ตอนที่ 493 ภาพอันน่าประทับใจ

ตอนที่ 493 ภาพอันน่าประทับใจ

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย 

หลังจากที่ผู้ฝึกยุทธได้ตัดดอกบัวทองคำและได้กินยาแห่งการเบ่งบาน ยาเม็ดแห่งการเบ่งบานก็จะกระตุ้นลมปราณจากจุดตันเถียนที่มีเพื่อผลิตพลังลมปราณจำนวนมาก มันเป็นพลังจำนวนมากที่มีไว้เพื่อกระตุ้นการฝึกฝนนั่นเอง

การจะปรุงยาเม็ดแห่งการเบ่งบานได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งวิธีการที่แสนจะยากรวมเข้ากับวัตถุดิบอันล้ำค่า ทำให้การปรุงยาเม็ดแห่งการเบ่งบานจึงเป็นเรื่องยาก หนำซ้ำยังมีห้องปรุงยาเพียงห้องเดียวเพื่อใช้ปรุงยาเม็ดแห่งการเบ่งบาน เป็นธรรมดาที่ยาจะไม่เพียงพอต่อเหล่าผู้ฝึกยุทธที่มีอยู่ทั่วไปได้

แม้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่หมิงซี่หยินได้รับยาเม็ดแห่งการเบ่งบานมาแต่ตัวเขาก็รู้จากสามัญสำนึกได้ว่าคนธรรมดาทั่วไปไม่ควรจะกินมัน ยาเม็ดนี้คงจะส่งผลเสียกับคนธรรมดามากกว่าได้ ทันทีที่เห็นสาวน้อยล้มลง หมิงซี่หยินก็รีบถ่ายพลังลมปราณที่มีเพื่อปกป้องนาง มือที่วางอยู่อีกข้างรีบปิดผนึกจุดตันเถียนอย่างรวดเร็ว

“ศิษย์พี่สี่ เกิดอะไรขึ้นกับหอยสังข์กัน?” หยวนเอ๋อที่เห็นแบบนั้นเป็นกังวล

ในตอนแรกหมิงซี่หยินต้องการที่จะตำหนิหยวนเอ๋อ แต่เพราะตัวเขาที่ได้เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของนาง หมิงซี่หยินก็ไม่คิดจะตำหนิผู้เป็นศิษย์น้อง “รีบพานางไปที่ห้องซะ”

หมิงซี่หยินและหยวนเอ๋อรีบพาธิดาหอยสังข์เข้าไปในห้องของหยวนเอ๋อที่อยู่ศาลาทางใต้

หยวนเอ๋อที่ยืนอยู่ไม่ห่างได้แต่กังวล “นางจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมศิษย์พี่?”

หมิงซี่หยินไม่อาจจะรับประกันความปลอดภัยได้ “ใจเย็นก่อนศิษย์น้องเล็ก” ตัวเขายังคงส่งพลังลมปราณไป พลังลมปราณทั้งหมดเข้าสู่ตัวของธิดาหอยสังข์ พลังลมปราณของหมิงซี่หยินถูกส่งผ่านฝ่ามือก่อนที่จะเข้าไปสู่เส้นพลังลมปราณทั้งแปด พลังจากเส้นพลังลมปราณทั้งหมดได้ไหลแทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายในของนาง พลังในการรักษาเริ่มทวีความเข้มข้นในร่างกายของสาวน้อยมากยิ่งขึ้น เมื่อมันเข้มข้นอย่างไม่หยุดยั้งหมิงซี่หยินก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนางถึงไม่อาจต้านทานพลังจนหมดสติไปแบบนี้

“นางเป็นมนุษย์ธรรมดา!” หมิงซี่หยินอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ถ้าหากนางยังพอมีพลังวรยุทธเพียงเล็กน้อย หมิงซี่หยินก็จะสามารถช่วยชีวิตนางโดยการชี้นำพลังลมปราณจากยาเม็ดแห่งการเบ่งบานไปสู่จุดตันเถียนได้ เมื่อทำเช่นนั้นได้สาวน้อยคนนี้ก็จะปลอดภัย แต่ถึงแบบนั้นนางกลับเป็นมนุษย์ธรรมดา พลังที่ได้มาจากยาเม็ดพลังลมปราณที่ไม่มีที่จะไปได้สะท้อนกลับไปมาจนทำลายอวัยวะภายในของนางเอง หมิงซี่หยินไม่รู้วิธีที่จะรักษาอีกต่อไป

ยาเม็ดแห่งการเบ่งบานเป็นยาที่เป็นพิษถึงสามส่วน แม้แต่ผู้ฝึกยุทธที่ได้กินมันยังต้องทุกข์ทรมาน ผู้ฝึกยุทธที่กินยาเม็ดนี้จะต้องทุกข์ทรมานจนกว่าร่างกายจะปรับตัวกับพลังที่ได้รับมา พวกเขาจะต้องรอจนกว่าเส้นพลังลมปราณทั้งแปดจะปรับตัวได้ เป็นเพราะผู้ฝึกยุทธขั้นมหาภัยพิบัติศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งทางด้านร่างกายมากกว่าผู้ฝึกยุทธและคนทั่วไป และเพราะแบบนั้นจึงทำให้พวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

หมิงซี่หยินยังคงส่งพลังลมปราณต่อไปอย่างไม่ลังเล

“หืม?” หมิงซี่หยินสัมผัสได้ว่าพลังจากยากำลังเคลื่อนไปสู่จุดตันเถียนของสาวน้อย ถ้าหากยังเป็นแบบนี้ต่อไปชีวิตของนางคงจะต้องตกอยู่ในอันตรายไปมากกว่านี้ หมิงซี่หยินจะต้องหยุดมันให้ได้

หมิงซี่หยินไม่กล้าที่จะลดการป้องกันลง ตัวเขายังคงใช้พลังลมปราณเพื่อหยุดยั้งผลจากเม็ดยาในเส้นพลังลมปราณทั้งแปดของนางต่อไป หมิงซี่หยินเป็นผู้ที่ขวางกั้นไม่ให้พลังทั้งหมดไหลเข้าสู่จุดตันเถียน

จนถึงตอนนี้ธิดาหอยสังข์เริ่มร้องคร่ำครวญ ที่ริมฝีปากบางๆ ของนางเริ่มมีเลือดไหลออกมา

หยวนเอ๋อที่เห็นแบบนั้นตกใจ “ศิษย์พี่ ข้าจะรับไปหาท่านอาจารย์เอง!”

หมิงซี่หยินไม่ได้หยุดหยวนเอ๋อไว้ ตัวเขาในตอนนี้จดจ่ออยู่กับกับช่วยชีวิตธิดาหอยสังข์

หยวนเอ๋อที่ไม่ได้รับคำตอบรีบวิ่งออกไปจากห้อง

หมิงซี่หยินได้ทำทุกอย่างที่พอจะทำได้แล้ว การช่วยชีวิตของใครสักคนมันยากไปกว่าการจะเข่นฆ่าใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพบว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่ได้เป็นเหมือนอย่างที่คาดคิดเอาไว้ ไม่นานหนักใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อที่เปียกโชก

ลู่โจวใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงศาลาทางใต้ เมื่อเดินมาถึงผู้ฝึกยุทธหญิงทั้งหลายก็เริ่มโค้งคำนับให้กับเขา

ปั๊ง!

ลู่โจวสะบัดแขนของตัวเอง

คลื่นพลังลมปราณที่ไหลออกมาจากแขนได้ผลักประตูก่อนจะเปิดมันเข้าไป

“ท่านอาจารย์!” หมิงซี่หยินดูรู้สึกผิด “ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะทำเช่นนี้! นางเร็วเกินไป! แต่ไม่ต้องห่วงไปท่านอาจารย์ เดี๋ยวนางก็หายดี!”

ลู่โจวมองไปที่ธิดาหอยสังข์ สภาพของนางดูไม่สู้ดีนัก สีหน้าของนางมีแต่ความเจ็บปวด ที่ริมฝีปากมีคราบเลือด ที่สำคัญที่สุดก็คือร่างกายนางมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมา

“ถอยไป”

“ครับ” หมิงซี่หยินรีบถอยไปที่ด้านข้าง ตัวเขาเช็ดเหงื่อออกก่อนที่จะโค้งคำนับให้ หมิงซี่หยินไม่กล้าขยับไปไหน ใจของเขาเต้นรัวเมื่อมองไปยังสาวน้อย ‘สาวน้อย เจ้ามีแต่จะต้องรอด มิเช่นนั้นข้าคงต้องถูกลงโทษจนตายแน่!’

ลู่โจวเดินไปที่เตียง ตัวเขาได้วางนิ้วทั้งสองลงบนข้อมือของนางก่อนที่จะถ่ายทอดพลังลมปราณเข้าไปสู่ร่างกาย เส้นพลังลมปราณทั้งแปดของธิดาหอยสังข์เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ผลจากการกินเม็ดยาแห่งการเบ่งบานทำให้เส้นพลังลมปราณทั้งหมดเต็มไปด้วยพลัง พลังที่เพิ่มมากขึ้นส่งผลกระทบโดยตรงต่อจุดตันเถียน จุดตันเถียนที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อนไม่มีพลังมากพอที่จะทนทานต่อพลังที่ได้รับจากเม็ดยาแน่ พลังที่เอ่อล้นต่อไปเรื่อยๆ จะทำให้สาวน้อยคนนี้กักเก็บพลังไม่ไว้จนต้องร่างกายแตกสลายไปแน่

ลู่โจวยกฝ่ามือขึ้นมา ในตอนนั้นเองก็มีแสงสีฟ้าจางๆ ส่งระหว่างนิ้ว

พลังที่สามารถไปทุกหนทุกแห่ง พลังที่มีผลประโยชน์มากมายคณานับ

นี่คือพลังวิเศษของเคล็ดวิชาอักษรสวรรค์: พลังแห่งการคงอยู่อย่างไร้ตัวตน

เมื่อพลังเข้าสู่ร่างกายของธิดาหอยสังข์ ผลของเม็ดยาแห่งการเบ่งบานก็ถูกระงับไปในทันที ท้ายที่สุดแล้วพลังของลู่โจวก็แข็งแกร่งกว่า

ครั้งนี้ลู่โจวไม่ได้ใช้พลังวิเศษมากมายอะไร ตัวเขาใช้เพียงพลังส่วนเล็กๆ มาเพื่อรักษาสาวน้อย การที่จะเยียวยาสาวน้อยให้กลับมาเป็นปกติได้ไม่สามารถทำได้ในชั่วข้ามคืน แต่ในขณะที่ลู่โจวพยายามรักษานางตัวเขาก็พบกับความเป็นเอกลักษณ์อะไรบางอย่างจากสาวน้อย ‘นี่มันไม่ถูกต้อง!’

หมิงซี่หยินที่อยู่ไม่ไกลได้แต่กังวล ตัวเขากังวลว่าจะมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นกับสาวน้อยคนนี้ หมิงซี่หยินรีบดึงตัวหยวนเอ๋อไปที่ด้านข้างก่อนที่จะถามออกมาเบาๆ “สาวน้อยคนนี้มาจากไหนกัน?”

หยวนเอ๋อบอกทุกอย่างที่นางรู้ให้กับหมิงซี่หยินได้ฟัง

จากสิ่งที่หยวนเอ๋อเล่าออกมาทำให้หมิงซี่หยินมั่นใจว่าสาวน้อยคนนี้เป็นมนุษย์ธรรมดา ตอนนี้ตัวเขารู้สึกสบายใจมากขึ้น ‘ทุกอย่างจะต้องไม่เป็นอะไรแน่ แม้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นแต่มันก็คงจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร’

ทันใดนั้นเองจู่ๆ ก็มีแสงสีฟ้าสว่างวาบอยู่ภายในห้อง ดอกบัวสีฟ้าอันทรงพลังได้เข้าปกคลุมทั่วทั้งศาลาทางใต้ในทันที

หมิงซี่หยินรู้สึกตกใจ ตัวเขาเหลือบมองไปที่แสงสีฟ้าที่อยู่บนพื้น จากนั้นตัวเขาก็หันมองไปที่นอกห้อง

ลู่โจวเป็นผู้ที่ยืนอยู่บนใจกลางดอกบัวสีฟ้า ตัวเขาได้ส่งพลังผ่านฝ่ามือทั้งสองข้าง กลีบดอกบัวสีฟ้าที่ดูเหมือนจะมีชีวิตชีวาปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วของตัวเขา ภายใต้แสงแดดที่ส่องลงมามันทำให้แสงสีฟ้าของดอกบัวยิ่งดูวิเศษขึ้น

พลังชีวิตมหาศาลได้พุ่งออกมาจากศาลาทางใต้สู่บริเวณโดยรอบ พลังที่พวยพุ่งออกมาราวกับกระแสน้ำอันเกรี้ยวกราด

ผู้ที่สังเกตเห็นพลังพวกแรกก็คือผู้อาวุโสทั้งสี่ของศาลาปีศาจลอยฟ้า

เล้งลั่ว, ฝานลี่เทียน, ฮั๊ววู่เด๋า และซูยู่ชูได้เดินออกจากห้องของตน ทั้งสี่มองดูดอกบัวสีฟ้าที่กำลังพร่างพราย

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ข้าไม่เคยเห็นท่านปรมาจารย์ใช้วิชารักษาที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้มาก่อน!”

“หรือว่าเขากำลังรับมือกับปัญหาอยู่กัน?”

