บทที่ 65 - ปฏิกิริยาของแต่ละฝ่าย

บทที่ 65 - ปฏิกิริยาของแต่ละฝ่าย

ภายในด่านชิงหลง

เฉินซีเนี่ยน เฉินเหวินหยวน และหลินซืออวี่ ทั้งสามคนกลับมาถึงห้องพักห้องหนึ่ง

เฉินซีเนี่ยนล้วงเอาผลึกพลังพิเศษของหงส์เพลิงชาดพันกลไกออกมาเป็นกำๆ จากนั้นก็เลือกหยิบออกมาเม็ดหนึ่ง แววตาแฝงความไม่พอใจ "หงส์เพลิงชาดสายเสียงนี่หายากจริงๆ นะเนี่ย ในบรรดาผลึกพลังตั้งเยอะตั้งแยะ มีแค่ตัวเดียวเอง!"

หลินซืออวี่มองตามไป แล้วกลอกตาบน ด่าทอว่า "ก็บอกแล้วไงว่าเจอหงส์เพลิงชาดสายเสียงที่ยังมีชีวิตอยู่ตัวหนึ่ง ล่อมันออกมาฆ่าก็จบแล้ว พวกนายสองคนดันอยากจะหาเพิ่มอีกหลายๆ ตัว เลยไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษพวกมัน โคตรจะไร้ศีลธรรมเลย!"

สิ้นคำพูด

เฉินซีเนี่ยนกับเฉินเหวินหยวนก็มองหน้ากัน ยิ้มแห้งๆ จากนั้นเฉินเหวินหยวนก็เอ่ยปากขึ้น "นี่มันก็เป็นน้ำใจอย่างหนึ่งนี่นา วันข้างหน้าซีอินจะได้ใช้มันศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับพลังสายเสียง พอมีผลึกสายเสียงแล้ว ก็น่าจะไม่ขาดแคลนพลังงานหรอก"

เฉินซีเนี่ยนพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ๆๆ ไม่ใช่เป็นเพราะฉันนานๆ จะได้ออกมาสูดอากาศที เลยอยากจะเที่ยวดูนั่นดูนี่ให้ทั่วหรอกนะ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินซืออวี่ก็มองดูสามีและลูกชาย พลางคิดในใจ

ไอ้สองคนนี้มันพึ่งพาไม่ได้เลยจริงๆ!

หวังว่าต่อไปซีอินจะไม่ได้นิสัยแบบสองคนนี้นะ!

จากนั้นทั้งสามก็พูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง

เฉินเหวินหยวนเรียกตัวลูกน้องระดับหกคนหนึ่งเข้ามา มอบแหวนมิติวงหนึ่งให้เขา พร้อมกับกำชับให้นำของสิ่งนี้กลับไปที่เมืองหลวงมังกร

รอจนคุณชายรองกลับไปที่ตระกูลแล้วค่อยมอบให้เขา พร้อมกับส่งข้อความแจ้งให้เฉินซีอินทราบ

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

ทั้งสามคนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ล็อกอินเข้าบัญชีส่วนตัว และโพสต์ข้อความลงบนอินเทอร์เน็ต

【กรอบสีรุ้ง】【เฉินซีเนี่ยน】: "ขอแสดงความยินดีกับน้องชาย ที่คว้าอันดับหนึ่งในบอร์ดดาวรุ่งมาได้ ใครที่มีความคิดอกุศลจงฟังให้ดี การแข่งขันในรุ่นเดียวกันฉันจะไม่ยุ่ง แต่ถ้ามีเรื่องผู้ใหญ่รังแกเด็กเกิดขึ้นล่ะก็ ระวังฉันจะไปทวงความยุติธรรมถึงหน้าประตูบ้าน!"

【กรอบสีรุ้ง】【เฉินเหวินหยวน】: "ตระกูลเฉินขอประกาศว่า อนุญาตให้มีการแข่งขันกันได้ แข่งขันในรุ่นเดียวกันเราจะไม่เอาเรื่อง แต่ถ้ารังแกข้ามรุ่นล่ะก็ เราจะตามเช็กบิลให้ถึงที่สุด ผู้ใหญ่ที่รังแกเด็ก จะต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง"

【กรอบสีรุ้ง】【หลินซืออวี่】: "ใครหน้าไหนที่กล้ารังแกลูกชายของแม่ ระวังตัวไว้ให้ดี แม่จะสงเคราะห์ช่วยประหยัดค่าโลงศพให้เอง....."

