บทที่ 20 - เธอแปลงร่างได้!

บทที่ 20 - เธอแปลงร่างได้!

"เจ้านายวาดแม่หนูโลลิคนเมื่อกี้อยู่ใช่ไหมคะ"

ฉู่สวิน "..."

"เจ้านายชอบผู้หญิงตัวเล็กน่ารักแบบนี้จริงๆ ด้วย!"

"บอกแล้วไงว่าห้ามพูด"

ฉู่สวินถอนหายใจ หยุดวาดแล้วอธิบาย "ที่ฉันเลือกวาดเธอ ก็เพราะว่าเธอมีพลังรบสูงที่สุดต่างหาก!"

หลังจากเรียกใช้พรสวรรค์ม้วนภาพร่างแยกและมีอุปกรณ์วาดภาพปรากฏขึ้น ข้อมูลต่างๆ ที่เกี่ยวกับพรสวรรค์นี้ก็ถูกสลักลงในหัวของฉู่สวินราวกับเป็นสิ่งที่รู้อยู่แล้วแต่เกิด

ร่างแยกสามารถคงอยู่ได้นานสูงสุดเจ็ดวัน แต่ในเวลาเดียวกันจะอนุญาตให้มีร่างแยกได้เพียงร่างเดียวเท่านั้น

อุปกรณ์วาดภาพจะถูกสร้างขึ้นมาได้วันละหนึ่งชุด

หลังจากวาดม้วนภาพร่างแยกสำเร็จ ร่างแยกที่วาดไว้ครั้งก่อนจะสลายไปโดยอัตโนมัติ

เป้าหมายในการวาดสามารถเป็นได้ทั้งสิ่งไม่มีชีวิตและสิ่งมีชีวิต

หากวาดร่างแยกของสิ่งไม่มีชีวิตที่ไร้สติปัญญา ผู้ใช้จะสามารถควบคุมด้วยจิตสำนึกและแชร์มุมมองสายตากันได้

แต่ถ้าวาดสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา จะไม่สามารถควบคุมได้

ร่างแยกจะมีพลังและความสามารถเหมือนกับเป้าหมายที่วาดทุกประการ

ถ้าเป้าหมายในการวาดคือสุนัข หลังจากวาดเสร็จ ร่างแยกก็จะมีทั้งประสาทการดมกลิ่นและพลังรบของสุนัข

การวาดสุนัขแต่ละสายพันธุ์ก็จะทำให้ร่างแยกสืบทอดนิสัยและจุดเด่นของสายพันธุ์นั้นๆ มาด้วย

อย่างเช่น ไซบีเรียนฮัสกี้แสนรู้ หรือพุดเดิ้ลทอยจอมพลัง เป็นต้น

เช่นเดียวกัน หากวาดร่างแยกของมนุษย์ ก็จะสามารถถ่ายทอดนิสัยและจุดเด่นของแต่ละคนออกมาได้

ดูผิวเผินเหมือนจะเป็นพรสวรรค์ที่โกงเอามากๆ

แต่นี่มันก็เป็นแค่พรสวรรค์ระดับ A เท่านั้น

ดังนั้นพรสวรรค์นี้จึงมีข้อจำกัดมากมาย

เงื่อนไขแรกในการวาดม้วนภาพร่างแยกก็คือ ระหว่างที่วาดจะต้องมองเห็นร่างต้นแบบของเป้าหมายด้วยตาเปล่า

หากพลังรบของเป้าหมายสูงกว่าผู้ใช้ การวาดจะล้มเหลวทันที!

แถมผู้ใช้ยังต้องโดนผลกระทบย้อนกลับ ทำให้ไม่สามารถวาดภาพได้อีกเป็นเวลาเจ็ดวัน

แล้วผู้ที่มีพรสวรรค์ม้วนภาพร่างแยกจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าพลังรบของเป้าหมายที่ตัวเองจะวาดมันสูงหรือต่ำ

ทำได้แค่เดาสุ่มเอาเท่านั้น!

หรือไม่ก็ต้องเลือกเป้าหมายที่ดูอ่อนแอมาเป็นแบบ

ถ้าเกิดเดาผิดขึ้นมาก็ต้องรอไปอีกเจ็ดวัน...

แต่สำหรับฉู่สวินแล้ว เขาไม่มีความกังวลในเรื่องนี้เลย!

พรสวรรค์ทั่วร่างของเขาสามารถนำมาใช้เสริมจุดอ่อนให้กันและกันได้เสมอ

เนตรสัจธรรมสามารถอุดช่องโหว่ของม้วนภาพร่างแยกได้อย่างพอดิบพอดี

"หูแมวคู่นั้น เจ้านายวาดได้ละเอียดมากเลยนะคะ!"

ฉู่สวิน "..."

"ที่เจ้านายหัวใจเต้นรัวขนาดนั้น คงไม่ใช่เพราะชอบสาวหูแมวหรอกใช่ไหมคะ!"

ฉู่สวิน "ฉันไม่ได้ชอบ ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น อย่ามาพูดมั่วซั่วนะ!"

"ความจริงแล้วน้องวีก็ชอบสาวหูแมวตัวเล็กน่ารักเหมือนกันนะคะ!"

ฉู่สวิน "..."

สุดท้าย หลังจากถูกฉู่สวินสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด น้องวีก็ไม่สามารถพูดคุยในหัวข้อที่มีคำค้นหาอย่าง โลลิ สาวหูแมว หรืออะไรทำนองนี้ได้อีก

แบบนี้ก็ไม่มีอะไรให้คุยแล้วสิ!

ฉู่สวินจึงสามารถวาดภาพต่อไปได้อย่างสงบสุข

อันที่จริงเขาไม่ได้มีพรสวรรค์ด้านการวาดภาพเลย...

แต่พรสวรรค์นี้ได้มอบความสามารถในการวาดภาพให้กับเขา

อีกอย่าง จะวาดเหมือนหรือไม่เหมือนก็ไม่ได้มีผลโดยตรงกับความสามารถของร่างแยกสักหน่อย

สำหรับม้วนภาพร่างแยก สิ่งสำคัญที่สุดคือร่างแยก ส่วนสิ่งที่รองลงมาคือการมองเห็น!

พูดง่ายๆ ก็คือ เลือกเป้าหมายแล้วก็วาดร่างแยกออกมา

ฉู่สวินถึงขนาดจงใจวาดบางส่วนให้ไม่เหมือนต้นแบบ เพื่อจะดูว่าผลงานชิ้นสุดท้ายจะมีความแตกต่างจากต้นฉบับไหม!

เมื่อฉู่สวินตวัดพู่กันลงไปเป็นครั้งสุดท้าย ขาตั้งวาดรูปทั้งหมดก็กลายเป็นแสงสีทองก่อนจะค่อยๆ สลายไป...

วินาทีนั้นฉู่สวินถึงได้รู้ซึ้งถึงคำว่าปาฏิหาริย์เหนือธรรมชาติ!

เหมือนกับเด็กสาวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามราวกับแกะ!

ในชั่วพริบตาที่เธอปรากฏตัวขึ้น...

ฉู่สวินรู้สึกเลยว่าพรสวรรค์นี้ ต่อให้จะมีเงื่อนไขมากมายขนาดไหน ก็ไม่มีทางเป็นแค่ระดับ A อย่างแน่นอน!

ผิวพรรณที่ดูเรียบเนียนน่าสัมผัสนั้น...

ดวงตาคู่ใสกระจ่างดั่งสายน้ำนั้น...

หูแมวที่มีอยู่จริงนั้น...

เหมือนจริงเกินไปแล้ว!

ทว่าตอนที่ฉู่สวินเอื้อมมือไปกะจะลองจับดู ถึงได้รู้ว่า...

จับโดนแต่สีน้ำมันเต็มมือ!

อีกฝ่ายมีตัวตนอยู่จริงๆ!

แต่สำหรับฉู่สวินผู้เป็นคนสร้างเธอขึ้นมา เธอก็เป็นเพียงแค่ภาพวาดเท่านั้น!

การสร้างเมียในจินตนาการอะไรเนี่ย มันก็เป็นแค่เรื่องเพ้อฝันจริงๆ...

ฉู่สวินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แต่พอได้ทำความเข้าใจคร่าวๆ เขาก็ยิ่งผิดหวังเข้าไปใหญ่...

แม้ว่าร่างแยกจะมีนิสัยและความสามารถเหมือนกับร่างต้นแบบ แต่กลับไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง

สรุปแล้วนี่ก็คือเครื่องจักรสังหารดีๆ นี่เอง

แต่คนมองโลกในแง่ดีมักจะเก่งเรื่องการปรับอารมณ์ ปลอบใจตัวเอง และมองปัญหาในมุมต่างได้เสมอ

ไม่นานฉู่สวินก็เลิกเก็บเอาความผิดหวังจากร่างแยกมาคิดมาก

เดิมทีเขาก็แค่อยากจะวาดมันออกมาช่วยตีมอนสเตอร์อยู่แล้วนี่นา!

"ไปจัดการมอนสเตอร์ให้เต็มที่เลย!"

หลังจากสั่งให้ร่างแยกไปตีมอนสเตอร์ ฉู่สวินก็มุดหน้าเข้าตลาดซื้อขายทันที

"ฉู่สวินในตลาดซื้อขายเป็นพวกตกทอง ทุกคนอย่าไปเชื่อมันนะ!"

"ใช่ ฉันเอาผลไม้ป่าสามลูกไปแลก มันกดปฏิเสธเฉยเลย!"

"ฉันแลกอุปกรณ์ของลูกพี่ฉู่สวินมาได้แล้ว! ไอ้โง่สองคนข้างบนนี่ตลกชะมัด! ถ้ามีสมองสักหน่อยก็ต้องรู้สิวะว่าที่เขาต้องการผลไม้ป่าก็ต้องเป็นผลไม้ป่าที่มีค่าสิโว้ย!"

"ฉันก็แลกมาได้เหมือนกัน ขอเป็นพยานแก้ต่างให้พี่ฉู่! คนที่เขารับซื้อแร่โลหะ แร่ทองคำกับแร่เหล็กมันจะไปเหมือนกันได้ยังไง"

"เชี่ย! แลกมาได้จริงดิ แสดงว่าฉู่สวินต้องมีความสามารถในการแยกแยะสรรพคุณของผลไม้ป่าแน่ๆ!"

"น่าจะเป็นพรสวรรค์แบบเติบโตได้ชัวร์! ก่อนหน้านี้ไม่เห็นชื่อเขาบนกระดานจัดอันดับเลย ตอนนี้พุ่งขึ้นมาติดท็อปสามสิบแล้ว"

"ก่อนหน้านี้ฉันยังติดท็อปยี่สิบอยู่เลย ตอนนี้พวกลูกพี่เริ่มปล่อยของกันทีละคน... เฮ้อ พูดแล้วน้ำตาจะไหล!"

"พวกลูกพี่ฮึดสู้ก็ดีแล้ว ไปกระทืบไอ้พวกเกาหลีใต้จอมโอหังพวกนั้นให้ยับไปเลย!"

"พวกเขามีสิทธิ์โอหังไง เฮ้อ..."

"ขอแค่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน ไม่มีอะไรที่เราเอาชนะไม่ได้หรอก เรามีท่านผู้ใหญ่บ้านคอยนำทัพ จะเอาชนะพวกปลายแถวไม่ได้เชียวเหรอ"

"ใช่! พวกเราคนเยอะกว่า พลังก็ต้องเยอะกว่าสิ! หมู่บ้านพวกเกาหลีใต้มีแค่สี่ร้อยกว่าคนเอง หมู่บ้านเรามีตั้งแปดร้อยกว่าคน ชนะใสๆ!"

...

ท่ามกลางข้อความในช่องแชตที่น้องวีดัดเสียงอ่านให้ฟังอย่างต่อเนื่อง ฉู่สวินก็ทำการแลกเปลี่ยนจนเสร็จสิ้น

ได้ผลไม้ป่ามาทั้งหมดเจ็ดผล

เป็นขั้น 0 สองผล ขั้น 1 สี่ผล และขั้น 2 อีกหนึ่งผล!

ขณะที่กำลังจะหยิบผลไม้ป่าที่ได้มาจากพื้นที่จัดเก็บชั่วคราว...

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหัน

[ขอแสดงความยินดี คุณอัปเลเวลถึงเลเวล 5 แล้ว! เปิดใช้งานระบบฐานที่มั่นสำเร็จ!]

[ฐานที่มั่นคือเขตปลอดภัยส่วนตัวของคุณ เป็นสถานที่หลบภัยจากอันตราย!]

[มันจะเป็นบ้านเพียงหลังเดียวของคุณหลังจากเข้ามายังต่างโลก! พยายามสร้างมันให้ดีล่ะ!]

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำเอาฉู่สวินถึงกับชะงัก

จากนั้นเขาก็เห็นข้อความแจ้งเตือนการอัปเลเวลเลื่อนผ่านสายตาไปอย่างช้าๆ

[ขอแสดงความยินดี คุณอัปเลเวลแล้ว!]

[ค่าสถานะทั้งหมดของคุณเพิ่มขึ้น 5 แต้ม!]

อัปเลเวลเร็วขนาดนี้เลยเหรอ

มันน่าจะต้องฟันมอนสเตอร์อีกสักสี่ห้าตัวถึงจะอัปเลเวลไม่ใช่หรือไง

สี่ห้าตัว ใช้เวลาแค่ช่วงที่มัวแต่กดแลกเปลี่ยนของเนี่ยนะ ต่อให้เป็นเขาเอง ความเร็วในการสังหารก็คงประมาณนี้แหละมั้ง

แต่เขามันสายสังหารในพริบตานะ!

กับไอ้กิ้งก่าเปลี่ยนสีพวกนี้ ขนาดเขาใช้ดาบยังทำไม่ได้เลย!

น้องแมวตัวนั้นมีพลังรบแค่ 13 ดาว ทำไมความเร็วในการฟันมอนสเตอร์ถึงได้รวดเร็วขนาดนี้ล่ะ!

พอเงยหน้าขึ้นมอง...

ก็ต้องตัวแข็งทื่อ!

บนต้นไม้โค้งงอที่อยู่ไกลออกไป เงาดำสายหนึ่งกำลังแกว่งมีดคู่ในมือร่ายรำไปมาอย่างรวดเร็ว

หลังจากกิ้งก่าเปลี่ยนสีตายไปหนึ่งตัว เงาดำนั่นก็ย่อเข่าลงแล้วกระโดดพุ่งไปเกาะต้นไม้โค้งงอต้นถัดไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง

นั่นมัน...

ใครน่ะ!

ในวินาทีนี้ ฉู่สวินที่มีพลังจิตสูงถึง 73 แต้มกลับรู้สึกสมองประมวลผลช้าไปชั่วขณะ

หลังจากผู้หญิงที่ถือมีดคู่คนนั้นจัดการมอนสเตอร์ตาย เขาก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนค่าประสบการณ์

นี่ก็เป็นข้อพิสูจน์แล้วว่า นั่นแหละคือร่างแยกของเขา!

แต่ว่า...

ดูหุ่นที่โค้งเว้าได้สัดส่วนชวนมองภายใต้ชุดรัดรูปสีดำนั่นสิ...

แล้วยังท่อนขาเรียวยาวแข็งแรงที่ถูกรัดตึงชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงนั่นอีก...

ผู้หญิงตัวสูงปรี๊ดคนนี้มันใครกันเนี่ย

ต้องสูงสักร้อยแปดสิบได้แล้วมั้ง

"ร้อยเจ็ดสิบหกค่ะเจ้านาย!"

"เธอก็คือน้องแมวคนเมื่อกี้ไงคะ"

"จากร้อยห้าสิบห้ากลายเป็นร้อยเจ็ดสิบหกในพริบตา เมื่อกี้น้องวีก็ตกใจเหมือนกันค่ะ!"

"ดูสิคะ หน้ากลมๆ กลายเป็นหน้ารูปไข่ จมูกรั้นๆ ก็กลายเป็นจมูกโด่งเป็นสัน หางคิ้วก็ชี้ขึ้นดูสง่างามไปเลยนะคะ!"

"แล้วก็ๆ หูสามเหลี่ยมก็กลายเป็นหูกลมๆ ด้วยค่ะ! ดูสวยดุแต่ก็มีความน่าเอ็นดูแฝงอยู่ อิอิ!"

"เจ้านาย เธอกลายร่างได้ด้วยนะคะ! พลาดไม่ได้เด็ดขาดเลยนะคะ!"

ฉู่สวิน "..."

[จบแล้ว]