บทที่ 555 โจวกั๋วจื้อสติแตก

บทที่ 555 โจวกั๋วจื้อสติแตก

เหล่าลูกสมุนข้างๆ ก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ต่างก็พากันงุนงง นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

อันชูเซี่ยก็ตะลึงงัน

นาฬิกาหายไปไหน?

"นาฬิกาอยู่ไหนคะ?"

เสี่ยวชิงแสร้งทำเป็นสงสัย ยื่นมือออกไปหยิบถุงผ้ามา เปิดดูข้างในก็พบว่าว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

"นี่ นี่ นี่..."

เหงื่อบนหน้าผากของโจวกั๋วจื้อผุดพราวขึ้นมา

เมื่อครู่กำลังเก๊กท่าสุดฤทธิ์ แต่กลับโดนตบหน้าเข้าอย่างจัง เจ็บแสบจริงๆ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่?

เงินไม่กี่พันเขาไม่ได้ใส่ใจหรอก แต่ประเด็นคือมันเสียหน้าครั้งใหญ่เลยนะ!

"ไม่ใช่แล้วมั้ง โจวต้าเส่า นาฬิกาของฉันหายไปไหนแล้ว?"

"นาฬิกาเรือนนี้ของฉันก็ราคาไม่น้อยเลยนะ"

ซูหมิงจิบน้ำหนึ่งอึก แล้วยิ้มบางเบา

"หึ!"

โจวกั๋วจื้อกำลังอารมณ์เสียอยู่พอดี ได้ยินคำพูดของซูหมิงก็ส่งเสียงฮึ่มในลำคอ "อย่าพูดมาก ข้าบอกแกเลยว่านาฬิกาห่วยๆ ของแกหายไปแล้วจะเป็นไรไป ข้าจะชดใช้ให้แกครบทุกบาททุกสตางค์!"

"จริงเหรอครับ?"

ซูหมิงกระพริบตา

"ไร้สาระ ข้ารวยจะตายไป ไม่ได้ขาดเงินแค่นั้น!"

โจวกั๋วจื้อพูดอย่างเย้ยหยัน

"นาฬิกาของปลอมเรือนเดียว จะเร่งอะไรนักหนา โจวเส่าของเรารวยจะตายไป ต้องชดใช้ให้แกอยู่แล้ว"

"ใช่ นาฬิกาห่วยๆ ราคาพันสองพันหยวน ยังกล้าเอามาอวดอีกเหรอ?"

"ถ้าข้าเป็นแกนะ คงหาที่มุดดินหนีไปนานแล้ว"

"ก็โทษเขาไม่ได้หรอก บางคนก็เป็นแบบนี้ ใช้ของปลอมนานๆ เข้า ก็คิดว่าเป็นของจริงไปแล้ว"

เหล่าลูกสมุนข้างๆ ต่างก็เยาะเย้ยถากถางซูหมิง

"ก็ได้ครับ"

ซูหมิงพยักหน้า "คุณจะชดใช้ให้ผม ผมก็วางใจแล้ว งั้นก็จ่ายตามราคาเลยครับ"

พูดจบ ซูหมิงก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ทุกคนมองดูก็พบว่าเป็นใบเสร็จ!

"ฮ่าๆๆๆ! ไอ้คนจนเอ๊ย พกใบเสร็จติดตัวมาด้วยเรอะ กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่าของแกเป็นของปลอม?"

"ไม่ใช่สิ นี่แสดงว่าเขากะให้นาฬิกาเรือนนี้พัง จะได้ให้คนชดใช้ตามราคาจริง!"

"พกใบเสร็จติดตัวมาด้วยนี่ก็สุดยอดจริงๆ!"

เหล่าลูกสมุนข้างๆ ต่างก็เยาะเย้ยเสียงดัง

"พวกคุณดูให้ดีก่อนแล้วค่อยพูด"

ซูหมิงยิ้มบางเบา โจวกั๋วจื้อได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเยาะ "จะมีสักกี่บาทกันเชียว ก็แค่... บ้าจริง! 2.83 ล้าน?!!!"

โจวกั๋วจื้อกระโดดพรวดขึ้นมาทันที อดไม่ได้ที่จะขยี้ตาอย่างแรง ตรวจสอบตัวเลขบนใบเสร็จอย่างละเอียด ไม่ผิดจริงๆ 2.83 ล้าน!

"เป็นไปได้ยังไง เป็นไปได้ยังไง!"

โจวกั๋วจื้อร้อนใจขึ้นมาทันที เงินจำนวนนี้ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ

"โจวต้าเส่า คุณก็ดูให้ดีสิครับ นาฬิกาเรือนนี้เป็นของวาเชอรอง คองสแตนติน รุ่นลิมิเต็ดครบรอบปี นี่คือใบเสร็จ บนนั้นยังมีหมายเลขกำกับอยู่ด้วย ของแท้แน่นอน"

ซูหมิงยิ้มอย่างเนิบนาบ

"นี่ นี่ นี่..."

โจวกั๋วจื้อถึงกับตะลึงงัน "เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ใบเสร็จนี้เป็นของปลอม ต้องเป็นของปลอมแน่ๆ!"

"โจวต้าเส่าครับ รุ่นครบรอบปีเป็นรุ่นเดียวในโลก หลังจากขายไปแล้วจะมีการลงทะเบียนข้อมูลของผู้ซื้อ คุณสามารถเข้าไปดูในเว็บไซต์ทางการได้เลยว่าคนที่ซื้อใช่ผมหรือเปล่า"

ซูหมิงนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางยิ้มอย่างใจเย็น คราวนี้โจวกั๋วจื้อร้อนรนขึ้นมาจริงๆ เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูอย่างลนลาน เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดก็พบว่าผู้ซื้อคือซูหมิงจริงๆ!

สองล้านกว่านะ นี่ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย!

ทันใดนั้น โจวกั๋วจื้อก็เหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง เขาชี้ไปที่ซูหมิงด้วยความตกใจ "กุญแจรถบนตัวแก หรือว่าจะเป็นเฮนเนสซีย์ เวนอม?!"

"โอ้โห ไม่คิดเลยนะว่าโจวต้าเส่าจะตาถึงเหมือนกัน"

ซูหมิงยิ้มอย่างสบายอารมณ์

"ให้ตายเถอะ..."

โจวกั๋วจื้อแทบจะกระอักเลือด

เขารวย พ่อของเขาก็รวยมาก

เขาทำธุรกิจบริษัทบันเทิง มีดาราดังระดับแถวหน้าหลายคนและดาราระดับรองอีกเป็นโขยงอยู่ในสังกัด

ดูเหมือนจะรุ่งโรจน์ไม่มีที่สิ้นสุด แต่บริษัทของพวกเขามีมูลค่ารวมเพียงหมื่นล้านกว่าๆ

ส่วนใหญ่เป็นสินทรัพย์ถาวรและมูลค่าหุ้น

แม้แต่พ่อของเขา ก็ยังไม่สามารถควักเงินสดกว่าร้อยล้านมาซื้อเฮนเนสซีย์ เวนอมรุ่นลิมิเต็ดได้!

ที่สำคัญที่สุดคือ คนระดับสูงยิ่งรู้ถึงน้ำหนักของรถแบบนี้ดี คนที่สามารถซื้อรถแบบนี้ได้ จะต้องเป็นคนแบบไหนหรือมีเบื้องหลังอะไร?

โจวกั๋วจื้อในตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะจีบสาวอีกต่อไปแล้ว เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง!

ตอนอยู่ที่กรุงปักกิ่ง โจวกั๋วจื้อรู้ดีว่ามีคนเก่งๆ อยู่ทุกหนทุกแห่ง เขาจึงไม่กล้าอวดดี ยิ่งไม่กล้าไปมีเรื่องกับใคร

ตอนแรกนึกว่ามาเมืองอย่างตงไห่แล้วจะอวดเบ่งได้เต็มที่เสียหน่อย แต่ใครจะคิดว่าเพิ่งจะเริ่มเก๊กท่าก็โดนตบหน้าฉาดใหญ่ แถมยังมาเจอเข้ากับตัวท็อปสุดโหดอีก!

"นี่ นี่ นี่..."

โจวกั๋วจื้อตัวสั่นจนพูดจาไม่เป็นประโยค

"เอาล่ะ โจวต้าเส่า คุณอย่าเพิ่งตื่นเต้นไปเลย เอานาฬิกาของผมคืนมาก่อนเถอะ"

ซูหมิงยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"อึก!"

โจวกั๋วจื้อกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใบหน้าที่ตื่นตระหนกเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ใช่ ครอบครัวของเขารวย แต่เงินสดที่ใช้ได้กลับมีไม่มากนัก ในมือของพ่อเขาก็มีเงินทุนหมุนเวียนอยู่แค่หลายสิบล้านเท่านั้น

"ต้องหาเจอ! ต้องหาให้เจอให้ได้!"

โจวกั๋วจื้อคล้ายกับคนบ้า ก้มหน้าก้มตาหาไปทั่ว

พอเห็นลูกน้องหลายคนยังยืนนิ่งอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะเดือดดาลขึ้นมาทันที ตะคอกด่า "บ้าเอ๊ย ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบหาให้ข้าสิ?!"

เหล่าลูกน้องก็ร้อนใจขึ้นมาด้วย รีบเริ่มค้นหาทันที แม้กระทั่งใช้ไฟฉายส่องไปใต้ตู้ที่อยู่ไกลๆ ตามซอกมุมต่างๆ ที่รื้อได้ก็รื้อค้นดูหมด!

โจวกั๋วจื้อถึงกับถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก

จนเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว ค้นหาในเสื้อผ้าอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับไม่เจอแม้แต่เงา

"นายน้อย ไม่มีครับ..."

ลูกน้องหลายคนเดินกลับมาอย่างระมัดระวัง ตัวสั่นงันงก คุณมองฉันที ฉันมองคุณที แล้วก็พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก

โจวกั๋วจื้อรู้สึกว่าหัวหมุนติ้ว แทบจะล้มทั้งยืน

สีหน้าซีดเผือดลงทันที

เกือบ 3 ล้านเลยนะ นี่ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย ถ้าพ่อเขารู้เข้าคงจะตีขาเขาหักแน่!

"โจวต้าเส่า ในเมื่อนาฬิกาหายไปแล้ว ก็จ่ายเงินมาเถอะครับ ใบเสร็จก็อยู่นี่แล้ว ผมไม่ได้โกงคุณ"

ซูหมิงยิ้มพลางจิบน้ำอย่างใจเย็นเป็นที่สุด

"ฉัน ฉัน ฉัน..."

โจวกั๋วจื้อตัวสั่นอยู่นาน พูดจาไม่เป็นประโยค

เขาทำได้เพียงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังอันชูเซี่ยและเสี่ยวชิง โดยหวังว่าผู้หญิงสองคนนี้จะช่วยพูดอะไรให้เขาบ้าง

แต่อันชูเซี่ยกลับหลับตาพักผ่อน ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ส่วนเสี่ยวชิงก็ยิ่งไม่ตอบสนองเขาเข้าไปใหญ่

โจวกั๋วจื้อร้อนใจจนนั่งไม่ติด

เหงื่อท่วมหน้าผาก

ทำยังไงดี? นี่มันจะทำยังไงดี?

เก๊กท่าไม่สำเร็จยังไม่พอ ยังทำนาฬิกาหายอีก นี่มันแปลกเกินไปแล้ว เรื่องบ้าอะไรกันแน่? หรือว่านาฬิกาเรือนนี้จะงอกปีกแล้วบินหนีไปได้?

แต่ประเด็นสำคัญคือนาฬิกามันหายไปจริงๆ นี่สิ!

ข้าใช้มายากลเก๊กท่ามาตั้งหลายครั้ง แต่ครั้งนี้กลับชนกำแพงทิศใต้เข้าเต็มเปา กะโหลกแทบจะร้าว!

ใครก็ได้ช่วยบอกข้าทีว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่?!

(จบตอน)