ในเวลานี้ ประชาชนชาวต้าเซี่ยที่กำลังดูการถ่ายทอดสดต่างก็จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ รวมถึงยอดฝีมือที่นานปีทีหนจะได้เห็น แถมยังมีกรอบพิเศษประดับรูปโปรไฟล์บนจอโทรทัศน์ ต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ตอนนี้ทุกคนต่างก็สมองตื้อไปหมด ในหัวมีเพียงชื่อของคนๆ เดียวเท่านั้น

【เฉินซีอิน】!!!

"น่าสะพรึงกลัวอะไรขนาดนี้ ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่หน้าของเฉินซีอินเต็มไปหมด ฉันจำหน้าเขาได้ขึ้นใจแล้ว!"

"แม่เจ้าโว้ย นี่มันเป็นดวงชะตาแบบไหนกันเนี่ย ถึงได้มาเกิดในตระกูลที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ได้!"

"เชี่ยเอ๊ย! ไม่ใช่แค่นั้นนะ ฉันว่าพลังสายเสียงของเขาแข็งแกร่งมากจริงๆ หรือว่าสายเสียงรูปแบบใหม่กำลังจะผงาดขึ้นมาแล้ว??"

"โธ่เอ๊ย! พี่ชายที่ฉันติ่งอยู่เพิ่งจะเดบิวต์มาได้แค่สองปีครึ่ง แค่โดนมีดบาดนิ้วนิดหน่อยก็ร้องไห้กระซิกๆ แล้ว ต่อไปพี่เขาคงไม่ต้องกลายมาเป็นสายต่อสู้หรอกมั้ง แต่ฉันก็อยากเห็นพี่เขาไปกวาดล้างเผ่าพันธุ์ต่างดาวนะ!"

".....เธอมันแฟนคลับปลอมๆ พี่ชายของเธอแยกไปเปิดสายปัญญาอ่อนได้เลย ส่งเขาขึ้นไปร้องไห้โชว์ซะ!"

ในขณะเดียวกัน ตระกูลอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์นี้ ก็เริ่มเลียนแบบตามกันเป็นแถว พากันโปรโมตอัจฉริยะในตระกูลตัวเองบ้าง

เหมือนกับตอนที่เฉินซีเนี่ยนเปิดตัวไม่มีผิด!

เพียงแต่วันนี้มันมาถึงเร็วเกินไป!

เพราะเฉินซีอิน ทำให้ทุกคนถูกจับไปย่างไฟกันหมด!

.........

ภายในเมืองหลวงปีศาจ

ณ ห้องรับแขกแห่งหนึ่งในคฤหาสน์ตระกูลซู

ซูยวนเปิดดูวิดีโอถ่ายทอดสดของเฉินซีอินย้อนหลัง มองดูเขาและหลินอู่ กำหมัดแน่นเงียบๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

ตระกูลเฉิน!

ตระกูลเฉินอีกแล้ว!!

อุตส่าห์พยายามมาตั้งขนาดนี้ ค้นคว้าหาความรู้มาห้าปี ตะลุยทำโจทย์มาสามปีจนหนังสือเปื่อยหมดแล้ว!

เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณกับเคล็ดวิชาบีบอัดเกลียวของเฉินซีเนี่ยน ตัวเขาก็เรียนรู้จนแตกฉานแล้ว

แม้แต่สัตว์อสูรระดับทองแดงขั้นสมบูรณ์ เขาก็ยังร่วมมือกับจินเทียนหลงฆ่ามันมาได้ตัวหนึ่งเลย!

คะแนน 1820 ของเขา ต่อให้หักคะแนนทดสอบความมุ่งมั่นออกไป ก็ยังเหลือตั้ง 1720 คะแนน!

แซงหน้าเฉินซีเนี่ยนในตอนนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ

อุตส่าห์คิดว่าสามารถกอบกู้เกียรติยศกลับคืนมาให้ตระกูลได้แล้ว

พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาเก่งกว่าเฉินซีเนี่ยน!

แต่ไม่!

ทำไมล่ะ!

ทำไมถึงมีเฉินซีอินโผล่มาอีกคน!!

ในวินาทีนี้ ซูยวนโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เส้นเลือดดำปูดโปนบนหน้าผาก ลมหายใจเริ่มหอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ความโกรธแค้นอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของเขาสั่นเทาไม่หยุด

"บัดซบเอ๊ย!"

พริบตาต่อมา เขาก็ง้างแขนขึ้น กำหมัดจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ชกใส่อากาศอย่างแรง

ไม่ใช่เพื่ออะไรเลย!

ก็แค่ขอระบายความโกรธใส่โลกเฮงซวยใบนี้สักตั้งก็พอ!

ครู่ต่อมา

ซูยวนก็พ่นลมหายใจออกมา ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง ก่อนจะปลอบใจตัวเองว่า:

"ความสำเร็จหรือล้มเหลวเพียงชั่วคราวมันตัดสินอะไรไม่ได้ พี่ชายของฉันแพ้ให้กับเฉินซีเนี่ยน แต่ฉันจะไปทวงคืนเอาจากเฉินซีอินเอง ฉันจะต้องทวงคืนเกียรติยศของตระกูลฉันกลับมาให้ได้

ตำแหน่งอันดับหนึ่งของคนรุ่นใหม่ จะต้องเป็นของฉัน ซูยวน คนนี้!"

ความคิดแล่นผ่าน เขามองดูภาพบนเครือข่ายวิญญาณ ลอบบ่นในใจ

ต่อไปต้องรีบสร้างขุมกำลังของตัวเอง แล้วก็ต้องตั้งใจฝึกฝนให้หนักขึ้นแล้ว!

เฉินซีอิน แกคอยดูเถอะ สักวันฉันจะไปหาแกแน่!

..........

ย้อนกลับไปช่วงที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ

ภายนอกฐานทัพทหารเมืองหลวงมังกร

บรรดาเด็กหนุ่มเด็กสาวที่สอบเสร็จแล้ว พากันเดินออกจากฐานทัพ มุ่งหน้ากลับเข้าสู่เมืองหลวงมังกร

บนถนนสายหนึ่งด้านข้าง

เด็กสาวคนหนึ่งที่ถ้าไม่พูดก็คือสาวงามสะคราญโฉม ตะโกนใส่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่พยายามหลบหน้าเธออยู่ไกลๆ

"ไอ้บื้อ! เข้ามาให้ฉันอัดเดี๋ยวนี้นะ! ฉันเพิ่งเรียน 'เพลงกระบี่เจ็ดดาราประกายแสง' มาใหม่ นายมาเป็นหนูทดลองพลังให้ฉันซะดีๆ!"

เมื่อเห็นดังนั้น เด็กหนุ่มก็สับตีนแตกวิ่งหนีสุดชีวิต วิ่งไปพลางโคจรพลังพิเศษในร่างไปพลาง สองมือโบกสะบัดไม่หยุด สร้างสิ่งกีดขวางสารพัดรูปแบบโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง พร้อมกับตะโกนตอบโต้ว่า:

"ลูกพี่หญิง ปล่อยผมไปเถอะ! อยากอัดใครก็ไปอัดคนอื่นสิ อย่ามาลงที่ผมคนเดียวได้ไหม!!"

"ถึงยังไงพ่อผมก็เป็นถึงเจ้าวิหารกฎหมายต้าเซี่ย ปู่ผมก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเทพนะ!"

"พวกขยะพวกนั้น มันจะไปทนมือทนเท้าเท่าแกได้ยังไงล่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กสาวก็ไล่ตามไปพลางชักกระตุกระบี่ออกไปพลาง โคจรพลังพิเศษในร่าง สองเท้าย่างก้าวด้วยวิชากระบี่ พุ่งทะยานเข้าหาเด็กหนุ่มด้วยความเร็วสูง

วินาทีต่อมา

กระบี่ในมือของเธอสาดแสงเจ็ดสาย ฟันฉับๆ ๆ ต่อเนื่องเจ็ดครั้งเข้าใส่สิ่งของที่ถูกสร้างขึ้นมาขวางทาง

สิ่งของเหล่านั้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทันที

อีกด้านหนึ่ง เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ รีบรีดเค้นพลังพิเศษทั้งหมดที่มี สร้างมอเตอร์ไซค์วิญญาณขึ้นมาตรงหน้า พร้อมกับกระทืบเท้ากระโดดขึ้นคร่อม บิดคันเร่งสุดแรง

"บรืนน บรืนน!"

มอเตอร์ไซค์สตาร์ตติด พุ่งทะยานออกไปไกลลิบ ทิ้งให้เด็กสาวยืนกินฝุ่นกระทืบเท้าเร่าๆ อยู่กับที่ ด่าทอไล่หลังว่า:

"คราวนี้ฉันจะปล่อยนายไปก่อน คราวหน้าฉันจะบุกไปถึงบ้าน ดูสินายจะหนีไปไหนพ้น!"

จากนั้นเธอก็ยืนเหม่ออยู่กับที่ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ พึมพำด้วยน้ำเสียงแฝงความอาลัยอาวรณ์ "ไอ้คนเจ้าเล่ห์ ห้าปีแล้วนะ นายหายหัวไปไหนของนายกันเนี่ย ตอนนั้นคุยโวซะดิบดี แล้วก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลยนะ?"

อีกด้านหนึ่ง เด็กหนุ่มที่ขี่มอเตอร์ไซค์อยู่หันกลับมามองแวบหนึ่ง เมื่อพบว่าจางจื่อหานไม่ได้ตามมาแล้ว ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองถนนเบื้องหน้า ขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก

"พี่ซีอินครับ ห้าปีมานี้พี่ไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย ตั้งแต่พี่หายตัวไป ยัยแม่มดนี่ก็เอาแต่รังแกผมทุกวัน ผมล่ะโคตรทรมานเลย!"

ในขณะเดียวกัน บนท้องฟ้าที่ห่างไกลออกไป

ผู้คุ้มกันของจางจื่อหานและเซี่ยชิงอวี่มองดูพวกเขา ส่ายหน้าแล้วมองตากัน สำหรับชีวิตประจำวันของเจ้านายตัวน้อยทั้งสอง พวกเขาเห็นจนชินตาแล้ว

"คืนนี้ไปดริ๊งก์กันหน่อยไหม?"

"ที่เก่าเวลาเดิม!"

"โรงเตี๊ยมหงเฉิน (ฝุ่นธุลีแดง) เหรอ?"

"กระบี่ออกจากฝัก ชำระหนี้แค้นงั้นเหรอ?"

"ได้เลย รู้ใจนี่หว่า!"

.........

ภายในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์เมืองเหวินโจว

เฉินซีอินก้มหน้ามองข้อความจากพ่อแม่และพี่ชายที่ส่งมาในโทรศัพท์ บอกให้เขาไปรับผลึกสายเสียงระดับเก้าที่เมืองหลวงมังกร มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

ลูกที่มีแม่เก่ง มีพ่อเทพ มีพี่ชายโหด นี่มันคือแก้วตาดวงใจชัดๆ~!

ได้ผลึกสายเสียงระดับเก้ามาครองโดยไม่ต้องเปลืองแรงสักนิด!

เมื่อตั้งสติได้ เฉินซีอินก็มองดูกายาห้าสุรเสียงบนหน้าต่างระบบ พลางครุ่นคิด

คืนนี้จะหลอมรวมกายาห้าสุรเสียงซะเลย

ถ้าแต้มพลังพิเศษพอ ก็จะอัปเกรดทฤษฎีเสียงให้ถึงระดับเข้าขั้นทะลุปรุโปร่งก่อน จะได้ไปสร้าง 'ดวงตะวันยามรุ่งอรุณ' ได้

วินาทีต่อมา เขามองดูแต้มพลังพิเศษ 36,000 แต้มบนหน้าต่างระบบ ส่ายหน้าแล้วพูดว่า:

".....น้อยไปหน่อยแฮะ"

และในเวลานี้ หลินอู่ที่อยู่ข้างๆ ก็หางตากระตุก หันไปมองเฉินซีอิน ชี้ไปที่โทรศัพท์ของเขาด้วยสีหน้าเหลืออด

"สามหมื่นล้านยังบอกว่าน้อยอีกเหรอ? แกอย่ามาอวดรวยใส่ฉันนะเว้ย ฉันล่ะโมโหจริงๆ!"

"ลองคิดดูดีๆ ตอนนี้ในบรรดาเพื่อนๆ นาย มีฉันคนเดียวนี่แหละที่โคตรจน....."

