บทที่ 61 - กลัวเพื่อนจะลำบาก แต่ก็กลัวเพื่อนจะได้ดีมีรถบินได้

บทที่ 61 - กลัวเพื่อนจะลำบาก แต่ก็กลัวเพื่อนจะได้ดีมีรถบินได้

"เพื่อนเอ๋ย~ ฉันเห็นนายเป็นเพื่อนแค่เสี้ยววิ เพื่อนเอ๋ย~ ฉันเห็นนายเป็นเพื่อนไปตลอดกาล"

บนท้องฟ้าเหนือเส้นทางจากฐานทัพทหารเมืองเหวินโจวมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองเหวินโจว

ยานบินอันหรูหรากำลังพุ่งทะยานไปในอากาศด้วยความเร็วสูง ภายในห้องโดยสารมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นพร้อมกับเสียงเพลงที่เปิดคลออยู่

"ซีอิน! นายเป็นคุณชายรองตระกูลเฉินจริงๆ ด้วย!"

"…@#@…"

"เชี่ยเอ๊ย! ปิดบังฉันมาตั้งนาน นายแม่งโคตรเกินไปเลย!"

"…#￥@…"

"นายเคยบอกฉันก็จริง แต่เรารู้จักกันมาตั้งนาน ฉันยังไม่เคยรู้เลยว่ารังหมาของนายอยู่ที่ไหน?"

"…￥%…"

"สรุปก็คือ นายเป็นนายน้อยคนนั้นจริงๆ สิเนี่ย!!"

หลินอู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เฉินซีอิน บ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดปาก

แถมยังพ่นคำด่าที่มีคำว่า 'แม่' ผสมอยู่เต็มไปหมดออกมาเป็นระยะๆ

บางทีในบางครั้ง

มิตรภาพระหว่างลูกผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ!

ทั้งกลัวว่าเพื่อนจะตกระกำลำบาก แต่ก็กลัวว่าเพื่อนจะได้ดีมีรถบินได้ ความอิจฉามันทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้จริงๆ!

ครู่ต่อมา

"ฟังฉันบอกขอบคุณเธอนะ ช่างอบอุ่นหัวใจฉันไปทั้งสี่ฤดู"

หลินอู่ถอนหายใจ ลูบคลำเบาะหนังแท้ของยานบินที่ทำจากหนังสัตว์อสูรระดับหก สัมผัสถึงความนุ่มลื่นละมุนมือ สายตาจับจ้องไปยังห้องนักบินด้านหน้า มองดูนักบินที่กำลังบังคับเครื่องอยู่

ตอนนี้เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปนั่งแทนที่นักบินคนนั้นซะให้รู้แล้วรู้รอด

เข้าไปนั่งในห้องนักบิน เข้าเกียร์ เหยียบคันเร่ง สัมผัสถึงแรงพุ่งทะยานอันรุนแรง

น่าเสียดาย!

เขาไม่มีคุณสมบัติ ไม่มีใบอนุญาตขับขี่

แถมยานบินแบบนี้ ตอนนี้เขาก็ยังไม่มีปัญญาซื้อ และไม่มีสิทธิ์ซื้อด้วย ทำได้แค่ปาดน้ำลายที่มุมปากเท่านั้น

และในวินาทีนี้เอง เปลวไฟในใจของเขาก็ถูกจุดประกายขึ้น แอบสาบานกับตัวเองอย่างเงียบๆ

สักวันหนึ่ง!

เขาจะต้องมียานบินเป็นของตัวเองให้ได้ และจะพุ่งทะยานฝ่ากำแพงเสียงไปในท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต!

และทั้งหมดนี้ เขาจะใช้หัวของพวกเผ่าพันธุ์ต่างดาวและสัตว์อสูรลูกหมาพวกนั้น มาสานฝันให้เป็นจริงด้วยสองมือของเขาเอง

"พอได้แล้ว"

ตอนนั้นเอง เฉินซีอินก็ตบไหล่หลินอู่ที่กำลังเหม่อลอยอยู่ แล้วพูดว่า "เลิกมองได้แล้วไอ้หมา วันข้างหน้าพวกเราก็จะมีเหมือนกันหมดนั่นแหละ ภายใต้การนำอันชาญฉลาดของฉัน สักวันหนึ่งเผ่าพันธุ์ต่างดาวจะต้องถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!"

อีกด้านหนึ่ง หลินอู่ที่ดึงสติกลับมาได้ก็พูดแหย่ว่า "เป็นไง นายน้อยฝันเป็นจริงแล้ว ความฝันใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นอีกแล้วเหรอ?"

"นั่นไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือเป้าหมายที่ฉันจะทำให้สำเร็จต่างหาก!"

มุมปากเฉินซีอินยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ไอ้หมา นายต้องรู้นะว่าฉันน่ะเก่งมาก ขอแค่มีเวลาให้ฉันได้เติบโต เผ่าพันธุ์ต่างดาวมาคู่ฉันก็ฆ่าคู่ มาเป็นรังฉันก็ล้างบางให้หมดรัง!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินอู่มองดูเฉินซีอินที่มีประกายแสงในดวงตา ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับแรงบันดาลใจจากความมั่นใจของเขา

หรือว่าเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจาก 'กลิ่นอายแห่งผู้นำ' กันแน่

ตอนนี้เขาราวกับมองเห็นว่าบนร่างของซีอินตรงหน้ามีแสงสว่างปกคลุมอยู่ ภาพนิมิตปรากฏขึ้นในสายตา เป็นภาพเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่ที่ประชาชนต้าเซี่ยมายืนเรียงรายต้อนรับอยู่สองข้างทาง

จากนั้นเขาก็ตบหน้าอกตัวเอง ยิ้มกว้าง "ฮ่าๆ วางใจเถอะ ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างนาย ขอแค่ฉันยังไม่ล้มลง ก็จะไม่มีใครทำอันตรายนายได้!"

