บทที่ 455 ปลดล็อกไอเทมพิเศษ

บทที่ 455 ปลดล็อกไอเทมพิเศษ

รถของผู้กองอู๋พาทั้งซูหมิงและเซียวเฉินกลับไปยังสถานีตำรวจ

คดีใหญ่มีความคืบหน้าเช่นนี้ ผู้กองอู๋ย่อมดีใจเป็นอย่างยิ่ง เขาจึงรีบโทรศัพท์แจ้งให้บุคลากรที่เกี่ยวข้องทุกคนมาประชุมที่สถานีตำรวจทันที

ซูหมิงบอกกับผู้กองอู๋ว่า อย่างน้อยเว่ยเฉิงกั๋วคงจะตื่นนอนราวๆ ตอนเที่ยงของวันพรุ่งนี้ เขาแนะนำให้ใช้ช่วงเวลานี้ถอดรหัสสมุดบัญชี เพื่อสืบหาหลักฐานการกระทำผิดของตาเฒ่าคนนี้ให้ได้

เมื่อเห็นผู้กองอู๋กำลังยุ่งวุ่นวาย ซูหมิงจึงกล่าวคำอำลา เหตุผลหนึ่งก็เพราะดึกมากแล้ว หลังจากเผชิญเรื่องราวมามากมายทั้งวัน เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง อีกอย่างก็คือเขาควรจะส่งเซียวเฉินกลับบ้านได้แล้ว

ตลอดทางกลับ เซียวเฉินนั่งอยู่เบาะหลังด้วยความรู้สึกสงสัยในชีวิต เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดโปรแกรมบันทึกเสียง แล้วลองอ่านบทกวีไปหนึ่งท่อน ผลคือเมื่อกดเล่นกลับไม่มีปัญหาอะไร สามารถได้ยินเสียงชัดเจน

แต่แล้วรถก็เกิดกระแทกเล็กน้อย ทำให้โทรศัพท์มือถือของเซียวเฉินหล่นลงบนเบาะนั่ง... และทันใดนั้น เสียงก็หายไป

เซียวเฉินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

พอโทรศัพท์อยู่ในมือกลับมีเสียง แต่พอวางลงบนเบาะนั่งกลับไม่มีเสียงในทันที

เซียวเฉินตกตะลึง

นี่... นี่มันโรคบ้าอะไรกัน?

เขาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

เซียวเฉินตกใจจนต้องรีบค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ซึ่งก็อย่างที่เขาว่ากัน... ถ้าไม่สบายขึ้นมาเมื่อไหร่ อย่าได้ริไปหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตเป็นอันขาด

พอค้นหาดูเท่านั้นแหละ เซียวเฉินก็รู้สึกได้ทันทีว่าตัวเอง...

จบสิ้นแล้ว

คงอยู่ได้อีกไม่นาน

บ้างก็ว่าเป็นเนื้องอกในสมองไปกดทับประสาทการได้ยิน บ้างก็ว่าเป็นความคลาดเคลื่อนทางการได้ยินที่เกิดขึ้นเมื่อคนใกล้จะตาย

พูดง่ายๆ ก็คือ... การที่คุณยังมีชีวิตอยู่ได้อีกหนึ่งวินาทีก็ถือเป็นโชคดีของคุณแล้ว

เซียวเฉินยิ่งอ่านก็ยิ่งใจแป้ว

เอาล่ะ!

GG!

ซูหมิงที่กำลังขับรถอยู่เหลือบมองกระจกหลัง เขายิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร

ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูวิลล่า

เซียวเฉินมองซูหมิง ตั้งใจจะอ้าปากกล่าวคำอำลา

แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดแล้วคนอื่นไม่ได้ยิน สุดท้ายจึงล้มเลิกความคิดไป

ทำได้เพียงโบกมือให้ซูหมิง แล้วก็ได้แต่เดินคอตกเข้าไปในวิลล่า

ซูหมิงรู้สึกขบขันในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เพราะตอนนี้ก็ผ่านไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว อีกไม่นานอาการของเขาก็จะกลับมาเป็นปกติ

ซูหมิงหักเลี้ยวรถกลับบ้านทันที

"ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ทันทีที่เซียวเฉินเข้าวิลล่าไป ก็พบว่าทุกคนยังอยู่

หมิงชิวรีบเข้ามาดู แล้วถามด้วยความเป็นห่วง

เซียวเฉินส่ายหน้า

"เรื่องเป็นอย่างไรบ้าง? คุณซูได้สมุดบัญชีมาจริงๆ หรือ?"

