ตอนที่ 199 ค่าคุ้มครอง

.

.

“พูดบ้าอะไรของแก! แกก็แค่มอนสเตอร์ตัวหนึ่ง การหารองเท้าสักไม่กี่ร้อยคู่มันจะยากแค่ไหนกัน? พวกคุณว่าไหม?”

หลี่เหวินเซิงโมโหจนด่าตะขาบหัวมนุษย์ออกไปตรง ๆ

ในมุมมองของเขา การรวบรวมรองเท้าที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วห้างอาจจะยาก แต่ถ้ามีเสิ่นชงเยว่กับซ่งฉูอยู่ด้วย ก็น่าจะผ่านภารกิจได้ไม่ยาก

ดูจากความง่ายดายที่สองคนนี้รับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ มาก่อน รอบนี้ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร

พวกเธอต้องมีแผนสำรองอยู่แล้วแน่นอน!

แต่ไม่มีใครตอบคำถามของหลี่เหวินเซิง บรรยากาศภายในร้านเงียบกริบ

เมื่อสบเข้ากับสายตาเย็นชาของซ่งฉู หัวใจของเขากระตุกวูบ

หรือว่า…

ซ่งฉูจะเห็นด้วยกับข้อเสนอของตะขาบหัวมนุษย์ ที่ให้สังเวยเพื่อนร่วมทีมจริง ๆ ?

จากนั้นเขาก็นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเสิ่นชงเยว่ ที่บอกว่าตัวเองเป็นพ่อค้าและต้องการค่าตอบแทน

จริงอยู่ที่การออกไปข้างนอกต้องใช้ทั้งตะเกียงน้ำมันก๊าด และยังมีโอกาสเจอมอนสเตอร์เลือดนั่นอีก ถ้าเป็นเขาเอง ก็คงเลือกวิธีที่สะดวกที่สุดเหมือนกัน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหงื่อเย็นก็ไหลซึมลงมาตามแผ่นหลังทันที

และในที่สุดเขาก็สังเกตได้ว่าสายตาของทุกคนที่มองมานั้นแปลกไป

“พะ…พวกคุณมองฉันแบบนั้นทำไม?”

บ้าชะมัด!

คนพวกนี้คิดจะฆ่าเขาจริง ๆ งั้นเหรอ?

“ฉันอยากออกไปหารองเท้าอยู่หรอก แต่ข้างนอกมีมอนสเตอร์เฝ้าอยู่ ฉันออกไปจริง ๆ ไม่ได้…”

“มอนสเตอร์ที่ไหน?”

ทุกคนหันไปมองด้านนอกประตูกระจกพร้อมกัน แล้วก็พบว่าเจ้าสาวผีหายไปแล้ว

“ถ้าใครอยากออกไปหารองเท้า ฉันไม่ห้าม แต่ถ้าอยากยืมตะเกียงน้ำมันก๊าด ก็ต้องเอาไอเทมมาแลก ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันความปลอดภัยให้”

ถึงอย่างไร การทำภารกิจให้สำเร็จก็ยังเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

“พี่เสิ่น พวกเราก็เป็นผู้เล่นร้านหมายเลข 07 เหมือนกันนะ หรือคุณไม่กลัวภารกิจล้มเหลว?”

สีหน้าของฟางสืออวี่หม่นลง

“จะทำไมกลัวล่ะ? กฎเขียนไว้ชัดเจนอยู่แล้ว ถ้าภารกิจล้มเหลว มอนสเตอร์จะฆ่าผู้เล่นหนึ่งคน เท่านี้ก็ถือว่าจบภารกิจ ฉันมีไอเทมช่วยชีวิต ยังไงก็ออกจากดันเจี้ยนได้”

“เหลือเวลาอีก 25 นาที”

“จะเลือกออกไปหารองเท้าเกือบ 400 คู่เพื่อทำภารกิจ หรือจะอยู่กับฉันก็ได้ แต่ขอบอกไว้ก่อน ฉันไม่มีหน้าที่ปกป้องคนที่ไม่รู้จัก”

นอกจากเจียงนั่วกับซ่งฉู อีกสี่คนที่เหลือล้วนตกตะลึง

นั่น… เสิ่นชงเยว่กำลังเก็บค่าคุ้มครองอยู่จริง ๆ งั้นเหรอ?!

ฟางซือเซิงกำลังจะพูด แต่ถูกฟางสืออวี่ห้ามไว้ก่อน

“พวกเราอยู่ทีมเดียวกันนะ! สถานการณ์ตอนนี้ก็พิเศษมากจริง ๆ พวกเราไม่มีไอเทมมีค่าอยู่กับตัวแล้ว เอาไว้หลังออกจากดันเจี้ยนค่อยให้ไม่ได้เหรอ?”

หลี่เหวินเซิงยังพยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย เสิ่นชงเยว่มองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม ก่อนตอบสั้น ๆ เพียงสองคำ

“ไม่ได้”

สองวันที่ผ่านมาเธอทั้งลงแรง ทั้งช่วยชีวิตคน โดยไม่ได้รับอะไรเลยสักอย่าง ตอนนี้คนพวกนี้ยังอยากให้เธอออกเงิน ออกแรง เสี่ยงชีวิตแทนอีก

คิดจะใช้เธอเป็นเครื่องมือฟรี ๆ งั้นหรือ?

ฝันไปเถอะ!

ซูหว่านเป็นคนแรกที่ยอมอ่อนข้อ

เธอค้นในถุงผ้าใบเล็กของตัวเอง ก่อนหยิบขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กออกมา ส่งให้เสิ่นชงเยว่ด้วยสีหน้าตัดใจ

“พี่เสิ่น นี่คือยารักษาพิเศษที่ฉันแย่งมาจากร้านนักบุญ ขอแค่ครึ่งขวดก็รักษาได้ทั้งบาดแผลภายในและภายนอก ฉันมีเหลืออยู่ครึ่งขวดพอดี ส่วนอีกอย่างคือบัตรเติมน้ำมัน ตอนเข้าดันเจี้ยนฉันยังไม่ทันได้เก็บ”

เสิ่นชงเยว่รับขวดกระเบื้องมา เปิดจุกดมเบา ๆ

เป็นน้ำค้างวิญญาณของเสี่ยวจิ่วจริง ๆ

เธอไม่คิดเลยว่าซูหว่านที่ดูเงียบ ๆ มาตลอด จะใจกว้างและรู้จักวางตัวขนาดนี้

น้ำค้างวิญญาณแบบเจือจางที่เธอปล่อยขายมีจำนวนจำกัด และครั้งล่าสุดที่ปล่อยออกไปก็ผ่านมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว

“อันนี้ฉันยังไม่จำเป็นต้องใช้ เอาไว้หลังออกจากดันเจี้ยนอย่างปลอดภัยค่อยให้ฉันก็ได้ ส่วนบัตรเติมน้ำมันฉันรับไว้”

เสิ่นชงเยว่ยื่นขวดกลับคืนให้ซูหว่านอย่างไม่ใส่ใจ

ในเวลาเดียวกัน ซูหว่านก็ส่งรหัสบัญชีของตัวเองให้เธอ

ฟางสืออวี่ ฟางซือเซิง และหลี่เหวินเซิงต่างมองเสิ่นชงเยว่ด้วยสีหน้าประหลาด

เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?

บัตรเติมน้ำมันจะไปมีค่าอะไร?

ต่อให้ของอย่างอื่นดีแค่ไหน จะเทียบกับยารักษาได้หรือ?

ตอนนี้ยาพิเศษชนิดนี้คือของที่ผู้เล่นในโลกทางหลวงต้องการมากที่สุด แค่จิบเดียวก็รักษาบาดแผลภายนอกได้แล้ว แต่เธอกลับคืนมันให้ซูหว่านง่าย ๆ แบบนี้?!

สีหน้าของซ่งฉูและเจียงนั่วยิ่งซับซ้อนกว่าเดิม

เพราะพวกเธอรู้ตัวตนที่แท้จริงของเสิ่นชงเยว่ทในฐานะผู้ผลิตยาเอง เธอจะขาดยารักษาได้อย่างไร?

“อ๊ากกก!”

ในขณะที่ทุกคนยังลังเลว่าจะออกไปข้างนอกดีหรือไม่ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากด้านนอก

ต้นเสียงมาจากชั้นห้า

ชายทั้งสามคนไม่ลังเลอีกต่อไป รีบจ่ายค่าคุ้มครองทันที

ตราบใดที่ยังไม่ตาย ไม่มีราคาไหนที่จ่ายไม่ได้!!

ไอเทมของหลี่เหวินเซิงคือเหรียญตราที่ช่วยเพิ่มพละกำลังชั่วคราว แต่ใช้ได้เพียงเดือนละครั้ง

ส่วนของพี่น้องตระกูลฟางคือเต็นท์แคมป์พับได้ ขนาดเล็กเท่าพวงกุญแจ พกพาสะดวกมาก

ทุก ๆ นาทีจะมีผู้เล่นถูกฆ่าหนึ่งคน

ผู้เล่นร้านหมายเลข 07 ต่างนั่งไม่ติดที่ มีเพียงเสิ่นชงเยว่เท่านั้นที่เก็บไอเทมทั้งหมดลงในกระเป๋าถืออย่างสบายใจ

ฟางซือเซิงเร่งอย่างร้อนใจ

“ตอนนี้บอกวิธีที่สองได้หรือยัง? พวกเราจะผ่านภารกิจนี้ยังไง?”

เสิ่นชงเยว่ตอบอย่างใจเย็น

“จะรีบอะไร ยังเหลือเวลาอีก 20 นาที หรือว่าเธออยากเจอเจ้าสาวผีตอนนี้เลย?”

“หมายความว่ายังไง…?”

ฟางซือเซิงฟังไม่เข้าใจ

“ก็หมายความว่า ตราบใดที่ยังมีลูกค้าอยู่ในร้าน และภารกิจยังไม่เสร็จ มอนสเตอร์ตัวนั้นก็เข้ามาไม่ได้”

ครั้งนี้เจียงนั่วฉลาดเป็นพิเศษ

ตะขาบหัวมนุษย์โกรธจนแทบระเบิด

ต่อให้เป็นสัตว์ที่โง่ที่สุดก็คงรู้แล้วว่าตัวเองถูกผู้หญิงชื่อเสิ่นชงเยว่หลอกใช้

ยัยผู้หญิงน่าตายนี่…

เอามันมาเป็นโล่กันกระสุนจริง ๆ !!

จุดประสงค์ก็เพื่อกันไม่ให้เจ้าสาวผีเข้ามาในร้าน

น่าอับอายสิ้นดี!

มันเป็นถึงมอนสเตอร์ระดับ A การฆ่าผู้เล่นสักคนควรจะเป็นเรื่องง่ายแท้ ๆ

“ถ้าพวกเธอไม่ออกไปหารองเท้า ไม่ทำภารกิจให้เสร็จ ฉันจะบิดหัวพวกเธอออกมาเตะเล่น!”

ตะขาบหัวมนุษย์ถลึงตาสีแดงก่ำใส่เสิ่นชงเยว่

เวลาผ่านไปอีกประมาณสิบนาที

เสียงกรีดร้องจากชั้นห้าก็เงียบลงในที่สุด

ขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าลากพื้นอันเชื่องช้าก็ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ร้านหมายเลข 07

ร่างนั้นหยุดอยู่ตรงหน้าประตู ราวกับต้องการเข้ามาด้านใน

แต่เพราะกฎของร้าน มันจึงถูกขวางเอาไว้

ในไฮเวย์มอลล์ ไม่มีมอนสเตอร์ตัวไหนไม่รู้จักเจ้าสาวผี

ตะขาบหัวมนุษย์หัวเราะเยาะ

“ฮี่ฮี่ฮี่ มนุษย์เอ๋ย เวลาใกล้หมดแล้ว ฉันจะคอยดูว่าพวกเธอจะทำภารกิจสำเร็จยังไง หรือคิดว่าจะเสกรองเท้าออกมา 200 คู่ได้จริง ๆ?”

ในมุมมองของเจียงนั่ว กระเป๋าของเสิ่นชงเยว่ดูเหมือนจะไม่ได้ถูกจำกัด

บางทีบอสอาจจะเก็บรองเท้าไว้เป็นกองจริง ๆ ก็ได้

เพราะมอนสเตอร์ไม่ได้ระบุว่าต้องเป็นรองเท้าของตัวเอง แสดงว่ารองเท้าอะไรก็น่าจะใช้ได้!

หลี่เหวินเซิงและพี่น้องตระกูลฟางต่างประหม่า เหงื่อไหลเต็มฝ่ามือ

หากเสิ่นชงเยว่จัดการมอนสเตอร์ตัวนี้ไม่ได้ ไอเทมที่พวกเขาเพิ่งมอบให้ก็คงสูญเปล่า

ส่วนซ่งฉูยังคงสงบนิ่ง เพราะเธอเดาออกคร่าว ๆ แล้วว่าเสิ่นชงเยว่คิดจะทำอะไร

“ไม่จำเป็น!”

เสิ่นชงเยว่ยิ้มให้ตะขาบหัวมนุษย์

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เผยฟันขาวสะอาดนั้น หัวใจของตะขาบหัวมนุษย์ก็พลันเย็นวาบ

“เสี่ยวปา ลงมือได้”

ทันทีที่เสิ่นชงเยว่พูดจบ เครื่องประดับรูปผีเสื้อบนศีรษะของเธอก็ขยับขึ้นมา

ตะขาบหัวมนุษย์สัมผัสได้ถึงอันตราย จึงรีบขยับร่างเตรียมหนีออกจากร้านทันที

มันหลบการโจมตีได้หลายครั้ง ก่อนพุ่งตรงไปยังประตูอย่างรวดเร็ว พร้อมด่าทอไม่หยุด

“มนุษย์ชั่วช้า! ฉันจะกลับมาอีกแน่!!”

จากนั้นร่างมหึมาของมันก็บิดตัวหายเข้าไปในหมอกดำ

หมอกดำไหลเข้าปกคลุมเกล็ดแข็งบนร่างของมัน ราวกับกำลังเยียวยาบาดแผล เลือดที่ไหลออกจากรอยแผลบนหลังหลายแห่งดูเหมือนจะสมานตัวอย่างรวดเร็ว

แน่นอน…

ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงสิ่งที่ตะขาบหัวมนุษย์คิดไปเองเท่านั้น!

.

.

จบ.