ตอนที่ 207 ความสัมพันธ์ตามสัญญา!

ตอนที่ 207 ความสัมพันธ์ตามสัญญา!

“ว้าว! ไฉ่หลิง เธอไปเดตมาเหรอ”

ซูชิง เปิดประตูมาก็ถึงกับอึ้ง

“เร็ว ช่วยฉันถือหน่อย”

หาน ไฉ่หลิง เหนื่อยจนหอบ แขนสองข้างไม่ว่างเลย

“อ๋อๆ” ซูชิง รีบยื่นมือไปช่วยรับ

“ไฉ่หลิงกลับมาแล้วเหรอ”

สวี เสี่ยวลี่ เดินตามมา เธอยังไม่นอน ขนาด สวี่ ซิวเหยียน ที่ปกติมักจะนอนเร็ว พอไม่ได้ไปทำงานพาร์ตไทม์แล้วก็เลยนอนดึกเหมือนกัน แต่เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่ ไม่ได้เล่นสนุก

ความจริงผลการเรียนของ สวี่ ซิวเหยียน ค่อนข้างดี ตอนแรกที่คนที่บ้านยอมให้มาเรียนที่วิทยาลัยการบิน ก็เพราะได้ยินว่าเรียนจบแล้วมีการจัดหางานให้ ต่อให้ไม่ได้เป็นแอร์โฮสเตส ก็ยังจัดหางานอื่นให้ทำได้

เรียนแค่สามปี ค่าเทอมปีละไม่ถึงหกพันหยวน ค่าใช้จ่ายพอๆ กับเรียนปวช. ก็เลยให้เธอมาสอบ และเธอก็สอบติดรอบโควตา

ตอนนี้ทั้งสามคนในหอพักกำลังช่วยไฉ่หลิงขนของ พร้อมกับตั้งคำถามไปด้วย

“ไฉ่หลิง เธอออกไปกับท่านประธานฮั่วมาใช่ไหมล่ะ”

สวี เสี่ยวลี่ ไม่ทันสังเกตเลยว่าไฉ่หลิงแอบแวบออกไปตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็ดึกแล้วว่าคนหายไป

“คิกคิก~ ไปนั่งรถเล่นกินลมกับลุงมาน่ะ”

ความจริง หาน ไฉ่หลิง เตรียมใจไว้แล้วว่าคืนนี้อาจจะไม่ได้กลับ แต่ลุงให้เกียรติเธอมาก ทำให้เธอยิ่งชอบเขามากขึ้นไปอีก

“หา! ถุงช้อปปิงเป็นสิบใบ กับดอกไม้ช่อนี้เนี่ยนะ แค่ไปนั่งรถเล่น?”

ตอนแรก ซูชิง ก็รู้สึกอยู่แล้วว่าพี่ชายมีใจให้ไฉ่หลิง แค่ตอนนั้นพี่เขายังไม่กล้าจีบ เธอเลยฉวยโอกาสคว้ามาได้ก่อน

ดังนั้นเธอเลยไม่ได้หึงหวงอะไร ตำแหน่งเพื่อนกินข้าวเบอร์หนึ่งของเธอยังไงก็ไม่สั่นคลอนอยู่แล้ว แถมพี่ชายก็ซื้อห้องไว้ใกล้ๆ แวะไปเดตเมื่อไหร่ก็ได้

หาน ไฉ่หลิง ยิ้มแล้วบอก “ฉันกับลุงไปเดินย่านการค้าใจกลางเมืองมาน่ะ ช้อปแข่งกับเวลาสุดๆ นอกจากรองเท้าสองคู่แล้ว อย่างอื่นก็ไม่ได้ลองเลยนะ

ชิงชิง ลี่ลี่ ซิวเหยียน ฉันเลือกเสื้อผ้ามาฝากพวกเธอคนละตัวด้วย”

“จริงดิ ฉันก็มีด้วยเหรอ”

ซูชิง ดีใจ ถึงเสื้อผ้าพวกนี้ไฉ่หลิงจะเป็นคนเลือก แต่เงินก็ต้องเป็นของพี่ชายอยู่แล้ว แบบนี้ก็เท่ากับว่าพี่ชายซื้อให้เธอนั่นแหละ

“ไฉ่หลิง รีบเอาออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ”

สวี เสี่ยวลี่ ทนรอไม่ไหวแล้ว

สวี่ ซิวเหยียน ก็พูดเสริม “ไฉ่หลิง รู้อยู่แล้วว่าเธอใจดีที่สุด”

“แหงอยู่แล้ว เดี๋ยวฉันหยิบให้ มาลองพร้อมกันเลย”

หาน ไฉ่หลิง เอาช่อดอกไม้ไปวางเก็บให้ดีๆ ก่อน แล้วส่งข้อความหาลุง จากนั้นค่อยมาจัดแจงถุงช้อปปิง

ชั่วพริบตาเดียว ภายในหอพักก็กลายเป็นแฟชั่นโชว์เปลี่ยนชุด ครึกครื้นกันสุดๆ

ติ๊ง!

หาน ไฉ่หลิง: “ลุง ฉันถึงหอพักแล้วนะ รักนะคะ”

ซูชิง: “[รูปภาพ] พี่คะ ขอบคุณสำหรับเสื้อผ้าชุดใหม่นะคะ สวยมากเลย”

สวี เสี่ยวลี่: “ท่านประธานฮั่ว ฉันอยากได้บ้าง”

สวี่ ซิวเหยียน: “ท่านประธานฮั่ว ไว้คุณว่างเมื่อไหร่ พาฉันไปที่บริษัททีนะคะ”

ฮั่ว ฉีอัน เห็นข้อความตอนจอดติดไฟแดงพอดี ใจจริงก็อยากจะพิมพ์ตอบทีเดียวพร้อมกันให้หมด เพราะคนรับข้อความทั้งหมดก็อยู่หอพักเดียวกันทั้งนั้น แต่ทำแบบนั้นไม่ได้แน่ๆ

เรื่องราวมีลำดับความสำคัญและเร่งด่วนต่างกัน เวลาไหลผ่านไปเรื่อยๆ ก็จริง แต่เขาสามารถบริหารจัดการการวางแผนเวลาด้วยตัวเองได้

ฮั่ว ฉีอัน: “ไฉ่หลิง พี่ก็รักเธอเหมือนกัน รีบนอนพักผ่อนนะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “เลขาฯ สวี อยากได้อะไรล่ะ”

พิมพ์ตอบไปสองข้อความ ไฟเขียวก็สว่างขึ้นพอดี เขาจึงออกรถต่อ

ที่เลือกตอบไฉ่หลิงก่อน เพราะตกลงกันไว้แล้วว่าถึงห้องให้รายงานตัวเพื่อความปลอดภัย

ส่วนที่เลือกตอบ สวี เสี่ยวลี่ เป็นเพราะต้องมีการโต้ตอบกันไปมา

และก็เป็นอย่างที่คิด พอจอดติดไฟแดงแยกถัดไป ข้อความใหม่ก็เด้งเข้ามา

สวี เสี่ยวลี่: “ท่านประธานฮั่ว ฉันอยากได้ ฉันจะเอาอ่ะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “เลขาฯ สวี อย่าทำตัวได้ใจไปหน่อยเลย ไว้วันหลังค่อยนัดกัน”

สวี เสี่ยวลี่: “ฉันก็จะนัดตอนกลางคืนเหมือนกัน”

ฮั่ว ฉีอัน: “มาเจอที่ออฟฟิศตอนเวลาทำงาน เอาล่ะ เป็นเด็กดีรีบเข้านอนได้แล้ว อย่าไปทำงานสายล่ะ”

สวี เสี่ยวลี่: “รู้แล้วน่า แต่ฉันก็จะนัดกลางคืนนี่นา”

ฮั่ว ฉีอัน เหลือบมองตัวเลขไฟแดงนับถอยหลัง สลับหน้าจอแชตแล้วพิมพ์ตอบไปอีกหนึ่งข้อความ

ฮั่ว ฉีอัน: “สวยมากเลย ตอนซื้อพี่ก็รู้แล้วว่ามันต้องเข้ากับหนู ชิงชิง ไว้วันหลังไปเดตกันนะ”

ออกตัวขับรถไปตามถนนอีกครั้ง

ระหว่างทางก็หาจังหวะว่างตอบกลับไปอีกสองสามข้อความ

ข้อความสุดท้ายถึงพิมพ์ว่า “ซิวเหยียน สัปดาห์หน้าเดี๋ยวผมพาไปรายงานตัวที่บริษัทนะ”

สวี่ ซิวเหยียน: “รับทราบค่ะ ขอบคุณค่ะท่านประธานฮั่ว”

ในที่สุดก็จบลงซะที

ในหอพัก ทั้งสี่คนวางโทรศัพท์ลงอย่างเงียบๆ บรรยากาศเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง หาน ไฉ่หลิง เป็นคนทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “ว้าย ดึกป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ เหงื่อออกเต็มตัวไปหมดแล้ว”

………………………………

มาถึงโรงแรมหยางกวงแล้ว

ยังไม่ทันจอดรถสนิท ฮั่ว ฉีอัน ก็มองเห็น เฉียว ลี่จือ ที่ดูสวยหมดจด

เธอสวมกางเกงยีนส์ฟอกสี ทับด้วยเสื้อกันหนาวขนเป็ดสีแดง ดูเหมือนลิ้นจี่สีแดงสดจริงๆ

เขาจอดรถเทียบข้างทาง เปิดประตูลงจากรถ

“สามี”

เฉียว ลี่จือ ส่งเสียงเรียก ตอนนี้แถวนี้ไม่มีคนอื่น เธอเซ็นสัญญาไปแล้ว ก็ต้องมีสปิริตเคารพข้อตกลง

ฮั่ว ฉีอัน เดินเข้าไปหา ดึงฮู้ดเสื้อกันหนาวขึ้นมาสวมหัวให้เธอ เอ่ยเสียงเบา “ระวังจะเป็นหวัดเอานะ”

“อ๋อ!”

เฉียว ลี่จือ ยอมรับเลยว่าวินาทีนี้เธอรู้สึกหวั่นไหว

ผู้ชายคนนี้แตกต่างจากที่เธอเคยรู้จักมาโดยสิ้นเชิง

เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า ผู้ชายคนนี้ทำได้ยังไง ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน แต่กลับทำให้เธอรู้สึกถึงความรักที่ลึกซึ้งได้ขนาดนี้ หรือว่าเขาแค่แกล้งทำ?

แต่ถ้าแค่แกล้งทำ มันจะเนียนได้ขนาดนี้เชียวเหรอ?

ชั่วขณะนั้นเธอถึงกับเหม่อลอยไปเลย

[ค่าความชอบของ เฉียว ลี่จือ +5 (45)]

“คิดอะไรอยู่เหรอ”

ฮั่ว ฉีอัน กอดหญิงสาวเบาๆ

ผู้หญิงคนนี้ไม่ค่อยเหมือนกับคนที่เขาเคยเจอมาเลย

“ปะ... เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”

เฉียว ลี่จือ ไม่กล้าสบตาผู้ชายตรงหน้า คอยย้ำเตือนตัวเองตลอดเวลาว่านี่เป็นแค่ความสัมพันธ์ตามสัญญา พอครบห้าปี ทุกอย่างก็จบลง

“ขึ้นรถสิ”

เขาโอบเอวคอดของหญิงสาว พาเดินมาที่เบาะนั่งฝั่งผู้โดยสารแล้วเปิดประตูให้

“ขอบคุณค่ะ”

เฉียว ลี่จือ แอบเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่แบบนี้

ฮั่ว ฉีอัน ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ก้มลงประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเธอ

เฉียว ลี่จือ รู้สึกชาวาบตรงจุดที่โดนจูบทันที ความรู้สึกนั้นแผ่ซ่านไปทั่วจนสมองชาหนึบ หัวใจก็พลอยเต้นรัวไปด้วย

“เด็กดี!”

ฮั่ว ฉีอัน ยืดตัวขึ้นปิดประตู แล้วเดินกลับไปฝั่งคนขับ

เฉียว ลี่จือ หน้าแดงก่ำขณะดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด

“อยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวผมพาไป”

ความจริงเขาก็เริ่มหิวและอยากหาอะไรลงท้องเหมือนกัน

“อยากกินเม่าช่ายได้ไหมคะ ฉันรู้ว่าเวลานี้ยังมีร้านเปิดอยู่”

ห้องเช่าของ เฉียว ลี่จือ อยู่ไม่ไกลจากแถวนี้ เธอเลยคุ้นเคยกับย่านนี้ดี

“ได้สิ คุณบอกทางเลย”

ไม่นาน หลังจากรถแล่นออกไป ฮั่ว ฉีอัน ก็ถามขึ้น “เลือกบ้านได้หรือยัง ยังลังเลอยู่อีกเหรอ”

“อืม! มีอยู่สองห้องค่ะ ฉันขอเวลาตัดสินใจอีกหน่อยนะคะ”

เฉียว ลี่จือ ไม่ได้อ้อมค้อม เรื่องบ้านมันระบุไว้ในสัญญาชัดเจน เธอมีสิทธิ์เรียกร้องอย่างสมเหตุสมผล

“ค่อยๆ เลือก ไม่ต้องรีบหรอก

โรงแรมนี้อยากพักนานแค่ไหนก็ได้ ถึงกำหนดก็รูดบัตรต่อเวลาไปเลย มีบัตรก็ใช้ไปเถอะ ไม่ต้องประหยัดหรอก”

ฮั่ว ฉีอัน พูดต่อ “รถที่คุณเลือกมันเหมาะกับขับตอนหน้าร้อน หน้าหนาวแบบนี้คงไม่ต้องเปิดประทุนหรอก ไว้ขับจนเบื่อเมื่อไหร่ ค่อยมาสลับขับคันนี้ของผมก็ได้ ยี่ห้อเดียวกัน ฟังก์ชันก็คล้ายๆ กันนั่นแหละ”

“ขอบคุณค่ะ สามี”

เฉียว ลี่จือ รู้ดีว่าสามีกำมะลอของเธอรวยมาก แต่การให้รถอีกคันมาขับ มันเกินขอบเขตของสัญญาไปแล้ว

“ลี่จือ ผมชอบคุณมากนะ”

ฮั่ว ฉีอัน เอ่ยความรู้สึกออกไปอย่างตรงไปตรงมาและร้อนแรง ไม่ต้องผ่านการกลั่นกรองจากสมอง ทำจนเคยชินเป็นนิสัยไปแล้ว

“ขอบคุณค่ะ”

เฉียว ลี่จือ ไม่รู้จะรับมุกยังไงดี เธออยากจะเตือนสติว่ามันเป็นแค่ความสัมพันธ์ตามสัญญา แต่ก็ไม่อยากพูดทำลายบรรยากาศ

“อืม!”

ฮั่ว ฉีอัน มองดูค่าความชอบที่นิ่งอยู่ที่ 45 แต้ม ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร ยังไงเขาก็ได้เปิดซิงเธอไปแล้ว มีแต่กำไร ไม่มีขาดทุนหรอก

เผลอแป๊บเดียว ภายใต้การบอกทางของ เฉียว ลี่จือ เขาก็จอดรถเทียบทางเท้า ข้างๆ เป็นร้านเม่าช่ายก้นซอยที่ถึงแม้จะดึกป่านนี้แล้ว ลูกค้าก็ยังเยอะอยู่

“สามี ถึงแล้วค่ะ”

เฉียว ลี่จือ ปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมจะเปิดประตู แต่จู่ๆ ก็ถูกดึงรั้งเข้าไปกอดไว้แน่น

“อื้อ!”

ชายหนุ่มบดจูบลงมาอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ

ตอนแรก เฉียว ลี่จือ รู้สึกเกร็ง แต่ค่อยๆ ผ่อนคลายลง มือของเธอเลื่อนไปโอบรอบคอของชายหนุ่มอย่างลืมตัว และเริ่มจูบตอบอย่างเงอะงะ...