บทที่ 49 - กินปลาไง! น่ารักจนตายไปแล้ว! ฉันจะเริ่มแล้วนะ!

บทที่ 49 - กินปลาไง! น่ารักจนตายไปแล้ว! ฉันจะเริ่มแล้วนะ!

1 นาทีก่อนหน้านี้

หลินอู่ที่วิ่งหน้าตั้งมาจากแดนไกล มองเห็นเฉินซีอินที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างโขดหินก้อนใหญ่มาแต่ไกล ก็แอบสงสัยอยู่ในใจ

ซีอินมันมานั่งทำบ้าอะไรตรงนั้นวะเนี่ย?

แต่พอวิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด สายตาที่เคยมองผ่านโขดหินไป ก็ปะทะเข้ากับฝูงปลาปีศาจครึ่งบกครึ่งน้ำฝูงใหญ่

ในวินาทีนั้น หลินอู่ก็บรรลุธรรมทันที เกือบลืมไปเลยว่าซีอินเป็นแค่สายซัพพอร์ต เจอพวกปลาปีศาจเยอะขนาดนี้ หมอนั่นจะไปรับมือไหวได้ยังไง?

งานนี้ก็ต้องพึ่งพาฝีมือเขาคนเดียวนี่แหละ

และพอวิ่งเข้ามาใกล้อีกหน่อย เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าพวกปลาปีศาจพวกนั้น กำลังสุมหัวรวมตัวกันเป็นกระจุก โอกาสทองในการเก็บกวาดมาถึงแล้ว!

เขาจึงรีบเดินพลังพิเศษ เรียกสายฟ้าให้มาพันรอบแขนอย่างไม่ลังเล พร้อมกับเร่งฝีเท้าพุ่งทะยานเข้าไปหาพวกมันทันที

.......

ณ ตอนนี้

——วู้ วู้ วู้~!

เฉินซีอินตวัดมือขวา ยกขลุ่ยซีเหยียนขึ้นมาจรดริมฝีปากอย่างรวดเร็ว พลังสายเสียงในร่างกายเริ่มไหลเวียน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มเป่าขลุ่ย เสียงขลุ่ยอันกังวานใสไพเราะก็ดังกังวานขึ้นมาทันที

จากนั้นเขาก็เพ่งสมาธิ ล็อกเป้าหมายไปที่หลินอู่ แล้วเปิดใช้งานทักษะ 'บทเพลงโซนาตาสง่างาม' และ 'คลื่นความถี่สั่นพ้องพึ่งพา' พร้อมกัน

ท่วงทำนองอันแสนวิเศษที่แฝงไปด้วยพลังสายเสียงของเขา สั่นสะเทือนมิติรอบข้าง ไหลรินเข้าสู่ร่างกายของหลินอู่ราวกับสายน้ำ

ในวินาทีนั้น หลินอู่ก็สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณหลากหลายชนิดในอากาศ ที่กำลังพุ่งทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างไม่ขาดสาย เขารู้สึกได้เลยว่าความแข็งแกร่งของตัวเองพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงสามส่วน ความมั่นใจก็พุ่งทะยานตามไปด้วย

วินาทีต่อมา

เสียงเป๊าะแป๊ะดังสนั่น สายฟ้าที่พันรอบตัวเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงและหนาแน่นขึ้น พลังพิเศษที่สูญเสียไปกับการเดินทาง ก็ฟื้นฟูกลับมาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็กำหมัดทั้งสองข้างแน่น ย่อตัวลงเล็กน้อย แล้วดีดตัวพุ่งทะยานออกไป ทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนพื้นดิน

ร่างของเขาพุ่งแหวกอากาศราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง พุ่งตรงเข้าใส่ฝูงปลาปีศาจที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขายังกับคลื่นยักษ์ เขาง้างหมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังสายฟ้า ซัดเข้าเปรี้ยงเข้าที่หน้าของปลาปีศาจระดับเหล็กดำขั้นกลางตัวหนึ่งอย่างจัง

แรงกระแทกอันมหาศาลส่งผลให้ร่างของปลาปีศาจตัวนั้นกระเด็นถอยหลังไปชนกับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์อีกสองตัวที่กำลังพุ่งตามมาติดๆ

"ตู้ม!"

เมื่อสายฟ้าระเบิดออก โปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมสองก็ทำงาน ปลาปีศาจตัวแรกก็พกเอาเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์อีกสองตัวไปทัวร์นรกด้วยกันเลย

"หึหึ ก็แค่พวกปลาซิวปลาสร้อย" หลินอู่แสยะยิ้มเยาะ สะบัดหมัดไปมา พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

หลังจากปล่อยหมัดเด็ดไปเมื่อกี้ หมัดของเขาก็มีรอยแดงจางๆ ปรากฏขึ้นมา

แต่ภายใต้เสียงขลุ่ยของเฉินซีอิน รอยแดงนั้นก็จางหายไปจนกลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา

ในตอนนั้นเอง ปลาปีศาจอีกสิบกว่าตัวที่เหลือ ก็จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ พวกมันสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้านี่แหละคือศัตรูคู่อาฆาตที่พรากเมียรักของพวกมันไป พวกมันส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ตะกุยขาทั้งสี่ข้าง พุ่งกระโจนเข้าใส่หลินอู่พร้อมกัน

อีกด้านหนึ่ง สายฟ้าก็แลบปลาบขึ้นมาพันรอบตัวหลินอู่อีกครั้ง เขาพุ่งทะยานเข้าไปกลางฝูงปลาปีศาจ ต่อยหมัดละตัวเหมือนต่อยเด็กเลยทีเดียว

ถ้าหากตอนนี้มีปลาปีศาจตัวไหนที่ยังมีสติสัมปชัญญะหลงเหลืออยู่ล่ะก็ มันจะต้องตะโกนออกมาแน่ๆ ว่า "พวกแกอย่าเข้าไปแจกคิลสิโว้ย!"

ผ่านไปไม่กี่นาที บนพื้นก็เต็มไปด้วยซากปลาปีศาจที่ถูกย่างจนเกรียมไปหมด

ฝูงปลาปีศาจริมทะเลสาบ ถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเต้เลยทีเดียว

"ฝีมือไม่เลวนี่นา จัดการได้ไวดีแฮะ"

เฉินซีอินหยุดเป่าขลุ่ย เอาขลุ่ยซีเหยียนกลับไปห้อยไว้ที่เอวตามเดิม พลางมองดูหลินอู่ที่กำลังเดินเข้ามาหา

หลินอู่ลูบหัวตัวเองด้วยความเขินอาย ตอบว่า: "ก็แหงอยู่แล้ว ฉันอุตส่าห์ยอมอัดพลังพิเศษเร่งสปีดมาเต็มที่ กลัวว่าไอ้ซัพพอร์ตตัวน้อยอย่างนายจะโดนพวกมันเขมือบไปซะก่อนน่ะสิ"

เฉินซีอินทำหน้าเซ็งๆ สวนกลับไปว่า: "นายสิซัพพอร์ตตัวน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรอนาย ฉันคงเป่าพวกมันกระจุยไปตั้งนานแล้ว ไม่งั้นคงไม่ต้องมานั่งดูพวกมันเปิดศึกแย่งชิงนางพญาเพลินๆ จนลืมดูเวลาแบบนี้หรอก!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินอู่ก็หัวเราะร่วน ไม่ได้เถียงอะไรกลับไป เขาหันไปก้มลงหยิบซากปลาปีศาจขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้วพูดว่า: "วิ่งมาตั้งสองชั่วโมง ชักจะหิวแล้วสิ ฉันจำได้ว่าไอ้ตัวนี้มันกินได้ใช่ป่ะ"

เฉินซีอินมองดูปลาปีศาจในมือหลินอู่ ที่ตอนนี้โดนย่างด้วยพลังอสนีจนเกรียมไปหมด ลวดลายสีแดงบนตัวก็เลือนลางจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับส่งกลิ่นเนื้อย่างหอมฉุยยั่วน้ำลายออกมา พลางแอบคิดวิเคราะห์อยู่ในใจ

"นี่....... ใช่นางเอกของเรื่องเมื่อกี้หรือเปล่าวะ??"

"แคว่ก!"

ทันใดนั้น หลินอู่ก็จับร่างของปลาปีศาจตัวนั้นฉีกออกเป็นสองท่อนอย่างหน้าตาเฉย

จากนั้นเขาก็ยื่นท่อนครึ่งซ้ายให้เฉินซีอิน ส่วนตัวเองก็จับท่อนครึ่งขวาที่โดนย่างจนสุกได้ที่ ทิ้งตัวลงนั่ง แล้วก็เริ่มแทะเนื้อปลาปีศาจที่สุกไปแล้วครึ่งซีกอย่างเอร็ดอร่อย ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ พลางพูดไปด้วยว่า:

"เอาไปกินดิ! กินอิ่มแล้วพวกเราจะได้ไปล่าสัตว์อสูรระดับเหล็กดำตัวอื่นๆ ต่อ"

เฉินซีอินรับท่อนปลาปีศาจมาพินิจพิจารณาดูอยู่ครู่หนึ่ง

ช่างมันเถอะ

หน้าตามันก็เหมือนๆ กันหมดแหละ จะไปสนทำไมว่าใช่นางเอกหรือเปล่า

ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนที่อุตส่าห์แสดงฉากเด็ดๆ ให้เขาดูเพลินๆ ระหว่างรอมาตั้งนานก็แล้วกัน ถือว่าตายตาหลับแล้วล่ะ!

ความคิดแวบเข้ามาในหัว เฉินซีอินก็ใช้นิ้วมือซ้ายเลาะตรงรอยต่อระหว่างเกล็ดกับชั้นโปรตีน ดึงเอาเกล็ดปลาออกจนหมด แล้วก็ลองชิมดูคำนึง

"โห รสชาติไม่เลวเลยแฮะ สมกับเป็นเนื้อปลาธรรมชาติ ปลอดสารพิษจริงๆ!"

ไม่กี่นาทีต่อมา

เฉินซีอินที่กินจนอิ่มแปล้ ก็ยกแขนซ้ายขึ้นมาดูคะแนนบนกำไลวิญญาณ ก็พบว่าคะแนนสำหรับระดับเหล็กดำขั้นกลางและขั้นต้นมันเต็มโควตาเรียบร้อยแล้ว

เขาจึงหันไปตะโกนเรียกหลินอู่: "ไอ้หมาหลิน ป่ะ ไปลุยโซนระดับกลางกันต่อ"

"อืม โอเค"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินอู่ก็ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า พยักหน้ารับ จากนั้นทั้งสองคนก็ออกตัววิ่งฉิว มุ่งหน้าไปยังโซนระดับกลางทันที

ตลอดทาง เฉินซีอินสลับใช้ทักษะ 'คลื่นความถี่สั่นพ้องพึ่งพา' กับ 'บทเพลงโซนาตาสง่างาม' ไปมาเรื่อยๆ เพื่อฟื้นฟูพลังพิเศษให้ทั้งคู่ในระหว่างที่กำลังวิ่งหน้าตั้ง

5 ชั่วโมงผ่านไป

เฉินซีอินและหลินอู่ก็วิ่งมาถึงเส้นแบ่งเขตระหว่างโซนระดับล่างและโซนระดับกลาง

ระหว่างทางก็มีผู้เข้าสอบหลายคนมาขอเข้าตี้ด้วย แต่ก็โดนหลินอู่กับเฉินซีอินปฏิเสธกลับไปอย่างสุภาพทั้งหมด

เพราะยังไงซะ พละกำลังและพรสวรรค์ของคนพวกนั้นมันก็ไม่ได้เรื่อง ต่อให้ฝืนลากเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยระดับท็อปได้ ก็เป็นได้แค่ตัวถ่วงรั้งท้ายเขาอยู่ดี แถมยังจะเป็นการทำลายความมั่นใจของพวกเขาเปล่าๆ

เพราะงั้น การไม่พกตัวถ่วงไปด้วยน่ะ ดีที่สุดแล้ว

และในเวลาเดียวกัน ดวงอาทิตย์เทียมในมิติสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็เริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ

ทั้งสองคนวิ่งข้ามเส้นแบ่งเขตมาได้ประมาณครึ่งชั่วโมง ทะลุผ่านป่าทึบมาได้ ก็มาโผล่ที่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล

ในเวลานี้ มีกระต่ายเขาประหลาดระดับเหล็กดำขั้นสูงอยู่สองสามตัว กำลังกระโดดดึ๋งๆ ไปมาอย่างเริงร่าอยู่บนทุ่งหญ้า

ถึงแม้พวกมันจะดูน่ารักน่าชังเหมือนกระต่ายน้อยขนปุยในโลกก่อน แต่ในโลกนี้มันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

กระต่ายที่วิ่งเล่นอยู่บนทุ่งหญ้าพวกนี้ มีขนาดตัวใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปถึงครึ่งหนึ่ง ดวงตาเปล่งประกายสีแดงก่ำ และที่สำคัญที่สุดคือ เขาบนหัวของพวกมันแหลมคมสุดๆ สามารถแทงทะลุแผ่นเหล็กเสริมพลังระดับ F หนา 10 เซนติเมตรได้อย่างง่ายดาย

ในบรรดาสัตว์อสูรระดับเหล็กดำด้วยกัน พลังโจมตีของพวกมันจัดอยู่ในระดับท็อปๆ เลยทีเดียว

แถมความเร็วในการเคลื่อนที่ของพวกมันก็ยังเร็วปรื๊ดป๊าดอีกต่างหาก วินาทีก่อนอาจจะยังยืนอยู่กับที่ แต่วินาทีถัดมาอาจจะไปโผล่ที่ระยะ 10 เมตรห่างออกไปแล้วก็ได้

ในตอนนั้นเอง ทั้งสองคนที่หยุดยืนอยู่ตรงชายป่า ก็หันมามองหน้ากัน เฉินซีอินพูดขึ้นว่า: "ไอ้หมาหลิน เดี๋ยวฉันจะบัฟพลังให้นาย แล้วนายก็พุ่งเข้าไปซัดพวกมันเลยนะ เอาให้เร็วแรงทะลุนรกไปเลย!"

หลินอู่มองไปที่กระต่ายเขาประหลาดสีขาวสองตัวที่อยู่ไกลออกไป พยักหน้ารับ แล้วตอบว่า "ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง ก็แค่ระดับเหล็กดำขั้นสูงสองตัว ซ้ายขวาหมัดเดียวก็จอดแล้ว"

สิ้นเสียงคำราม

พร้อมกับเสียงดังเป๊าะแป๊ะ กระแสไฟฟ้าในร่างกายของหลินอู่ก็เริ่มไหลมารวมกันที่มือและเท้า เขาพุ่งตัวออกไปข้างหน้าทันที

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินซีอินก็ปลดขลุ่ยซีเหยียนจากเอวขึ้นมาจรดริมฝีปาก แล้วเริ่มบรรเลงเพลง

เสียงขลุ่ยอันแสนไพเราะดังกังวานขึ้นมา

——วู้ วู้ วู้~

ทางฝั่งของกระต่ายเขาประหลาดสองตัวที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ไกลๆ พอได้ยินเสียงแปลกๆ ก็หูผึ่ง หันขวับไปมองตามทิศทางของเสียง

วินาทีต่อมา

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของพวกมันคือ เงาร่างสายฟ้าสีขาวที่พุ่งทะยานเข้ามาหาด้วยความเร็วแสง หมัดที่อาบไปด้วยกระแสไฟฟ้าขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในสายตาของพวกมัน

——ตู้ม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท

หมัดคู่สายฟ้าสีขาว ซัดเปรี้ยงเข้าใส่กระต่ายเขาประหลาดสองตัวพร้อมกัน พลังสายฟ้าอันบ้าคลั่งทะลวงเข้าสู่ร่างกายของพวกมัน ทำลายล้างพลังชีวิตของพวกมันไปจนหมดสิ้นในพริบตา

น่ารักจนตายไปแล้ว

อีกตัวที่น่ารักก็ตายตามไปเหมือนกัน!

ผ่านไปไม่นาน

หลินอู่ก็หิ้วซากกระต่ายเขาประหลาดสีขาวสองตัว ที่ถูกไฟช็อตจนสุกได้ที่ วิ่งกลับมาหาเฉินซีอิน พลางแกว่งซากกระต่ายไปมาเป็นเชิงหยอกล้อ

ราวกับจะบอกว่า วิ่งมาตั้งไกล ได้เวลาเปิดเตาทำกับข้าวแล้ว!

เฉินซีอินมองดูหลินอู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แอบบ่นอุบในใจ

"พรสวรรค์ระดับ SSS สองสายมันกินพลังงานเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? พลังระดับเทพของฉันยังไม่เห็นจะกินจุขนาดนี้เลย ทำไมรู้สึกเหมือนไอ้หมอนี่มันหาเรื่องจะกินของอร่อยมากกว่าวะ?"

วินาทีต่อมา

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังถกเถียงกันว่า จะเอาเนื้อกระต่ายไปทำเมนูหมูแดงหรือเมนูหมาล่าดีน้า

——ครืด ครืด ครืด

ห่างออกไปไม่ไกล จู่ๆ ก็ปรากฏเส้นคลื่นสีขาวที่ดูคล้ายกับเกลียวคลื่นกำลังก่อตัวขึ้นมา พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ

ทั้งสองคนหันขวับไปมอง ก็เห็นกระต่ายเขาประหลาดสีขาวจำนวนไม่ต่ำกว่าสี่ห้าสิบตัว กำลังวิ่งตะบึงพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา ในฝูงนั้นยังมีกระต่ายเขาประหลาดระดับสมบูรณ์ที่มีขนาดตัวใหญ่โตมโหฬารกว่าเพื่อนปะปนอยู่ด้วยอีกหลายตัว

หลินอู่ถึงกับเบิกตากว้าง ทิ้งซากกระต่ายสุกในมือลงพื้น หันไปมองเฉินซีอิน กลืนน้ำลายดังเอื้อก

"ซีอิน… ฝูงนี้มันเยอะไปหน่อยนะเว้ย สถานการณ์ไม่ค่อยดี โกยเถอะโยม ตรงนู้นมีป่าอยู่ พวกเราปีนขึ้นไปหลบซ่อนตัวบนต้นไม้กันก่อนเถอะ"

ในขณะเดียวกัน เฉินซีอินกลับมีสีหน้าไม่สะทกสะท้าน จ้องมองคลื่นสีขาวที่กำลังถาโถมเข้ามาใกล้ เขาปลดขลุ่ยซีเหยียนจากเอวอย่างชิลๆ ดึงแขนหลินอู่ให้มาหลบอยู่ด้านหลัง แล้วแสยะยิ้มเยาะ:

"ถอยไป ฉันจะเริ่มบรรเลงแล้ว"

(จบแล้ว)