บทที่ 113 คิริฮาระ ปะทะ เควิน 2

ก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มขึ้น นากามูระค้นพบว่ารายชื่อผู้เล่นไม่ตรงตามแผนที่วางไว้ เขาจึงรีบวิ่งไปหา ริชาร์ด เบเกอร์ ด้วยความตื่นตระหนก

“พวกเราจะทำยังไงดี? นี่มันแตกต่างจากบทที่คุณเพิ่งพูดถึงโดยสิ้นเชิงเลยนะโค้ช แล้วเรื่องการเป็นสปอนเซอร์จะไม่ล่มเหรอครับ?”

สมองของริชาร์ด เบเกอร์ ปรับเปลี่ยนแผนการไปเรียบร้อยแล้ว เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ยโส “ไม่หรอก! นากามูระ ลองย้อนนึกถึงสิ่งที่คุณทาคายามะพูดให้ดี!”

ตราบใดที่ชนะแมตช์เดี่ยวมือ 1 นี้ได้ การเป็นสปอนเซอร์ก็จะเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใครก็ตาม!

เควินประท้วงด้วยความไม่พอใจ “บอส! คุณไม่ถามความเห็นผมสักคำ!”

ริชาร์ด เบเกอร์ เริ่มหมดความอดทนกับคุณชายน้อยคนนี้แล้ว “เก็บคำบ่นของนายไว้จนกว่าการแข่งจะจบและนายชนะแล้วเถอะ!”

แม้ท้องฟ้าจะยังไม่มืดสนิท แต่ทางผู้จัดงานก็ได้ปิดโดมสนามและเปิดไฟสปอร์ตไลท์เรียบร้อยแล้ว

“ขออภัยที่ให้ทุกท่านรอนะคะ ลำดับต่อไปคือการแข่งขันเดี่ยวมือ 1!”

“ตัวแทนจากทีมตัวแทนเยาวชนคันโต ... คิริฮาระ อากายะ!”

แสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องไปยังเจ้าหัวสาหร่ายที่ยืนถือแร็กเกตเหน็บไว้ที่เอว

พูดกันตามตรง เมื่อเจ้าสาหร่ายน้อยก้าวลงสู่สนามในการแข่งที่เป็นทางการ ออร่าของเขาก็แตกต่างไปจากตอนที่เดินตามหลังพวกรุ่นพี่อย่างสิ้นเชิง

เขามีเสน่ห์ในแบบเฉพาะตัว~

“และคู่ต่อสู้ของเขา ตัวแทนจากทีมตัวแทนเยาวชนฝั่งตะวันตก ... เควิน สมิธ!”

เควินที่ถูกแสงไฟจับจ้องเช่นกัน กัดฟันด้วยความโกรธและความไม่พอใจ

เขาดูเหมือนคุณชายน้อยที่ไม่ได้ของเล่นที่ต้องการจริงๆ ~

“อากายะนี่หน้าตาดีใช้ได้เลยนะเนี่ย เดี่ยวมือ 1 เชียวนะ~”

มารุอิกอดอกไว้ที่หน้าอก พลางเป่าลูกโป่งและถอนหายใจออกมาจางๆ ( ￣ ～ ￣ ) แจ๊บ!

ยางิวพอจะรู้สถานการณ์มากกว่าเล็กน้อย เขาจึงเรียบเรียงความคิดท่ามกลางเสียงอุทานของคู่หู

“เควินคนนั้นเป็นผู้เล่นมือซ้ายครับ เมื่อไม่นานมานี้นิโอะคุงเคยเปรยว่าคิริฮาระพัฒนาเทคนิคใหม่เพื่อเอาไว้รับมือกับคู่ต่อสู้มือซ้ายโดยเฉพาะ”

มารุอิอุทาน “อากายะคงไม่ลงทุนพัฒนาเทคนิคเพื่อเควินโดยเฉพาะหรอกมั้ง งั้นเขาก็คงทำเพื่อ...”

หรือว่าจะเป็นเพื่อเจ้าจิ้งจอกตายยากนั่น?

“แมตช์นี้ท่าทางจะน่าสนุกทีเดียวนะ~”

หลังจากเสร็จสิ้นการทักทายก่อนเริ่มเกม คิริฮาระในสนามเป็นฝ่ายชนะเสี่ยงสิทธิ์ได้เสิร์ฟก่อน

เขาหมุนข้อมือเบาๆ รู้สึกว่าสภาพร่างกายของเขาอยู่ในจังหวะที่พอดีเป๊ะ

“ตัดสินผลในหนึ่งเซ็ต! คิริฮาระเป็นฝ่ายเสิร์ฟ!”

เควินจ้องเขม็งไปที่คิริฮาระผ่านเน็ต ความโกรธในใจของเขายิ่งสุมทรวงหนักขึ้นเรื่อยๆ

มันควรจะเป็นเอจิเซ็น เรียวมะ ที่มายืนอยู่ตรงนั้นสิ พับผ่า!!

เมื่อแมตช์นี้จบลง เขาก็ต้องเดินทางกลับประเทศแล้ว

และโอกาสที่จะได้เจอเอจิเซ็น เรียวมะ ในแมตช์ที่เป็นทางการก็น้อยเต็มที!

เควินเพียงแค่ต้องการจะขยี้คู่ต่อสู้คนนี้ เพื่อให้ซาคากิคนนั้นรู้ว่าการไม่ยอมให้เอจิเซ็น เรียวมะ ลงแข่งคือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!!

เอจิเซ็นซึ่งยืนอยู่ที่ข้างสนามกดปีกหมวกสีขาวลงต่ำ พลางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ในทางเหตุผลเขารู้ดีว่าโอกาสที่จะได้ลงสนามนั้นริบหรี่ แต่ในทางอารมณ์ เอจิเซ็นต้องการเผชิญหน้ากับเควินมานานแล้ว

เขาถอนหายใจ เงยหน้ามองเทซึกะที่อยู่ข้างๆ “กัปตันครับ ผมหิวน้ำ ผมจะไปซื้อน้ำหน่อย”

เทซึกะเหลือบมองและพยักหน้าอนุญาตเงียบๆ

เอจิเซ็นหันหลังเดินออกจากสนามไป

นิโอะละสายตาจากสมาชิกเซย์งาคุทั้งสองคน และในระหว่างนั้น สายตาของเขาก็ไปประสานกับยูกิมุระที่มีแววตารู้ทันเกี่ยวกับเรื่องเอจิเซ็น

เขายักคิ้วให้โดยไม่ลังเล ก่อนจะยักไหล่

เด็กปี 1 ของเซย์งาคุคนนั้นดูไม่เหมือนรุ่นน้องที่ว่าง่ายสักเท่าไหร่เลยนะ~

นิโอะ: ︿(￣︶￣)︿

ยูกิมุระ: ^_^

ซานาดะเหลือบมองเทซึกะ; อย่าคิดว่าแววตาเห็นใจจางๆ เมื่อครู่จะรอดพ้นสายตาของเขาไปได้

รุ่นน้องของริคไคน่ะ! ว่าง่าย! มาก!

ซานาดะอดไม่ได้ที่จะใส่ใจหลานชายของเพื่อนสนิทของครอบครัวให้มากกว่าเดิม

พอนึกถึงข้อความที่ทั้งเขาและคุณปู่ไม่เคยได้รับคำตอบกลับมา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำราวกับน้ำหมึกทันที

หละหลวมเกินไปแล้ว!!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล