่อนพฤกษาให้พุ่งไปถึงสี่หรือห้าหมื่นสายได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่ปี ก่อนที่ความเร็วจะเริ่มคงตัว
จากนั้นก็จะเข้าสู่ช่วงการสะสมลมปราณแท้ก่อนพฤกษาอันยาวนาน เพื่อมุ่งหน้าสู่ขีดจำกัดสูงสุดของขอบเขตก่อนพฤกษาอย่างเชื่องช้า
“ถึงเวลาออกจากด่านแล้ว....”
หลิวหยางสัมผัสได้ถึงความ "เชื่องช้า" ของการเพิ่มพูนลมปราณแท้ก่อนพฤกษา เขาเริ่มจะทนไม่ได้กับความเร็วที่อืดอาดราวกับเต่าคลานแบบนี้แล้ว
ในตอนที่หลอมกลั่นลมปราณแท้ก่อนพฤกษานั้น เขาได้ผลาญลมปราณภายในที่มีอยู่จนหมดเกลี้ยง
ส่งผลให้ลมปราณแท้ก่อนพฤกษาพุ่งทะลวงผ่านกำแพงหมื่นสายในเวลาอันสั้น
แต่หลังจากนี้ การจะเพิ่มพูนลมปราณแท้ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไปแล้ว
เขาต้องค่อยๆ บ่มเพาะพลังแก่นแท้เพื่อเปลี่ยนเป็นลมปราณภายใน แล้วค่อยหลอมกลั่นลมปราณภายในให้กลายเป็นลมปราณแท้ก่อนพฤกษาอีกที
กระบวนการนี้ไม่เพียงแต่ซับซ้อน แต่ยังสิ้นเปลืองพลังใจมหาศาล
แน่นอนว่าหลิวหยางไม่มีทางเอาเวลาอันมีค่าของตัวเองไปทุ่มเทให้กับการฝึกที่แสนจะลำบากแบบนั้น เรื่องที่ต้อง "ปั่น" อย่างหนักแบบนี้ ย่อมต้องยกให้เป็นหน้าที่ของระบบ "ปล่อยบอท" เท่านั้น!
เขาตัดสินใจออกจากด่านทันที!
เพื่อไปเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สืบทอดลับของบู๊ตึ๊ง แล้วเปลี่ยนมาฝึกเคล็ดวิชากำลังภายในระดับสูงเสียที
เคล็ดวิชากำลังภายในระดับสูงในขอบเขตก่อนพฤกษา เพียงแค่เดินลมปราณตามเคล็ดวิชา ก็สามารถข้ามขั้นตอนการเปลี่ยนแก่นแท้เป็นลมปราณภายใน แล้วค่อยเปลี่ยนเป็นลมปราณแท้อีกทีไปได้เลย
แต่จะสูดซับพลังปราณฟ้าดินโดยตรง แล้วแปรสภาพเป็นลมปราณแท้ก่อนพฤกษาได้ทันทีในระหว่างการเดินลมปราณ
แม้ว่าทรัพยากรที่ต้องใช้จะเท่าเดิม แต่ช่วยลดขั้นตอนที่ยุ่งยากและไม่จำเป็นออกไปได้มหาศาล
แค่เรื่องประสิทธิภาพในการหลอมกลั่นลมปราณแท้เพียงอย่างเดียว ก็เหนือกว่าวิชากำลังภายในพื้นฐานหลายเท่าตัวแล้ว
และนี่เป็นเพียงแค่ความสามารถพื้นฐานที่สุดของวิชากำลังภายในระดับสูงเท่านั้น
ความสามารถที่สำคัญที่สุดของมันคือการเปิดเส้นชีพจรย่อยต่างๆ เพื่อทำให้ลมปราณแท้ก่อนพฤกษามีคุณสมบัติพิเศษแฝงอยู่ พลังทำลายล้างจะเพิ่มขึ้นมหาศาล และยังช่วยกลั่นกรองลมปราณแท้ให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้นอีกด้วย
การกลั่นกรองให้บริสุทธิ์นี้ จะทำให้ลมปราณแท้เปลี่ยนแปลงไปในทางคุณภาพ ลมปราณแท้เพียงสายเดียวที่ผ่านการกลั่นกรอง จะมีพลังงานเข้มข้นกว่าปกติหลายเท่าตัว
เมื่อบวกกับคุณสมบัติพิเศษของธาตุต่างๆ เข้าไป....
ผลลัพธ์ก็คือ ลมปราณแท้เพียงสายเดียวของผู้ฝึกวิชากำลังภายในระดับสูง จะมีพลังทำลายล้างมากกว่าผู้ฝึกวิชาพื้นฐานเกือบเท่าตัวเลยทีเดียว!
นี่ยังไม่นับรวมเรื่องความต่างของปริมาณลมปราณแท้นะ....
ถ้าเอาปริมาณที่มากกว่ามาคำวณด้วยล่ะก็....
ศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะสามารถบดขยี้ผู้ฝึกยุทธ์ก่อนพฤกษาทั่วไปได้ในทุกมิติ!
ความห่างชั้นของพลังมันมหาศาลจนน่าสิ้นหวัง!
และนี่เป็นแค่ความต่างของลมปราณแท้เท่านั้นนะ
ถ้าบวกเรื่องวิชาระดับสูงสารพัดอย่างเข้าไปอีก....
หลิวหยางคิดแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ทันทีที่ศิษย์อัจฉริยะของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ลงจากเขาไปเผชิญหน้ากับยอดฝีมือก่อนพฤกษาในระดับเดียวกัน
มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเปิดโหมด "มุโซ" ไล่ต้อนมดปลวกเลยสักเดียว!
ฆ่าทิ้งได้ง่ายๆ สบายๆ!
ความห่างชั้นมันน่าสิ้นหวังจริงๆ!
หลิวหยางไม่รอช้า ออกจากด่านทันที และมุ่งหน้าตรงไปยังผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์ที่ดูแลอารามสายบน
เขาต้องรีบยกระดับสถานะเป็นศิษย์สืบทอดลับของบู๊ตึ๊งให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้เข้าไปเรียนรู้วิชาระดับสูงที่เป็นมรดกตกทอดของบู๊ตึ๊ง!
ต้องรีบจัดเซตวิชาให้ครบชุด พลังที่แท้จริงของเขาถึงจะเปล่งอานุภาพออกมาได้เต็มที่
ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ต่อให้ตอนนี้เขาจะเป็นถึงก่อนพฤกษาขั้นปลาย แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังถือว่าไม่สมบูรณ์
เพราะไม่มีความได้เปรียบของศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เลยสักนิด!
การก้มหน้าก้มตา "ปล่อยบอท" มาตลอดห้าเดือนในอารามสายบนเพื่อขัดเกลาลมปราณภายใน
หลิวหยางไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เขาได้สร้างความสัมพันธ์อันดีกับผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์ที่ดูแลอารามสายบนไว้แล้ว
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ผู้อาวุโสจงใจจะผูกมิตรกับเขาต่างหาก!
ถ้าไม่ติดว่าระดับพลังห่างกันเกินไป ป่านนี้ทั้งคู่คงกอดคอเรียกกันเป็นพี่เป็นน้องไปแล้ว!
“ผู้อาวุโสฉิน ผมทะลวงขอบเขตก่อนพฤกษาแล้วครับ!”
โดยไม่หยุดพัก หลิวหยางเดินออกจากอารามสายบนของบู๊ตึ๊ง มุ่งหน้าตรงไปยังยอดเขาหลักของเขาบู๊ตึ๊ง และตรงไปยังที่พักของผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์ที่ตั้งอยู่บนยอดเขานั้นทันที
ที่พักของเหล่าผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์แห่งบู๊ตึ๊ง ถูกเรียกว่า "ลานธรรม" (เต้าฉาง)
มันดูราวกับพระราชวังขนาดย่อมที่มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน!
ทั้งสถานที่ปิดด่านกักตน ลานฝึกวิชา สวนสมุนไพร และอื่นๆ อีกมากมาย สิ่งที่จำเป็นต่อการฝึกยุทธ์ล้วนมีครบถ้วน
แถมยังมีสาวใช้และคนรับใช้คอยปรนนิบัติอยู่รอบข้าง
นอกจากนี้ ยังมีบรรดาผู้ติดตามอีกเป็นจำนวนมาก!
เรียกได้ว่า ยอดปรมาจารย์แต่ละคน ล้วนมีขุมกำลังเป็นของตัวเอง
แค่ได้เห็นบารมีและความโอ่อ่าแบบนั้น ก็ทำเอาคนดูน้ำลายสอแล้ว
แม้ว่าจะไม่ได้ครอบครอง "ยอดเขา" ส่วนตัวเพียงคนเดียว แต่ก็ต้องดูด้วยว่าที่นี่คือที่ไหน?
นี่มันอยู่ภายใน "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์บู๊ตึ๊ง" เชียวนะ!
เป็นพื้นที่ที่เรียกได้ว่าทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทองคำของแท้!
หากต้องการพื้นที่กว้างขวางเพื่อสร้างอิทธิพลของตัวเอง ก็สามารถออกไปนอก "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์บู๊ตึ๊ง" แล้วไปจับจองพื้นที่ในเทือกเขาบู๊ตึ๊งข้างนอกได้ตามใจชอบ
เทือกเขาบู๊ตึ๊งทอดยาวนับแสนลี้ มีพื้นที่เหลือเฟือให้เลือกสรร!
ทางบู๊ตึ๊งเองยังให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่เพื่อให้บรรดาผู้อาวุโสระดับยอดปรมาจารย์เหล่านี้ ออกไปบุกเบิกพื้นที่ในเทือกเขาบู๊ตึ๊งด้วยซ้ำ
แต่กลับไม่มีผู้อาวุโสคนไหนยอมทิ้ง "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์บู๊ตึ๊ง" ไปเลยสักคนเดียว
การได้ฝึกวิชาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้มีทรัพยากรการฝึกฝนมากมายแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้!
แค่ได้เห็นสวัสดิการและผลประโยชน์ที่บรรดาผู้อาวุโสเหล่านี้ได้รับ ก็ทำเอาหลิวหยางตาโตด้วยความอยากได้
แม่มเอ๊ย! แบบนี้สิถึงจะเรียกว่ายอดคนแห่งวิถียุทธ์!
“ก่อนพฤกษาขั้นปลายงั้นรึ?!”
“ซี๊ดดด สมกับที่เป็นอัจฉริยะแห่งบู๊ตึ๊งของข้าจริงๆ!”
ผู้อาวุโสฉินเพียงแค่ปรายตามองก็เห็นลมปราณแท้อันพลุ่งพล่านของหลิวหยาง เขาถึงกับสูดหายใจเข้าลึกๆ
พริบตาเดียวที่ทะลวงระดับ ก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อนพฤกษาขั้นปลายทันที
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ลมปราณภายในตอนก่อนทะลวง จะต้องเข้าใกล้ขีดจำกัดหมื่นสายแบบสุดๆ แน่
รากฐานที่ปูไว้แน่นปึ้กขนาดนี้ ใครเห็นก็ต้องอิจฉาจนตาร้อน
ผู้อาวุโสฉินไม่ซักไซ้อะไรต่อ รีบเดินนำหลิวหยางตรงไปยังอารามสืบทอดลับของบู๊ตึ๊งทันที
อารามสืบทอดลับ คือสถานที่ฝึกฝนของบรรดาศิษย์สืบทอดลับแห่งบู๊ตึ๊ง
เมื่อมาถึงที่นี่ ผู้อาวุโสฉินก็ตะโกนเรียกตัวผู้อาวุโสที่ดูแลอารามสืบทอดลับออกมาทันที และจัดการเรื่องเอกสารการเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สืบทอดลับให้หลิวหยางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเปลี่ยนป้ายประจำตัวให้ใหม่เสร็จสรรพ
จากนั้นเขาก็รีบพาหลิวหยางไปยังหอตำราบู๊ตึ๊งอย่างเร่งรีบ
“จงเข้าไปในหอตำรา แล้วเลือกสรรสุดยอดวิชาของบู๊ตึ๊งเสีย!”
“ศิษย์สืบทอดลับแต่ละคน มีสิทธิ์เลือกวิชาได้สามอย่าง!”
“ข้าขอแนะนำให้เจ้าเลือก เคล็ดวิชากำลังภายในระดับสูง วิชาตัวเบาระดับสูง และเพลงกระบี่ระดับสูง อย่างละหนึ่งวิชา...”
ผู้อาวุโสฉินยืนอยู่หน้าประตูหอตำราและเอ่ยแนะนำหลิวหยาง
หลิวหยางพยักหน้าอย่างหนักแน่น เขากระชับป้ายประจำตัวศิษย์สืบทอดลับในมือ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในหอตำราทันที