บทที่ 535 บวบของหวานเติบโตเต็มที่

บทที่ 535 บวบของหวานเติบโตเต็มที่

หัวหน้าแก๊งข้างๆ พอได้ฟัง ดวงตาของเขาก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้า

พรวด!

เขากระอักเลือดออกมาสามลิตรแล้วสิ้นใจตายทันที!

หนิงจื้อหย่วนที่นั่งอยู่ในรถแทบคลั่ง

"ไอ้พวกไร้ประโยชน์!"

"ขับรถกลับบ้าน!"

หนิงจื้อหย่วนกัดฟันกรอด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เพราะเขารู้ดีว่าซูหมิงเก่งกาจเพียงใด การลงไปตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่องเจ็บตัวมิใช่หรือ?

หนิงจื้อหย่วนได้แต่เก็บความโกรธแค้นไว้ในใจแล้วกลับบ้านไป

ส่วนซูหมิงและพรรคพวกยังคงทานอาหารกันต่อ โดยไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น

"พี่คะ เขาจะกลับมาหาเรื่องพวกเราอีกไหม?"

ซูชิวเอ่ยถามขึ้นข้างๆ

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า"

ซูหมิงยิ้มพลางกล่าว "ตอนนี้เป้าหมายของเขาคือพี่ ถึงจะมาแก้แค้นก็ต้องมาหาพี่อยู่แล้ว"

"หา? งั้นต่อไปพี่หมิงก็ตกอยู่ในอันตรายน่ะสิคะ?"

จางเชี่ยนเชี่ยนรีบพูดแทรกขึ้นมา

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นอะไรหรอก"

มุมปากของซูหมิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ

หนิงจื้อหย่วน... เห็นแก่ของขวัญที่แกอุตส่าห์ซื้อมาในวันนี้ เดิมทีฉันก็ไม่อยากจะเอาเรื่องกับแกแล้วแท้ๆ แต่แกกลับไม่ยอมเลิกราเอง งั้นก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน

ทั้งสามคนทานอาหารกันจนดึก

ซูหมิงจึงขับรถไปส่งสองสาวน้อยกลับมหาวิทยาลัย

จากนั้นตัวเขาเองก็ขับรถกลับบ้าน

หลังจากจอดรถในโรงรถ เขาก็เดินไปเปิดประตูรั้วแล้วปิดมันลง

"เจ้านาย บวบของหวานโตเต็มที่แล้วนะคะ!"

ในขณะนั้น เสียงของโยวโยวก็ดังเตือนขึ้นในหัวของเขา

"โอ้?"

ซูหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง

ก่อนที่ความยินดีจะผุดขึ้นในใจ

คำนวณเวลาดูแล้วก็สมควรแก่เวลาจริงๆ

เขาจึงรีบเดินตรงไปยังแปลงเพาะปลูก

ซูหมิงปลูกบวบของหวานไว้สิบต้นในที่ดินขนาดสองหมู่

ตอนที่เพิ่งปลูกลงไป

มันก็ดูไม่ต่างอะไรจากบวบธรรมดาทั่วไป

ระบบได้สร้างค้างให้โดยอัตโนมัติ เถาบวบจึงเลื้อยขึ้นไปบนนั้น ดูไปแล้วก็คล้ายกับแตงกวาอยู่บ้าง

เมื่อวานนี้มันยังเป็นเพียงบวบเล็กๆ สีเขียวอยู่เลย

แต่พอมาดูที่แปลงผักในวันนี้

มันกลับกลายเป็นบวบขนาดเท่าแตงกวา ดูเขียวชอุ่มน่ากิน

ไม่เลว ไม่เลว!

เติบโตเต็มที่แล้วจริงๆ!

ซูหมิงรีบเดินเข้าไป

ทว่าทันทีที่เท้าของเขาเหยียบลงบนผืนดิน

ภาพของแปลงบวบก็พลันหายไป

สิ่งที่มาแทนที่คือ...

เอ๊ะ?

นี่มันอะไรกันวะ?

ซูหมิงถึงกับยืนนิ่งงัน

เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

บวบธรรมดาหนึ่งต้น

สามารถออกผลได้หลายลูก

เต็มเถาวัลย์ไปหมด

แต่ตอนนี้...

มันกลับออกผลมาเพียงแค่ลูกเดียวเท่านั้น

แล้วรูปร่างของบวบลูกนี้น่ะ

มันค่อนข้าง... ยากที่จะอธิบาย

พูดไม่ได้เลย พูดออกไปเดี๋ยวจะโดนเซนเซอร์ โดนลบเอาได้

ประเด็นก็คือ... มันเหมือนเกินไปแล้ว

ท่านผู้อ่านลองนึกภาพตามดูแล้วกัน... วางไข่สองฟองไว้บนโต๊ะ แล้ววางแตงกวาไว้ตรงกลาง... ที่เหลือก็จินตนาการกันเอาเอง

ซูหมิงเห็นแล้วก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก

จะไม่เก็บก็ไม่ได้ อย่างน้อยนี่ก็เป็นของที่ตัวเองปลูกขึ้นมากับมือ แต่ครั้นจะให้เก็บ... ก็ทำใจลำบากเหลือเกิน

ช่างมันเถอะ!

เก็บมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ซูหมิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือออกไป

แล้วคว้ามันไว้ในมือ

ให้ตายเถอะ!!!

ทันทีที่สัมผัส ซูหมิงแทบจะกระโจนหนี

มันนุ่มนิ่ม!

แถมยังอุ่นๆ อีกด้วย!

ซูหมิงแทบจะกระอักเลือดออกมา

ตั้งใจแกล้งกันใช่ไหม?

ระบบ! แกนี่มันเกินไปแล้วจริงๆ!

ขณะที่ซูหมิงกำลังโวยวายอยู่ในใจ

บวบในมือก็เกิดการเปลี่ยนแปลงในทันที

มันค่อยๆ บิดตัว... ไม่นานนัก ก็กลายสภาพเป็นกล่องสี่เหลี่ยมยาวๆ กล่องหนึ่ง

หืม?

นี่มันอะไรกัน??

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับยาเพิ่มน้ำหนักสุดแกร่ง 'อยากผอมเป็นไปไม่ได้ ชาตินี้ก็ไม่มีทางผอม' สำหรับสัตว์โดยเฉพาะ หลังจากสัตว์กินเข้าไปแล้วจะเจริญอาหารมาก จะอ้วนขึ้นอย่างรวดเร็ว และเนื้อจะอร่อยเป็นพิเศษ นับเป็นยาชั้นเลิศที่ฟาร์มปศุสัตว์ทุกแห่งต้องมี!!"

หมายเหตุ: หากคนกินเข้าไปจะมีผลข้างเคียง แต่โปรดวางใจ ผลข้างเคียงนี้จะไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพร่างกาย แค่จะรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย [ไม่มีผลต่อโฮสต์!]

หมายเหตุ: ผลข้างเคียงได้แก่ แขนขาอ่อนแรง ผมร่วง ท้องเสีย เห็นภาพหลอนเล็กน้อย เป็นสิว หูอื้อ ตาบอดชั่วคราว สูญเสียความรู้สึกเจ็บปวดชั่วคราว...

หมายเหตุ: หากคนกินเข้าไปจะเกิดผลข้างเคียงอย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่าง! โปรดใช้ด้วยความระมัดระวัง!

???

เมื่อได้ยินเสียงแนะนำในสมอง ซูหมิงก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป

“ระบบ แกออกมาอธิบายให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้สิ เมื่อกี้แกบอกชัดๆ ว่าคนกินไม่ได้ แล้วสามข้อความหลังสุดนี่มันคืออะไรกัน?”

นี่มันบอกเป็นนัยๆ เลยไม่ใช่หรือว่า ของสิ่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้แกล้งคนโดยเฉพาะ เอาไปให้สัตว์กินนับว่าสิ้นเปลืองของเปล่าๆ

ได้เลย!

ซูหมิงหัวเราะฮ่าๆ

ถึงแม้ว่าของสิ่งนี้จะดูไม่น่าอัศจรรย์เท่าไร

แต่มันก็เป็นอาวุธชั้นยอดในการแกล้งคนเลยทีเดียว

หึๆ!

ในสมองของซูหมิงปรากฏภาพของคนผู้หนึ่งขึ้นมาทันที

หนิงจื้อหย่วน!

คุณชายน้อยซูอย่างเขายึดมั่นในหลักการ ‘คนไม่ล่วงเกินฉัน ฉันไม่ล่วงเกินคน’ มาโดยตลอด

แต่หากมีคนมาล่วงเกินฉันก่อน

ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ

ในเมื่อแกเป็นฝ่ายลงมือก่อน แถมยังไม่มีน้ำใจนักเลงอีก ก็อย่าโทษฉันแล้วกัน

ซูหมิงเปิดกล่องออก

แล้วดูอย่างละเอียด

มันก็เหมือนกับกล่องยาทั่วไป

ในแผงยามีเม็ดยาขนาดเท่าเมล็ดงาบรรจุอยู่ราวๆ 100 เม็ด

“เก็บไว้เม็ดเดียวก็พอแล้ว ที่เหลือเอาไปแลกเป็นคะแนนให้หมด!”

ซูหมิงไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการเก็บที่เหลือทั้งหมด

บวบของหวานมีทั้งหมด 10 ต้น

ได้ยามา 10 กล่อง

ซูหมิงเก็บไว้กล่องหนึ่ง

ส่วนที่เหลือแลกเป็นคะแนนทั้งหมด

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่แลกคะแนนสำเร็จ ได้รับคะแนน 18,000 แต้ม!"

"ติ๊ง! เก็บเกี่ยวพืชผลสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 200,000! รางวัลพิเศษ: 40,000!"

"ติ๊ง! กู้คืนแล้ว ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับค่าประสบการณ์ 50,000! รางวัลพิเศษ: 10,000!"

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในสมองของเขารัวๆ

ซูหมิงตรวจสอบหน้าต่างสถานะของตัวเอง

คะแนนเพาะปลูกพุ่งสูงถึงสามหมื่นกว่าแต้มแล้ว

ที่ดินระดับสองหนึ่งหมู่จะอัปเกรดเป็นที่ดินระดับสามต้องใช้คะแนน 5,000 แต้ม

คะแนนสามหมื่นแต้มสามารถใช้อัปเกรดที่ดินได้ถึง 6 หมู่!

อัปเกรดที่ดินสองหมู่ของบวบของหวานนี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!

"ติ๊ง! ที่ดินกำลังอัปเกรดอยู่ เวลาอัปเกรด 24 ชั่วโมง!"

ในที่ดินอีกห้าหมู่ที่เหลือ เขาปลูกรากบัวกระเพื่อมน้ำเอาไว้ หากไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้น่าจะเก็บเกี่ยวได้พอดี พอถึงตอนนั้นก็ค่อยแลกคะแนนเพิ่ม แล้วอัปเกรดที่ดินอีกห้าหมู่นี้ให้เป็นระดับสามทั้งหมด!

ทะยานขึ้นฟ้าทันที!

แต่พอซูหมิงเหลือบไปเห็นแถบค่าประสบการณ์ เขาก็อดทำหน้าเศร้าไม่ได้

พอเลเวลสูงขึ้น การอัปเกรดก็ยิ่งยากขึ้นไปอีกจริงๆ

ระดับต่อไปต้องใช้ค่าประสบการณ์ถึง 5 ล้านคะแนน แต่ตอนนี้เขามีเพียง 2.67 ล้านคะแนนเท่านั้น

อ่า...

หนทางการอัปเกรดยังอีกยาวไกลนัก

แต่ซูหมิงเชื่อว่าเมื่อที่ดินทั้งหมดถูกอัปเกรดเป็นระดับสามแล้ว ค่าประสบการณ์ที่จะได้รับย่อมต้องเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และความเร็วในการอัปเกรดก็จะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

ซูหมิงจัดการแปลงเพาะปลูกจนเรียบร้อย ก่อนจะกลับเข้าไปเล่นเกมสักพัก แล้วลองรีเฟรชร้านค้าดู แต่ก็ไม่มีของดีๆ ปรากฏขึ้นมา เขาจึงเข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูหมิงเพิ่งจะลืมตาตื่น ก็มีสายโทรศัพท์เรียกเข้ามา

เป็นสายจากซูชิว

"มีอะไรเหรอยัยหนู?"

ซูหมิงถามพลางแปรงฟัน

"พี่คะ เมื่อครู่ท่านอาจารย์ใหญ่เย่โทรมาหาหนู บอกว่าจะพาหนูไปเข้าร่วมการประชุมวิชาการค่ะ"

เสียงของซูชิวตอบกลับมาจากปลายสาย

"เป็นเรื่องที่ดีนี่"

ซูหมิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เขาย่อมเข้าใจความตั้งใจของท่านอาจารย์ใหญ่เย่ดี ที่ต้องการจะพาซูชิวออกงานบ่อยๆ ก็เพื่อเปิดโอกาสให้เธอได้ทำความรู้จักกับเหล่าผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น และสร้างความประทับใจเอาไว้ ไม่ว่าในอนาคตซูชิวจะเดินในเส้นทางสายวิชาการต่อ หรือจะออกไปทำงาน ก็ล้วนแต่เป็นประโยชน์กับเธอทั้งสิ้น

(จบตอน)