บทที่ 155 : หอคอยหลิวหลีทะเลใจ! รูปลักษณ์แห่งพรสวรรค์พลังจิต!

บทที่ 155 : หอคอยหลิวหลีทะเลใจ! รูปลักษณ์แห่งพรสวรรค์พลังจิต!

ณ มหาวิทยาลัยเกาะฮ่องกง บริเวณหน้าหอคอยหลิวหลีทะเลใจ

ผู้คนที่เพิ่งเข้าไปท้าทายหอคอยเดินกลับออกมาด้วยใบหน้าซีดเซียว ฝีเท้าโอนเอนไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกสูบพลังชีวิตและวิญญาณออกไปจนหมดเกลี้ยง

บางคนถึงขั้นก้าวขาไม่ออก พอพ้นประตูหอคอยก็ล้มฟุบลงไปกองกับพื้นแล้วเอาแต่อาเจียนโอ้กอ้ากอย่างหนัก

เมื่อหลี่เหวินป๋อและพรรคพวกเห็นภาพตรงหน้า ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น...

นี่มันอะไรกันเนี่ย คนพวกนี้ไปเจออะไรในหอคอยมากันแน่? ทำไมสภาพถึงได้ดูเหมือนเพิ่งโดนรุมโทรมมาแบบนั้นล่ะ?

มู่หยุนเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆเห็นดังนั้นจึงคลี่ยิ้มบางๆแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"พวกคุณเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะอธิบายกลไกการท้าทายหอคอยให้ฟังคร่าวๆก่อนก็แล้วกันนะครับ"

"หอคอยหลิวหลีทะเลใจแห่งนี้มีทั้งหมดเก้าชั้น ทันทีที่ผู้ท้าทายก้าวเข้าไปด้านใน บนกำแพงหินของแต่ละชั้นจะปรากฏ 'ลวดลายเต๋า' ที่ก่อตัวขึ้นจากสัมผัสเทวะ *ซึ่งมีความซับซ้อนและลึกล้ำสุดหยั่งคาด"

"และสิ่งที่พวกคุณต้องทำก็คือ หลังจากที่ลวดลายเต๋านั้นจางหายไป พวกคุณจะต้องใช้พลังจิตของตัวเอง วาดเลียนแบบลวดลายนั้นลงบนกำแพงหินให้เหมือนเดิมทุกประการ"

"ทั้งเส้นสายและเจตนารมณ์ของลวดลายเต๋าที่วาดออกมานั้น จะต้องสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ หากผิดเพี้ยนไปแม้แต่นิดเดียว ก็จะถือว่าท้าทายล้มเหลวทันที!"

"ยิ่งขึ้นไปชั้นสูงมากเท่าไหร่ ลวดลายเต๋าที่ปรากฏก็จะยิ่งซับซ้อนและลึกล้ำมากขึ้นเท่านั้น พอถึงชั้นที่สามหรือสี่ สำหรับคนที่มีพรสวรรค์ด้านพลังจิตไม่มากพอ แค่จะวาดออกมาสักเส้นก็ยังยากเลยครับ..."

"เป็นยังไงครับ ฟังดูแล้วเหมือนจะง่ายใช่มั้ยล่ะ?" มู่หยุนเฟยมองดูพวกเขาด้วยแววตาอมยิ้ม

ฟังดูก็ง่ายจริงๆนั่นแหละ

ก็แค่ใช้พลังจิตแทนพู่กัน แล้ววาดเลียนแบบลวดลายลงบนกำแพงหินไม่ใช่หรือไง?

ทว่าหลี่เหวินป๋อกับพวกก็ยังแอบหวั่นใจอยู่เล็กน้อย โดยเฉพาะนักศึกษาหญิงที่แต่งหน้าจัดคนนั้น

"แล้วคนพวกนั้น...ทำไมสภาพถึงได้ดูน่าอนาถขนาดนั้นล่ะคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยความกังวล

มู่หยุนเฟยส่ายหน้าเบาๆพลางตอบว่า

"อ๋อ คนพวกนี้น่ะ คือพวกที่พรสวรรค์ไม่ถึง แต่ก็ยังดึงดันที่จะฝืนท้าทายด่านต่อไปให้ได้ ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองวาดเลียนแบบไม่ได้แต่ก็ยังฝืนเค้นพลังจิตออกมาลองดู สภาพก็เลยออกมาเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละครับ"

"พวกคุณแค่มาลองสัมผัสประสบการณ์ดูเท่านั้น ขอแค่ทำเท่าที่ตัวเองไหว ไม่ฝืนตัวเองเกินไป ก็ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอกครับ"

พอได้ยินเช่นนั้น หลี่เหวินป๋อกับพวกถึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

การเข้าท้าทายหอคอยจำเป็นต้องรับบัตรคิว มู่หยุนเฟยพาพวกเขาทั้งหมดไปต่อคิวจนได้หมายเลขมาด้านหน้ายังมีคนรออยู่อีกประมาณสิบกว่าคน จึงทำได้เพียงยืนรอไปเรื่อยๆ

ในบรรดาสิบกว่าคนนี้ มีตั้งแต่นักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียน ไปจนถึงรุ่นพี่ปีสี่ที่กำลังจะจบการศึกษา

แต่สิ่งที่ทุกคนมีเหมือนกันอย่างไม่มีข้อยกเว้นก็คือ ร่างกายของแต่ละคนล้วนแผ่กลิ่นอายความผันผวนของพลังจิตที่แข็งแกร่งดุดันออกมา หว่างคิ้วของพวกเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและหยิ่งทะนง

เพียงแค่หลี่เหวินป๋อกับพวกไปยืนอยู่ใกล้ๆก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่อธิบายไม่ถูกแผ่ซ่านเข้ามา

บ้าเอ๊ย นี่น่ะเหรอคือบรรยากาศของ ม.เกาะฮ่องกง? จะแข่งขันกันดุเดือดเกินไปแล้ว!

ให้ความรู้สึกเหมือนว่า แค่สุ่มจับใครสักคนแถวนี้มา พรสวรรค์ด้านพลังจิตก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ายัยบ้านนอกที่เพิ่งจะซัดโอวหยางอวิ๋นเฮ่อหมอบไปในกระบวนท่าเดียวคนนั้นเลย

เผลอๆอาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ!

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ก็มีชายอีกคนเดินออกมาจากหอคอยด้วยสภาพสะบักสะบอม ดูท่าทางคงจะเพิ่งล้มเหลวมาเหมือนกัน

ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะเป็นคนดังไม่เบา เพราะทันทีที่เขาปรากฏตัว ก็เรียกเสียงฮือฮาจากผู้คนรอบข้างได้ในทันที

"ดูสิ หวังฮ่าวออกมาแล้ว!"

"สงสัยจะไปจอดที่ชั้นห้าอีกตามเคย…ให้ตายเถอะ ดูท่าชั้นห้านี่มันจะหฤโหดจริงๆ

แฮะ"

"ต้องโหดอยู่แล้วสิ ขนาดระดับหวังฮ่าวยังไม่ผ่าน พวกเราก็เลิกหวังไปได้เลย"

"นายเหรอ? เอาตัวให้รอดจากชั้นสามให้ได้ก่อนเถอะค่อยมาพูด..."

ทางด้านมู่หยุนเฟยที่ยืนอยู่ข้างหลี่เหวินป๋อก็เริ่มเล่าประวัติของหวังฮ่าวให้ฟัง

แน่นอนว่าเรื่องซุบซิบนินทาแบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่อยากฟัง

"หึๆพวกคุณอย่าเห็นว่าสภาพของหวังฮ่าวตอนนี้ดูไม่จืดเชียวนะครับ ความจริงแล้วเขาเป็นถึงผู้ใช้อาคมระดับสี่ขั้นต้นที่อยู่แค่ปีสองเท่านั้น ผลการเรียนของเขาก็จัดอยู่ในระดับหัวกะทิของชั้นปีเลยล่ะ"

"หวังฮ่าวคนนี้พยายามท้าทายชั้นที่ห้ามาตั้งแต่ตอนอยู่ปีหนึ่งแล้ว จนตอนนี้กำลังจะขึ้นปีสาม ลองผิดลองถูกมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังติดแหง็กอยู่ที่ชั้นห้าเหมือนเดิม ผมว่าชาตินี้เขาก็คงไม่ผ่านแล้วล่ะ!"

"ไม่จริงมั้งครับ ตั้งสามปีแล้วยังไม่ผ่านอีกเหรอ?" หลี่เหวินป๋อสูดปากเบาๆ

"ก็แหงสิครับ" มู่หยุนเฟยหัวเราะเบาๆ

"การท้าทายหอคอยแห่งนี้ สิ่งที่ทดสอบคือ 'พรสวรรค์' ด้านพลังจิต ไม่ใช่ 'ความแข็งแกร่ง' ของพลังจิต!

"เรื่องของพรสวรรค์มันเป็นสิ่งที่ฟ้าลิขิตมาตั้งแต่เกิด เว้นแต่จะได้รับวาสนาพิเศษอะไรบางอย่าง ไม่อย่างนั้นก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมายกระดับกันทีหลัง"

"เพราะงั้น ใครจะไปได้ถึงชั้นไหน มันก็ถูกกำหนดเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะครับ แต่ก็มักจะมีพวกที่ไม่ยอมแพ้โชคชะตาอยู่เสมอ ซึ่งหวังฮ่าวก็คือหนึ่งในนั้น"

พูดถึงตรงนี้ มู่หยุนเฟยก็จงใจลดเสียงลงกระซิบกระซาบ

"ผมได้ยินมาว่า แฟนเก่าของหวังฮ่าวหนีไปคบกับคนที่ท้าทายผ่านชั้นหกได้น่ะครับ เขาถึงได้หมกมุ่นอยากจะผ่านมันให้ได้ขนาดนี้..."

ปัดโธ่เอ๊ย! การท้าทายหอคอยมันใช้แย่งแฟนชาวบ้านได้ด้วยเหรอเนี่ย?

แต่คิดดูอีกทีก็ไม่แปลกหรอก คนที่สามารถทะลวงไปถึงชั้นหกได้ ย่อมหมายความว่าในอนาคตเขามีโอกาสที่จะก้าวขึ้นสู่ระดับราชันย์ได้ การจะไปตกแฟนคนอื่นมาครองก็มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว

แถวที่อยู่ด้านหน้าของพวกเขาก็ค่อยๆหดสั้นลงเรื่อยๆ ทว่าคนที่เข้าไปท้าทายก่อนหน้านี้ แทบทุกคนล้วนไปหยุดชะงักอยู่ที่ชั้นห้ากันทั้งสิ้น

คนเหล่านี้มาจากต่างคณะกัน มีทั้งปีหนึ่งและปีสี่ พรสวรรค์ด้านพลังจิตของพวกเขาไม่ได้ด้อยไปกว่kระดับที่กู่เยว่ซีเพิ่งจะแสดงให้เห็นเมื่อครู่นี้เลย แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม

ชั้นที่ห้า…เปรียบเสมือนกำแพงมารที่ขวางกั้นเหล่าผู้ที่ถูกเรียกว่า 'อัจฉริยะ' เอาไว้มากมายนับไม่ถ้วน!

เรื่องนี้ทำเอาหลี่เหวินป๋อและพรรคพวกเริ่มกลับมาตื่นเต้นปนหวาดหวั่นอีกครั้ง

"ไอ้ชั้นห้านี่มันคือบ้าอะไรกันเนี่ย ทำไมมันถึงได้ยากเย็นแสนเข็ญขนาดนั้น?"

เมื่อได้ยินคำถามนั้น มู่หยุนเฟยก็หวนนึกถึงความหวาดกลัวที่ตนเองเคยถูกชั้นที่ห้าเล่นงานในอดีตขึ้นมาทันที

เขายิ้มขื่นพลางอธิบายว่า

"ลวดลายเต๋าในชั้นที่ห้าซับซ้อนกว่าชั้นที่สี่ถึงสิบเท่าเลยล่ะครับ แถมภายในนั้นยังแฝงไปด้วยสัมผัสเทวะระดับจักรพรรดิที่แท้จริงเอาไว้อีกสายหนึ่งด้วย"

"หากพรสวรรค์ด้อยไปเพียงนิด อย่าว่าแต่วาดเลียนแบบเลยครับ แค่ปรายตามองจิตวิญญาณก็จะถูกสัมผัสเทวะสายนั้นกระแทกจนบาดเจ็บแล้ว!"

"มหาวิทยาลัยเกาะฮ่องกงของเราก่อตั้งมานานหลายปี มีนักศึกษาผ่านเข้ามาเป็นแสนๆคน แต่ท้ายที่สุดแล้ว คนที่สามารถฝ่าด่านชั้นห้าไปได้ รวมๆกันแล้วเกรงว่าจะมีไม่ถึงหนึ่งพันคนด้วยซ้ำ!

"และแต่ละคนที่ผ่านไปได้ ล้วนแล้วแต่เป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะที่แท้จริง อนาคตของพวกเขาไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน!"

เมื่อหลี่เหวินป๋อและพวกได้ฟังดังนั้นก็ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

คนตั้งหลายแสนคน แต่มีคนผ่านไม่ถึงพันคนเนี่ยนะ?

อัตราส่วนมันจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเกินไปแล้ว!

ไม่นานนัก คนที่อยู่คิวก่อนหน้าก็ทำการทดสอบจนเสร็จสิ้น

ในที่สุดก็ถึงตาของพวกหลี่เหวินป๋อเสียที

โอวหยางอวิ๋นเฮ่อเป็นคนแรกที่กลั้นใจเดินเข้าไป ผลปรากฏว่า...แค่ชั้นที่สองเขาก็ยังไม่ผ่านด้วยซ้ำต้องเดินคอตกกลับออกมาท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของคนรอบข้าง ทำเอาเขาอับอายจนแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี

ส่วนหลี่เหวินป๋อและคนอื่นๆทำผลงานได้ดีกว่านิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ไปพ่ายแพ้หมดรูปอยู่ที่ชั้นสามอยู่ดี

แต่ละคนเดินออกมาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนสุดๆ

จนถึงตอนนี้ พวกเขาก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่า กลุ่มคุณชายลูกผู้ดีจากเมืองหลวงอย่างพวกตนนั้น มีช่องว่างความห่างชั้นกับเหล่าอัจฉริยะตัวจริงของ ม.เกาะฮ่องกงมากมายมหาศาลเพียงใด

"เฮ้อ ดูท่าฝั่งเราคงไม่มีใครผ่านชั้นสามไปได้แล้วล่ะมั้ง..." โอวหยางอวิ๋นเฮ่อหน้าเสียสุดๆ

ทว่าสายตาของเขากลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปทางกู่เยว่ซี

แน่นอนว่า…ยกเว้นเธอไว้คนนึง

แต่ทว่า…ดูจากระดับความยากของหอคอยแห่งนี้แล้ว คาดว่าเธอก็คงทะลวงไปได้ไม่สูงนักหรอก อย่างมากที่สุดก็คงไปหยุดอยู่ที่ชั้นสี่หรือชั้นห้าเท่านั้นแหละ

หลี่เหวินป๋อและคนอื่นๆต่างก็ลอบมองกู่เยว่ซีด้วยสายตาที่ซับซ้อน ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เมื่อตอนที่อยู่หน้าประตูโรงเรียนเมื่อครู่นี้ พวกเขายังตกตะลึงกับพรสวรรค์ด้านพลังจิตที่สาวบ้านนอกคนนี้แสดงออกมาจนแทบช็อกอยู่เลย

แต่พอได้ก้าวเข้ามาใน ม.เกาะฮ่องกง ถึงได้รู้ว่า...อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ระดับเดียวกับเธอนั้น

มีเดินกันเกลื่อนกลาดไปหมดที่นี่! กลายเป็นแค่คนธรรมดาเดินดินไปเลยทีเดียว!

นี่สินะคือแรงกดดันของสถาบันการศึกษาระดับท็อป?

ตอนนี้…ภายในใจของพวกหลี่เหวินป๋อมีแต่ความขมขื่น

บ้าเอ๊ย รู้อย่างนี้ไม่น่ามาทำตัวขายหน้าเลยให้ตายสิ!

……………..