บทที่ 59 - กง ซาง เจวี๋ย จื่อ อวี่, ดวงตะวันยามรุ่งอรุณ, กายาห้าสุรเสียง!

บทที่ 59 - กง ซาง เจวี๋ย จื่อ อวี่, ดวงตะวันยามรุ่งอรุณ, กายาห้าสุรเสียง!

ภายในป่า

เฉินซีอินหยุดเป่าขลุ่ย พ่นลมหายใจออกมายาวๆ ประสาทสัมผัสรับรู้ได้ว่ามีเงาคนปรากฏขึ้นที่ชายป่า

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ

วินาทีต่อมา เขากระโดดไปหยุดยืนในตำแหน่งที่ค่อนข้างใกล้กับหลินอู่ จากนั้นก็เดินไปพลางขยับนิ้วไปพลาง คมมีดเสียงพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่คอของมารยักษ์ที่กองอยู่บนพื้น

"ฉัวะ!"

เมื่อหัวของมามอน·ฮุยหลุดออกจากบ่า กลิ้งหลุนๆ ไปด้านข้าง

เฉินซีอินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็มั่นใจได้แล้ว

ตายสนิทแล้ว คราวนี้คงไม่ลุกขึ้นมาอาละวาดได้อีก

อีกด้านหนึ่ง หลินอู่เปิดใช้งานฟังก์ชันของเสื้อคลุมลายเมฆาเพื่อทำความสะอาดเลือดสีดำบนตัว พลางเบ้ปากพูดว่า "อะไรกัน ยังไม่เชื่อใจฉันอีกเหรอ หัวใจทะลุซะขนาดนั้น ยังจะกลัวมันฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีก!"

เฉินซีอินมองค้อนเขา พูดด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "นายยังคิดว่าเป็นการชกต่อยของคนธรรมดาอีกเหรอ ตอนนี้พวกเราเป็นผู้ใช้พลังพิเศษแล้วนะ เรื่องแปลกประหลาดอะไรจะไม่มีบ้าง? ไม่แน่อาจจะมีบางคนแค่เลือดหยดเดียว หรือเส้นผมเส้นเดียวก็ฟื้นคืนชีพกลับมาได้เลยนะ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้กำลังมีการถ่ายทอดสดสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่ล่ะก็ ฉันอยากจะสับมันเป็นชิ้นๆ ให้แหลกละเอียดเป็นผุยผงไปเลย!"

"เอ่อ... เข้าใจแล้ว งั้นคราวหน้าฉันจะระวัง..."

หลินอู่ชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ถูมือไปมา "จะว่าไปแล้ว ฉันจำได้ว่าสถาบันวิจัยจะรับซื้อศพเผ่าพันธุ์ต่างดาวนะ ศพมารยักษ์ตัวนี้ดูพิเศษดีเหมือนกัน

เดี๋ยวลองให้ผู้คุมสอบช่วยเก็บกู้ให้พวกเราดีไหม นี่ไม่ใช่เงินก้อนเล็กๆ เลยนะ น่าจะสักหลายแสนล่ะมั้ง?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินซีอินก็นึกถึงเงินหมื่นล้านของตัวเองขึ้นมากะทันหัน หัวเราะหึๆ

หลายแสน?

นั่นมันเศษเงินชัดๆ

แต่พรสวรรค์ของมารยักษ์ตัวนี้ก็ค่อนข้างพิเศษจริงๆ

รวมร่างได้ด้วย!

ติดก็แต่ว่าค่อนข้างจะเปลืองพี่น้องไปหน่อย!

เมื่อรวบรวมสติได้ เขาก็มองไปยังหลินอู่ที่มีใบหน้าตื่นเต้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย

เพียงเห็นเขาส่ายตัวไปมาอย่างคนโง่เขลา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ คงไม่ได้กำลังคิดจะไปกินปูอลาสก้ากับยัยนั่นหรอกนะ?!

ความคิดแล่นผ่าน เฉินซีอินลอบส่ายหน้า จากนั้นก็สะบัดมือ เก็บศพมารยักษ์บนพื้นเข้าไปในแหวน กวักมือเรียก "ไปกันเถอะ มีคนมาข้างนอกแล้ว ไปดูกัน!"

