Chapter 213 : ต้นกำเนิดแดนลับฝักตัวแล้ว – ในที่สุดก็ถึงเวลา! (4)

ค่าสถานะ อาชีพและอุปกรณ์สวมใส่ของลู่หลัวนั้นจัดได้ว่ายอดเยี่ยมแม้จะในหมู่นักสู้ขอบเขตที่7ด้วยกัน

แม้ว่าเธอจะมีระดับเพียงขอบเขตที่7เลเวล5แต่ก็สามารถรับมือกับนักสู้ขอบเขตที่7เลเวล6ทั่วๆไปได้ไม่ยาก!

ผลลัพธ์ของเรื่องทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้นนั้นทำให้เหล่าคนคุ้มกันประจำชั้นที่7ที่พากันรีบวิ่งลงมากลับไม่อาจผ่านลู่หลัวไปได้

กระทั่งว่ามีคนหนึ่งที่บังเอิญเผยจุดอ่อนให้เธอเห็นแล้วไปกระตุ้นความสามารถของเคียวสีดำเข้าจนถูกสังหารในพริบตา!

การสังหารในชั่วพริบตานี้ทำให้คนอื่นๆตกตะลึงไปตามๆกันและทำให้พวกเขาต้องพากันหดหัวด้วยความหวาดกลัว

ในห้องขังหมายเลขอื่นๆบนชั้นที่8 เหล่านักโทษที่ถูกคุมขังหลายคนที่เห็นภาพนี้เองต่างก็พากันกรีดร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

“ฆ่าได้ดี! ฆ่าได้เยี่ยม!”

“สาวน้อยช่วยฉันออกไปที องค์กรผู้กู้โลกจะตอบแทนเธออย่างงามแน่นอน!”

ปิศาจโลหิตโคโดเอ่ยออกมาด้วยท่าทีตื่นเต้น

“ฉันมาจากภาคีอัศวินแห่งความจริง! ปล่อยฉันออกไปเร็วเข้า ฉันจะต้องไปรายงานองค์กรเกี่ยวกับเรื่องชั่วร้ายที่ทุ่งราบมหาสวรรค์ก่อเอาไว้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้! ทุ่งราบมหาสวรรค์จะต้องล่มสลาย!” ฮอลล์ร่ำร้องตะโกนบอกขณะพยายามเขย่าลูกกรงด้วยพลังทั้งหมดที่เขามี

นักโทษหลายคนเองต่างก็ตื่นเต้นดีใจเมื่อเห็นว่าคนจากกองพลก่อสร้างมาที่นี่

หลายคนในบรรดาพวกเขานั้นผมเผ้าหนวดเคราก็ไม่ได้โกนและเสื้อผ้าที่สวมใส่เองก็ขาดวิ่นราวขอทาน

เห็นได้ชัดเลยว่าพวกเขาเหล่านี้ถูกขังมานานยิ่งกว่าเซี่ยงเฉียนหยานเสียอีก

“หยุดตลกกันได้แล้วกะอีแค่นักสู้ขอบเขตที่7สามคนจะช่วยพวกเราได้ยังไง?”

ณ มุมๆหนึ่งชายชราผมเผ้าสีขาวรุงรังราวกับรังนกส่ายหัวซ้ำไปซ้ำมา

“ขะ...ขอบเขตที่7?” ปิศาจโลหิตโคโดชะงักไปชั่วครู่เช่นเดียวกับฮอลล์อัศวินแห่งแสง

“ตาแก่อิวานเจ้าหนูนั่นสามารถชนกับนักสู้ขอบเขตที่8ได้แบบซึ่งๆหน้าเชียวนะ! เขาจะเป็นนักสู้ขอบเขตที่7ได้ยังไง?”

ชายชรานามว่าอิวานเอ่ยอย่างหมดความอดทน “เขาเป็นนักสู้ขอบเขตที่7จริงๆหรือนายสงสัยในสายตาของฉัน?”

ฮอลล์ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

“แต่...กองผลก่อสร้างก็น่าจะมีแผลสำรองนั่นแหละพวกเราแค่รอดูก็พอ ด้วยความเจ้าเล่ห์ของเจ้าพวกคู่ปรับเก่าเหล่านั้นจากกองพลก่อสร้างเหล่านั้นเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะส่งนักสู้ขอบเขตที่7เพียงสามคนมาช่วยคน” ชายชรานามอิวานชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา

โคโดกัดฟันแน่น “ไม่ว่ายังไงฉันก็จะต้องรอดออกไปให้ได้! ฉันจะล้างแค้นเจ้าพวกคนของทุ่งราบมหาสวรรค์ให้หมด!”

ในเวลานี้เองในที่สุดเครื่องกลในมือของหยินหูก็ถูกติดตั้งจนแล้วเสร็จ

แสงอ่อนจางพลันถูกปลดปล่อยออกมาราวกับสมอที่ถูกทอดโยนลงไปความว่างเปล่าเบื้องหน้า

วินาทีต่อมาก็ปรากฏรอยแยกที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาค่อยๆโผล่ขึ้นมาเหนือแกนกลางเครื่องกล

“นั่นมันอะไรกัน?” โคโดชะงักค้าง

“ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย...หรือจะเป็นเครื่องกลประหลาดๆซึ่งเป็นผลงานการค้นคว้าของหว่านโหยวซี?” ฮอลล์เองก็ตกตะลึงเช่นกัน

นักสู้ขอบเขตที่8ผู้เฝ้าคุ้มกันคุกอสูรชั้นที่8นั้นมีความรู้กว้างไกลยิ่งเพียงแค่ปรายตามองเขาก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือสัญญาณว่ากุญแจสุริยันกำลังจะทำการเปิดประตูแสง

สปายจากกองพลก่อสร้างเหล่านี้ใช้วิธีการบางอย่างในการระบุตำแหน่งของคุกอสูรชั้นที่8ทำให้กุญแจสุริยันสามารถเปิดทางผ่านระหว่างสองแดนลับได้อย่างไร้ปัญหา!

“แมร่งเอ๊ย...ฉันไม่มีทางยอมให้พวกแกเปิดประตูแสงได้ง่ายดายปานนั้นหรอก!” นักสู้ขอบเขตที่8คำรามออกมาด้วยความโกรธ

โล่สีเงินในมือของเขาจู่ๆก็พลันละลายหายไปและกลับกลายเป็นลำแสงสีขาวบริสุทธิ์

ลำแสงสีขาวนั้นมีขนาดใหญ่ประมาณหัวเด็กเห็นจะได้และอัดแน่นไปด้วยพลังงานที่ทั้งน่าสะพรึงและบริสุทธิ์ยิ่ง

ภายใต้ลำแสงสีขาวนวลนี้ก็ราวกับว่าทุกสรรพสิ่งจะถูกกำจัดสิ้นซากไม่เหลือร่องรอย!

ชายชรานามอิวานตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงแปลกแปร่ง “เจ้าหนูพวกนั้นฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายมีแผนอะไรแต่การโจมตีนั้นทรงพลังมาก อย่าให้โดนโจมตีเด็ดขาดไม่อย่างนั้นแผนของพวกนายจะล่มไม่เป็นท่าแน่!”

โคโดและฮอลล์เองก็ตะโกนออกมาเช่นกัน “รีบหยุดมันเร็วเข้า!”

“เว้นเสียแต่พวกแกจะใช้ชีวิตของคนๆหนึ่งมาขวางเอาไว้ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางหยุดได้หรอก ยอมแพ้ซะเถอะ!”

นักสู้ขอบเขตที่8แสยะยิ้มเหี้ยมและเล็งลำแสงไปที่ช่องว่างที่กำลังเปิดออกอย่างช้าๆ

หยินหูลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมเพื่อให้มั่นใจว่าปกปิดริ้วรอยบนร่างก่อนจะยิ้มด้วยหัวใจที่ปลดวางราวกับพร้อมเสียสละตัวเอง

“แกคิดว่าคนของกองพลก่อสร้างเราหวาดกลัวความตายเหมือนพวกแกรึไง?”

หยินหูหัวเราะและหยุดยืนนิ่งอยู่หน้ารอยแยกราวกับจะใช้ร่างของตนเป็นปราการด่านสุดท้ายรับลำแสงสีขาว

“ใครบอกกันล่ะว่าจอมเวทย์ใช้โล่ไม่ได้ดังนั้นฉันก็เลยเตรียมโล่มาด้วย” หยินหูสะบัดมือคราหนึ่งพริบตานั้นก็พลันปรากฏโล่ทรงกลมออกมา

แม้ว่าโล่ทรงกลมนี้จะดูไม่ต่างอะไรไปจากเมล็ดงากับช้างทั้งตัวเมื่อเทียบกับลำแสงสีขาวก็ตาม

“ชีวิตของฉันมันใช้มาคุ้มค่าแล้วและไม่มีอะไรให้เสียดายอีก ตอนนี้ถ้าต้องตายเพื่อช่วยอนาคตนักสู้ขอบเขตที่9เอาไว้ฉันย่อมยินดีและไม่มีความเสียใจใดๆ”

หยินหูยิ้มสงบ

“ไร้สาระ! แล้วลูกของคุณล่ะ!?”

สีหน้าของหยินหูยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

“ฉันยกเขาให้แบล็คดูแลแล้ว แบล็คจะดูแลเขาไม่ต่างอะไรจากลูกของตัวเองแน่นอน ก่อนที่ฉันจะมาที่ทุ่งราบมหาสวรรค์ในฐานะของสปายฉันก็เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้แล้ว”

ทันใดนั้นเองดาบพิษก็คำรามออกมา “แล้วหนี้80ปีที่คุณติดโล่วิญญาณอยู่ล่ะ?”

สีหน้าของหยินหูพลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง

“???นายไปรู้เรื่องพวกนี้มาได้ยังไง?!”

“หนี้ยังไม่จ่ายแล้วผมจะปล่อยให้คุณตายได้ยังไง!?” ดาบพิษหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เขากระโจนเข้าใส่นักสู้ขอบเขตที่8ผู้นั้นและกระหน่ำโจมตีอีกฝ่ายราวกับหมีคลั่ง

ค่าความแข็งแกร่ง264แต้มถูกระเบิดออกมาจนกระแทกร่างของอีกฝ่ายตกลงไปในประตูแสงสีแดงเลือด!

ตัวดาบพิษเองก็เสียสมดุลและล่วงลงสู่ประตูแสงเช่นกัน

ช่วงเวลาที่คนทั้งสองตกลงสู่ประตูแสงนั้นลำแสงสีขาวก็พลันระเบิดออกมาโดยมีดาบพิษอยู่ในระยะระเบิดนั้น

ท่ามกลางแรงระเบิดจากลำแสงพวกเขาราวกับจะได้ยินเสียงอุปกรณ์สวมใส่ที่แตกสลาย

พริบตานั้นคุกอสูรชั้นที่8พลันเงียบงันราวกับสุสานก็ไม่ปาน