ตอนที่ 171 ฮั่ว ฉีอัน ฉันชอบคุณ!

ตอนที่ 171 ฮั่ว ฉีอัน ฉันชอบคุณ!

“ฮั่ว ฉีอัน ทำไมคุณถึงได้แสนดีขนาดนี้นะ”

จง จื่อหว่าน แทบไม่อยากจะเชื่อ ฮั่ว ฉีอัน ในฐานะว่าที่ลูกเขย ถึงกับจะซื้อบ้านให้พ่อแม่ของเธอ แถมยังบอกว่าจะช่วยเธอดูแลพวกท่านในยามบั้นปลายอีกต่างหาก

แต่นี่พวกเธอเพิ่งจะตกลงหมั้นหมายกันในวันนี้เองนะ ยังไม่ได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ

แบบนี้จะให้เธอไม่ซาบซึ้งใจได้ยังไง พี่เชี่ยนดูคนไม่ผิดจริงๆ และเธอก็ด้วยเหมือนกัน

“ผมไม่ได้ดีกับทุกคนหรอกนะ จื่อหว่าน คุณไม่เหมือนคนอื่น คุณคือผู้หญิงที่ผมอยากจะจับมือเดินไปด้วยกันตลอดชีวิต”

เขาเหมือนจะบรรลุสัจธรรมในเรื่องพวกนี้ไปแล้ว ถ้อยคำหวานหูที่กลั่นออกมาจากใจพรั่งพรูออกมาโดยไม่ต้องผ่านการกลั่นกรองจากสมอง มันถูกฝึกฝนจนกลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว

แถมเขายังเริ่มค้นพบอีกว่า คำหวานที่ไม่ได้ผ่านสมองเนี่ยแหละที่กินใจที่สุด

เพราะถ้ามัวแต่คิดให้ดีก่อนพูด คำพูดเหล่านั้นก็คงไม่มีวันหลุดออกจากปาก แล้วจะเอาอะไรไปทำให้เป้าหมายหวั่นไหวได้ล่ะ

[ค่าความชอบของ จง จื่อหว่าน +3 (88)]

“ฉีอัน รอให้เราคบกันไปอีกสักพัก แล้วฉันจะยอมเป็นของคุณนะคะ”

จง จื่อหว่าน หน้าแดงซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

“จื่อหว่าน ไม่ต้องรีบหรอก เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันไปอีกทั้งชีวิตเลยนะ”

ฮั่ว ฉีอัน ก้มลงจูบเธออีกครั้ง กว่าทั้งสองคนจะยอมออกจากห้องแล้วเดินลงไปข้างล่างเวลาก็ผ่านไปพักใหญ่

“ฉีอัน ฉันขอขับรถเองนะคะ”

จง จื่อหว่าน รู้สึกเขินนิดๆ แต่อีกใจก็อยากจะขับไปอวดพี่สาวของเธอสักหน่อย

“เอาสิ! คุณขับนำไปเลย ซื้อของเสร็จก็น่าจะยังพอมีเวลาไปดูบ้านอยู่”

ฮั่ว ฉีอัน กำลังคิดหาวิธีว่าจะดันค่าความชอบอีก 2 แต้มที่เหลือให้ถึงเป้ายังไงดี

ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องทำให้สำเร็จภายในวันนี้ก็ได้

ยิ่งรีบร้อน ก็ยิ่งมีโอกาสพลาดได้ง่าย

“อืมๆ!”

จง จื่อหว่าน เดินไปขึ้นรถ Audi สีขาวที่จอดอยู่ด้านหน้า

ส่วน ฮั่ว ฉีอัน ก็ขึ้นไปนั่งบนรถเบนซ์

ช่วงนี้เขาเลือกดูรถไว้บ้างแล้ว แถมยังมี กู้เยี่ยน ช่วยเลือกให้อีกแรง

แต่เพราะดูแค่ในอินเทอร์เน็ต จะให้หลับหูหลับตาซื้อเลยก็คงไม่ได้ ยังไงมันก็เป็นรถที่เขาต้องขับเอง จะซื้อทั้งทีก็ต้องไปลองเทสต์ไดรฟ์ดูเสียก่อน

อย่างเรื่องส่วนสูงของเขาก็เป็นปัญหา รถบางรุ่น ต่อให้ปรับเบาะลงต่ำสุดแล้ว เส้นผมก็ยังไปเฉี่ยวกับหลังคารถอยู่ดี

แถมรถบางรุ่นก็ตั้งแป้นเบรกไว้สูงเกินไป ขับไปนานๆ ข้อเท้าก็พานจะล้าเอาได้ง่ายๆ

ไหนจะเรื่องรูปลักษณ์ภายนอก สมรรถนะการควบคุม หรือประสบการณ์การขับขี่อีก

ดังนั้น รถที่จะซื้อมาใช้ส่วนตัวในระยะยาว ยังไงก็ต้องไปลองขับดูถึงจะรู้ว่าถูกใจหรือเปล่า

กริ๊งๆ!

จังหวะที่ไม่ได้นั่งรถคันเดียวกับ จง จื่อหว่าน ก็เป็นโอกาสดีให้เขาแอบโทรศัพท์พอดี

“ฉีอัน!”

เสียงของ กู้เยี่ยน ดังขึ้น

“เยี่ยนเยี่ยน คืนนี้เจอกันหน่อยไหม เราอาจจะไปกินมื้อค่ำด้วยกัน หรือไม่ก็เจอกันหลังมื้อค่ำ คุณรอผมอยู่ที่บริษัทแล้วกันนะ”

นี่คือผู้ช่วยส่วนตัวที่เขาเลือกมากับมือ แต่ยังไม่ได้เรียกใช้งานอย่างจริงจังสักที

“ได้เลยค่ะ งั้นฉันจะรอนะคะ”

เมื่อกี้ กู้เยี่ยน ยังคิดฟุ้งซ่านอยู่เลยว่า ไหนบอกว่าจะพากันไปจองรถ แล้วก็หายเงียบไปเลย ใครจะไปรู้ว่าอยู่ๆ ก็โทรมานัด ไม่ใช่เพื่อไปดูรถ แต่ชวนออกเดตซะงั้น

“โอเค ผมขอตัวไปคุยธุระก่อนนะ”

เขาวางสาย พอเงยหน้าก็เห็นรถของ จง จื่อหว่าน ตีไฟเลี้ยวจอดเทียบฟุตบาทอยู่ข้างหน้า

เมืองระดับอำเภอก็มีพื้นที่แค่นี้แหละ

เขาขับรถเข้าไปจอดต่อท้าย

จากนั้นทั้งสองคนก็ไปช่วยกันเลือกซื้อบุหรี่หนึ่งคอตตอน เหล้าสองขวด แล้วก็ผลไม้อีกนิดหน่อย

ทั้งหมดนี้ จง จื่อหว่าน เป็นคนเลือก ซึ่งก็ไม่ได้หมดเงินไปเยอะอะไรมากมายนัก

“ฉีอัน เอาแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ”

ถึงปกติ จง จื่อหว่าน จะไม่ค่อยพูดเรื่องประหยัดอดออม แต่เพราะติดนิสัยมาจากแม่ เธอจึงเป็นคนใช้จ่ายอย่างระมัดระวัง ไม่เคยใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย

“เอ๊ะ! แค่นี้จะพอได้ยังไง บุหรี่กับเหล้าเอาไปให้พ่อ แล้วของแม่ล่ะ? แล้วของพี่สาวกับจูเชี่ยนล่ะ”

ถึงแม้ ฮั่ว ฉีอัน จะไม่มีพ่อมีแม่ให้เรียก แต่เขาก็เรียก ‘พ่อแม่’ ของคนอื่นได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ก็ไม่ได้เรียกต่อหน้าพวกท่านซะหน่อย

หรือบางที อาจเป็นเพราะเขาเคยแอบเรียกคำนี้ในความฝันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนก็เป็นได้!

สำหรับพ่อแม่ที่ทอดทิ้งเขาไป เขาก็ปล่อยวางไปนานแล้ว

ขอเพียงแค่บนโลกที่แสนงดงามใบนี้ จะไม่มีเด็กกำพร้าคนไหนต้องถูกทอดทิ้งอีกก็พอ

และนี่ก็คือคำอธิษฐานในวันเกิดครบรอบ 30 ปี ตอนที่ ซาง จื่อซี มอบเค้กวันเกิดให้เขา!

“ของพวกเธอไม่ต้องหรอกค่ะ”

จง จื่อหว่าน ไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น

“หึ!”

ฮั่ว ฉีอัน เอื้อมมือไปบีบจมูกแฟนสาวเบาๆ “ต้องให้สิ แล้วผมก็จะให้ของขวัญคุณด้วย”

“อืม!”

จง จื่อหว่าน ส่งยิ้มกว้าง

จากนั้น ก็เลือกซื้อผ้าคลุมไหล่ให้แม่ของ จง จื่อหว่าน ซึ่งเหมาะกับสภาพอากาศในช่วงนี้พอดี

ส่วนของ จง จื่อหว่าน กับพี่สาว เขาเลือกซื้อเครื่องสำอางให้

และเขายังเป็นคนลงมือเลือกผ้าพันคอให้ จูเชี่ยน ด้วยตัวเอง เพราะรู้สึกว่ามันเข้ากับบุคลิกของเธอดี

แถมด้วยไฟแช็กแบรนด์สตรีตแฟชั่นอีกหนึ่งอันสำหรับ จูเฉียง น้องชายของ จูเชี่ยน

“ฉีอัน คุณนี่แสนดีจังเลยนะคะ”

จง จื่อหว่าน สัมผัสได้ถึงความใส่ใจของแฟนหนุ่ม แถมเขายังอุตส่าห์เดินเป็นเพื่อน และไม่แสดงอาการรำคาญเวลาที่เธอต่อราคาสินค้าหยุมหยิมด้วย

“เพิ่งรู้ตัวเหรอครับ”

ฮั่ว ฉีอัน ขยับเข้าไปใกล้ “คุณสารภาพมาตามตรงดีกว่า ตอนที่เรานัดดูตัวกันครั้งแรก คุณแอบมีใจให้ผมตั้งแต่ตอนนั้นเลยใช่ไหม”

“ก็ใช่น่ะสิคะ”

จง จื่อหว่าน ยอมพูดฝืนความรู้สึกตัวเองนิดหน่อย เพราะตอนนั้นเธอแค่รู้สึกว่าเขา ‘น่าจะเหมาะ’ ไม่ได้ถึงขั้น ‘มีใจ’ สักหน่อย

“ฉีอัน แล้วคุณล่ะคะ ตอนที่เราดูตัวกัน คุณมีใจให้ฉันบ้างหรือเปล่า”

ฮั่ว ฉีอัน งัดเอาคำตอบเดิมที่เคยใช้มาแล้วกลับมาตอบอีกครั้ง “จื่อหว่าน ผมไม่เชื่อเรื่องรักแรกพบหรอกครับ เพราะผมคิดว่าความรู้สึกที่เกิดจากความถูกชะตาเพียงชั่ววูบ มันไม่ยั่งยืนหรอก คนเราต้องศึกษานิสัยใจคอกันก่อนถึงจะรู้ว่ารักจริงหรือเปล่า

และตอนนี้ผมก็มั่นใจแล้ว ว่าคุณคือผู้หญิงที่ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือด้วย”

“อืม!”

จง จื่อหว่าน เขย่งปลายเท้าขึ้นนิดหน่อยแล้วประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากเขา เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่าตัวเองจะกล้าทำอะไรแบบนี้ กล้าจูบผู้ชายกลางถนนเลยนะเนี่ย

[ค่าความชอบของ จง จื่อหว่าน +1 (89)]

ฮั่ว ฉีอัน ไม่ได้สานต่อรสจูบนี้ให้ลึกซึ้งขึ้น ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในโหมดหื่นกามซะหน่อย

“จื่อหว่าน ยังพอมีเวลาอยู่ เราไปดูบ้านให้พ่อกับแม่ก่อนดีกว่า

เดี๋ยววันหลังเราค่อยหาเวลาไปดูเรือนหอกันอีกที”

เขาเปลี่ยนแผนกะทันหัน ขาดอีกแค่ 1 แต้มเท่านั้น ถ้าไม่ฮึดดันให้ถึงก็คงเสียดายแย่

เพราะค่าความชอบที่สูงปรี๊ดขนาดนี้ ใช่ว่าจะรักษาระดับไว้ได้ตลอด ต้องล็อกสถานะไว้ก่อนถึงจะอุ่นใจ

ตอนที่ค่าความชอบของ เจี่ยน ซีรั่ว ทะลุ 90 แต้ม เขาก็ไม่ได้ล็อกในทันที เพราะอยากจะลองใจดูว่าเธอจะยังมั่นคงอยู่ไหม

แต่พอมาคิดดูอีกที ในวินาทีที่เขาเริ่มคิดจะ ‘ทดสอบใจ’ ในใจของเขาก็มีคำตอบอยู่แล้วไม่ใช่หรือ

ขนาดคนที่เคยบูชาความรักบริสุทธิ์อย่างเขา ยังเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลย เพราะฉะนั้น อย่าได้ริอ่านไปทดสอบใจใครเด็ดขาด

“ดูเรือนหอเหรอคะ”

จง จื่อหว่าน เริ่มวาดฝันถึงอนาคต มันคือบ้านของเธอกับ ฮั่ว ฉีอัน ที่มีแค่เราสองคน จุดเทียนหอม โปรยกลีบกุหลาบ... แล้วก็มีหมอนอิงรูปทรงน่ารักๆ ชวนหวิว

[ค่าความชอบของ จง จื่อหว่าน +2 (91)]

[ล็อกเป้าหมายสำเร็จ!]

“ฮั่ว ฉีอัน ฉันชอบคุณค่ะ”

จง จื่อหว่าน อดใจไม่ไหว ต้องบอกรักเขาอีกครั้ง

“ผมรู้แล้วครับ”

เขาลูบผมยาวสลวยของแฟนสาวคนใหม่ จากนั้นก็ตกลงเรื่องโครงการบ้านที่จะไปดู ก่อนจะแยกย้ายกันไปขึ้นรถ

เมืองระดับอำเภอก็มีพื้นที่แค่นี้แหละ โครงการบ้านที่พอจะเลือกได้ก็มีให้เห็นอยู่แค่นิดเดียว

ลึกๆ แล้ว จง จื่อหว่าน ก็แอบรู้สึกหนักใจอยู่บ้าง แต่พอคิดว่าเธอกับ ฮั่ว ฉีอัน วางแผนจะแต่งงานและสร้างครอบครัวด้วยกันแล้ว ก็พยายามจะไม่คิดมาก

แต่ถึงจะให้พ่อแม่เข้าไปอยู่ ก็คงยกกรรมสิทธิ์ให้พวกท่านไม่ได้อยู่ดี

เพราะเธอยังมีพี่สาวอีกคน ขืนทำแบบนั้น เดี๋ยววันหลังจะมีปัญหาผิดใจกันเรื่องบ้านเปล่าๆ

ใครจะไปรู้ว่าพอตระเวนดูไปสองโครงการแล้วก็ยังไม่ถูกใจ โครงการแรกเป็นแบบตกแต่งพร้อมอยู่ ราคาตารางเมตรละเก้าพันกว่าหยวน จง จื่อหว่าน รู้สึกว่าแพงเกินไป เพราะถ้าเป็นห้องเปล่ามันแค่เจ็ดพันกว่าหยวนเอง เท่ากับว่าแค่ค่าตกแต่งพื้นๆ ก็ปาเข้าไปตารางเมตรละสองพันห้าแล้ว แถมพื้นที่ส่วนกลางก็เยอะเกินไป ตั้ง 25% แน่ะ

ส่วนอีกโครงการราคาพอรับได้ แต่เหลือแค่ห้องขนาดเล็ก

โครงการอื่นๆ ก็มีนะ แต่ทำเลดันอยู่ซะไกลปืนเที่ยง รอบด้านมีแต่ความรกร้าง จะหาตลาดซื้อกับข้าวสักแห่งยังไม่เจอเลย

“ฉีอัน เรื่องซื้อบ้านเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ ไว้วันหลังค่อยมาดูใหม่ถ้ายมีโครงการไหนน่าสนใจ”

จง จื่อหว่าน รู้สึกว่าบ้านที่อยู่ปัจจุบันก็ดีอยู่แล้ว

“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวผมคุยกับพ่อแม่ให้พวกท่านช่วยดูๆ ไว้ด้วย ถ้ามีโครงการไหนเปิดพรีเซลก็ค่อยจองล่วงหน้าก็ได้”

ฮั่ว ฉีอัน ไม่ได้มาลงพื้นที่สำรวจล่วงหน้าจริงๆ ไม่ใช่เพราะขี้เหนียว แต่โครงการพวกนี้มันไม่เข้าตากรรมการจริงๆ

พอมาลองคิดทบทวนดูดีๆ เขาเพิ่งจะให้สร้อยคอ จง จื่อหว่าน ไปแค่เส้นเดียวเอง แถมยังเป็นสร้อยที่เหลือจากการเหมาซื้อมาเป็นโหลอีกต่างหาก ไหนจะเรื่องเอารถให้เธอขับ แล้วก็โอนค่าน้ำมันให้อีกสองพันหยวน

มาวันนี้ก็ซื้อของขวัญหมดเงินไปแค่นิดเดียว

แค่นี้เขาก็พิชิตใจเธอมาครองได้แล้ว

พอมองย้อนกลับไป ต่อให้เขาเป็นแค่วิศวกรธรรมดาๆ เหมือนแต่ก่อน ถ้าเขากล้าเปิดใจและจีบสาวเก่งแบบตอนนี้ เขาก็สามารถหาคู่ชีวิตดีๆ อย่าง จง จื่อหว่าน ได้เหมือนกันนั่นแหละ

ดังนั้น โปรไฟล์ก็เป็นแค่ปัจจัยหนึ่ง แต่ทัศนคติและวิธีการทำตัวให้เป็นที่พึ่งพาได้ต่างหากที่สำคัญที่สุด

ผู้ชายโสดควรจะรู้จักยืดหยุ่นให้เป็น ลองยอมลดสเปกลงมาเพื่อฝึกปรือฝีมือหาประสบการณ์ไปก่อน พอจังหวะเวลาเหมาะสม ค่อยขยับขึ้นไปจีบคนที่อยู่ระดับสูงกว่า