บทที่ 8 - ประเดิมชัยศึกแรก!

บทที่ 8 - ประเดิมชัยศึกแรก!

"มีอะไรก็ส่งข้อความมานะ มีปัญหาอะไรก็บอกได้เลย ถ้าอยู่ไม่ไหวก็กลับมานะ!"

"อย่างมาก... ฉันก็แค่ไปขอร้องผู้ใหญ่บ้าน พูดจาดีๆ อ้อนวอนให้เขาอภัยให้นาย!"

หน้าทางเข้าหมู่บ้าน กวนชิงเป่ยทำหน้าเศร้าอาลัยอาวรณ์

"กลับไปเถอะ!"

ฉู่สวินโบกมือลากวนชิงเป่ยจากระยะไกล "ไปล่ะนะ!"

จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งแผ่นหลังที่คิดเอาเองว่าโคตรเท่เอาไว้ให้เพื่อนดู

ลูกผู้ชายตัวจริงเขาไม่หันหลังกลับไปมองหรอก

มีพบก็ต้องมีจาก แล้วสักวันเราคงได้พบกันใหม่!

ครึ่งชั่วโมงก่อน...

ฉู่สวินเพิ่งจะลูบศพสุดท้ายเสร็จ

ข้อความที่ค่อยๆ เลื่อนผ่านสายตาทำเอาเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

หยั่งรู้หายนะ!

พรสวรรค์ที่สามารถล่วงรู้ถึงอันตรายล่วงหน้าได้ ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้มันคือทักษะขั้นเทพชัดๆ!

ทว่าพอฉู่สวินได้อ่านคำอธิบายที่ตามมาติดๆ รอยยิ้มก็หุบลงทันที

[หยั่งรู้หายนะ: ขวาร้าย ซ้ายก็ร้าย!]

นี่มัน... ปกติมันต้องขวาร้ายซ้ายดีไม่ใช่หรือไง

มิน่าล่ะเจ้าของพรสวรรค์นี้ถึงได้ม่องเท่งไปแล้ว...

ไม่มีเรื่องดีเลย มีแต่ความซวยล้วนๆ!

พรสวรรค์แบบนี้ยังกล้าให้ระดับ B อีกเหรอ

ซวยชะมัด!

ฉู่สวินเปลี่ยนมาเป็นโล่งอกแทน โชคดีนะที่มีพรสวรรค์ เบิกตาโพลง อยู่ด้วย!

ขอแค่ตาไม่กระตุก ความซวยก็ไม่มีทางเข้าใกล้ฉันได้หรอก!

หลังจากนั้น...

ฉู่สวินก็พุ่งเข้าไปอัดไอ้สองคนที่ยืนซุบซิบนินทาว่าร้ายเขากับกวนชิงเป่ยจนน่วม

พอกวนชิงเป่ยเห็นเข้าก็พยายามจะเข้ามาห้าม

เพราะผู้ใหญ่บ้านตั้งกฎเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าใครลงไม้ลงมือทำร้ายคนอื่นจะถูกไล่ออกจากหมู่บ้านทันทีและจะไม่ได้รับการคุ้มครองอีกต่อไป!

แต่เขากลับพบว่าตัวเองห้ามฉู่สวินไม่ได้เลยสักนิด...

หลังจากซัดจนหมอบฉู่สวินก็ถลึงตาทำหน้ายักษ์ยืนคุมให้สองคนนั้นแบกศพไปทิ้งด้วยตัวเอง

"ชอบนินทาคนอื่นลับหลังนักใช่ไหม ไม่กลัวปากเน่าหรือไง ไป แบกศพเดี๋ยวนี้!"

"อะไร ยังกล้าถลึงตาใส่อีกเหรอ อยากโดนอีกรอบใช่ไหม รีบแบกไปสิ!"

"ไม่พอใจเหรอ แน่จริงก็ต่อยกลับสิ สู้ไม่ได้ก็ก้มหน้าก้มตาแบกศพไปเงียบๆ!"

"ยังจะชักช้าอืดอาดอยู่อีก เดี๋ยวปั๊ดเตะก้านคอซะเลย!"

ฉู่สวินสวมบทบาทเป็นตัวร้ายสุดโฉดได้อย่างสมบทบาทและไร้ที่ติ

ในเมื่อเขาไม่อยากจะเสแสร้งแกล้งทำตัวเป็นคนดีอีกต่อไปแล้ว เขาก็เลยคิดจะหาเรื่องชิ่งหนีออกมาซะเลย

ยิ่งตอนนี้พลังรบของเขาพุ่งปรี๊ดไปถึง 11 ดาวแล้ว เขาก็ยิ่งไม่มีอะไรต้องกลัวอีก

ก็เลยได้ทีสวมวิญญาณนักแสดงรางวัลออสการ์ซะเลย...

ถือซะว่าเป็นการระบายความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานก็แล้วกัน

เพราะต่อให้เป็นคนที่มองโลกในแง่ดีหรือจิตใจเข้มแข็งแค่ไหน การถูกส่งมาต่างโลกแบบกะทันหัน ต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ไม่แน่นอนและหนทางข้างหน้าที่มืดมน มันก็ต้องมีความสับสนว้าวุ่นใจกันบ้างเป็นธรรมดา

การสูญเสียการคุ้มครองจากประเทศชาติบ้านเกิดเมืองนอนย่อมทำให้รู้สึกอ้างว้างและหวาดกลัว

ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอน ทิ้งครอบครัวและคนที่รักมา ย่อมต้องเกิดความรู้สึกด้านลบขึ้นในใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การได้หาที่ระบายด้วยการกระทืบคนสักรอบมันช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย!

แล้วบทละครก็ดำเนินไปตามที่ฉู่สวินคาดการณ์เอาไว้เป๊ะ...

ในขณะที่คนที่โดนซ้อมกำลังก้มหน้าก้มตาแบกศพด้วยความคับแค้นใจ พวกไทยมุงที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบคาบข่าวไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านทันที

นี่เป็นคดีทำร้ายร่างกายคดีแรกของหมู่บ้าน เฝิงฉิงเจียงต้องออกโรงมาผดุงความยุติธรรมอยู่แล้ว!

คนทำผิดกฎต้องถูกไล่ออกจากหมู่บ้านและไม่ได้รับการคุ้มครองอีกต่อไป!

นี่คือกฎ!

เว้นเสียแต่ว่าคุณจะมีความสามารถล้นเหลือเหมือนอย่างไอ้หวังเฉิงที่สามารถกุมชะตาชีวิตของผู้ใหญ่บ้านและพวกผู้ดูแลหมู่บ้านเอาไว้ในกำมือได้

ถ้าเป็นแบบนั้นต่อให้คุณแหกกฎกระจุยกระจายแค่ไหนก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณอยู่ดี

คนที่มีกำปั้นใหญ่กว่าคนตั้งกฎย่อมสามารถเมินเฉยต่อกฎเกณฑ์เหล่านั้นได้อย่างชอบธรรม

ผู้อ่อนแอคือเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง กฎข้อนี้ไม่เคยเปลี่ยนมาตั้งแต่ยุคโบราณกาล!

ฉู่สวินไม่ได้คิดว่ากำปั้นของตัวเองจะใหญ่กว่าเฝิงฉิงเจียงหรอกนะ...

แต่เขาเชื่อมั่นว่าถ้าเขางัดเอาความสามารถที่แท้จริงออกมาโชว์ เขาจะไม่มีทางถูกไล่ออกจากหมู่บ้านเด็ดขาด แถมเฝิงฉิงเจียงยังต้องพยายามดึงตัวเขาไปร่วมทีมด้วยซ้ำ

แต่ฉู่สวินไม่อยากทำแบบนั้น

การค่อยๆ พัฒนาตัวเองไปแบบเงียบๆ แอบรวยอยู่คนเดียวต่างหากคือวิถีทางที่เขาเลือก

แถมที่เขาอุตส่าห์ลงทุนเล่นละครฉากใหญ่ขนาดนี้ ก็เพื่อหาข้ออ้างหล่อๆ ออกจากหมู่บ้านไปใช้ชีวิตอิสระไม่ใช่หรือไง

ดังนั้นเขาจึงยอมรับชะตากรรมที่ถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านอย่างสงบ

หลังจากบอกลากวนชิงเป่ย ฉู่สวินก็ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่ดูเหมือนจะหนักอึ้งแต่แท้จริงแล้วเบาหวิว มุ่งหน้าไปยังป่าทึบอันมืดมิดทางฝั่งซ้ายมือ

ระบบ การอัปเลเวล ค่าสถานะ อุปกรณ์สวมใส่ หมู่บ้านมือใหม่ มอนสเตอร์ทดสอบ...

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีว่าบททดสอบมือใหม่นี้มันก็คือการเล่นเกมนั่นเอง

เพียงแต่ว่าเกมนี้มันเป็นเกมที่ต้องใช้ชีวิตตัวเองเข้าไปแลกจริงๆ

และสิ่งที่โดดเด่นที่สุดของเกมก็คือการตั้งค่าระบบต่างๆ

มีทางแยกสามทางทอดยาวไปสู่ภูมิประเทศที่แตกต่างกันสามแบบ แน่นอนว่ามันต้องมีมอนสเตอร์สามกลุ่มแบ่งอาณาเขตกันครอบครองอย่างชัดเจน

นี่มันคือแพตเทิร์นของเกมชัดๆ

เหตุผลที่เขามุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังป่าทึบก็เพราะว่าแมวสองชนิดที่อยู่ตรงที่ราบหินรกร้างฝั่งขวามือโดนเขาลูบจนปรุไปหมดแล้ว...

ผลตอบแทนที่จะได้จากพื้นที่ตรงนั้นเห็นได้ชัดว่ามันสู้ป่าทึบฝั่งซ้ายไม่ได้แน่นอน

ส่วนทางตรงหน้านั้น...

ฉู่สวินรู้สึกว่ายอดเขาโดดเดี่ยวที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น รัศมีความน่าเกรงขามของมันต้องเป็นรังของบอสใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย

ไอ้หนูเลเวล 1 อย่างเขาจะไปแหยมกับบอสได้ยังไงกัน

สู้ก้มหน้าก้มตาฟาร์มมอนสเตอร์อัปเลเวลไปก่อนดีกว่า!

ยิ่งเดินห่างจากหมู่บ้านออกมาไกลเท่าไหร่ ฝีเท้าของฉู่สวินก็ยิ่งก้าวเร็วขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้เขาแทบอยากจะงอกปีกบินเข้าไปในป่าทึบให้รู้แล้วรู้รอด อยากหาที่ลับตาคนแล้วเอาพรสวรรค์ที่ติดตัวอยู่ตอนนี้มางัดใช้ลองดูให้หมดทุกอัน!

ระยะทางจากหมู่บ้านมือใหม่ไปถึงป่าทึบก็แค่กิโลเมตรกว่าๆ เท่านั้น

พอมองจากไกลๆ จะดูมืดทึบ แต่พอเข้ามาใกล้ๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นเพราะกิ่งไม้สีม่วงกับใบไม้สีเขียวเข้มมันสะท้อนแสงกันเลยทำให้ดูเป็นแบบนั้น

ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นป่าทึบ แต่ความจริงแล้วต้นไม้แต่ละต้นมันขึ้นห่างกันมาก ช่องว่างระหว่างต้นไม้นั้นกว้างสุดๆ

เพียงแต่ว่าทรงพุ่มของมันแผ่ขยายออกตั้งแต่ความสูงแค่สองเมตร แถมกิ่งก้านใบยังดกหนาทึบ มันเลยดูเหมือนป่าที่รกชัฏ

ในป่าไม่มีถนนหนทาง แต่ก็สามารถเดินลัดเลาะไปได้ทุกที่

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปข้างในก็จะสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวอย่างชัดเจน

ดาบของฉู่สวินถูกชักออกจากฝักเตรียมพร้อมไว้แล้ว

เลเวลของมอนสเตอร์แถวนี้น่าจะยังไม่สูงมากนัก และคงไม่สามารถทำอันตรายอะไรคนที่มีพรสวรรค์ติดตัวเป็นพรวนอย่างเขาได้หรอก...

แต่เขาก็ยังคงระมัดระวังตัวและตั้งการ์ดป้องกันอย่างเต็มที่

เหตุผลแรกคือกันไว้ดีกว่าแก้

ส่วนเหตุผลที่สองก็คือบรรยากาศในป่าทึบแห่งนี้มันส่งสัญญาณเตือนถึงอันตรายอยู่ตลอดเวลา

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อย

ใต้ฝ่าเท้าคือเศษใบไม้แห้งที่ทับถมกันหนาเตอะ มันยุบยวบยาบจนทำให้รู้สึกไม่มั่นคงเวลาที่ก้าวเดิน

เสียงลมที่พัดลอดผ่านโพรงไม้ที่แห้งตายดังหวีดหวิวฟังดูชวนขนลุกราวกับเสียงภูตผีปีศาจร่ำไห้

ฉู่สวินที่ต้องเดินอยู่ท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้เพียงลำพังจะไม่ให้รู้สึกกลัวได้ยังไงกัน

ตอนนี้เขาแอบหวั่นใจว่าจู่ๆ จะมีใครกระโดดออกมาจากข้างหลังแล้วตบไหล่เขา

ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมองเลยสักนิด

"ฟึ่บ!—"

เสียงผิดปกติดังขึ้น ทำให้ฉู่สวินที่มีพรสวรรค์โสตประสาทเหนือมนุษย์นึกภาพตามได้ทันทีว่ามีลูกศรดอกหนึ่งกำลังพุ่งแหวะอากาศตรงมาหาเขาด้วยความเร็วสูง!

ยังไม่ทันได้คิดว่าทำไมในป่าแห่งนี้ถึงมีลูกศรโผล่มาได้ ร่างกายของเขาก็ตอบสนองด้วยการกระโดดหลบฉากออกด้านข้างไปตามสัญชาตญาณ

"ฉึก!"

ลูกศรน้ำแข็งพุ่งไปปักเข้ากับลำต้นของต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เคยอยู่ด้านหลังของฉู่สวินเมื่อครู่

เกล็ดน้ำแข็งแผ่ซ่านครอบคลุมพื้นที่รอบๆ จุดที่ลูกศรปักลงไปราวหนึ่งนิ้วอย่างรวดเร็ว

แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

ฉู่สวินมองไล่ตามวิถีโค้งของลูกศรน้ำแข็งไปและได้พบกับตัวการที่ลอบโจมตีเขา

มันคือกิ้งก่าต้นไม้ตัวหนึ่ง

ขนาดตัวของมันก็พอๆ กับกิ้งก่าต้นไม้ทั่วไป ความยาวประมาณสี่สิบถึงห้าสิบเซนติเมตร

หนามแหลมตรงบริเวณลำคอของมันเปล่งประกายระยิบระยับราวกับผลึกน้ำแข็ง

[เลเวล]: ช่วงมือใหม่ เลเวล 1

[ประเมินพลังรบ]: 2 ดาว

เมื่อเปิดใช้งานเนตรสอดแนม ข้อมูลของมอนสเตอร์ตัวนั้นก็ปรากฏขึ้นให้ฉู่สวินได้เห็น

กิ้งก่าศรน้ำแข็ง ไม่ใช่กิ้งก่ามีดน้ำแข็งตัวที่โผล่ชื่อขึ้นมาในประกาศว่าฆ่าพวกลูกพี่ระดับท็อปตายหรอกนะ

เจ้านี่น่าจะชะตากรรมเดียวกับเจิ้งปู้ฝานนั่นแหละ คงไปตายด้วยน้ำมือมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่า

กิ้งก่าศรน้ำแข็งตัวนี้น่าจะอยู่ในระดับเดียวกับแมวเขี้ยวดาบที่อยู่ตรงที่ราบหินรกร้างนั่นแหละ

ฉู่สวินที่ไม่มีสกิลโจมตีระยะไกลตัดสินใจพุ่งตัวเข้าใส่พร้อมกับชูดาบขึ้นทันที

จนกระทั่งเขาพุ่งเข้าไปประชิดตัว กิ้งก่าต้นไม้ตัวนั้นก็ยังคงเอียงคอจ้องมองฉู่สวินตาแป๋ว ราวกับว่ามันยังตอบสนองไม่ทัน

หรือบางทีมันอาจจะมั่นใจในตัวเองสูงลิบเพราะคิดว่าตัวเองเกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่สูงตั้งสองเมตรก็เป็นได้

ฉู่สวินกระโดดขึ้นเบาๆ แล้วตวัดดาบฟันฉับเดียว หัวของกิ้งก่าศรน้ำแข็งที่บังอาจประเมินเขาต่ำไปก็หลุดกระเด็นออกจากบ่าในทันที

[สังหารมอนสเตอร์ทดสอบ กิ้งก่าศรน้ำแข็ง ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม!]

หลังจากนั้น ฉู่สวินก็จัดการหั่นซากของมันออกเป็นชิ้นๆ

ไม่ได้ซาดิสต์หรือมีรสนิยมแปลกประหลาดหรอกนะ

เขาแค่อยากจะทดสอบดูว่าการลูบชิ้นส่วนศพที่ขาดกระจุยกระจายมันจะให้ผลลัพธ์ต่างจากการลูบศพที่ยังสมบูรณ์หรือเปล่า

และผลการทดสอบก็คือ ไม่มีความแตกต่าง

ถึงแม้จะเป็นแค่เศษซากชิ้นเล็กๆ แต่ฉู่สวินก็ยังได้รับแจ้งเตือนการเก็บกู้ศพเหมือนเดิม

[เก็บกู้สำเร็จ! ได้รับค่าพลังจิต 2 แต้ม!]

เพียงแต่ว่า ไม่ว่าจะหั่นออกเป็นกี่ท่อน ของดูต่างหน้าก็สามารถเก็บกู้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น

แน่นอนว่าการทดสอบในครั้งนี้ไม่ได้สูญเปล่าซะทีเดียว

อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าหนามแหลมที่ดูคล้ายผลึกน้ำแข็งตรงคอของมันน่ะไม่ใช่ผลึกน้ำแข็งจริงๆ

แถมเนื้อของกิ้งก่าต้นไม้ตัวนี้ยังเหม็นสาบสุดๆ!

กินไม่ได้เด็ดขาด!

"หวีดหวิว—"

สายลมพัดโชยมาพร้อมกับเสียงโหยหวนราวกับภูตผีปีศาจร่ำไห้อีกครั้ง

ฉู่สวินขยับจมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นที่ลอยมาตามลม

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นแปลกปลอมที่เจือปนมากับสายลม มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรจะมีอยู่ในป่าแห่งนี้ และก็ไม่ใช่กลิ่นของกิ้งก่าศรน้ำแข็งด้วย...

แต่มันคือกลิ่นเฉพาะตัวของมนุษย์!

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ...

มันคือกลิ่นของซากศพมนุษย์!

[จบแล้ว]