บทที่ 159 : ถูกฝูงอสูรพันธสัญญาตั้งให้เป็นลูกพี่ซะงั้น??

บทที่ 159 : ถูกฝูงอสูรพันธสัญญาตั้งให้เป็นลูกพี่ซะงั้น??

"ทำลายสถิติแล้ว!"

"ชั้นที่เจ็ดถูกทำลายแล้ว!"

"สถิติถูกตีเสมอแล้ว!"

"ว่าที่จักรพรรดิคนใหม่ถือกำเนิดขึ้นแล้ว!"

เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังระงมไปทั่วบริเวณใต้หอคอยหลิวหลี!

การที่เหอเชียนเฟิงทำสถิติเทียบเท่าตำนานได้ในครั้งแรกก็ถือว่าน่าตกตะลึงมากพอแล้ว

แต่การที่มีใครอีกคนสามารถทำได้เป็นคนที่สองในเวลาไล่เลี่ยกัน ยิ่งเป็นเรื่องที่ชวนให้ตื่นตะลึงยิ่งกว่า!

นักศึกษาแลกเปลี่ยนที่ชื่อว่า 'หลินจือเซี่ย' คนนี้ เป็นยอดฝีมือมาจากไหนกันแน่!

ในเวลานี้ แม้แต่ในแววตาของจักรพรรดิอัคคีก็ยังฉายแววประหลาดใจ

เขาส่ายหน้าเบาๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า

"ดูเหมือนว่าวันนี้ที่นี่จะมีแต่อัจฉริยะมารวมตัวกันสินะ"

"ไปกันเถอะ พวกเราไปรอรับว่าที่จักรพรรดิคนที่สองของวันนี้ที่ทางออกกันดีกว่า"

จักรพรรดิอัคคีรู้สึกสนใจขึ้นมาจริงๆ

ผู้ท้าทายหอคอยที่โผล่มาอย่างกะทันหันคนนี้ได้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนจนหมดสิ้น

ทว่าคำพูดของเขาก็เป็นการบ่งบอกนัยๆว่าหลินจือเซี่ย นักศึกษาแลกเปลี่ยนคนนั้น คงมาได้ไกลสุดแค่นี้แหละ

หลังจากผ่านชั้นที่เจ็ดและก้าวเข้าสู่ชั้นที่แปดได้ ผู้ท้าทายจะถูกสะกดด้วยพลังจิตอันมหาศาลในทันที

โดยปกติแล้วจะยืนหยัดอยู่ได้ไม่ถึงสิบวินาที ก่อนจะถูกตัดสินว่าล้มเหลวและถูกส่งตัวออกมาที่ทางออกโดยอัตโนมัติ

ขนาดเหอเชียนเฟิง แค่ก้าวเท้าเหยียบชั้นที่แปดก็ถูกส่งตัวออกมาแล้ว ส่วนตัวจักรพรรดิอัคคีเองก็เดินเข้าไปได้แค่สองก้าวเท่านั้น

ในขณะเดียวกัน คนอื่นๆก็มีความคิดเห็นตรงกับจักรพรรดิอัคคี ทุกคนต่างเชื่อว่ากู่เยว่ซีกำลังจะถูกส่งตัวออกมาในไม่ช้านี้

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความเคารพ พวกเขาจึงพากันเดินตามไปที่ทางออกของหอคอย เพื่อเตรียมต้อนรับการปรากฏตัวของหลินจือเซี่ย

แม้แต่เหอเชียนเฟิงเองก็ยังอดไม่ได้ที่จะเดินตามไปดูด้วย

……

ทว่า…สิบวินาที…ยี่สิบวินาที…หนึ่งนาทีผ่านไป...ที่หน้าประตูทางออกของหอคอยกลับยังไม่มีวี่แววของใครปรากฏตัวออกมาเลย

ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความคิดหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของพวกเขา...

เป็นไปไม่ได้มั้ง?

คนคนนั้นสามารถทนอยู่ในชั้นที่แปดได้นานขนาดนี้เลยเหรอ?

หรือว่า…เธออาจจะทำลายสถิติได้?

ทะลวงผ่านชั้นที่แปด และก้าวขึ้นสู่ชั้นที่เก้าซึ่งไม่เคยมีใครเหยียบย่างไปถึงมาก่อน?!

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้าขึ้นมองดูด้านบนอีกครั้ง

แสงสว่างที่ชั้นแปดยังคงส่องประกายระยิบระยับ ไม่มีทีท่าว่าจะดับลงเลยแม้แต่น้อย

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว โพล่งถามขึ้นมา

"นี่พวกนายคิดว่า...หลินจือเซี่ยคนนี้จะทะลวงผ่านชั้นที่แปดไปได้จริงๆหรือเปล่า?"

ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น ใครบางคนก็ตะโกนสวนขึ้นมาทันที

"ไม่มีทาง!"

"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

คนที่ตะโกนออกมาก็คือเหอเชียนเฟิงนั่นเอง

ในเวลานี้สภาพจิตใจของเขาเริ่มจะพังทลายลงทีละนิด

เหตุผลก็ง่ายนิดเดียว

เดิมทีค่ำคืนนี้ควรจะเป็นช่วงเวลาที่เขาได้เจิดจรัสที่สุดแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับถูกใครก็ไม่รู้มาแย่งซีนไปดื้อๆ

ถ้าแค่ทำสถิติเทียบเท่าก็ยังพอทน

แต่ถ้าเกิดยัยนั่นทำผลงานแซงหน้าและทำลายสถิติของเขาได้

ความยิ่งใหญ่ของเขาในวันนี้ก็คงกลายเป็นแค่ตัวประกอบฉากไปโดยปริยาย

เจอแบบนี้ใครจะไม่สติแตกบ้างล่ะ?

เหอเชียนเฟิงหวนนึกถึงตอนที่ตัวเองเดินไปแทรกคิวแล้วเห็นเด็กสาวหน้าตาเย็นชาคนนั้น

คือเธอคนนั้นงั้นเหรอ?

ดูหน้าตาก็แสนจะธรรมดา แค่บุคลิกดูดีนิดหน่อยเท่านั้นเอง

จะเป็นไปได้ยังไงที่ฉันแค่สุ่มเดินไปแทรกคิว ก็ดันไปแทรกคิวคนที่มีพรสวรรค์ฝืนลิขิตสวรรค์ยิ่งกว่าตัวเองเข้าพอดี?

เขาไม่กล้าเชื่อ และไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำ

ถึงขนาดแอบคิดว่าตัวเองกำลังถูกใครวางแผนกลั่นแกล้งอยู่หรือเปล่า...

….

อาการหลุดมาดของเหอเชียนเฟิงดึงดูดสายตาของคนรอบข้าง

เขารีบตั้งสติและอธิบายแก้ต่างว่า

"ผะ…ผมแค่คิดว่าชั้นที่แปดมันไม่ได้ผ่านไปได้ง่ายๆหรอกครับ ขนาดท่านจักรพรรดิอัคคียังผ่านไปไม่ได้เลย แล้วหลินจือเซี่ยจะทำได้ยังไง!"

จักรพรรดิอัคคีปรายตามองเหอเชียนเฟิงแวบหนึ่ง

เขาย่อมมองทะลุถึงอารมณ์ความรู้สึกในใจของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

ทว่าในตอนนี้ ความคิดเห็นของเขาก็ตรงกับเหอเชียนเฟิงเช่นกัน

"หึๆก็จริงอย่างที่ว่านั่นแหละ"

"การที่คนคนนี้สามารถยืนหยัดอยู่ในชั้นที่แปดได้นานขนาดนี้

ก็นับว่าน่ายกย่องและหาได้ยากยิ่งแล้ว อนาคตจะต้องก้าวขึ้นสู่ระดับจักรพรรดิได้อย่างแน่นอน หรือเผลอๆอาจจะไปถึงระดับจักรพรรดิขั้นสูงสุดเลยก็เป็นได้"

"แต่ก็นั่นแหละ นี่คงเป็นขีดจำกัดของเธอแล้วล่ะ ความน่ากลัวของชั้นที่แปดน่ะ เป็นสิ่งที่พวกนายจินตนาการไม่ออกหรอก"

เมื่อน้ำเสียงเรียบๆของจักรพรรดิอัคคีดังขึ้น ทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างลึกซึ้ง

ก็แหงล่ะ ระดับหนึ่งในสิบสองจักรพรรดิแห่งเกาะฮ่องกงเป็นคนฟันธงเองเลยนะ จะพลาดได้ยังไง?

ทว่าในวินาทีนั้นเอง จู่ๆก็มีเสียงแหลมปรี๊ดที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงจนเสียงหลงดังแทรกขึ้นมา

"ระ…รีบดูนั่นเร็วเข้า!"

"ชะ…ชั้นที่เก้า มันสว่างขึ้นมาแล้ว!!!"

แกร่ก…

กรามของจักรพรรดิอัคคีถึงกับเเทบจะร่วงหล่นลงมา

แกช่วยสว่างก่อนที่ฉันจะพูดจบไม่ได้หรือไงฟะ?!

วินาทีต่อมา จักรพรรดิอัคคีถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าการที่ชั้นที่เก้าสว่างขึ้นมานั้นหมายความว่าอย่างไร

เขารีบเหาะทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที สายตาจับจ้องไปยังหอคอยหลิวหลีทะเลใจอย่างไม่กะพริบ

ในเวลานี้…

ชั้นที่เก้าของหอคอยหลิวหลีทะเลใจ กำลังสาดแสงสว่างเจิดจ้าตระการตาถึงขีดสุด!

แตกต่างจากแสงสีทองก่อนหน้านี้ แสงในครั้งนี้เป็นแสงเจ็ดสีซ้ำยังสาดส่องไปทั่วทุกทิศทางราวกับสปอตไลท์ที่ส่องสว่างไปทั่วผืนฟ้า

ประจวบเหมาะกับที่ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำพอดี ลำแสงสีรุ้งแผ่กระจายออกไปราวกับร่มคันยักษ์ ครอบคลุมท้องฟ้าเหนือเกาะฮ่องกงเอาไว้ทั้งหมด

ทุกคนเพียงแค่แหงนหน้าขึ้นไป ก็สามารถมองเห็นแสงสว่างอันวิจิตรตระการตานี้ได้

ชาวเกาะฮ่องกงนับไม่ถ้วนต่างตกตะลึง

ส่วนใหญ่ไม่รู้ว่านี่คือแสงอะไร ได้แต่หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาถ่ายรูปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

มีเพียงคนกลุ่มน้อยนิดเท่านั้นที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เเละใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นผี

…..

ในขณะนั้นเอง

ภายในตระกูลเกา ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่แห่งเกาะฮ่องกง…ชายชราคนหนึ่งจู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ

เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับแสงสีรุ้งนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสั่นสะท้าน

"แสงแห่งหลิวหลีปรากฏขึ้นแล้วงั้นหรือ…ผู้สืบทอดของท่านผู้นั้น กำลังจะปรากฏตัวแล้วใช่ไหม?"

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงสั่งการผ่านกระแสจิต

"เด็กๆเตรียมของขวัญ ตามฉันมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยเกาะฮ่องกง!"

ส่วนตระกูลอื่นๆในสิบตระกูลใหญ่ ต่างก็ถูกแสงนี้รบกวนและเริ่มเคลื่อนไหวรับมือกันยกใหญ่

……

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ภายในคณะอสูรรับใช้ ฉู่เซิงก็เงยหน้าขึ้นมาจากแผ่นหลังของแรดจอมพลัง และสังเกตเห็นแสงสีรุ้งบนท้องฟ้าเช่นกัน

"เอิ๊ก~ ยัยจักรพรรดินีนั่น ครั้งนี้เล่นใหญ่ไม่เบาเลยแฮะ"

"ดูท่าจะมีของดีปรากฏขึ้นซะแล้ว จะแวะไปแบ่งมาสักหน่อยดีไหมนะ?"

เพียงแค่ครึ่งวัน ฉู่เซิงก็สามารถสูบค่าพลังโลหิตจากป่าดิบชื้นจำลองแห่งนี้ไปได้มากกว่าสองพันแต้ม!

ทะลุเป้าที่คาดการณ์ไว้ไปไกลลิบ!

ตอนนี้พุงของเขากางป่องจนแทบจะสูบต่อไม่ไหวแล้ว

ไม่เอาดีกว่า ต้องกลับไปย่อยให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากันใหม่แวะไปดูด้วยว่าถ้าเจียดเวลาไปย่อยพลังพวกนี้จนเสร็จ จะได้แต้มวิวัฒนาการมาทั้งหมดเท่าไหร่!

ฉู่เซิงบินผละออกจากหลังของแรดยักษ์อย่างแสนเสียดาย

ตั้งใจจะกลับไปพักผ่อนในหุ่นรบแมลงสาบสักงีบ

ก่อนหน้านี้เขาเอาหุ่นรบแมลงสาบไปพรางตัวเป็นอสูรพันธสัญญาที่กำลังจำศีล แล้วแอบเอาไปซ่อนไว้ตรงขอบป่าจำลอง

แต่พอฉู่เซิงบินกลับมาใกล้ๆหุ่นรบแมลงสาบ เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าาปากค้าง

ทำไมถึงมีสัตว์อสูรมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้เนี่ย?

หมาป่าอัสนีม่วง, วานรยักษ์มารฟ้า, จิ้งจอกมายาแสง, มังกรปฐพีเกราะแตก...สัตว์อสูรแต่ละตัวกำลังยืนล้อมรอบหุ่นรบแมลงสาบเอาไว้แน่นขนัด!

เชี่ยเอ๊ย! ไอพวกนี้มันตัวที่โดนฉันสูบเลือดไปแล้วทั้งนั้นเลยนี่หว่า?!

หรือว่าหุ่นรบแมลงสาบมันมีกลิ่นอายของฉันติดอยู่ พวกมันก็เลยยกพวกมาแก้แค้น?

ในขณะที่ฉู่เซิงกำลังกังวลว่าหุ่นรบแมลงสาบสุดที่รักที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆจะถูกรุมยำจนเละเทะ เขากลับสังเกตเห็นว่า…สัตว์อสูรพวกนี้ไม่ได้ทำร้ายหุ่นรบแมลงสาบเลยสักนิด

ตรงกันข้าม พวกมันกำลังล้อมวงและหมอบกราบมันอย่างเอาเป็นเอาตายต่างหาก

หมาป่าอัสนีม่วงหมอบอยู่กับพื้น ส่ายหางดิกๆเหมือนลูกหมา

วานรยักษ์มารฟ้าคุกเข่าลงกับพื้นพลางก้มกราบปลกๆ...

แววตาของพวกมันไม่มีเคียดแค้นเลยสักนิด มีแต่ความปรารถนาและความเคารพเทิดทูนอย่างล้นหลาม!

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ฉู่เซิงค่อยๆบินเข้าไปใกล้ สัมผัสถึงกลิ่นอายของสัตว์อสูรเหล่านี้…

เอ๊ะ สายเลือดของพวกมันเหมือนจะวิวัฒนาการขึ้นมานิดหน่อยนี่นา?

หรือว่าเป็นผลพวงจากกลิ่นอายของเพลิงนรกกลืนวิญญาณที่บังเอิญหลงเหลืออยู่?

และบนหุ่นรบแมลงสาบ ก็มีกลิ่นอายของเพลิงนรกกลืนวิญญาณติดอยู่ด้วย

สรุปก็คือ…พวกมันยกให้หุ่นรบแมลงสาบเป็นลูกพี่ แล้วก็มาอ้อนวอนขอให้ช่วยวิวัฒนาการสายเลือดให้งั้นสิ?!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาของฉู่เซิงก็เป็นประกายวาววับ!

งั้นก็หมายความว่า ตัวเขา…ไม่สิ 'หุ่นรบแมลงสาบโฉมใหม่'

มีโอกาสที่จะรวบรวมสัตว์อสูรทั้งหมดในที่นี้มาเป็นลูกน้องได้หมดเลยงั้นเหรอ?!

ความคิดสุดแสนจะชั่วร้าย ได้ก่อตัวขึ้นในหัวของฉู่เซิงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

………….