Chapter 372 : อสูรได้รับการเสริมพลังธาตุมืด – มหาสงครามอุบัติ! (1) (ฟรี)

รัชทายาทเผ่าเหมันต์อันเดรซึ่งอยู่ภายในลูกบอลน้ำแข็งซึ่งลอยอยู่ห่างออกไปนั้นส่งเสียงแผ่วเบาออกมา “ท่านพ่อสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามร้ายแรงที่ก่อตัวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ท่านจึงเกรงว่าโลกแห่งสรรพธาตุนั้นไม่ใช่สถานที่ที่สามารถอยู่ได้อีกต่อไป ยิ่งเมื่อท่านสวดภาวนาต่อทะเลสรรพธาตุหากแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับท่านจึงยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของท่าน”

“ทะเลสรรพธาตุ?” ทุกคนที่ได้ยินหัวข้อใหม่พลันอุทานออกมา

“เจตจำนงแห่งโลกสรรพธาตุ ปลายทางของทุกธาตุหลังจากสิ้นชีพก็คือทะเลแห่งสรรพธาตุ” หยวนถงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

“ทะเลแห่งสรรพธาตุก็เหมือนมารดาแห่งธาตุทั้งปวงคล้ายคลึงกับพฤกษาแห่งภูผาและมหาสมุทรนั่นแหละ มีเพียงตัวตนแห่งธาตุที่ทรงพลังอย่างยิ่งยวดและมากพรสวรรค์เท่านั้นที่จะสามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของมันได้”

รัชทายาทอังเดรเอ่ยต่อ “หัวหน้าเผ่าทั้งสามของเผ่าเหมันต์ เผ่าจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์และเผ่ามารทมิฬนั้นตราบใดที่พวกเขาเหยียบย่างเข้าไปยังเขตแดนศักดิสิทธิ์ของเผ่าพันธุ์นั้นๆก็จักสามารถภาวนาเพื่อสนทนากับทะเลแห่งสรรพธาตุได้”

“ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดีเยี่ยงไรทะเลแห่งสรรพธาตุก็จักตอบรับคำภาวนาอย่างไม่อิดออด”

“หากแต่พระบิดานั้นภาวนากว่าสิบครั้งแต่กลับไม่ได้รับการตอบรับ ท่านจึงคาดเดาว่าน่าจะมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นดังนั้นจึงเริ่มส่งตัวคนของเผ่าออกมาด้านนอก”

เย่อู่ชิวถามขึ้นด้วยความสับสน “ถ้างั้นทำไมต้องเป็นโลกเล่า?”

รัชทายาทอังคารยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เผ่าเหมันต์ของพวกเราไม่ได้ชื่นชอบการขยายอาณาเขตเหมือนเผ่าวิญญาณศักดิสิทธิ์หรือเผ่ามารทมิฬ จำนวนของโลกที่พวกเราครอบครองนอกเหนือจากโลกแห่งสรรพธาตุนั้นสามารถนับได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียวด้วยซ้ำ เส้นทางสู่โลกเองก็ถูกพบเข้าโดยบังเอิญ”

“หลังจากพระบิดาทราบว่าสถานที่แห่งนี้พอจะให้เผ่าเหมันต์ใช้ชีวิตอยู่ได้พระองค์ก็ตัดสินพระทัยส่งคนบางส่วนมาก่อนขณะที่คนที่เหลือนั้นยังคงออกตามหาโลกใบอื่นต่อไป”

พอจะอยู่ได้...

จอมพลสูงสุด หว่านโหยวซีและคนอื่นๆเบ้ปาก

นี่น่ะหรอโลกในสายตาพวกเอ็ง

“ตอนนี้ปัญหาก็คือเผ่าเหมันต์ของพวกนายมาที่นี่แต่เผ่ามารทมิฬเองก็ตามมาด้วยเหมือนกัน” จอมพลสูงสุดเอ่ยอย่างจนใจ

“นอกจากนี้ภาคีอัศวินแห่งความจริงเองก็มีเผ่าทรงพลังหนุนหลัง พวกนั้นเชื่อในเทพแห่งแสง ถ้าฉันเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นเผ่าวิญญาณศักดิสิทธิ์นั่นแหละใช่ไหม?”  หว่านโหยวซีเอ่ยต่อ

รัชทายาทอันเดรชะงักไปเล็กน้อยและพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

“สายสัมพันธ์ระหว่างสามเผ่าพันธุ์นั้นยังดีอยู่ มันควรจะไม่มีการต่อสู้” หลังจากนั้นพักใหญ่เขาจึงเอ่ยออกมาในที่สุด

หลินเซวียนเอ่ยชี้นำอย่างตั้งใจ “พวกนายออกจากโลกแห่งสรรพธาตุมาปล้นชิงทรัพยากรจากโลกอื่นได้อยู่แล้ว ในเมื่อพวกนายทั้งสองฝ่ายยังไงก็เป็นคนของทะเลแห่งสรรพธาตุดังนั้นมันก็ไม่ควรจะเกิดการต่อสู้อยู่แล้วนี่”

“แต่ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคามจากเผ่าหมิงอู่ เมื่อรับรู้ว่าโลกและทรัพยากรมีน้อยลงและน้อยลงเรื่อยๆก็ยากจะรู้แล้วล่ะว่าจะมีการต่อสู้เกิดขึ้นรึเปล่า”

จี้รู่เยว่เองก็เอ่ยออกมาเช่นกัน “เมื่อตอนที่เจ้ากำลังถือกำเนิดข้าถูกโจมตี หนึ่งในพวกนั้นครอบครองพลังธาตุมืดเข้มข้นซึ่งข้าเองก็บอกไม่ได้หรอกนะว่าพวกมันเล็งมาเป้ามาที่มนุษย์โลกหรือเผ่าเหมันต์”

รัชทายาทอันเดรเงียบไปอีกครั้ง

“ท่านพี่...ข้าคิดว่าพวกเขากล่าวถูกต้องแล้ว พวกเราควรจะระวังเผ่าวิญญาณศักดิสิทธิ์กับเผ่ามารทมิฬเอาไว้ให้มาก ท่านยังติดต่อกับพระบิดาได้อยู่หรือไม่? โปรดแจ้งเตือนแก่พระองค์ด้วย” สกาย่าเองก็เอ่ยออกมาอย่างอดรนทนไม่อยู่

อันเดรตอบอย่างหมดสิ้นหนทาง “ดวงวิญญาณของข้ามาถึงโลกแล้วข้าจึงไม่อาจติดต่อกับพระบิดาได้อีก”

วี๊ด!

ทันใดนั้นเองเสียงแจ้งเตือนแสบแก้วหูพลันดังขึ้นมา

หัวใจของจอมพลสูงสุดและนักสู้ขอบเขตที่9ต่างพากันดิ่งลงเหว

พริบตาต่อมาพวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของนักสู้ขอบเขตที่8ที่ดังมาจากกำแพงน้ำแข็ง

“ท่านจอมพล! มีอสูรจำนวนมากเข้าโจมตีครับ! อสูรพวกนี้แปลกมากพวกมันมีจุดสีดำขนาดใหญ่บนร่างด้วย!”

จอมพลสูงสุดสูดลมหายใจเข้าลึกๆคราหนึ่งและตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ทุกคนขึ้นกำแพง! นักสู้ขอบเขตที่9ทั้ง6คนจะรับหน้าที่รับผิดชอบกำแพงแต่ละฝั่ง!”

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

จอมพลสูงสุด หว่านโหยวซีและคนอื่นๆต่างพากันปีนขึ้นไปด้านบนกำแพง

เมื่อมีนักสู้ขอบเขตที่9เป็นผู้นำเหล่านักสู้ขอบเขตที่8ของกองทัพขั้วโลกจึงพลันบังเกิดความมั่นใจขึ้นมา

หลินเซวียนเองก็ปีนขึ้นมาด้านบนกำแพงและมองไปเบื้องหน้าเช่นเดียวกัน

เมื่อมองไปยังเบื้องหน้าเขาก็พบกับฝูงอสูรจำนวนมากที่กำลังมุ่งหน้าตรงเข้ามาราวกับกำลังคลั่ง

เมื่อปรายตามองผ่านๆจะพบว่าอสูรเหล่านี้ไม่ได้แตกต่างจากอสูรทั่วๆไปภายในทุ่งหิมะเยือกแข็งแต่อย่างใด

หากแต่จากลองสังเกตอย่างตั้งใจจะพบว่าพวกมันทุกตัวล้วนมีจุดสีดำแปลกประหลาดอยู่บนร่าง

จุดสีแดงของอสูรบางตัวนั้นปรากฏบนหัว บางตัวก็ปรากฏบนหลังและบางตัวก็ปรากฏบนกงเล็บ

แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นล้วนแปลกประหลาดทั้งสิ้น

หลินเซวียนใช้สกิลเนตรรู้แจ้งตรวจสอบทันที

แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าชื่อของอสูรพวกนี้เปลี่ยนไป

ยกตัวอย่างเช่นจาก ‘หมาป่าเหมันต์’ กลายเป็น ‘หมาป่าเหมันต์ธาตุมืด’

อสูรเกือบทุกตัวนั้นล้วนมีคำว่า ‘ธาตุมืด’ อยู่ภายในชื่อทั้งสิ้น

“พวกมันทั้งหมดถูกเผ่ามารทมิฬครอบงำไปแล้ว” หัวใจหลินเซวียนดิ่งลงเหว

อีกฝ่ายไม่เพียงแต่มายังทุ่งหิมะเยือกแข็งเท่านั้นแต่ยังเตรียมตัวมาดีเสียด้วย

เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่เพียงแค่การสังหารอย่างฉับไว แม่นยำและไร้ปรานีเท่านั้น

เพราะถ้าหากมีโอกาสสังหารนักสู้ขอบเขตที่9ของกองทัพขั้วโลกหรือกองพลก่อสร้างได้พวกมันก็จะไม่สุภาพเช่นกัน

ภายในพายุหิมะห่างไกลออกไป

บนภูเขาสูงลูกหนึ่ง

ไซม่อน ชายชราจุดดำและหัวหน้าผู้บัญชาการกองอัศวินยืนอยู่ที่นี่และมองไปยังฝูงอสูรจำนวนมากที่กำลังเข้าโจมตีบ่อเหมันต์ขนาดใหญ่

ด้านหลังของพวกเขาคืออดัม บรูโน่และคนอื่นๆ

ไม่นานหลังจากนั้นพระสันตะปาปาองค์ใหม่ของภาคีเองก็ขึ้นมายังยอดภูเขาเช่นกัน

“ชาโดว์ไปไหนแล้ว?” ไซม่อนขมวดคิ้ว

พระสันตะปาปาองค์ใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจนใจ “หมอนั่นบอกว่ามีอะไรบางอย่างที่สามารถยกระดับความแข็งแกร่งให้กับเขาได้ดังนั้นจึงตรงไปทางนั้นแล้ว ฉันรออยู่นานเขาก็ไม่มาซักทีดังนั้นจึงรุดหน้ามาก่อน”

ไซม่อนระเบิดเสียงคำรามออกมาด้วยความโกรธ “โง่เขลา! แผนการของพวกเราอีกแค่ก้าวเดียวก็ลุล่วงแล้ว ถ้าพวกเราสังหารสตรีชุดขาวกระบี่ดำคนนั้นและนักสู้ขอบเขตที่9ทั้ง3จากกองพลก่อสร้างได้นั่นก็หมายถึงชัยชนะครั้งใหญ่! แล้วทำไมในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้หมอนั่นถึงได้ปลีกตัวออกไปกัน?!”

พระสันตะปาปาองค์ใหม่ยักไหล่และพลันสังเกตเห็นว่ามีคนๆหนึ่งหายไปเช่นกัน

เขาเอ่ยถามออกมาอย่างขอไปที “แล้วหัวหน้าองค์กรอินเดียเล่า? เขาเองก็งี่เง่าเหมือนกับชาโดว์งั้นรึ?”

ไซม่อนทอดสายตายาวออกไป “เขาตายแล้ว ถูกสตรีชุดขาวสะพายกระบี่สีดำคนนั้นสังหารด้วยกระบี่สีดำนั่นแหละ”

พระสันตะปาปาสับสนยิ่งนัก “ตายง่ายงั้นเชียว?”