ทั้งสี่คนต่างก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เล้งลั่วยกมือขึ้นโดยที่ไม่ได้พูดอะไร “พลังอวตารร้อยวิถี”

พลังอวตารที่ไร้ดอกบัวของเล้งลั่วปรากฏขึ้น แม้ว่าจะไร้ดอกบัวทองคำแต่พลังอวตารร้อยวิถีก็ยังคงเป็นพลังอวตารร้อยวิถี มันไม่อาจที่จะใช้พลังอวตารทศภพหรือพลังที่ต่ำกว่านั้นมาเทียบเคียงได้ ไม่นานนักเล้งลั่วก็ส่งพลังอวตารที่มีให้ลอยขึ้นไปบนฟ้า

“ผู้อาวุโสเล้ง เจ้ากำลังทำอะไรกัน?” ฝานลี่เทียนเป็นผู้ถาม

“ข้าเข้าใจแล้ว...” ฮั๊ววู่เด๋าเองก็ใช้พลังอวตารเช่นกัน พลังอวตารของเขาไร้ซึ่งดอกบัวทองคำ พลังอวตารร้อยวิถีของฮั๊ววู่เด๋าได้ลอยขึ้นไปบนอากาศ

ฝานลี่เทียนที่เห็นแบบนั้นส่ายหัว “ถ้าเป็นแบบนั้นข้าจะเป็นคนแรกที่ลงมือช่วยเอง” ฝานลี่เทียนประสานฝ่ามือก่อนที่พลังอวตารร้อยวิถี ตัวเขาได้ผลักพลังอวตารร้อยวิถีของตนให้ขึ้นไปบนฟ้า

พลังอวตารร้อยวิถีทั้งสามไม่มีดอกบัวทองคำ

ซูยู่ชูที่เห็นแบบนั้นตกตะลึง “พวกเจ้าตัดดอกบัวทองคำออกหมดแล้วอย่างงั้นเหรอ?”

“แล้วมีอะไรผิดแปลกกัน?” ทั้งสามคนต่างก็จับจ้องไปที่ซูยู่ชู

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่านางเพิ่งจะเข้าร่วมกับศาลาปีศาจลอยฟ้า เป็นธรรมดาที่นางจะยังไม่ตัดดอกบัวทองคำออกในทันที

ใบหน้าของซูยู่ชูเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่คิดว่าพวกเจ้าจะกล้าตัดดอกบัวทองคำออกมาจริงๆ ...” จากนั้นนางก็ได้กระแทกไม้เท้าลงบนพื้น

ซู่ววว!

พลังผนึกอักษรได้ลอยขึ้นรอบตัว พลังทั้งหมดซ้อนทับกัน มันได้ซ้อนทับจนก่อตัวเป็นพลังอวตารร้อยวิถี

ผู้อาวุโสทั้งสามต่างก็จ้องมองไปยังซูยู่ชู พวกเขารู้สึกทึ่งกับการใช้พลังอวตาร มีหลายวิธีที่ชาวลัทธิขงจื๊อจะใช้เรียกพลังอวตาร แน่นอนว่าชาวลัทธิเต๋าเองก็เช่นกัน แต่นี่เป็นวิธีที่น่าประทับใจอีกวิธีการหนึ่ง วิธีการที่แปลกใหม่เป็นวิธีการที่มีข้อดี วิธีการเช่นนี้คงไม่มีใครคาดถึง ถึงแม้ว่ามันจะมีข้อเสียที่พลังอวตารไม่ได้ปรากฏตัวด้วยความเร็วเหมือนกับวิธีทั่วไปก็ตาม สุดท้ายแล้วทุกคนสังเกตเห็นพลังอวตารของซูยู่ชูไร้ซึ่งดอกบัวทองคำเช่นกัน

พลังอวตารทั้งสี่ไร้ซึ่งดอกบัวทองคำ

ผู้อาวุโสทั้งสี่ต่างก็เหลือบมองกันและกันก่อนจะยิ้มออกมา

ในเวลาเดียวกันผู้อาวุโสทั้งหมดก็ได้ใช้พลังอวตารของตนโอบล้อมศาลาทางใต้ก่อนที่จะบินไปยังห้องของหยวนเอ๋อ

พลังอวตารที่ตัดดอกบัวทองคำออกมีขนาดเล็กลงกว่าขนาดเดิมอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงแบบนั้นภาพของอวตารร้อยวิถีก็ยังเป็นภาพอันน่าประทับใจและสามารถสร้างความหวาดกลัวให้กับผู้ที่พบเห็นได้อยู่ดี

พลังอวตารร่างยักษ์สีทองที่เป็นชาย 3 หญิง 1 ได้ล้อมรอบดอกบัวสีฟ้าเอาไว้ เมื่อพลังอวตารทั้งหมดเข้าที่ พลังที่เหมือนกับน้ำตกก็หลั่งไหลลงมาจากอวตารทั้งสี่ร่าง ประกายแสงสีทองและแสงสีฟ้าจากดอกบัวได้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย