บทที่ 41 การรวมตัวอันแสนสุข

"ก๊อก ก๊อก!"

เสียงเคาะประตูห้อง 201 ดังชัดเจน และยูกิมุระที่เพิ่งล้มตัวลงนอนและหลับตาลงก็ลุกพรวดขึ้นนั่งตัวตรง

ฟูจิและชิราอิชิก็ได้ยินเช่นกัน มีเพียงเตียงของอาโทเบะเท่านั้นที่ว่างเปล่า และความเรียบร้อยของเครื่องนอนก็แสดงให้เห็นว่าเขายังไม่ได้กลับมา

"ใครน่ะ?"

ชิราอิชิเปิดประตูทั้งที่ถอดเสื้อท่อนบน และต้องพบกับสายตาแปลก ๆ ของนิโอะ

"ชิราอิชิ นิสัยการนอนของนายนี่มัน..."

ยูกิมุระขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเป็นนิโอะ มาหาเขาเอาป่านนี้...เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?

"มาซาฮารุ?"

ความสนใจของนิโอะหันไปหายูกิมุระในทันที "กัปตันครับ แค่เรื่องเล็กน้อยน่ะ ปุริ~"

ยูกิมุระสวมเสื้อแจ็คเก็ต พยักหน้าให้ฟูจิและชิราอิชิ แล้วเดินออกจากหอพักไป

"มีอะไรเหรอ?"

นิโอะอธิบายสถานการณ์ด้วยเสียงกระซิบ และเมื่อพวกเขาเดินผ่านห้องของมารุอิ เขาก็เรียกเจ้าหมูบุนตะให้ตามมาด้วย

ส่วนยานางินั้นยืนรออยู่ที่บันไดเรียบร้อยแล้ว

หลังจากรอที่หน้าห้องน้ำเพื่อพบกับยากิว ซึ่งอาบน้ำอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าของนิโอะแล้ว ทั้งกลุ่มก็เดินเข้าไปในโรงอาหารอย่างเปิดเผย

พวกสตาฟฟ์โค้ชต้องรู้แล้วแน่ ๆ ว่าคนจากภูเขาด้านหลังมาถึงแล้ว ดังนั้นการทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไปก็ไร้ประโยชน์

"สรุปว่าพวกนายมาที่นี่เพื่อหาของกินงั้นเหรอ?"

ยูกิมุระอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ หลังจากได้ยินเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันจากทั้งกลุ่ม

เขาอุตส่าห์คิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นซะอีก~

เจ้าหัวสาหร่ายพยักหน้าและรีบดำดิ่งกลับไปหาปาร์ตี้ของกินตรงหน้าทันที ถึงแม้มันจะไม่อร่อยเท่าอาหารทำสดใหม่ แต่มันก็ยังอร่อยมากอยู่ดี!

หลังจากได้อาบน้ำ ยากิวก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขาดึงเสื้อแขนสั้นสีขาวที่ใส่อยู่เพื่อยืนยันว่ามันไม่ได้แตกต่างจากตัวที่เขาเพิ่งถอดออกไปมากนัก

เขาตัดสินใจแล้วว่า เสื้อผ้าสกปรกชุดที่เขาถอดทิ้งไว้นั้น ปล่อยให้มันเน่าเปื่อยไปเลยก็แล้วกัน!

"บุนตะ~"

"แจ็ค!"

เมื่อแจ็คคัลเห็นเพื่อนสมัยเด็กของเขา เขาก็เลิกสนใจเรื่องกินและน้ำตาคลอเบ้าในทันที

"ฮือ ฮือ ฮือ บุนตะ~"

มารุอิตบไหล่แจ็คคัล จ้องมองน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเพื่อนสมัยเด็กด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ว้าว! แจ็คร้องไห้ได้สุดยอดไปเลย!"

"อ้า อุน! ฉันคนนี้รู้อยู่แล้วว่าพวกนายต้องปิดบังอะไรบางอย่างเอาไว้ ยูกิมุระ!"

ท่านอาโทเบะผู้ไม่เคยเปลี่ยนนิสัยชอบทำตัวโดดเด่น หัวเราะหึ ๆ และเดินก้าวยาว ๆ เข้ามาหลังจากเปิดไฟจนสว่างจ้า

"ฟูจิ ฉันอิจฉาริคไคไดจริง ๆ เลยนะ~"

ชิราอิชิเลิกคิ้ว รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยหลังจากยืนยันได้ว่าไม่มีสมาชิกในทีมของเขาอยู่ข้างในเลย

ไม่รู้ว่าเคนยะกับคนอื่น ๆ จะเป็นยังไงบ้างนะ...

เจ้าหัวสาหร่ายหลับตาปี๋ ตาพร่ามัวจากแสงไฟที่สว่างขึ้นกะทันหัน จากนั้นก็เริ่มสะอึกไม่หยุด

"เอิ๊ก... รุ่นพี่อาโทเบะ รุ่นพี่ฟูจิ รุ่นพี่ชิราอิชิ!"

ฟูจิพยักหน้าอย่างเป็นมิตร เมื่อมองไปที่รุ่นน้องปีสองจากริคไคไดคนนี้ เขาก็บอกได้เลยว่าพวกนั้นคงไม่ได้มีความเป็นอยู่ที่สุขสบายนัก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ทุกคนถึงจะได้กลับมานะ~

เดิมทีอาโทเบะฝึกซ้อมพิเศษเสร็จและกำลังเตรียมตัวไปอาบน้ำ แต่เขาบังเอิญเห็นกลุ่มของยูกิมุระเดินไปทางโรงอาหารจากไกล ๆ และท่านอาโทเบะก็มั่นใจว่าเขาเห็นคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่...ยากิว ฮิโรชิ!

ส่วนฟูจิและชิราอิชินั้น พวกเขาแค่สงสัยล้วน ๆ ว่านิโอะมาหายูกิมุระทำไมตอนดึกดื่นป่านนี้?

แถมเขายังเรียกมารุอิกับยานางิมาด้วย~

พวกเขาเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าการเดินตามมาที่โรงอาหารจะนำไปสู่การค้นพบความลับที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้!

เจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรอยู่ในห้องมอนิเตอร์สังเกตเห็นความผิดปกติและรีบรายงานให้พวกสตาฟฟ์โค้ชทราบทันที

"ถ้ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ก็ปล่อยไปเถอะ~"

ไซโตะค่อนข้างจะผ่อนปรนต่อการทำผิดกฎเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกนักเรียน และไม่มีความตั้งใจที่จะไปรายงานให้หัวหน้าโค้ชมิฟุเนะทราบ

ใครบ้างล่ะที่ไม่มีช่วงเวลาแห่งความคึกคะนองในวัยรุ่น?

แค่ได้มองดูเด็ก ๆ ที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้ ก็มักจะทำให้หวนนึกถึงช่วงเวลาวัยรุ่นที่หายไปเสมอ~

ตอนแรกยูกิมุระยังไม่ทันสังเกต แต่พอเขารู้สึกตัวว่าเพื่อนสมัยเด็กของเขากำลังใส่อะไรอยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะงุนงง

"เก็นอิจิโร่ เสื้อผ้านายนี่มันยังไงกันน่ะ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของยูกิมุระ ทุกคนยกเว้นสามคนที่อยู่ภูเขาด้านหลังกับซานาดะก็หันไปมอง

สภาพนั่นแทบจะไม่เหมือนใส่เสื้อผ้าอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?

กลุ่มผู้แพ้ต้องไปเจอกับอะไรมาบ้างเนี่ย...

ชักจะน่าสงสัยซะแล้วสิ~

นิโอะนึกขึ้นได้ว่าตอนที่กลุ่มผู้แพ้กลับมาในรอบแรก มีหลายคนที่ใส่แค่เสื้อแจ็คเก็ตตัวเดียวจริง ๆ

สรุปก็คือ ทุกคนไม่ได้พยายามจะโชว์หุ่นหรอกเหรอ แต่เป็นเพราะไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ต่างหาก?

ไม่สิ!

สายตาของนิโอะที่มองไปทางซานาดะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด

เขาจำได้ว่าในตอนนั้น เสื้อแจ็คเก็ตของรองกัปตันหน้าดำไม่ได้รูดซิปขึ้นนี่นา

ตอนนั้นมันเกือบจะเข้าสู่ต้นฤดูหนาวแล้วนะ!

สรุปก็คือ รองกัปตัน นายเปิดเผยธาตุแท้ที่ถูกเก็บกดเอาไว้ตั้งแต่ตอนนั้นเลยสินะ ปุริ~

"นิโอะ: ' ֊ '"

"ซานาดะ (รอบแรก): นั่นเป็นเพราะฉันบาดเจ็บ บาดเจ็บต่างหากเล่า! แล้วฉันก็ไม่ใช่คนเดียวที่เปิดเสื้อแจ็คเก็ตซะหน่อย!!"

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน