บทที่ 24 รวบรวมแหล่งกระจายยาทั้งหมด

เพียะ!

หลู่เซินผู้มีทักษะยุทธ์ระดับปรมาจารย์จีทคุนโดเบี่ยงตัวหลบในทันที พร้อมกับยกมือขึ้นรับฝ่ามือของหนิงฉูเซี่ยไว้ได้อย่างแม่นยำจนเกิดเสียงดังสนั่น

"หลู่เซิน นาย..."

"หัวหน้าทีมหนิง ตอนนี้เราอยู่ในดงโจร ระวังคำพูดหน่อย"

"หลู่เซิน นายต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อชดใช้ให้กับชีวิตของผู้กองโจว"

หนิงฉูเซี่ยพูดจบก็หันหลังเดินจากไป

หลู่เซินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"คุณจะไปไหนน่ะ!"

เมื่อเห็นว่าหนิงฉูเซี่ยยังคงไม่ตอบรับ หลู่เซินจึงรีบพูดขึ้น "เดี๋ยวเราจะไปรวบรวมจุดกระจายยาทั้งหมดของจินเป่า..."

หนิงฉูเซี่ยที่เพิ่งเดินไปถึงประตูหันกลับมาด้วยสีหน้าเย็นชา

ท้ายที่สุดแล้วเวลาในการทำภารกิจมีไม่มากนัก รีบทำให้เสร็จเร็วๆ จะดีที่สุด โดยเฉพาะการจับกุมหวังเปียวคนนี้

ไม่นาน หลู่เซินก็ติดต่อไปยังลูกพี่ระดับล่างคนเมื่อครู่

เพียงอึดใจเดียว ลูกพี่ระดับล่างก็เดินเข้ามา

"ลูกพี่หู มีอะไรหรือเปล่าครับ"

หลู่เซินกลับเข้าสู่บทบาทของจิ้งจอกสีทองทันที กลิ่นอายความชั่วร้ายและตุ้งติ้งกลับมาปรากฏอีกครั้ง

"ไปกัน พาฉันไปดูแหล่งขายยาทั้งหมด แล้วก็ หวังเปียวใกล้จะส่งของแล้วหรือยัง"

"ได้ครับลูกพี่หู แต่วันส่งของของหวังเปียวคือวันที่สิบห้าเดือนหน้าครับ"

"ไปบอกมัน ฉันต้องการของตอนนี้เลย!"

"เอ่อ ลูกพี่หู ตอนนี้เรายังมีของในสต็อกอยู่ พอขายได้ถึงเดือนหน้าเลยนะครับ"

"แกอยากได้เงินไหมล่ะ"

เมื่อได้ยินคำว่าทำเงิน นัยน์ตาของลูกพี่ระดับล่างก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"เข้าใจแล้วครับ หลังจากเราไปดูจุดกระจายยาทั้งหมดแล้ว ผมจะไปติดต่อหวังเปียวให้ครับ"

"แต่ลูกพี่หูครับ ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์หวังเปียวระวังตัวมาก เวลาส่งของก็เป็นไปตามตารางของเขาเสมอ ถ้าจู่ๆ เราขอของก่อนกำหนด ผมไม่รู้ว่าเขาจะยอมหรือเปล่า"

"ถ้ามันไม่ยอม ก็บอกมันไปว่าเราจะไม่ทำธุรกิจกับมันอีก ยังไงซะฉันก็มีเส้นสายอยู่ต่างประเทศ ค่าขนส่งอาจจะแพงกว่าหน่อย แต่เราก็ยังทำกำไรได้ เราไม่ควรยอมให้หวังเปียวควบคุมอยู่ฝ่ายเดียวหรอก"

"รับทราบครับลูกพี่หู..."

ตอนนี้ลูกพี่ระดับล่างรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ใครที่ทำงานสายนี้ย่อมเข้าใจดีว่า ยิ่งมียามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีเงินมากเท่านั้น

จริงอย่างที่ว่า

ตามลูกพี่หูไป เขาก็จะได้กลายเป็นเศรษฐีเช่นกัน

...

เวลาผ่านไปไม่นาน

ลูกพี่ระดับล่างก็พาหลู่เซินและหนิงฉูเซี่ยไปดูจุดกระจายยาที่จินเป่าเคยใช้ปล่อยของ

มีร้านคาราโอเกะสามแห่งและโรงฝึกจิงอู่หนึ่งแห่งในแถบชานเมืองฝั่งใต้ของเมืองหนิงเฉิง

ไนต์คลับสองแห่ง ผับหนึ่งแห่ง และบ่อนกาสิโนใต้ดินอีกหนึ่งแห่งในชานเมืองฝั่งเหนือ

ในชานเมืองฝั่งตะวันตกมีซ่องโสเภณีหกแห่ง ซึ่งเต็มไปด้วยหญิงสาวตกอับที่จินเป่าหลอกลวงและบังคับข่มขู่ ก่อนจะใช้ยาเสพติดควบคุมพวกเธอไว้

ส่วนชานเมืองฝั่งตะวันออกมีร้านนวดเท้าสามแห่งและโรงอาบน้ำสี่แห่ง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นจุดกระจายยา

"ลูกพี่หู รายได้ต่อเดือนของเราจากแค่สถานที่พวกนี้ก็ปาเข้าไปหลายสิบล้านแล้วครับ"

"ลูกพี่เป่าเคยให้สวัสดิการดีๆ แก่พวกพี่น้อง ไม่อย่างนั้นเดือนละห้าสิบล้านก็ไม่ใช่ปัญหาเลย!"

"แน่นอนว่านี่เป็นแค่ตัวเลขที่ผมรู้ ส่วนตัวเลขที่แน่ชัดมีแค่ลูกพี่เป่าคนเดียวที่รู้ครับ"

"พวกเราค่อยๆ ทยอยปล่อยของด้วยครับ เพราะกลัวว่าของจะไม่พอขาย และหวังเปียวก็จะไม่ส่งของให้จนกว่าจะถึงเวลาที่กำหนด เพดานกำไรก็เลยหยุดอยู่แค่นี้..."

"ถ้าครั้งนี้หวังเปียวไม่ส่งของให้ก่อนกำหนด แล้วลูกพี่หูมีเส้นสาย งั้นพวกเราก็ไม่ต้องถูกหวังเปียวจูงจมูกอีกต่อไป การปล่อยของล็อตใหญ่น่าจะทำเงินสะอาดๆ ได้ปีละสองสามร้อยล้านสบายๆ หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ"

หลู่เซินเหลือบมองหนิงฉูเซี่ย

หนิงฉูเซี่ยพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย เป็นการส่งสัญญาณว่าสถานที่ทั้งหมดนี้ถูกกล้องรูเข็มบันทึกภาพไว้หมดแล้ว

และระบุพิกัดที่ตั้งไว้เรียบร้อยแล้ว

"ดีมาก ดีมาก ยอดเยี่ยม!"

"แกไปทวงของจากหวังเปียวโดยตรงเลย ถ้ามันไม่ให้ ก็บอกไปว่าเราหาแหล่งรับของใหม่ได้แล้ว"

"แล้วก็บอกมันด้วยว่า ครั้งนี้ฉันต้องการไปตรวจสอบความคืบหน้าในการผลิตและคุณภาพของยาด้วยตัวเอง!"

"รับทราบครับลูกพี่หู!"

ตอนนี้หัวใจของลูกพี่ระดับล่างเบ่งบานไปด้วยความสุข

แม้ว่าจิ้งจอกสีทองจะไม่ได้พาพวกพี่น้องออกไปหาความบันเทิงง่ายๆ เหมือนจินเป่า แต่ความเร็วในการหาเงินของเขานั้นเหนือจินตนาการนัก

มีเงินเสียอย่าง จะไปหาความบันเทิงแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น

หลังจากกลับมาถึงที่พัก หนิงฉูเซี่ยนั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะ พลางมองดูข้อมูลที่บันทึกไว้

เครือข่ายธุรกิจมืดใต้ดินของเมืองหนิงเฉิงทำให้เธอตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ก่อนหน้านี้ ทีมของเธอเคยส่งสายลับแฝงตัวเข้าไป แต่ไม่เคยมีใครทำสำเร็จเลย พวกเขาหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ก็ถูกจับได้และถูกหวังเปียวกับจินเป่าฆ่าตาย

แต่ครั้งนี้ ผลงานของหลู่เซินทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อย

แม้ว่าเขาจะฆ่าผู้กองโจว แต่เขาก็ได้รับความไว้วางใจจากหวังเปียวอย่างสมบูรณ์และสามารถแฝงตัวเข้าสู่องค์กรได้สำเร็จ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรวบรวมข้อมูลเครือข่ายธุรกิจมืดส่วนใหญ่ในเมืองหนิงเฉิงได้ในเวลาอันสั้น ความคืบหน้ารวดเร็วระดับนี้น่ากลัวมาก

ในร้านคาราโอเกะเหล่านั้น พวกขี้ยานอนเกลื่อนอยู่ในห้องสลัวๆ สูดยาเสพติดอย่างตะกละตะกลาม

ส่วนในซ่องโสเภณี ผู้หญิงในชุดวาบหวิวโปร่งบางมายืนอยู่ตรงหน้าเธอกับหลู่เซิน เป็นภาพที่น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ

ในบ่อนกาสิโน ผู้คนทั้งเสพยาและเล่นการพนันไปพร้อมๆ กัน ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัวของหนิงฉูเซี่ย

เธอไม่เคยทำงานแฝงตัวมาก่อน และครั้งนี้ ด้วยความกลัวว่าหลู่เซินจะมีปัญหา เธอจึงขอเข้าร่วมด้วย

แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าไม่เพียงแต่หลู่เซินจะรับมือได้สบายๆ ตัวเธอเองต่างหากที่เกือบจะทำให้เขาความแตก

เธอรู้สึกตำหนิตัวเองอยู่บ้าง แต่พอคิดถึงตอนที่หลู่เซินยิงผู้กองโจวสหายร่วมรบของพวกเขา หนิงฉูเซี่ยก็รู้สึกโกรธแค้นในใจอย่างมหาศาล

หลังจากตรวจสอบเอกสารเหล่านี้แล้ว หนิงฉูเซี่ยก็รวบรวมและเก็บมันไว้

ในขณะเดียวกัน หลู่เซินก็ได้รับสายจากหวังเปียวเช่นกัน

"ลูกพี่หู แกหมายความว่ายังไง เราทำงานร่วมกันมาตั้งนาน ความไว้ใจมันหายไปหมดแล้วหรือไง"

"อีกอย่าง กฎระหว่างฉันกับพี่ชายแกคือส่งของวันที่สิบห้าของทุกเดือน ถ้าจู่ๆ แกมาเร่งเอาของ ฉันก็ผลิตให้ไม่ทันหรอกนะ"

"พี่เปียว ผมลืมบอกไปว่า ผมชอบเงินมาก และผมก็ชอบหาเงินมากกว่าด้วย ถ้าพี่เปียวลำบากใจ ผมติดต่อเส้นสายในต่างประเทศของผมเมื่อไหร่ก็ได้"

"นอกจากนี้ ผมจะบอกพี่เปียวไว้อย่างหนึ่ง อย่ามาพูดเรื่องกฎระหว่างพี่กับพี่ชายผมต่อหน้าผมอีก จากนี้ไป ในตลาดมืดของเมืองหนิงเฉิง เวลาและจำนวนการสั่งของ ผมจะเป็นคนตัดสินใจเอง"

"จิ้งจอกสีทอง เป็นคนหนุ่มคนแน่นก็อย่าให้มันโอหังนัก..."

"ถ้าผมไม่โอหัง แล้วผมจะยังเป็นวัยรุ่นอยู่หรือเปล่าล่ะ"

"จากนี้ไป กฎของผมคือกฎ"

"ไปคิดดูให้ดีแล้วโทรหาผม ผมให้เวลาแค่สามวัน ถ้าไม่ได้ข่าวจากพี่ ผมจะหาเส้นสายใหม่ทันที!"

ปัง!

หลู่เซินกระแทกโทรศัพท์ลงกับโต๊ะทันที

น้ำเสียงและท่าทางทั้งหมดของเขากำลังเลียนแบบจิ้งจอกสีทอง และเขาเองก็อดคิดไม่ได้ว่าหมอนี่ช่างวิปริตเสียจริงๆ

ที่ปลายสาย หวังเปียวโกรธจัดจนเตะโต๊ะคว่ำ ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รายชื่อจิ้งจอกสีทองในโทรศัพท์อย่างดุดัน

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน กล้าดียังไงมาขู่ฉัน!"

"พี่เปียว ถ้าจิ้งจอกสีทองมีเส้นสายในต่างประเทศจริงๆ ล่ะครับ แบบนี้เราจะไม่เสียตลาดใหญ่ในเมืองหนิงเฉิงไปเหรอ"

"เราเร่งผลิตดีไหมครับ"

"เร่งผลิตเหรอ นี่มันไม่ใช่ร้อยสองร้อยชั่งนะ แต่มันตั้งสองตัน แถมจิ้งจอกสีทองยังต้องการมาตรวจโรงงานของเราด้วยตัวเองอีก เราจะยอมตกลงได้ยังไง"

หวังเปียวคำรามลั่น

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงได้พักหนึ่ง หวังเปียวก็มองไปที่ลูกน้องข้างกาย พร้อมกับทำท่าปาดคอส่งสัญญาณให้เขา

"เข้าใจแล้วครับ ผมจะไปแจ้งจิ้งจอกสีทองทันที"