บทที่ 11 การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น

"อ๊ะ! นายมาจากเซย์งาคุ..."

โฮริโอะยืนอยู่หน้าประตูค่ายฝึกซ้อม U–17 แบกกระเป๋าใบใหญ่และหอบแฮ่ก

เมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลัง เขาก็หันกลับไป

"นายคือคนที่อยู่กับรุ่นพี่อาคุตสึจากยามาบุกินี่นา..."

ดันโจ ไทจิ ไม่ได้ใส่ใจที่โฮริโอะไม่รู้จักชื่อของเขาและแนะนำตัวเองอย่างใจเย็น

"ฉันคือ ดันโจ ไทจิ นายคือโฮริโอะคุงจากแก๊งสามคนกองเชียร์ของเอจิเซ็นใช่ไหม?"

โฮริโอะเบิกตากว้าง

"นายเรียกใครว่าแก๊งกองเชียร์ฮะ?!"

"แล้วพวกเขาเป็นใครกันล่ะ?"

นิโอะ มาซาฮารุ หาวหวอด หากเขารู้ว่าอุรายามะจะมาด้วย พวกเขาคงจะมาพร้อมกันหมดแล้ว

โคบายาชิและทามางาวะยืนอยู่รั้งท้ายสุด ด้วยท่าทางไร้ชีวิตชีวาอย่างสิ้นเชิง

อุรายามะหน้าแดงด้วยความเขินอาย

"ฉันคือ อุรายามะ ชิอิตะ ฉันแค่อยากมาเจอพวกรุ่นพี่ริคไคไดมาก ๆ ก็เลยวิ่งมาจนถึงที่นี่เลย!"

นิโอะ มาซาฮารุ เอียงคอ

"ฉันคือ นิโอะ มาซาฮารุ พี่ชายของฉันบอกให้ฉันมาน่ะ~"

พี่ชายของเขาพูดว่าอะไรนะ?

"ยังไงซะเดี๋ยวก็มีคนแอบลอบเข้าไปอยู่แล้ว เพราะงั้นนายก็ตามเข้าไปด้วยเลยก็แล้วกัน ปุริ~"

ดังนั้น เขาจึงลากทามางาวะและโคบายาชิมาด้วยอย่างเนียน ๆ

"พวกเราเข้าไปทางนั้นได้นะ!"

อุรายามะเหลือบไปเห็นรูบนรั้วลวดหนามในป่าเข้าพอดี คนอื่น ๆ มองตามและลังเลไปชั่วครู่

นิโอะ มาซาฮารุ มุดเข้าไปเป็นคนแรก ถ้าฟ้าถล่มลงมา พี่ชายของเขาก็คงจะช่วยรับไว้เองแหละ~

ดันโจ ไทจิ และ โฮริโอะ พยายามหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดอย่างสูญเปล่า ขณะมองดูทั้งสี่คนจากริคไคไดเดินกร่างเข้าไปด้วยความตกตะลึง

นิโอะ มาซาฮารุ มองดูสองคนจากโรงเรียนอื่นด้วยความประหลาดใจ ไม่เอาน่า จริงดิ? สองคนนี้คิดว่าตัวเองจะแอบลอบเข้าไปเงียบ ๆ ด้วยท่าทางเงอะงะแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ?

จากนั้น ขณะที่กำลังเดินข้ามป่า พวกเขาก็บังเอิญเจอโอนิกำลังฝึกซ้อมด้วยการยกก้อนหิน

มันดูเหมือนความสำเร็จที่มนุษย์ไม่น่าจะทำได้ ทำเอาพวกรุ่นน้องตกใจไปตาม ๆ กัน

นิโอะ มาซาฮารุ รีบหลบฉากไปพร้อมกับเพื่อนร่วมโรงเรียนทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว ทิ้งโฮริโอะและดันโจเอาไว้เบื้องหลัง

"ว๊ากกก! สัตว์ประหลาด!"

โฮริโอะตะเกียกตะกายไปข้างหน้า โดยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น

โอนิหันกลับมาด้วยความงุนงง พื้นที่ด้านหลังเขาว่างเปล่า เขาไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว

เขาโยนก้อนหินที่กำลังยกอยู่ลงบนพื้น ลุกขึ้นยืน และเช็ดเหงื่อออกจากท่อนบนของตัวเอง

หูแว่วไปเองงั้นเหรอ?

กว่าที่พวกเด็กผู้ชายจะหาคอร์ตเทนนิสเจอ พวกเขาก็มองเห็นแผ่นหลังของพวกรุ่นพี่ในโรงเรียนผ่านรั้วลวดหนาม พร้อมกับรุ่นพี่ที่คุ้นหน้าคุ้นตาอีกหลายคน

อย่างไรก็ตาม...

"สถานการณ์ดูท่าทางจะซีเรียสเอาเรื่องเลยนะ..."

ดันโจขยับที่คาดหัวที่กำลังจะหลุด และได้ยินคำพูดของไซโตะอย่างชัดเจน

"แมตช์ไทเบรคระหว่างคู่หูในกลุ่มเดียวกัน แถมคนแพ้ต้องตกรอบงั้นเหรอ?!"

"เอาจริงดิ?"

นิโอะ มาซาฮารุ เหลือบไปเห็นเปียเล็ก ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของพี่ชายตัวเองเข้าพอดี เขาจึงนำเพื่อนร่วมโรงเรียนทั้งสามคนไปยืนอยู่ด้านหลังนิโอะ

"พี่ชาย~"

นิโอะกำลังนั่งอยู่บนผืนหญ้าห่างจากคอร์ตออกมาเล็กน้อย ตรงด้านหลังรั้วลวดหนาม เขาหันหน้าไปเมื่อได้ยินเสียงของน้องชายตัวเอง

เขาชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นรุ่นน้องอีกสามคน นี่กวาดมาหมดเลยเหรอเนี่ย?

ดีนะที่เขาเตรียมตัวเอาไว้แล้ว ปุริ~

พวกรุ่นน้องริคไคไดเฝ้ามองขณะที่นิโอะหยิบแบบฟอร์มสองสามใบออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

"นี่คือแบบฟอร์มลงทะเบียนอาสาสมัคร หยิบไปแล้วก็ไปหาเจ้าหน้าที่ซะ"

นิโอะ มาซาฮารุ และอีกสามคนหลุดโฟกัสไปเรียบร้อยแล้ว พวกเขากำลังเฝ้ามองการแข่งขันทั้งสามแมตช์ที่กำลังดำเนินอยู่บนคอร์ต

โอชิตาริ ยูชิ VS มุคาฮิ กาคุโตะ

มารุอิ บุนตะ VS แจ็คคัล

โออิชิ ชูอิจิโร VS คิกุมารุ เอจิ

พวกเขาล้วนเป็นคู่หูประเภทคู่ระดับม.ต้นที่โด่งดัง ทว่ากลับต้องกลายมาเป็นคู่แข่งกันบนคอร์ตเทนนิส...

ทั้งสามแมตช์กำลังดำเนินไปพร้อมกัน โอชิตาริไม่แสดงความปรานีใด ๆ ปิดกั้นหัวใจของตัวเองเพื่อคว้าแต้มสุดท้ายมาให้ได้

มุคาฮิมองโอชิตาริอย่างกล่าวหา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว

"ยูชิ นายถึงกับใช้ท่าปิดตายหัวใจเลยเหรอ?!"

ไซโตะขีดฆ่าชื่อของมุคาฮิออกจากรายชื่อในมือ

นิโอะกลอกตา ม้วนแบบฟอร์มที่ถืออยู่ แล้วยัดมันผ่านรั้วลวดหนามเข้าไป

"ดูจบเมื่อไหร่ก็หยิบไปแล้วกัน~"

แต่ทำไมเซย์งาคุถึงชอบเล่นฉากซึ้งกินใจพวกนี้อยู่เรื่อยเลยนะ?

นิโอะเท้าคางแล้วเอียงคอ ไม่เข้าใจเลยว่าความโศกเศร้าจากเซย์งาคุนี่มันมาจากไหนกัน

ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าคนที่แพ้ก็แค่ไปฝึกซ้อมที่อื่น ต่อให้เป็นการคัดออกจริง ๆ มันก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหนเลย

หรือว่าโกลเดนแพร์ของเซย์งาคุมั่นใจว่าตราบใดที่อีกคนยังอยู่ พวกเขาก็จะถูกเลือกให้ติดทีมชาติอย่างนั้นเหรอ?

ช่างไร้เดียงสาจนน่ารักเสียจริง~

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน