บทที่ 507 - ปล่อยหมาไล่คนไม่ต้องเสียเวลาพูด ทนายโจวโชว์หลักฐานเด็ดตอกหน้าหงาย

หมู่บ้านเจียง ศูนย์รักษาความปลอดภัย

บนหน้าจอแสดงผลความละเอียดสูงสิบกว่าจอ กำลังถ่ายทอดสดเหตุการณ์ความวุ่นวายหน้าหมู่บ้านแบบเรียลไทม์

เจียงเฉินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารหุ้มหนังแสนสบาย ในมือถือถ้วยชาต้าหงเผาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ

ควันชาลอยกรุ่น

เขามองดูหลิวชุ่ยเฟินในจอที่กำลังกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นราวกับคนบ้า และเจียงเจี้ยนเหวินที่กำลังพล่ามอย่างมีอารมณ์ร่วม สีหน้าของเขาไม่มีความหวั่นไหวใดๆ แม้แต่น้อย

หวังต้าโก่วที่ยืนอยู่ข้างๆ ร้อนรนจนเดินวนไปวนมา

"พี่เฉิน ไอพวกนี้มันหน้าด้านเกินไปแล้ว! นักท่องเที่ยวก็มองกันตรึมเลย ภาพลักษณ์หมู่บ้านเราป่นปี้หมด!"

"ให้ผมพาพวกไปลากตัวมันโยนใส่รถตู้แล้วไล่ตะเพิดไปเลยดีไหมพี่"

เจียงเฉินเป่าชาร้อนจัดเบาๆ ก่อนจะจิบเข้าไปนิดหนึ่ง

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามอง เพียงแค่หยิบวิทยุสื่อสารบนโต๊ะขึ้นมา แล้วกดปุ่มพูด

เสียงไม่ดังนัก แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"ติงซิว"

"ครับ" เสียงตอบรับสั้นกระชับของติงซิวพูดผ่านวิทยุสื่อสารกลับมา

"เยอรมันเชพเพิร์ดสองตัวที่เพิ่งมาใหม่ตรงฟาร์มปศุสัตว์หลังเขา ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม"

"จูงพวกมันออกมายืดเส้นยืดสายหน่อยซิ"

"สั่งสอนพวกมัน ให้รู้สำนึกซะบ้าง"

"รับทราบครับ"

หน้าหมู่บ้าน

ร่างของติงซิวปรากฏขึ้นจากด้านหลังฝูงชน

เขายังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเช่นเคย แต่ในมือกลับถือโซ่เหล็กเส้นใหญ่เพิ่มมาสองเส้น

ปลายโซ่อีกด้าน ผูกติดอยู่กับสุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดขนสีดำขลับเงางาม ตัวสูงเกือบครึ่งคน สองตัว

หมาป่าสองตัวนั้นรูปร่างกำยำล่ำสัน กล้ามเนื้อปูดโปน ในลำคอส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ นัยน์ตาสีเขียวประกายวาววับจ้องเขม็งไปยังหลิวชุ่ยเฟินที่กำลังกลิ้งเกลือกอาละวาดอยู่บนพื้น

แค่รัศมีความดุร้ายที่แผ่ออกมา ก็มากพอที่จะทำให้ชาวบ้านและนักท่องเที่ยวรอบๆ ก้าวถอยหลังไปหลายก้าวโดยอัตโนมัติแล้ว

ติงซิวเดินไปหยุดอยู่หน้าสุดของฝูงชนโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขาเพียงแค่ปล่อยมือจากโซ่เหล็ก

"โฮ่ง! บ็อก! บ็อก!"

สุนัขดุร้ายที่หิวโซมาทั้งวันสองตัว พุ่งทะยานราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง พุ่งตรงเข้าไปหาหลิวชุ่ยเฟินทันที!

พวกมันไม่ได้กัดจริงๆ แต่เสียงเห่าที่เกรี้ยวกราด และน้ำลายที่หยดแหมะๆ จากปากที่อ้ากว้างจนเห็นเขี้ยว ก็มากพอที่จะทำให้ทุกคนหวาดผวาจนตับเหลือกแล้ว!

"กรี๊ดดดด—!"

หลิวชุ่ยเฟินรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวคละคลุ้งที่พัดมาปะทะหน้า พอหันไปมอง ก็เห็นใบหน้าดุร้ายของหมาขยายใหญ่เต็มสองตา

เธอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ เรี่ยวแรงที่จะอาละวาดเมื่อครู่นี้หายวับไปกับตาทันที

ร่างของเธอเด้งพรวดขึ้นจากพื้นราวกับติดสปริง

ตะเกียกตะกายวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ฉี่ราดกางเกง ไปหลบอยู่หลังรถตู้บุโรทั่งคันนั้น กุมหัวแน่น ร้องเสียงหลงปานหมูถูกเชือด

"หมา! หมาเห่า! ช่วยด้วยยย!"

เจียงเจี้ยนเหวินเองก็ตกใจหน้าซีดเผือด ถอยกรูดไปหลายก้าวโดยอัตโนมัติ ไปแอบอยู่อีกฝั่งของตัวรถ

หมาป่าตัวใหญ่สองตัวยืนตระหง่านขวางหน้ารถ เห่ากรรโชกใส่หลังรถไม่หยุด แยกเขี้ยวขู่ฟ่อ ทำท่าเหมือนพร้อมจะพุ่งขย้ำได้ทุกเมื่อ

สถานการณ์ที่วุ่นวายสุดขีดเมื่อครู่ กลายเป็นความเงียบสงบในพริบตา

เหลือเพียงเสียงกรีดร้องของหลิวชุ่ยเฟินกับเสียงหมาเห่าเท่านั้น

ตอนนั้นเอง

ทนายโจวหนีบกระเป๋าเอกสาร เดินทอดน่องมาอย่างไม่รีบร้อน ภายใต้การคุ้มกันของทีมรักษาความปลอดภัย

ในมือของเขายังถือโทรโข่งอันใหญ่ที่เอาไว้ใช้ตอนประชุมหมู่บ้านมาด้วย

"จี่——"

เสียงกระแสไฟฟ้าแสบแก้วหูดังขึ้น ดึงดูดความสนใจของทุกคน

ทนายโจวเดินไปหยุดอยู่หน้าเสาหินที่สลักคำว่า "หมู่บ้านเจียง" สามคำตัวเบ้อเริ่มหน้าทางเข้าหมู่บ้าน

เขาล้วงเอาสำเนาเอกสารแผ่นใหญ่ที่ปรินต์ลงบนกระดาษถ่ายภาพออกมาจากกระเป๋า

จากนั้นก็ทากาว แล้วแปะมันลงไปบนตำแหน่งที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุดของเสาหิน ท่ามกลางสายตาของทุกคน เสียงดัง "แปะ"

"พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน เพื่อนๆ ทุกคน ดูกันให้ชัดๆ นะครับ!"

ทนายโจวยกโทรโข่งขึ้น เสียงดังฟังชัดไปทั่วบริเวณหน้าหมู่บ้าน

"ผมเป็นหัวหน้าทีมที่ปรึกษากฎหมายของกลุ่มบริษัทตระกูลเจียง สองคนข้างหลังผมนี้ คิดว่าทุกคนคงจำได้ พวกเขาอ้างว่าเป็นคนสายเลือดตระกูลเจียง และถูกคุณเจียงเฉินขับไล่อย่างไร้เยื่อใย"

"ความจริงแล้ว เป็นอย่างนั้นแน่หรือครับ"

มุมปากของทนายโจวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

เขาชี้ไปที่สำเนาเอกสารบนเสาหิน เสียงดังกังวานขึ้น

"ทุกท่านโปรดดูให้เต็มตา!"

"เอกสารฉบับนี้ คือ [หนังสือข้อตกลงยุติความสัมพันธ์ฉันเครือญาติ] ที่ครอบครัวของเจียงเจี้ยนเหวิน, หลิวชุ่ยเฟิน และอีกหลายครอบครัว สมัครใจเซ็นเพื่อตัดขาดความสัมพันธ์ทุกประการกับหมู่บ้านเจียง โดยแลกกับเงินสดชดเชยก้อนเดียวจบมูลค่า 3 ล้านหยวน!"

"ตัวหนังสือสีดำบนกระดาษสีขาว ชัดเจนทุกประการ!"

"ในนี้ไม่ได้มีแค่ลายเซ็นของพวกเขาเองเท่านั้น แต่ยังมีรอยนิ้วมือสีแดงของพวกเขากดประทับไว้ด้วย!"

"ข้อตกลงนี้มีผลผูกพันทางกฎหมายโดยสมบูรณ์! วินาทีที่จรดปากกาเซ็นลงไป พวกเขาก็ไม่ใช่คนของหมู่บ้านเจียงอีกต่อไป และยิ่งไม่ใช่สมาชิกของตระกูลเจียงอีกต่อไปด้วย!"

นักท่องเที่ยวและชาวบ้านที่มุงดูต่างขยับเข้าไปใกล้ๆ

บนข้อตกลงที่ถูกขยายใหญ่นั้น เห็นชัดเจนทุกตัวอักษร

โดยเฉพาะคำว่า "สมัครใจตัดขาด", "ไม่ขอคืนคำเด็ดขาด" และตัวเลข "3 ล้านหยวนถ้วน" ที่แทงตา แถมยังมีรายเซ็นโย้เย้กับรอยนิ้วมือสีแดงสดเรียงอยู่ด้านล่าง

"โอ้โห รับเงินไปตั้งสามล้านเพื่อตัดขาดความสัมพันธ์ แล้วตอนนี้จะหน้าด้านกลับมาขอเงินอีกเนี่ยนะ"

"นี่มันอันธพาลขี้โกงชัดๆ!"

"เมื่อกี้ยังนึกว่าตระกูลรังแกกันเอง ที่ไหนได้ พอเห็นเงินก็ตาโต โลภมากเองนี่หว่า!"

"หน้าด้าน! หน้าหนาเกินไปแล้ว!"

กระแสวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนพลิกกลับร้อยแปดสิบองศาทันที

นักท่องเที่ยวที่เมื่อกี้ยังรู้สึกสงสารครอบครัวเจียงเจี้ยนเหวิน ตอนนี้กลับเผยสีหน้าเหยียดหยาม ชี้หน้าด่าทอพวกเขากันใหญ่

หน้าของเจียงเจี้ยนเหวินเปลี่ยนเป็นสีเลือดหมูในพริบตา

เขารู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่ทิ่มแทงเข้ามาในตัวราวกับเข็ม

เขาที่อวดอ้างว่าเป็นปัญญาชนและห่วงหน้าตาที่สุด ในเวลานี้รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า อยากจะหาบ่อสักบ่อกระโดดลงไปมุดหัวหนี

เขาทำเป็นหยิ่งยโสต่อไปไม่ไหวแล้ว

กุมหน้าเปิดประตูรถ แล้วมุดพรวดเข้าไปในที่นั่งคนขับ

"ขึ้นรถ! เร็วเข้า! ไป!"

เขาตะโกนเร่งหลิวชุ่ยเฟินกับอู๋ซิ่วเหลียนที่ยังตัวสั่นงันงกอยู่หลังรถด้วยความร้อนรน

หลิวชุ่ยเฟินก็เลิกกลัวหมาแล้ว ตะเกียกตะกายปีนขึ้นรถอย่างทุลักทุเล

เจียงเจี้ยนเหวินมือไม้สั่นสตาร์ตรถ

รถตู้บุโรทั่งส่งเสียงไอดังสนั่น พ่นควันดำที่ขโมงยิ่งกว่าเดิม รีบกลับรถหนีเตลิดไปอย่างทุลักทุเล

หมาป่าตัวใหญ่สองตัววิ่งกวดท้ายรถ เห่าไล่หลังไปไกลครึ่งถนน จนกระทั่งได้ยินเสียงนกหวีดของติงซิวถึงยอมหยุด

หวังต้าโก่วเดินไปข้างเสาหิน ถ่มน้ำลายลงพื้นไล่หลังรถตู้ที่หนีหัวซุกหัวซุนคันนั้นอย่างแรง

"ถุย! ตัวอะไรวะเนี่ย!"

"ยังคิดจะกลับมาเกาะพี่เฉินกินอีกเหรอ"

"รอชาติหน้าเถอะมึง!"