เฉินซีอินโบกมือขัดจังหวะหลินอู่ แล้วพูดต่อว่า "นายจนก็ไม่ได้แปลว่าฉันจนนี่นา ความมั่งคั่งของเราสองคนรวมกัน ก็ยังดูดีมีชาติตระกูลอยู่นะ!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินอู่ก็เงียบกริบ เถียงไม่ออกเลยทีเดียว

ในเวลานั้นเอง จ้าวหานอวิ๋นก็เดินเข้ามาจากไกลๆ มองเฉินซีอินแล้วยิ้มพูดว่า "นายน้อยรอง เงินหมื่นล้านก้อนนั้นกำไรมาสามหมื่นล้าน ตอนนี้ให้ผมโอนให้เลยไหมครับ?"

เฉินซีอินยังไม่ทันได้ตอบกลับ

เบื้องหน้าก็ปรากฏตัวเลือกขึ้นมา 2 ข้อกะทันหัน

[ตัวเลือกที่ 1: ช่วยเหลือสหายผู้ยากไร้ ร่ำรวยแล้วไม่ลืมเลือน รางวัลเมื่อสำเร็จ บทเพลงกระบี่: รักทุกภพทุกชาติไป]

[ตัวเลือกที่ 2: ฉันคือนายทุนหน้าเลือด ขนไก่สักเส้นก็อย่าหวังจะถอนไปได้ รางวัลเมื่อสำเร็จ บทเพลงเสเพลไร้พันธะ: อีกาทั่วหล้าล้วนสีดำ]

ในเสี้ยววินาทีนั้น เฉินซีอินชะงักไปครู่หนึ่ง กวาดตามองตัวเลือกทั้งสองอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา เขาเลือกข้อ 1 ทันที ต้องเป็นเพลง 'รักทุกภพทุกชาติไป' อยู่แล้ว!

หลงขุยคือความเสียใจไปตลอดชีวิตเลยนะ!

ส่วนบทเพลงเสเพลไร้พันธะในตัวเลือกที่ 2 มันคืออะไรกันล่ะ?

เฉินซีอินไม่ทันได้สนใจ

'อีกาทั่วหล้าล้วนสีดำ' แค่ชื่อก็ฟังดูแปลกๆ แล้ว

การมีเพื่อนร่วมทางเดินไปสู่จุดสูงสุดด้วยกัน มันดีจะตายไป!

ไม่งั้นถ้าไปยืนอยู่บนจุดสูงสุด ทอดสายตามองดูโลกหล้า แล้วหันกลับมาไม่มีใครยืนเคียงข้างเลยสักคน

แบบนั้นมันจะไม่ใช่ความโศกเศร้าหรอกเหรอ? ก็เหมือนกับฮวงนั่นแหละ

เดี๋ยวก่อน! ผลกรรมมันยิ่งใหญ่เกินไป ไม่ควรเอ่ยถึง!

"โคตรอึดอัดเลย.... ไอดอลของฉันดันเป็นพ่อบ้านของเพื่อนซะงั้น... แถมยังมีเงินอีกสามหมื่นล้าน ซื้อซาลาเปาได้ตั้งกี่ลูกเนี่ย!"

อีกด้านหนึ่ง หลินอู่เงยหน้ามองจ้าวหานอวิ๋น ส่ายหน้ายิ้มขื่น แอบบ่นพึมพำในใจ ก่อนจะได้ยินเสียงของเฉินซีอิน

"โอนมาให้ผมเลยครับ ลุงจ้าว!"

"รับทราบครับ นายน้อยรอง"

"ติ๊ง! หลิงเพย์ เงินโอนเข้าบัญชี 40,000 ล้าน!"

ในหัวหลินอู่: "?? ทำไมได้กำไรมาตั้งหมื่นล้านล่ะ?"

ทว่าในวินาทีต่อมา ก็มีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง

"ติ๊ง! หลิงเพย์ เงินโอนเข้าบัญชี 20,000 ล้าน!"

วินาทีต่อมา หลินอู่หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา มองเฉินซีอินด้วยแววตาสับสนงุนงง เห็นเพียงอีกฝ่ายถือโทรศัพท์ส่ายไปมาให้เขาดู พร้อมกับยิ้มพูดว่า "หากวันหน้าร่ำรวย ก็อย่าได้ลืมเลือนกัน เอาไปซื้อทรัพยากรฝึกฝนซะนะ!"

หลินอู่: "???"

(จบแล้ว)