บทที่ 101 การแข่งจีบสาว 2

โค้ชมิฟุเนะกวักมือเรียกไปด้านข้าง และมิทสึยะก็เดินถือจานข้าวปั้นหลากสีสันเข้ามา

"คนที่ทำพลาด..." รอยยิ้มของมิทสึยะสดชื่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ "จะต้องกินข้าวปั้นอาคุโตะสูตรพิเศษของฉัน~"

เมื่อเห็นฉากที่คุ้นเคยนี้อีกครั้ง นิโอะก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ 'เสนาธิการ' ซึ่งอยู่ไม่ไกล

ว่ากันว่าเทนนิสข้อมูลของอินุอิ ได้รับการแนะนำโดยเสนาธิการ และเทนนิสข้อมูลของเสนาธิการก็ได้รับการสั่งสอนมาจากรุ่นพี่มิทสึยะ

ดังนั้นในแง่หนึ่ง อินุอิก็นับว่าเป็นศิษย์หลานของรุ่นพี่มิทสึยะได้เลย

แล้วไอ้เรื่องอาหารแห่งความมืดนี่มันสืบทอดกันทางพันธุกรรมข้ามรุ่นหรือไงเนี่ย ปุริ~?

ยานางิที่สังเกตเห็นสายตาแปลก ๆ ของนิโอะ ขมวดคิ้วด้วยความสับสน หมอนั่นกำลังคิดเรื่องพิลึกอะไรอยู่อีกเนี่ย?

โมริที่ไม่เคยสัมผัสกับอานุภาพของผลิตภัณฑ์สูตรพิเศษนี้ ก้าวออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ข้าวปั้นพวกนี้สีสันสดใสจริง ๆ เลยนะ~"

เขาเอื้อมมือไปหยิบข้าวปั้นขึ้นมาใส่ปาก บ่นพึมพำขณะกัดเข้าไปหนึ่งคำ "ไม่ว่าจะคิดยังไง ข้าวปั้นก็ไม่น่าจะแย่ขนาดนั้นหรอก... อึก~~"

"อึก~ อั้ก อั้ก อั้ก อั้ก~~ แหวะ~~"

ต่อหน้าต่อตาทุกคน แมวยักษ์กลิ้งไปมาบนชายหาดด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว แขนขาปัดป่ายอากาศไปมา

ไม่นาน เขาก็นอนหงายด้วยท่าทางประหลาด และดูเหมือนว่า... จะมีฟองสีขาวฟูมออกมาจากปากของเขาด้วย?

โอจิที่ห้ามไว้ไม่ทัน หลับตาลงและก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจดูอาการรุ่นน้องที่กลิ้งไปมาบนชายหาดสองสามรอบแล้วหมดสติไป

"เขาล้มหัวฟาดพื้นจนกระดูกเคลื่อนไปทั้งตัวเลยเหรอ?!?"

"ข้าวปั้นอาคุโตะมันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว?!?"

เมื่อเห็นผลลัพธ์ของการกินข้าวปั้นเข้าไป ใบหน้าของทุกคนก็ซีดเผือดเป็นสีเขียว

นิโอะเอามือปิดปาก พยายามกลั้นมุมปากที่กำลังยกขึ้นอย่างสุดกำลัง ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า~

"นักเรียนม.ปลายหนึ่งคนขอสละสิทธิ์ก่อนการแข่งขันจะเริ่ม ตอนนี้ การแข่งจีบสาวเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!"

มิฟุเนะนอนเอนหลังอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้ชายหาด จิบเหล้าในน้ำเต้าด้วยความพึงพอใจอีกอึก นี่แหละคือวัยรุ่น!

ท่ามกลางการสบตากันไปมา โอนิ จูจิโร่ ส่งเสียงหึ ๆ และหัวเราะขณะเดินออกมาจากฝูงชน "ฉันจะขอเป็นคนเปิดเกมให้ฝั่งเด็กม.ปลายเอง!"

เขาเดินสืบเท้าอย่างดุดันเข้าไปหาสาวผมบลอนด์ในชุดบิกินี่ ท่าทางของเขาไม่เหมือนคนกำลังจะไปจีบสาว แต่เหมือนกำลังจะไปหาเรื่องชกต่อยมากกว่า~

"Hi, girl! You ignited my soul! Come on baby!"

(ไง สาวน้อย! เธอจุดไฟในจิตวิญญาณของฉันแล้ว! เข้ามาเลยที่รัก!)

ภาษาอังกฤษแบบกระท่อนกระแท่นของเขาได้รับเพียงความงุนงงและความเงียบจากสาวผมบลอนด์ และโอนิ จูจิโร่ ก็แข็งค้างไปโดยสมบูรณ์!

"โอนิ จูจิโร่ ตกรอบ! เอาข้าวปั้นอาคุโตะออกมา!"

เสียงของมิฟุเนะที่ประกาศผลนั้นดังลั่น ความหมายแฝงที่บอกว่าเขาแค่อยากดูเรื่องสนุก ๆ นั้นชัดเจนจนไม่รู้จะชัดยังไงแล้ว

เมื่อมิทสึยะเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มและถือข้าวปั้นมาด้วย สีหน้าของโอนิ จูจิโร่ ก็แข็งทื่อขณะที่พยายามจะหนี "เดี๋ยว... อาคุโตะ รอเดี๋ยวนึง..."

ข้าวปั้นถูกยัดเข้าไปในปากของโอนิ จูจิโร่ และมิทสึยะก็หันหลังเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่หันกลับไปมองโอนิ จูจิโร่ ที่ล้มลงไปกองกับพื้นเลย "จงหลับให้สบายในอ้อมกอดของเมล็ดข้าวนะ~"

คิริฮาระมองดูรุ่นพี่โอนิ จูจิโร่ ที่หมดสติไปด้วยความตกตะลึง "ขนาดรุ่นพี่โอนิ จูจิโร่ ยังต้านทานพลังของข้าวปั้นอาคุโตะไม่ได้เลยเหรอเนี่ย!"

สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่มีความรู้สึกช้าไปสักหน่อย จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น จึงรีบไปหลบอยู่หลังกัปตันของตัวเองด้วยความหวาดกลัว "ค-ใครจะเป็นคนต่อไปครับ?"

มองไม่เห็นผม มองไม่เห็นผม!!

"ฉันไปเอง~"

โทยามะ คินทาโร่ ลูกวัวแรกเกิดที่ไม่เกรงกลัวเสือ หัวเราะอย่างร่าเริง "ฉันจะไม่ยอมแพ้ลุงโอนิ จูจิโร่หรอก!"

เอจิเซ็นกลอกตา การแข่งขันแบบนี้มันมีอะไรให้น่าเอาชนะนักหนาเนี่ย?

คินทาโร่เล็งเป้าหมายไปที่สาวผมบลอนด์ที่กำลังเดินอยู่บนชายหาด แล้วเดินเข้าไปหาเธอ "ฮัลโหล ฮัลโหล! ฉันชื่อโทยามะ คินทาโร่!"

สาวสวยเผยอริมฝีปากสีแดงสดเล็กน้อย พูดประโยคหนึ่งด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินจากไป "After 10 years, little boy~" (รออีกสัก 10 ปีนะจ๊ะ หนุ่มน้อย~)

คินทาโร่ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย ชี้ไปที่แผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังเดินจากไป แล้วเอียงคอด้วยความงุนงง "ชิราอิชิ... พี่สาวคนนั้นเขาพูดว่าอะไรน่ะ?"

พวกคนที่ไม่มีกำแพงภาษาเริ่มหัวเราะกันแล้ว มุมปากของชิราอิชิกระตุกก่อนที่เขาจะอธิบายให้รุ่นน้องฟัง "เขาบอกว่าสำหรับนายแล้ว คินทาโร่... ให้รออีกสิบปีจนกว่าจะโตเป็นหนุ่ม แล้วค่อย..."

มิฟุเนะที่เป็นกรรมการไม่ได้สนใจเลยว่าหัวใจของคินทาโร่จะถูกแทงทะลุไปแล้ว เขาประกาศผลอย่างรุนแรงไร้ความปรานี "โทยามะ คินทาโร่ ตกรอบ! เอาข้าวปั้นอาคุโตะออกมา!"

คินทาโร่ที่เพิ่งโดนแทงใจดำ บรรยากาศรอบตัวก็มืดมนลงทันที แต่พอได้ยินคำพูดของโค้ชมิฟุเนะ เขาก็ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว "ม่ายยย~~~"

"ฉันไม่อยากกินข้าวปั้นอาคุโตะ!!"

มิทสึยะยัดข้าวปั้นเข้าไปในปากที่กำลังแหกปากโวยวายอย่างหน้าตาเฉย "ต้องกินให้หมดนะ~"

รูม่านตาของคินทาโร่สั่นระริก รสชาติอันซับซ้อนในปากมันอธิบายไม่ได้จริง ๆ!

เขาตะเกียกตะกายไปทางทะเล ลืมไปซะสนิทว่าน้ำทะเลมันกินไม่ได้ แต่น่าเสียดายที่เขาไปไม่ถึงฝั่งฝัน~

เมื่อมองดูคินทาโร่ที่ล้มพับอยู่ริมทะเล เจ้าหัวสาหร่ายก็กลืนน้ำลายเอื๊อก และภาวนาให้ตัวเองหายตัวไปจากตรงนั้นซะเดี๋ยวนี้เลย

และเมื่อโทคุงาวะที่เป็นคนต่อไปก้าวออกไป แค่เขาอ้าปากพูด เขาก็คว้าหัวใจสาวผมบลอนด์ไปได้ด้วยใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาแล้ว~

ฟูจิยิ้มอย่างอบอุ่น "ถ้าอย่างนั้น ตาฉันเป็นคนต่อไปได้ไหม?"

เจ้าหัวสาหร่ายที่กลัวว่าไม่ช้าก็เร็วจะถึงตาตัวเอง โผล่หัวออกมาทันที "โปรดให้พวกเราได้ประจักษ์ถึงความแข็งแกร่งของอัจฉริยะฟูจิด้วยเถอะครับ!"

นิโอะที่ยืนอยู่กับคู่หู ดึงหางเปียเล็ก ๆ ของตัวเองมาพันรอบนิ้วเล่น "ไม่บ่อยนักหรอกนะที่จะได้เห็นอัจฉริยะร่วงหล่นน่ะ ปุริ~"

ยากิวปรายตามอง จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ปรากฏตัวอีกแล้วสินะ

โปรดติดตามตอนต่อไป

ฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน