บทที่ 3 สองปีครึ่ง ในที่สุดก็บรรลุวิถีแห่งยุทธ์

บทที่ 3 สองปีครึ่ง ในที่สุดก็บรรลุวิถีแห่งยุทธ์

“อะแฮ่ม... แค่กแค่กแค่ก เรื่องราวในอดีตอย่าได้พูดถึงเลย ก่อนอื่นเจ้าแนะนำตัวมาก่อนเถอะไอ้หมาน้อย” หลี่หานเจียงกระแอมไอด้วยความกระดากอาย

[ระบบนี้มีชื่อว่ามหาวายร้ายจอมโฉด ไม่มีการบีบบังคับให้ทำภารกิจใด ๆ ไม่มีการลงโทษใด ๆ เน้นความเป็นประชาธิปไตยเป็นหลัก สกุลเงินหลักในการแลกเปลี่ยนเรียกว่า ‘แต้มการทำชั่ว’ และแต้มการสังหาร]

[วิธีการรับแต้มการทำชั่ว: การได้มาซึ่งเงินหนึ่งตำลึงผ่านวิธีการที่ไม่ถูกต้องจะได้รับแต้มการทำชั่ว 1 แต้ม วิธีการรับแต้มการสังหาร: ทุกครั้งที่ลงมือสังหารจะได้รับแต้มการสังหาร 1 แต้ม]

[โฮสต์ยังมีแพ็กเกจของขวัญสำหรับการสังหารครั้งแรก ท่านต้องการรับหรือไม่?]

พอหลี่หานเจียงได้ยินว่ามีแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่ เขาก็กดรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

[ติ๊ง~ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่รับสำเร็จ ตอนนี้กำลังมอบแพ็กเกจของขวัญสำหรับการสังหารครั้งแรกให้ท่าน.....]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ได้รับแต้มการสังหาร 10 แต้ม ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ได้รับ: เคล็ดวิชาปราณวายุ (ระดับทั่วไป)]

หลี่หานเจียงเอ่ยด้วยท่าทีรังเกียจเป็นอย่างยิ่ง: “ไอ้หมาน้อย เจ้าขี้เหนียวเกินไปแล้ว เคล็ดวิชาระดับทั่วไปเจ้ายังกล้าเอาออกมาให้อีกหรือ?”

เป็นที่ทราบกันดีว่าระดับของเคล็ดวิชาในดินแดนเสวียนชิงแบ่งออกเป็นดังนี้:

ทั่วไป, ดีเลิศ, เชี่ยวชาญ, หายาก, ล้ำค่า, มหากาพย์

เคล็ดวิชาที่แตกต่างกันยังเป็นตัวแทนของระดับวรยุทธ์ที่สามารถฝึกฝนไปถึงได้อีกด้วย

ซึ่งจะสอดคล้องกับ:

ฝึกกายา, ฝึกปราณ, ลมปราณ, พลังฝ่ามือ, ท่าร่าง, ศาสตราวุธ แต่ละระดับจะแบ่งออกเป็นเก้าขั้น

นั่นก็หมายความว่า เคล็ดวิชาที่ระบบมอบให้นี้ ต่อให้เจ้าจะเป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธ์ที่เก่งกาจเพียงใด ก็สามารถฝึกฝนไปได้ถึงแค่ระดับฝึกกายาเท่านั้น

แน่นอนว่าทุกสิ่งล้วนไม่แน่นอน ยกเว้นพวกอัจฉริยะเหนือมนุษย์ พวกเขาสามารถอนุมานเคล็ดวิชาขึ้นมาเองได้ หรือแม้กระทั่งปรับปรุงเคล็ดวิชาเดิมให้มีระดับที่สูงขึ้น

แต่หลี่หานเจียงนั้นรู้ซึ้งถึงพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ของตนเองเป็นอย่างดี

[ติ๊ง~ โฮสต์ เคล็ดวิชาที่ระบบนี้มอบให้ล้วนสามารถใช้แต้มการทำชั่วหรือแต้มการสังหารเพื่อทำการฝึกฝนและเลื่อนระดับได้]

เมื่อหลี่หานเจียงเห็นดังนั้นก็เกิดความกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “แล้วจะรออันใดอยู่อีก ข้ามีแต้มการสังหารอยู่สิบแต้มมิใช่หรือ เอามาฝึกฝนให้ข้าทั้งหมดเลย”

[ติ๊ง~ ใช้งานสำเร็จ หักแต้มการสังหารสิบแต้ม กำลังเปิดหน้าต่างคุณสมบัติให้ท่านโดยอัตโนมัติ:]

ชื่อ: หลี่หานเจียง

เพศ: ชาย

สถานะ: บิดาคือไท่ฟู่หลี่เฉียน, เสี่ยวฉีแห่งองครักษ์เสื้อแพรประจำอำเภอชิงเฟิง

เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชาปราณวายุ (ระดับทั่วไป: 0/20)

ระดับการฝึกตน: ระดับฝึกกายาขั้นหก: 0/5

ข้อดี: รูปงาม

พรสวรรค์: จะบอกว่าไร้ค่าก็ไม่ได้ ต้องเรียกว่าสุดยอดของความไร้ค่าเลยต่างหาก

ทั่วทั้งร่างของหลี่หานเจียงรู้สึกเพียงอาการชาซ่าน นี่คือการถ่ายทอดพลังยุทธ์ในตำนานอย่างนั้นหรือ

ภายในร่างกายมีพลังสายหนึ่งกำลังชำระล้างและหล่อหลอมร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง

สองปีครึ่ง ในที่สุดก็นับว่าบรรลุวิถีแห่งยุทธ์เสียที

ผ่านไปครู่หนึ่ง สภาวะอันแสนสบายก็หายไป หลี่หานเจียงรู้สึกเพียงว่าตนเองมีพละกำลังที่ใช้ไม่มีวันหมด

หลังจากดูหน้าต่างระบบ เขาก็มีความเข้าใจเกี่ยวกับความแข็งแกร่งในปัจจุบันของตนเองในระดับหนึ่งแล้ว ตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาก็นับว่าคู่ควรกับตำแหน่งเสี่ยวฉีแห่งองครักษ์เสื้อแพรอย่างแท้จริงแล้ว

การเดินทางในยามวิกาลครั้งนี้ ทำให้ความกล้าของเขาเพิ่มขึ้นมาบ้าง

สามเดือนต่อมา

หลี่หานเจียงเร่งควบม้าอย่างเต็มที่ ในที่สุดก็เดินทางมาถึงอำเภอชิงเฟิง

เมื่อมองดูภาพตรงหน้า หัวใจที่เตรียมการมาอย่างดีตั้งแต่แรกก็แทบจะทนไม่ไหว

นี่มันบ้าอะไรกัน นี่มันเมืองระดับอำเภอที่ไหนกันเล่า มันก็แค่เมืองเล็ก ๆ ที่แขวนป้ายชื่อระดับอำเภอเอาไว้เท่านั้นเอง

แถมยังเป็นเมืองที่ยากจนอีกต่างหาก

กำแพงเมืองที่ก่อขึ้นจากดินเหนียว บ้านเรือนที่ก่อสร้างด้วยดินเหนียว ดินเหนียว....... สรุปก็คือล้วนก่อสร้างมาจากดินเหนียวนั่นแหละ

เมื่อเดินเข้าไปก็พบว่าผู้คนในอำเภอนั้นยังมีอยู่มากมาย

สถานที่แห่งนี้เดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่โตนัก จู่ ๆ ก็มีคนแปลกหน้าเข้ามา สายตาของทุกคนย่อมจับจ้องมาที่เขาอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่นานนักก็มีชายสองคนเดินตรงมาหาหลี่หานเจียง

คนหนึ่งดูล่ำสันแข็งแรง ทั้งยังสะพายดาบเอาไว้ บนเสื้อผ้าที่สวมใส่ยังเขียนตัวอักษร ‘หยา’ เอาไว้ด้วย ส่วนอีกคนดูหน้าตามันย่องราวกับคนร่ำรวยเหลือล้น

หากเดาไม่ผิด นี่คงจะเป็นคนของทางการในท้องที่นี้

“ท่านนี้คงจะเป็นหลี่เสี่ยวฉีที่ลงมาจากเมืองหลวงกระมัง? ข้าคือนายอำเภอของอำเภอแห่งนี้ หวังจินเป่า”

ชายหน้าตามันย่องราวกับคนร่ำรวยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

เมื่ออีกฝ่ายยื่นมิตรไมตรีมาให้ หลี่หานเจียงก็เอ่ยทักทายตอบไปเช่นกัน

“สวัสดีขอรับนายอำเภอหวัง ข้าคือเสี่ยวฉีหลี่หานเจียง ต้องรบกวนให้ท่านมารับด้วยตัวเองแล้ว”

จากนั้นหลี่หานเจียงก็มองไปข้างหลังของหวังจินเป่าด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความงุนงง: “เอ๊ะ เหตุใดจึงไม่เห็นคนขององครักษ์เสื้อแพรเลยเล่าขอรับ?”

หวังจินเป่ายิ้มจนเห็นคางสองชั้น “โธ่ สถานที่ของพวกเรานี่จะเรียกว่าอำเภอก็ไม่สู้เรียกว่าตำบลเสียดีกว่า แม้แต่ตำแหน่งนายอำเภออย่างข้า บนป้ายทะเบียนของทางการเบื้องบนยังระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นขุนนางขั้นเจ็ดรอง ในทางหลักการแล้วท่านกับข้าถือว่าอยู่ในระดับเดียวกัน”

“ดังนั้นในที่ทำการองครักษ์เสื้อแพรประจำอำเภอของพวกเรา ท่านย่อมเป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดแล้ว ตำแหน่งผู้บังคับบัญชาสูงสุดขององครักษ์เสื้อแพรในอำเภอนั้นว่างเว้นมาระยะหนึ่งแล้ว จึงอยู่ในสภาวะไร้ผู้นำ ย่อมไม่มีใครจัดตั้งขบวนมารับหลี่เสี่ยวฉีอยู่แล้ว”

จากคำอธิบายของหวังจินเป่า หลี่หานเจียงก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์ในอำเภอแห่งนี้ในเบื้องต้นแล้ว

ขณะเดียวกันความรู้สึกดีที่เขามีต่อหวังจินเป่าก็อดไม่ได้ที่จะเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าจะอยู่ที่ใด องครักษ์เสื้อแพรและคนของที่ว่าการอำเภอก็มักจะเป็นฝ่ายตรงข้ามกันเสมอ การที่อีกฝ่ายสามารถบอกเล่าเรื่องราวเหล่านี้แก่ตนได้ แสดงให้เห็นถึงความใจกว้างของเขา

หลังจากทักทายกันอีกครู่หนึ่ง หวังจินเป่าก็เอ่ยว่า: “หลี่เสี่ยวฉี ข้าจะพาท่านไปที่ทำการองครักษ์เสื้อแพรนะขอรับ รีบไปถึงท่านจะได้คุ้นเคยกับงานโดยเร็ว”

หลี่หานเจียงพยักหน้า “ตกลงขอรับ เช่นนั้นต้องรบกวนนายอำเภอหวังแล้ว”

เดินไปได้ครู่หนึ่ง หวังจินเป่าก็หยุดลง ชี้ไปที่ลานกว้างเบื้องหน้าซึ่งดูดีกว่าบ้านดินเหนียวที่อยู่รายล้อมพอสมควร แล้วเอ่ยว่า

“ข้างหน้าก็คือที่ทำการองครักษ์เสื้อแพรแล้ว ข้าขอส่งท่านแค่นี้นะขอรับ พรุ่งนี้อย่าลืมแวะไปที่ว่าการอำเภอ พวกเราสองหน่วยงานจะได้ร่วมประชุมกัน สถานที่ของพวกเราไม่เหมือนเมืองใหญ่ ไม่จำเป็นต้องสร้างความเป็นปรปักษ์ต่อกัน หากมีเรื่องอันใดพวกเราก็มาปรึกษาหารือกันเถิด”

หลี่หานเจียงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย “ตกลงขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวเข้าไปก่อนนะนายอำเภอหวัง พรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่”

จากนั้นหลี่หานเจียงก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ประจำการขององครักษ์เสื้อแพร

หลี่หานเจียงมองดูประตูใหญ่ของที่ทำการองครักษ์เสื้อแพรตรงหน้า แล้วจัดระเบียบเสื้อผ้าเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นการเข้ารับตำแหน่งครั้งแรก รูปลักษณ์ภายนอกก็ยังคงต้องจัดให้ดูดี

ปั้ก!

“เฮ้! หกแต้ม เหล่าหลิวจ่ายเงินมาซะ ห้าตำลึง”

“โธ่ วันนี้แพ้ยับเยินอีกแล้ว พรุ่งนี้ข้าไม่มาเล่นเด็ดขาด”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เหล่าหลิว ประโยคนี้เจ้าพูดมากี่รอบแล้ว เบี้ยหวัดของเดือนนี้เจ้าคงเล่นเสียไปจนเกือบหมดแล้วกระมัง?”

เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็เห็นคนประมาณสิบกว่าคนกำลังล้อมวงกันอยู่ตรงนั้น ส่งเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายด้วยความตื่นเต้น ชุดปลาบินบนตัวก็สวมใส่เพียงครึ่งเดียว เผยให้เห็นท่อนแขนล่ำสัน กำลังตะโกนจนหน้าดำหน้าแดงอยู่ที่นั่น

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ได้ทำให้หลี่หานเจียงรู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด คุณธรรมอันดีงามอย่างการอู้งานก็ยังคงมีอยู่เสมอ ยิ่งไปกว่านั้น ในสถานการณ์ที่ไม่มีผู้บังคับบัญชาคอยควบคุม ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย

หลี่หานเจียงล้วงทองคำสิบตำลึงออกมาจากอกเสื้อแล้วเดินเข้าไปข้างหน้า

ปัง!

“ข้าแทงเจ้ามือ”

บรรยากาศเงียบงันลงทันที ไม่ใช่เพราะหลี่หานเจียง แต่เป็นเพราะจู่ ๆ ก็มีทองคำปรากฏขึ้นบนโต๊ะ

เบี้ยหวัดของทุกคนล้วนจ่ายเป็นเงินตำลึง การที่จู่ ๆ มีทองคำปรากฏขึ้นเช่นนี้ ย่อมทำให้ทุกคนเกิดความสงสัยอย่างแน่นอน

ทุกคนต่างพากันเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย

ชายคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความงุนงง: “เอ๊ะ เหล่าหลิว เหตุใดเสื้อผ้าของไอ้หนุ่มนี่ถึงไม่เหมือนพวกเราเล่า บนเข็มขัด[1]เหตุใดถึงมีดิ้นเงินประดับอยู่ด้วย เหตุใดพวกเราถึงไม่มี”

ในเวลานี้ ในที่สุดก็มีคนตอบสนองกลับมา

“ใต้เท้าเสี่ยวฉี”

[1] ตำแหน่งขององครักษ์เสื้อแพร: องครักษ์เสื้อแพรเต็มขั้น เสี่ยวฉี จ่งฉี ไป่ฮู่ เชียนฮู่ ว่านฮู่ จื่อฮุยเชียนซื่อ จื่อฮุยถงจือ จื่อฮุยสื่อ ซึ่งเข็มขัดที่คาดเอวก็เป็นตัวแทนของสถานะที่แตกต่างกัน โดยจะสอดคล้องกับ: องครักษ์เสื้อแพรเต็มขั้น (ไม่มี) เสี่ยวฉี (สีเทา) จ่งฉี (สีเขียว) ไป่ฮู่ (สีน้ำเงิน) เชียนฮู่ (สีม่วง) ว่านฮู่ (สีทอง)