บทที่ 530 คุณสมบัติจอมทำลายล้างของฮัสกี้

บทที่ 530 คุณสมบัติจอมทำลายล้างของฮัสกี้

ของที่ปลูกได้ครั้งนี้เรียกได้ว่าสุดยอดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ซูหมิงรู้สึกดีใจมาก สมกับที่เป็นไอเทมระดับสามดาวชิ้นแรกที่ปลูกได้

ทันใดนั้นซูหมิงก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา

เมื่อสักครู่ระบบแนะนำว่าของสิ่งนี้ต้องใช้เป็นคู่

นั่นหมายความว่าเขาต้องพกติดตัวไว้เป็นคู่อย่างนั้นหรือ?

"โยวโยว ของสิ่งนี้ใช้ได้แค่ทีละคู่เหรอ?"

ซูหมิงถามในใจ

"ไม่ใช่ค่ะเจ้านาย"

โยวโยวตอบในใจ "เจ้านายสามารถตั้งค่าให้บานหนึ่งเป็นประตูมิติหลัก และบานอื่นๆ เป็นประตูมิติย่อยได้ค่ะ"

เมื่อได้ยินคำตอบของโยวโยว ซูหมิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างนี้ก็ค่อยยังชั่วหน่อย

เขามองไปที่ประตูมิติอื่นๆ

ซูหมิงครุ่นคิดอย่างละเอียด

ของสิ่งนี้อย่าเพิ่งแลกเป็นคะแนนเลยดีกว่า

เขตปศุสัตว์มาถึงระดับสูงสุดแล้ว

เนื่องจากเลเวลรวมของเขายังไม่ถึงระดับ 15

ดังนั้นจึงไม่สามารถอัปเกรดเป็นระดับสี่ได้

ต่อให้มีคะแนนก็ไม่มีประโยชน์อะไร ทำได้แค่เก็บสะสมไว้

และประตูมิตินี้อาจจะมีผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงก็ได้

ซูหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เริ่มเก็บเกี่ยว

เขาปรับขนาดประตูมิติทั้งหมดให้เล็กลง

ในวิลล่าก็วางไว้หลายอัน

ห้องนอนหนึ่งอัน ห้องนั่งเล่นหนึ่งอัน

ห้องที่ใช้เก็บพลั่วและของจิปาถะหนึ่งอัน

โกดังเก็บเมล็ดพันธุ์หนึ่งอัน

ห้องใต้ดินก็วางไว้อีกหลายอัน

พูดง่ายๆ ก็คือ

ทุกซอกทุกมุมในบ้าน

ที่วางได้ก็วางหมดแล้ว ยังไงก็มีเยอะแยะ ไม่ใช้ก็เปล่าประโยชน์

อืม!

ไม่เลว!

เอาแบบนี้ไปก่อน

ซูหมิงตบมือ

มองดูเวลา ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว

ระบบกำลังจะรีเฟรชอีกครั้ง

ซูหมิงรีบวิ่งต้อยๆ ขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปิดคอมพิวเตอร์

สุ่มเปิดหนังขึ้นมาเรื่องหนึ่ง

พลางดูพลางรอเวลา

พร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ซูหมิงก็รีบเปิดร้านค้า

แสงเจิดจ้าสาดส่องเข้ามาอีกครั้ง!

ให้ตายสิ!

มีสินค้าสามดาวอีกแล้วเหรอ?

ซูหมิงรีบกดเข้าไปดู

โซนเพาะปลูกไม่มี โซนสัตว์น้ำและโซนปศุสัตว์ก็ไม่มี

นั่นก็คือโซนเลี้ยงสัตว์!

ระบบนี้ใช้ได้เลยแฮะ ตอนนี้ช่างเข้าอกเข้าใจเขามากขึ้นทุกที ขาดอะไรก็ส่งอย่างนั้นมาให้

ซูหมิงรีบกดเปิดแล้วดูอย่างละเอียด

???

นี่มันอะไรกันวะ?

จากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วน่าจะเป็นสุนัขตัวหนึ่ง

แต่บนโลกนี้ดูเหมือนจะไม่มีสุนัขพันธุ์นี้นะ?

ซูหมิงดูชื่อสินค้าอย่างละเอียด

สุนัขซิการ์สุดเฉียบ!

รูปร่างของสุนัขทั้งตัวคือซิการ์แท่งหนึ่ง

อาจจะอธิบายได้ว่า

เป็นซิการ์แท่งใหญ่ผิดปกติ

ที่มีหัวสุนัข

สี่ขา

และหางที่แกว่งไปแกว่งมา

หัวสุนัขตัวนี้นะ

ดูคุ้นๆ อยู่หน่อย

ลายขาวดำ

คิ้วเฉียงชี้ขึ้น

แววตาที่เต็มไปด้วยความเฉียบคมนี้

นี่มันฮัสกี้ไม่ใช่เหรอวะ?

มิน่าล่ะถึงเป็นสุนัขซิการ์สุดเฉียบ

เฉียบจริงๆ!

ซื้อ!

ซูหมิงไม่พูดพร่ำทำเพลง กวาดซื้อจนหมดสต็อก

จากนั้นก็มาที่เขตปศุสัตว์

คลิกที่โกดัง

หยิบสุนัขออกมาตัวหนึ่ง

โฮ่!

ในรูปภาพดูไม่ชัดเจน

พอวางบนพื้น

สุนัขตัวนี้มีขนาดตัวใหญ่พอๆ กับฮัสกี้ธรรมดา

ที่สำคัญที่สุดคือ

ตรงบั้นท้ายของสุนัข

กลมๆ แดงๆ

แถมยังมีควันพวยพุ่งออกมาด้วย!

แน่นอนว่า

แต่กลับไม่มีกลิ่นควันแต่อย่างใด

กลายเป็นว่านี่คือซิการ์ที่กำลังลุกไหม้อยู่เหรอ?

ฮัสกี้ตัวนี้มองซูหมิงแวบหนึ่ง

แล้วก็หันหน้าหนี

วิ่งไปแล้ว!

วิ่งไปแบบนั้นเลย!

วิ่งตรงไปยังคอนโซลควบคุมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม!

อ้าปาก!

กัดเข้าไปเต็มๆ!

ให้ตายสิ!!!

ซูหมิงตกตะลึงทันที

บ้าเอ๊ย!

สมกับที่เป็นฮัสกี้จริงๆ!

ถึงแม้ตัวแกจะทำมาจากซิการ์ แกก็ยังไม่ลืมที่จะทำลายบ้านสินะ?

คอนโซลควบคุมของฉัน!

ซูหมิงรีบวิ่งไปอุ้มฮัสกี้

โยนเข้าไปในห้องเดี่ยวข้างๆ

พอดูที่คอนโซลควบคุมอีกที

ให้ตายเถอะ

ความเร็วของเจ้าสุนัขตัวนี้ก็รวดเร็วไม่เบา

มีรอยฟันหลายรอยอยู่บนนั้น

เรียงกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ

ฟู่!

โชคดี แค่เปลือกนอกมีรอยนิดหน่อยไม่ได้เสียหายอะไร ของชิ้นนี้ถ้าพังขึ้นมาเขาก็ซ่อมไม่เป็น เพราะมันคือของที่มากับระบบ

ไม่รู้ว่าเหมือนกับอุปกรณ์ในชีวิตจริงหรือเปล่า

ซูหมิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ครั้งนี้ถือเป็นบทเรียน เขาจึงรีบเดินเข้าไปในห้องเดี่ยว หลังจากปิดประตูเรียบร้อยแล้วจึงค่อยปล่อยสุนัขที่เหลือออกมา

มีสุนัขทั้งหมด 24 ตัว

ซูหมิงซื้ออาหารสุนัขจากร้านค้าของระบบเพิ่มอีก

ซื้อของเล่นบางอย่าง และขนมขัดฟันอะไรทำนองนั้น

ค่อยๆ ใส่ของทั้งหมดเข้าไป

ใส่ของเล่นเข้าไปในนั้นกองใหญ่

พวกแกอยากจะทำลายอะไร ก็ทำลายของเล่นไปตามสบาย แต่อย่ามาทำลายรั้วของฉันเด็ดขาด!

ถ้าเป็นสุนัขธรรมดาก่อเรื่อง

ก็ยังสั่งสอนได้

ประเด็นคือสุนัขพันธุ์ฮัสกี้นี่สิ

ถ้าคุณไปสั่งสอนมัน มันยังจะเถียงคุณอีก

ที่สำคัญที่สุดคือสุนัขที่ซูหมิงเลี้ยงไม่เหมือนกับฮัสกี้ธรรมดา ตัวมันทำมาจากซิการ์ จะตีก็ไม่ได้ จะด่าก็ไม่เข้า ถ้าเผลอเอารองเท้าแตะฟาดเข้าไปแล้วมันแตกหักจะทำยังไง?

"ติ๊ง! เลี้ยงสุนัขซิการ์สุดเฉียบสำเร็จแล้ว! เวลาเก็บเกี่ยว: 72 ชั่วโมง!"

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ ซูหมิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

นอนดีกว่า นอนดีกว่า!

ซูหมิงกลับมาที่วิลล่าแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงหลับปุ๋ย เช้าตรู่ของอีกวัน ขณะที่ฟ้ายังไม่สว่างดีนัก โทรศัพท์ของซูหมิงก็ดังขึ้น

ซูหมิงลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของพ่อกับแม่

"ลูก พ่อกับแม่เตรียมตัวจะกลับบ้านแล้วนะ"

เสียงของซูเทาดังมาจากปลายสาย

"ห๊ะ? จะกลับแล้วเหรอครับ ผมยังไม่ทันได้ใช้เวลากับพ่อแม่เลยนะครับ..."

ซูหมิงรู้สึกงงงวย

เขาอยากจะอยู่กับพ่อแม่จริงๆ แต่ประเด็นคือคนแก่สองคนไปเที่ยวกันสองต่อสอง ซูหมิงไปก็เป็นก้างขวางคอ

เรื่องของพ่อกับแม่ ทำให้ซูหมิงเข้าใจคำพูดหนึ่งอย่างลึกซึ้ง

พ่อแม่คือรักแท้ ตัวเองเป็นแค่อุบัติเหตุ!

"ทิ้งบ้านไว้นานเกินไปไม่ได้"

"ช่วงนี้ลมแรง ในบ้านอาจจะมีฝุ่นเกาะแล้ว ส่วนไก่ เป็ด ห่าน สุนัข หมู จะรบกวนให้เพื่อนบ้านช่วยดูแลตลอดก็เกรงใจ"

"แล้วพ่อก็เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากเหล่าจาง การผ่าตัดของผู้ใหญ่บ้านประสบความสำเร็จดีแล้ว เขาฟื้นแล้ว ย้ายไปห้องผู้ป่วยธรรมดาแล้ว เราว่าจะกลับไปเยี่ยมหน่อย"

ซูเทาพูดด้วยรอยยิ้มจากปลายสาย

"จริงเหรอครับ?!"

ซูหมิงได้ฟังก็ดีใจ "พ่อครับแม่ครับ รอแป๊บนึงนะครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย ผมจะไปส่งพวกท่านกลับบ้าน แล้วก็แวะไปเยี่ยมผู้ใหญ่บ้านด้วย"

"ก็ได้เหมือนกัน อ้อ อย่าลืมรับเชี่ยนเชี่ยนกลับมาด้วยล่ะ"

"ครับ"

พูดจบซูหมิงก็วางสาย ล้างหน้าล้างตา จัดการธุระส่วนตัว แล้วรีบวิ่งไปที่ประตู เอารถที่จอดไว้หน้าประตูเมื่อคืนไปจอดในโรงรถ แล้วเลือกรถตู้คันหนึ่งขับออกไปมุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยตงไห่

ระหว่างทาง ซูหมิงได้โทรหาจางเชี่ยนเชี่ยนแล้ว ตอนที่ซูหมิงไปถึงจางเชี่ยนเชี่ยนก็เก็บของเสร็จเรียบร้อย กำลังลากกระเป๋าเดินทางยืนรออยู่ที่ประตูกับซูชิว

ครั้งนี้ซูชิวก็กลับไปด้วยกัน ในฐานะคนหมู่บ้านเดียวกัน การผ่าตัดของผู้ใหญ่บ้านประสบความสำเร็จจึงเป็นเรื่องที่น่าเฉลิมฉลอง

เมื่อวานสาวน้อยทั้งสองคนกลับไปแล้วก็เล่นกันจนดึกดื่นถึงจะนอน พอตื่นแต่เช้าจึงยังคงง่วงซึมและไม่ได้พูดอะไรกันมากนัก ซูหมิงช่วยยกกระเป๋าของพวกเธอขึ้นรถ ไม่นานสาวน้อยทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างหลังก็หลับไป

ครั้งนี้ซูหมิงขับรถตู้เจ็ดที่นั่ง

ดังนั้นจึงมีที่นั่งเพียงพอ

หลังจากรับพ่อกับแม่แล้ว ซูหมิงก็เร่งเครื่อง ขับรถมุ่งตรงกลับหมู่บ้านไป

(จบตอน)