ท่านผู้เฒ่าถังถามอยู่ข้างๆ

เซียวเฉินพยักหน้า

"โอ้? จริงหรือ?"

ท่านผู้เฒ่าถังถึงกับตะลึง “มาๆๆ นั่งลงก่อน แล้วเล่าให้พวกเราฟังโดยละเอียดหน่อยสิว่าคุณซูได้สมุดบัญชีมาได้อย่างไร”

"ผม..."

เซียวเฉินพอได้ฟัง ก็แทบจะร้องไห้ออกมา

ผมก็อยากจะเล่าให้พวกท่านฟังอยู่แล้ว

พอเห็นเซียวเฉินอ้าปากแต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา ทุกคนในบ้านก็พากันตะลึง

"เซียวเฉิน นี่ไม่ใช่เวลาที่นายจะมาเล่นนะ รีบนั่งลงแล้วเล่ามาให้หมดว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่?"

เซียวเข่อเอ๋อขมวดคิ้วพลางพูดขึ้น

แต่ผลก็คือเซียวเฉินยังคงทำท่าทางวุ่นวาย อ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่มีเสียงออกมาเช่นเคย

"ถ้านายยังไม่พูดอีก! จะให้คัด ‘ซานจื้อจิง’ ห้ารอบ!" เซียวเข่อเอ๋อกล่าว

‘ผม... ผม...’

เซียวเฉินแทบจะสติแตก เขาอยากจะพูดใจจะขาด!

‘สวรรค์เบื้องบน ปฐพีเบื้องล่าง ใครก็ได้ช่วยบอกผมทีว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมผมพูดแล้วคนอื่นถึงไม่ได้ยิน? แถมยังมีพี่สาวที่ดุขนาดนี้อีก...’

เซียวเฉินกระทืบเท้าทุบหน้าอกอย่างเจ็บใจ

"นายว่าอะไรนะ?!"

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะคร่ำครวญจบ เซียวเข่อเอ๋อก็ลุกพรวดขึ้นมา

เซียวเฉินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

หืม?

หมายความว่าอย่างไร?

ได้ยินแล้วเหรอ?

ไม่ใช่สิ...

นี่...

จะบังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?

ได้ยินแล้วเหรอ?

“พี่สาวที่ดุขนาดนี้งั้นเหรอ?”

เซียวเข่อเอ๋อยิ้มกริ่มพลางเดินเข้าไปหาเซียวเฉินช้าๆ

"ไม่ใช่ๆ พี่ครับ! ฟังผมอธิบายก่อน! นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะครับ!"

เซียวเฉินรีบโบกมือ

"นายไปอธิบายกับ ‘ซานจื้อจิง’ สิบรอบก็แล้วกัน"

"พี่ครับ!"

ในใจของเซียวเฉินพลันนึกถึงเนื้อเพลงท่อนหนึ่งขึ้นมา ‘ผู้ชายจะร้องไห้ก็ไม่ผิด...’

ล้วนเป็นเพราะความเข้าใจผิดทั้งนั้น

"เอาล่ะ พวกเธออย่าเล่นกันเลย"

"นั่งลงแล้วเล่ามาให้หมดว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่..."

ท่านผู้เฒ่าเซียวเอ่ยปากขึ้น

เซียวเฉินถึงได้นั่งลงอย่างเชื่อฟัง แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังหนึ่งรอบ

เมื่อได้ฟัง คนในบ้านทุกคนก็พากันเงียบไป

ในใจมีอยู่ประโยคเดียว

นี่มันก็ได้ด้วยเหรอ?

ในขณะนี้ซูหมิงขับรถกลับมาถึงบ้านแล้ว

เปิดประตูบ้านเข้าไป สูดหายใจเข้าลึกๆ

อืม!

กลิ่นหอมของดิน!

ไปดูที่ดินก่อนดีกว่า

หัวหอมคริสตัล มันเทศมรณะ และกล้วยไม้ชั้นเลิศ ล้วนเติบโตได้เป็นอย่างดี

ซูหมิงไปตักน้ำมาหนึ่งถัง รดน้ำทีละต้น

จากนั้นก็ไปที่เขตสัตว์น้ำและทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์

ม้าแทนแกรมและปูแปดสมบัติก็เจริญเติบโตได้ไม่เลวเช่นกัน พวกมันตัวใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งรอบแล้ว

คำนวณเวลาดูแล้ว พรุ่งนี้ก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้หนึ่งชุด

จากนั้นซูหมิงก็ไปที่เขตเลี้ยงสัตว์อีกครั้ง

ยังคงเป็นสีเทามัวๆ กำลังอัปเกรดอยู่

แต่ซูหมิงคำนวณดูแล้ว พรุ่งนี้น่าจะอัปเกรดเสร็จ

ก็จะได้เลี้ยงคางคกทองคำสามขาแล้ว

สุดยอด!

หลังจากทำความสะอาดลานบ้านคร่าวๆ เมื่อมองดูเวลาก็พบว่าเป็นช่วงกลางดึกแล้ว

แม้จะมีพรสวรรค์ไม่เหนื่อยล้า แต่จิตใจก็ยังเหนื่อยล้าได้

ซูหมิงเข้าบ้าน หาของกินง่ายๆ เติมท้อง

แล้วขึ้นไปชั้นสอง

เปิดคอมพิวเตอร์ตามความเคยชิน ดูร้านค้าสักหน่อย

เอาเถอะ

วันนี้โชคไม่ค่อยดี ไม่ได้ของดีๆ อะไรเลย

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ปลดล็อกไอเทมพิเศษแล้ว!"

ให้ตายสิ!

ทันใดนั้นก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของซูหมิง

ซูหมิงถึงกับตะลึง

แม่เจ้า!

ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

ภารกิจตบหน้าคุณชายจินมันมีรางวัลด้วยนี่นา

เร็วเข้า! ต้องรีบดูหน่อยว่าเป็นอะไร

ซูหมิงรีบคลิกที่ช่องพิเศษ

ปรากฏว่าเครื่องหมายคำถามหายไปแล้ว

ปรากฏไอเทมพิเศษขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

ซูหมิงมองดูอย่างละเอียด

โห!

อันนี้...

คุ้นๆ จัง

อันนี้ไม่ใช่...

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับชิ้นส่วนหุ่นยนต์อัจฉริยะขั้นต้น *1 [2/8]!"

[หุ่นยนต์อัจฉริยะขั้นต้น]

[สามารถช่วยโฮสต์ปลูกพืช เก็บเกี่ยว รดน้ำ ใส่ปุ๋ย ทำงานได้ตลอด 24 ชั่วโมง ชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ได้โดยอัตโนมัติ! และมีพลังต่อสู้ในระดับหนึ่ง สามารถสื่อสารเบื้องต้นกับโฮสต์ได้]

[หากโฮสต์ได้รับดวงใจแห่งปัญญา สามารถหลอมรวมกับหุ่นยนต์อัจฉริยะได้ ประสิทธิภาพของหุ่นยนต์อัจฉริยะจะเพิ่มขึ้น พลังต่อสู้เพิ่มขึ้น มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์เบื้องต้นและมีความคิดเป็นของตัวเอง สามารถสื่อสารกับโฮสต์ได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง!]

[หุ่นยนต์ที่ผลิตโดยระบบจะภักดีต่อเจ้าของตลอดชีวิต ไม่มีการทรยศ! สามารถป้องกันการโจมตีจากระบบใดๆ ได้โดยอัตโนมัติ!]

กลายเป็นหุ่นยนต์อัจฉริยะขั้นต้นไปได้!

ตั้งแต่ได้ชิ้นส่วนมาครั้งที่แล้ว ไม่ว่าจะจากการปลูกพืชหรือในร้านค้า ก็ไม่เคยเจอชิ้นส่วนหุ่นยนต์อัจฉริยะอีกเลย

ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่

ฮ่าฮ่า!

สุดยอด!

มองดูราคา

ห้าสิบล้าน!

ก็ไม่ถูกเลยนะ

แต่ว่านายน้อยซูอย่างเขาจะขาดเงินได้อย่างไร? ล้อกันเล่นหรือเปล่า

เงินแค่นี้ก็แค่เรื่องขี้ปะติ๋วเท่านั้น

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ซื้อทันที

ซูหมิงนึกขึ้นได้ทันที

ว่าตัวเองยังมีรางวัลปลดล็อกไอเทมพิเศษอีกหนึ่งครั้ง

อืม...

ใจเย็นๆ ก่อน

เพราะเขาเพิ่งจะซื้อไอเทมพิเศษไป ตอนนี้ช่องไอเทมจึงว่างเปล่าอยู่

หากใช้สิทธิ์ตอนนี้แล้วยังได้ของว่างเปล่ากลับมา เขาจะไม่ขาดทุนย่อยยับหรอกหรือ?

รอให้ช่องไอเทมพิเศษรีเฟรชในวันพรุ่งนี้ก่อนค่อยว่ากัน

ฮ่าฮ่า!

วันนี้ช่างเป็นการเก็บเกี่ยวที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!

นอนดีกว่า!

(จบตอน)