บทที่ 90 ของสิ่งนี้มอบให้พวกท่าน พกติดตัวไว้ย่อมได้ประโยชน์!
บทที่ 90 ของสิ่งนี้มอบให้พวกท่าน พกติดตัวไว้ย่อมได้ประโยชน์!
บทที่ 90 ของสิ่งนี้มอบให้พวกท่าน พกติดตัวไว้ย่อมได้ประโยชน์!
เมื่อฝานซื่อได้ยินดังนั้น ก็รีบยกมือปาดเหงื่อเย็นที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก
“ใต้เท้า ท่านอย่าได้ล้อพวกเราเล่นเลยขอรับ ด้วยระดับความแข็งแกร่งของท่าน หากท่านต้องการจะสังหารพวกเราจริง ๆ ไฉนเลยจะต้องมามัวเสียเวลาพูดพร่ำทำเพลงกับพวกเราถึงเพียงนี้ ท่านมีเรื่องอันใดก็โปรดบัญชามาเถิด พวกข้าน้อยทั้งสองขอรับรองว่าจะจัดการให้ท่านอย่างสุดความสามารถเลยขอรับ”
ถงเจินที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบพยักหน้าสนับสนุนทันที: “ใช่แล้วขอรับ ใต้เท้า อย่าว่าแต่สถานที่อื่นเลย เอาแค่ในรัฐชิงโจวแห่งนี้ คำพูดของท่านผู้ว่าราชการรัฐฝานถือเป็นประกาศิตเลยนะขอรับ”
ฝานซื่อ: ...... นี่เจ้าตั้งใจจะล้อเล่นกับข้าใช่ไหม
หลี่หานเจียงปล่อยมือจากไหล่ของทั้งสองคน แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง
“ฉลาดไม่เบานี่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะขอพูดเข้าประเด็นเลยก็แล้วกัน~”
ฝานซื่อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออก “ดีเลยขอรับ ใต้เท้าโปรดบัญชามาได้เลย”
หลี่หานเจียงค่อย ๆ เอ่ยออกมา พยายามดัดเสียงให้ดูแก่ชราที่สุดเท่าที่จะทำได้:
“หอการค้าเฟิงหัว จะต้องไม่มีปัญหาใด ๆ ทั้งสิ้น พวกเจ้าเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่?”
ฝานซื่อและถงเจินถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำสีหน้าลำบากใจออกมา
เบื้องหลังหอการค้าเฟิงหัวไม่ได้มีแค่อดีตขุนนางระดับสามรองที่เกษียณอายุแล้วคอยหนุนหลังอยู่หรอกหรือ
แล้วยอดฝีมือระดับศาสตราวุธโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะเนี่ย
หากเป็นเมื่อก่อน หากมียอดฝีมือระดับศาสตราวุธเอ่ยปากร้องขอเช่นนี้ พวกเขาคงจะไม่ต้องถามหาเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น และยินดีที่จะไว้หน้าอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ
แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว หอการค้าเฟิงหัวกำลังจะถูกสำนักราชบัณฑิตตรวจสอบ
หากพวกเขาจงใจปล่อยปละละเลย แล้วในภายหลังหากมีปัญหาเกิดขึ้น และสำนักราชบัณฑิตสืบสาวราวเรื่องลงมา พวกเขาทั้งสองก็คงไม่อาจหลบหนีความผิดไปได้
ยิ่งไปกว่านั้น การที่มีผู้ยิ่งใหญ่ระดับศาสตราวุธยอมลดตัวลงมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง ย่อมแสดงว่าหอการค้าเฟิงหัวต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ชอบมาพากลอย่างแน่นอน
เมื่อถึงเวลานั้น คนที่จะต้องเดือดร้อนก็คงเป็นพวกเขาทั้งสองที่ต้องรับเคราะห์แทน ส่วนยอดฝีมือระดับศาสตราวุธที่อยู่ตรงหน้านี้ พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร
ต่อให้พวกเขาอยากจะซัดทอด ก็ไม่รู้ว่าจะซัดทอดใครดี
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังคงนิ่งเงียบ หลี่หานเจียงก็เริ่มคาดคั้น:
“เป็นอันใด? หรือคำพูดของข้ามันไม่มีน้ำหนักพอ???”
ฝานซื่อส่ายหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า “ตะ....ใต้เท้า ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากจะจัดการให้ท่านนะขอรับ แต่ทว่าเรื่องนี้.... ทางสำนักราชบัณฑิตเป็นผู้ลงคำสั่งให้ตรวจสอบโดยตรงเลยขอรับ......”
หลี่หานเจียงปลดป้ายคำสั่งของคณะผู้อาวุโสออกจากเอว แล้วโยนให้ฝานซื่อ
“พูดเช่นนี้แสดงว่าท่านผู้ว่าราชการรัฐฝานเกรงกลัวแต่สำนักราชบัณฑิต แต่กลับไม่เห็นคณะผู้อาวุโสของพวกเราอยู่ในสายตาเลยสินะ~”
เมื่อฝานซื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็ก้มลงมองป้ายคำสั่งในมือ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
สำนักราชบัณฑิตผู้ดูแลความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง กับคณะผู้อาวุโสผู้เป็นปราการด่านสุดท้ายของจักรวรรดิ
ให้ตายเถอะ เขาทำกรรมอันใดไว้ถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เขาเป็นแค่ผู้ว่าราชการรัฐตัวเล็ก ๆ เองนะ
การต่อสู้ระหว่างขุมอำนาจยักษ์ใหญ่ทั้งสองนี้ เขาไม่อยากจะเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยเลยจริง ๆ
ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกเกลียดชังพี่ภรรยาจอมโอหังของเขาเข้าไส้
หากไม่ใช่เพราะจดหมายบ้า ๆ นั่น เขาก็คงไม่ต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้หรอก
ส่วนถงเจินนั้นกลับมีความรู้สึกกึ่งกังวลงึ่งดีใจ
ที่น่ายินดีก็คือ ตอนนี้มีคนคอยหนุนหลังเขาแล้ว เขาเพียงแค่ทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาก็พอ
หลี่หานเจียงยังคงคาดคั้นต่อไป: “โอ้ ดูเหมือนว่าคณะผู้อาวุโสจะไม่มีอำนาจบารมีเทียบเท่าสำนักราชบัณฑิตสินะ เช่นนั้นข้าก็คงไม่บังคับพวกท่านแล้วล่ะ”
พูดจบ หลี่หานเจียงก็ลุกขึ้นยืน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา:
“ค่ำคืนนี้อากาศหนาวเย็นนัก รีบกลับจวนไปเสียเถิด”
คำพูดนี้ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว ฝานซื่อรีบกล่าวว่า:
“ใต้เท้า เรื่องนี้จัดการได้ขอรับ จัดการได้อย่างแน่นอนขอรับ”
หลี่หานเจียงได้ยินก็ยิ้มออกมา “แบบนี้สิถึงจะถูก พวกท่านทำงานให้คณะผู้อาวุโส คณะผู้อาวุโสก็ย่อมจะคุ้มครองพวกท่าน”
“ป้ายคำสั่งชิ้นนี้ ท่านก็เก็บไว้เถิด หากพบเจอปัญหาอันใด ก็หยิบมันออกมาใช้ ย่อมต้องได้ผลอย่างแน่นอน”
ดวงตาของฝานซื่อเป็นประกายขึ้นมาทันที นี่แสดงว่าเขาได้เข้ามาอยู่ในสังกัดของคณะผู้อาวุโสแล้วใช่หรือไม่?
ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมดนะ
แม้ว่าเขาจะได้รับความไว้วางใจจากผู้ใหญ่ในภูมิภาค แต่ในยุคสมัยนี้ ใครบ้างล่ะจะปฏิเสธการมีผู้หนุนหลังหลาย ๆ คน
แถมผู้ยิ่งใหญ่ในภูมิภาคเมื่อนำไปเทียบกับคณะผู้อาวุโสแล้ว ก็ยังห่างไกลกันลิบลับ
ฝานซื่อรีบลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะ
“ท่านผู้อาวุโส ท่านโปรดวางใจเถิดขอรับ หอการค้าเฟิงหัวคือหอการค้าหลักของรัฐชิงโจวเรา พวกเรามีการควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิดในทุก ๆ ด้าน ย่อมต้องบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างแน่นอนขอรับ”
ในเมื่อหอการค้าเฟิงหัวมีขุมอำนาจยักษ์ใหญ่อย่างคณะผู้อาวุโสคอยหนุนหลังอยู่ เขาก็ไม่มีอะไรต้องลังเลอีกต่อไป
เพราะสำนักราชบัณฑิตกับคณะผู้อาวุโส หากนำมาเปรียบเทียบกันในแง่ของอิทธิพลที่มีต่อจักรวรรดิแล้ว สำนักราชบัณฑิตก็ยังคงเป็นรองคณะผู้อาวุโสอยู่วันยันค่ำ
พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ จักรวรรดิแห่งนี้เป็นของคนตระกูลพวกเขาทั้งหมดนั่นแหละ
เมืองจิ้งซุย หอการค้าเฟิงหัว
ปัง!!!
อวี้ชิงซูโยนหนังสือในมือลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด
“นี่ใต้เท้า วัน ๆ ท่านไม่มีงานมีการทำหรืออย่างไร? ถึงได้มาขลุกอยู่แต่ในหอการค้าเฟิงหัวของพวกเราทั้งวันทั้งคืน?”
เด็กหญิงแกว่งขาสั้น ๆ ของนางไปมา
“เฮอะ เจ้าจะไปรู้อะไรว่าข้าวัน ๆ ไม่มีงานทำหรือเปล่า? ตอนที่ข้าอยู่สำนักราชบัณฑิต ข้าก็เอาแต่อ่านหนังสือ อ่านหนังสือ แล้วก็อ่านหนังสือ กว่าจะได้ออกมาข้างนอกสักที ข้าก็ต้องมาทำงานให้ท่านอาจารย์อีก”
“รอจนกว่าข้าจะตรวจสอบหอการค้าเฟิงหัวของพวกเจ้าเสร็จ ข้าจะต้องไปเที่ยวเล่นให้หนำใจเลย”
“อ้อ จริงสิ ในภูมิภาคอู่หยู่นี้ มีที่ไหนน่าเที่ยวบ้าง เจ้าช่วยแนะนำข้าหน่อยสิ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหญิง อวี้ชิงซูก็แทบอยากจะผ่าสมองของนางออกมาดูจริง ๆ
ว่าในหัวของนางมันมีแต่ขี้เลื่อยหรืออย่างไร
ตอนนี้ท่านกำลังจะตรวจสอบหอการค้าของข้าอยู่นะ แล้วยังจะมาชวนข้าคุยเล่นอีก
ด้วยความหงุดหงิด อวี้ชิงซูก็พลันนึกเรื่องสนุก ๆ ขึ้นมาได้
ในเมื่อท่านทำให้ข้าต้องทนทุกข์ ท่านก็ต้องทนทุกข์ด้วยเช่นกัน
จู่ ๆ เขาก็ยิ้มแย้มแล้วเอ่ยว่า: “ใต้เท้า ท่านเพิ่งจะบอกว่าท่านเอาแต่อ่านหนังสือตอนอยู่สำนักราชบัณฑิตใช่หรือไม่ขอรับ เช่นนั้นท่านก็คงไม่เคยสัมผัสกับหลาย ๆ อย่างเลยใช่หรือไม่ขอรับ?”
เด็กหญิงแม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดชายหนุ่มจอมกะล่อนผู้นี้ถึงเปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหัน
แต่เมื่อพูดถึงเรื่องเที่ยวเล่น นางก็สนใจขึ้นมาทันที
“ใช่แล้วล่ะ ทำไมหรือ เจ้ามีที่ไหนจะแนะนำงั้นหรือ?”
ตั้งแต่เล็กจนโต นางแทบจะหมกตัวอยู่แต่ในสำนักราชบัณฑิต สำหรับเรื่องเที่ยวเล่น นางแทบไม่ประสีประสาเลยสักนิด
ในสำนักราชบัณฑิต ทุกคนต่างก็เอาแต่มุ่งมั่นอ่านหนังสือ แต่นางกลับไม่ใช่คนที่มีหัวทางด้านนี้เลย
อ่านหนังสือมาหลายสิบปี ไม่ว่าจะเป็นตำราเล่มไหน นางก็มักจะอ่านแล้วลืมไปเสียสิ้น
แต่ท่านอาจารย์กลับคอยพร่ำบอกนางว่านางมีพรสวรรค์สูงส่ง เกิดมาเพื่อเป็นยอดคนในวิถีแห่งปราชญ์
แต่อ่านหนังสือมาเป็นสิบปี นางเพิ่งจะบรรลุถึงระดับ ‘ตั้งปณิธาน’ เท่านั้นเอง
เมื่อเทียบกับศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่น ๆ แล้ว นางยังตามหลังอยู่ไกลโขเลยล่ะ
โดยเฉพาะศิษย์พี่ใหญ่
เมื่อเห็นท่าทีไร้เดียงสาของเด็กหญิง อวี้ชิงซูก็ล้วงเอาลูกเต๋าออกมาจากที่ใดก็ไม่อาจทราบได้ แล้วโยนลงบนโต๊ะ
ก่อนจะใช้มือครอบเอาไว้
“ใต้เท้า ท่านเคยเล่นสิ่งนี้หรือไม่ขอรับ?”
เด็กหญิงส่ายหน้า “ไม่เคยหรอก แต่ข้าเคยเห็นนะ มีอยู่ครั้งหนึ่งศิษย์พี่ของข้าก็เคยเล่นแบบนี้ แล้วก็โดนศิษย์พี่ใหญ่ด่าซะยับเลย ศิษย์พี่ใหญ่บอกว่าของพวกนี้ไม่ใช่ของดีหรอก”
อวี้ชิงซูส่ายหน้าพลางกล่าวว่า:
“ท่านลองคิดดูสิ ศิษย์พี่ของท่านเป็นคนเลวหรือไม่?”
เด็กหญิงส่ายหน้า: “ไม่ใช่หรอก”
อวี้ชิงซูกล่าวต่อ: “ในเมื่อพวกเขาไม่ใช่คนเลว แต่พวกเขาก็ยังเล่นของสิ่งนี้ นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าของสิ่งนี้ไม่ใช่ของเลวหรอกหรือ?”
เด็กหญิงทำหน้างุนงง แต่ก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย:
“ที่เจ้าพูดมา ก็มีเหตุผลอยู่นะ!”