สิ้นคำพูด เฉินซีอินก็ยิ้มตอบกลับไป "มีฉันอยู่ จะไม่มีใครต้องล้มลง ต่อให้มีคนล้มลง ฉันก็จะข้ามผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลาไปช่วยพวกนายกลับมาให้ได้...."

วินาทีต่อมา ทั้งสองคนมองหน้ากัน ต่างก็เผยรอยยิ้มออกมา มองออกไปนอกหน้าต่าง วาดฝันถึงอนาคต

ในขณะเดียวกัน จ้าวหานอวิ๋นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็มีแววตาปลาบปลื้มใจ รอยยิ้มปรากฏขึ้นลึกๆ ในดวงตา เมื่อมองดูภาพตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจแทนคุณชายรองที่มีเพื่อนแท้ที่ดีเช่นนี้

จากนั้นเขาก็หวนนึกถึงอดีตด้วยความเศร้าใจเล็กน้อย

เมื่อก่อนเขาก็เคยมีกลุ่มเพื่อนฝูงแบบนี้เหมือนกัน

เพียงแต่ส่วนใหญ่ต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของพวกเผ่าพันธุ์ต่างดาวบัดซบนั่น

ทันใดนั้น แววตาของเขาก็เลื่อนลอย ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมา นึกถึงตอนที่เธอบอกกับเขาในตอนนั้นว่า "ขอแค่พวกเราได้รอดชีวิตกลับไป ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟ..."

ทว่ามาจนถึงตอนนี้ ก็เหลือเพียงเขา เหวินอวิ๋น และพวกตาเฒ่าอีกไม่กี่คนเท่านั้น

เมื่อดึงสติกลับมา จ้าวหานอวิ๋นที่รู้สึกอ้างว้างในใจก็มองดูสองคนที่ยังคงหยอกล้อกันอยู่ด้านหน้า แล้วลอบถอนหายใจ

หวังว่าโศกนาฏกรรมจะไม่ซ้ำรอยเดิม....

.......

ไม่นานนัก

ยานบินก็ร่อนลงจอดภายในเขตบ้านพักตากอากาศสุดหรูของเมืองเหวินโจว

เฉินซีอินและหลินอู่เดินลงมาจากยานบินพร้อมกับจ้าวหานอวิ๋น จากนั้นก็เดินเข้าไปในคฤหาสน์

"ว้าว!"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินอู่ได้เข้ามาในบ้านที่หรูหราขนาดนี้ สายตาอดไม่ได้ที่จะกวาดมองไปรอบๆ

รอจนกระทั่งจ้าวหานอวิ๋นเดินจากไป

หลินอู่ก็กระชากตัวเฉินซีอินเข้ามาหา ใช้แขนล็อกคอเขาไว้ แล้วพูดอย่างดุดัน "นายมันน่าโดนอัดจริงๆ! ใช้ชีวิตสุขสบายแบบนี้ก็ไม่เคยคิดถึงฉันเลย เสียแรงที่ฉันเห็นนายเป็นเพื่อน นายทำกับเพื่อนแบบนี้เหรอ?"

"ดูโซฟานี่สิ ดูความกว้างของบ้านนี่สิ ดูไม้หนานมู่เกลียวทองนี่สิ แบ่งห้องแขกให้ฉันอยู่สักห้องก็ยังดี!"

"ตอนที่นายกำลังหลงระเริงอยู่กับความหรูหรา นึกถึงฉันที่ต้องแทะหมั่นโถวเปล่าๆ ในใจนายไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือไง?"

"ปกติยังไปขลุกอยู่ในรังหมาของนาย เล่นละครตบตาฉันใช่ไหมล่ะ!"

หน้าของเฉินซีอินแดงก่ำ หายใจแทบไม่ออก มือขวาตบแขนหลินอู่รัวๆ เป็นสัญญาณให้ปล่อย

เมื่อเห็นดังนั้น หลินอู่ก็คลายวงแขนออก มองเฉินซีอินด้วยสีหน้าที่แฝงความโกรธเคืองเล็กน้อย

"แฮ่ก แฮ่ก~"

เฉินซีอินหลุดจากการล็อกคอของหลินอู่มาได้ ก็มองค้อนเขาแวบหนึ่ง หอบหายใจแฮ่กๆ พลางพูดว่า "ไอ้หมา... บัดซบ..... เกือบส่งฉันไปเฝ้ายมบาลแล้วไหมล่ะ....... ฉันก็เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันแหละว่าเป็นคุณชายรองตระกูลเฉินน่ะ!"

หลินอู่กะพริบตาปริบๆ มองเขาด้วยความงุนงง

วินาทีต่อมา

เฉินซีอินก็อธิบายสถานการณ์ของตัวเองให้ฟังคร่าวๆ

"สรุปก็คือ นายเพิ่งจะได้ความทรงจำคืนมาในวันที่ปลุกพลังงั้นเหรอ?" หลินอู่ทำหน้าครุ่นคิด

เฉินซีอินพยักหน้า ขณะที่กำลังจะพูดอะไรต่อ เสียงทุ้มหนักก็ดังขึ้นข้างหู

"นายน้อยครับ ผู้นำตระกูลโทรมาครับ......"

(จบแล้ว)