พูดจบ ก็หันหลังเดินตรงไปยังทางออกของป่าทันที

ในเวลานี้ หลินอู่ที่มองดูเฉินซีอินเก็บศพมารยักษ์ จ้องมองแผ่นหลังที่กำลังก้าวเดินของเขา คิ้วขมวดมุ่น

เหยียบยัยช่าที่สนามโรงเรียน, บทสนทนาตอนปลุกพลัง

บังเอิญเจอที่ปากซอย, ปลดปล่อยก่อนสอบ

การเปลี่ยนแปลงที่ฐานทัพ, คุยกันที่โรงอาหาร

มอบทรัพยากรให้, ให้เสื้อผ้าที่ทุ่งราบ

ฝึกฝนในถ้ำ, ต่อสู้ในป่า

ภาพเหตุการณ์ในช่วงเวลาที่ผ่านมาฉายวาบขึ้นมาในหัวราวกับสไลด์โชว์

วินาทีต่อมา หลินอู่ก็ลูบเกราะเสื้อคลุมที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้บนตัว ภายในใจรู้แจ้งกระจ่างชัด

ถ้าไม่มีมัน หมัดที่โดนอัดใส่อย่างจังจากมารยักษ์เมื่อกี้ คงไม่จบแค่กระอักเลือดออกมาคำเดียวแน่

ต้องรู้ไว้ว่าบททดสอบความมุ่งมั่นเสมือนจริงกับการต่อสู้จริงนั้นมีความแตกต่างกันมาก

ในขณะเดียวกัน การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดของเฉินซีอินในช่วงนี้ รวมไปถึงแหวนมิติบนมือที่ไม่ใช่ว่าใครจะซื้อหามาใช้กันได้ง่ายๆ

สิ่งต่างๆ เหล่านี้ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้หลินอู่รู้สึกผิดปกติ ความทรงจำต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัว

หากเป็นเมื่อก่อน

ตอนที่พวกเขายังเป็นแค่คนธรรมดา กินข้าวได้น่องไก่เพิ่มมาสักชิ้นก็ดีใจแทบแย่แล้ว

กินเสร็จก็ยังไม่ลืมดูดกระดูกต่ออีกสองคำ

จะไปทำเรื่องบ้าๆ อย่างเอาของเหลวพลังวิญญาณมาบ้วนปากได้ยังไง?

เมื่อก่อนมีแต่เขาที่กระโจนเข้าไปเปิดก่อน ส่วนหมอนี่แอบคอยลอบกัดอยู่ข้างหลัง

วันนี้กลับเห็นรูปแบบการต่อสู้ที่ต่างจากเมื่อก่อนราวกับเป็นคนละคน

ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนั้นที่โรงเรียน

ในขณะเดียวกัน

หลังจากเฉินซีอินเดินไปได้สองสามก้าว ก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา จึงรู้สึกแปลกใจ พอหันไปมองก็เห็นหลินอู่ยืนเหม่ออยู่กับที่ จึงตะโกนเรียกด้วยความงุนงง "ไอ้หมาหลิน นายมัวทำอะไรอยู่? รีบตามมาสิ!"

สิ้นคำพูด เขาก็ยกมือขึ้นดูเวลาและข้อมูลในห่วงวิญญาณ รู้สึกสงสัยเล็กน้อย

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสิ้นสุดลงแล้ว คะแนนรวมของเขาในห่วงวิญญาณก็ทะลุไปถึง 2,050 คะแนน

แต่มารยักษ์ตัวนี้จะคิดคะแนนยังไงล่ะ?

อีกด้านหนึ่ง หลินอู่ที่ได้ยินเสียงเรียกก็ดึงสติกลับมา เงยหน้าขึ้นมองเฉินซีอินที่กำลังก้มดูห่วงวิญญาณ ในความทรงจำเลือนราง เขาราวกับมองเห็นภาพพลเอกเฉินซีเนี่ยนที่มักจะปรากฏอยู่บนพาดหัวข่าวใหญ่ในเครือข่ายวิญญาณอยู่บ่อยๆ

ในวินาทีนี้ เขากระทั่งรู้สึกว่าแผ่นหลังของเฉินซีอินซ้อนทับกับอีกฝ่าย ภายในใจอดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดอันน่าเหลือเชื่อขึ้นมา!

หรือว่าสิ่งที่ซีอินพูดจะเป็นเรื่องจริง!?

เขาคือคุณชายรองตระกูลเฉิน!

ตระกูลเฉินที่เป็นตระกูลใหญ่ระดับสูงสุดนั่นน่ะเหรอ?

เพื่อนที่โตมาด้วยความยากลำบากพร้อมกับฉัน แท้จริงแล้วเป็นเด็กรวยระดับท็อปรุ่นเอ็นงั้นเหรอ???

"จะเป็นไปได้ยังไง?!"

หลินอู่แอบส่ายหน้า ก่อนจะรีบเดินตามหลังคนที่หันหลังเดินออกจากป่าไป

……

อีกด้านหนึ่ง เมื่อเสียงขลุ่ยหยุดลง

ทีมสนับสนุนก็พุ่งตัวเข้าไปในป่า แต่ก็วิ่งไปได้ไม่ไกลนักก็เห็นทั้งสองคนเดินออกมา

ตอนนี้ ในที่สุดพวกเขาที่อกสั่นขวัญแขวนก็โล่งใจเสียที

"พวกนายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!"

คนที่มีลักษณะท่าทางเหมือนหัวหน้าทีมรีบพูดขึ้นว่า: "ไปเถอะ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจบลงแล้ว บีบยันต์พิทักษ์ให้แตก มันจะพานายกลับไปที่ทางเข้ามิติสอบ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินซีอินและหลินอู่ก็พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก ล้วงเอายันต์พิทักษ์ออกมาบีบให้แตกทันที

จากนั้นม่านพลังก็สว่างขึ้น ห่อหุ้มร่างของทั้งสองคน พาพวกเขาหายวับไปจากตรงนั้น

— ฟุ่บ!

แสงสีขาวกะพริบวาบสองครั้ง

วินาทีต่อมา

หลินอู่และเฉินซีอินก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูมิติแห่งหนึ่ง ขณะเดียวกันรอบตัวก็มีแสงสีขาวสว่างขึ้นเป็นระยะๆ

ผู้เข้าสอบแต่ละคนทยอยปรากฏตัวขึ้นด้วยความตื่นเต้น วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"เยี่ยมไปเลย การทดสอบต่อสู้จริงครั้งนี้ฉันได้ตั้ง 520 คะแนน!"

"หึ แค่นี้ทำเป็นอวด ฉันได้ 521 คะแนนโว้ย!"

"เอ่อ... มากกว่าคะแนนเดียว ภูมิใจอะไรนักหนา?"

"มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่ได้แค่ 250 คะแนนน่ะ?"

"บัดซบ! เผ่าพันธุ์ต่างดาวกับสัตว์อสูรระดับเหล็กดำขั้นสมบูรณ์ในทิศทางของฉัน หาตั้งนานก็เจอแค่ไม่กี่ตัว ไม่รู้ว่าหนีไปไหนหมด ทำให้ฉันได้แค่ 540 คะแนนเอง!"

ต่างจากท่าทีอวดอ้างของผู้เข้าสอบคนอื่นๆ

เฉินซีอินและหลินอู่มองหน้ากัน มองดูพวกไก่อ่อนที่กำลังหลงระเริงด้วยรอยยิ้มโดยไม่พูดอะไร

จากนั้นทั้งสองก็เดินตามกันเข้าไปในประตูมิติ

และในวินาทีที่ก้าวออกมาจากประตูมิตินั้นเอง

เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นข้างหูเฉินซีอิน

【โฮสต์สำเร็จโหมดอิสระ ประมวลผลคะแนนเสร็จสิ้น ได้รับแพ็กเกจของขวัญปริศนาที่ยังไม่ทราบชื่อ】

วินาทีต่อมา เฉินซีอินที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็ขยับความคิดทันที

"เปิดใช้งาน!"

【ได้รับ กายาห้าสุรเสียง (ระดับเทพ)】

【บทเพลงหล่อหลอมกายาแบบเติบโตได้ (ดวงตะวันยามรุ่งอรุณ)】

【กง ซาง เจวี๋ย จื่อ อวี่ (ทักษะติดตัว)】

【แต้มพลังพิเศษ 20,000】

(จบแล้ว)