บทที่ 12 แจ้งเรื่องต่อพญายมราช

"แบบนี้มันไม่ตรงตามข้อกำหนด และมันก็ไม่เป็นไปตามกฎระเบียบด้วย"

"กฎระเบียบงั้นเหรอ? ของพวกนั้นคนก็เป็นคนตั้งขึ้นมาทั้งนั้นแหละ! ตราบใดที่คุณไม่พูด และฉันไม่พูด ก็จะไม่มีใครรู้หรอก" อี้ตูตัวพูดจาล่อลวงท่านผู้พิพากษาราวกับกำลังเปิดกล่องแพนโดร่า

"ไม่ได้! ถ้าเราทำแบบนั้น จะไม่มีใครสามารถทนรับความเกรี้ยวกราดของพญายมราชได้หรอก" ท่านผู้พิพากษาตัวสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงใบหน้าที่ดำทะมึนของพญายมราช

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็สามารถยื่นเรื่องร้องเรียนได้ใช่ไหมล่ะ? ฉันสามารถใช้กล่องรับความคิดเห็นหรืออะไรทำนองนั้นได้" เธอหยอกล้อกับดอกไม้ในมืออย่างสบายๆ

"พวกเรายื่นเรื่องได้ แต่มันจะดีที่สุดถ้าไม่ทำแบบนั้น! พวกเราควรจัดการเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องเอาแผนกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง" เขารีบห้ามปรามเธออย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกร้องเรียน

"นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้! แล้วพวกเราควรจะทำยังไงดีล่ะ?"

"อย่ากังวลไปเลย ฉันจะช่วยเธอแก้ไขเรื่องนี้อย่างแน่นอน! แค่ขอเวลาฉันอีกสักหน่อย" เขายอมตกลงรับเงื่อนไขไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม เผื่อไว้ในกรณีที่ยัยปีศาจน้อยตรงหน้าเขาจะเปลี่ยนใจและไปยื่นเรื่องร้องเรียน

"ตกลง! ฉันจะให้เวลาคุณอีกสักหน่อยก็แล้วกัน" เมื่อพูดจบ เธอก็เดินออกจากประตูและมุ่งหน้าไปยังตลาด

"ฟู่! ในที่สุดก็ไปเสียที ดูเหมือนว่าฉันยังคงต้องรายงานเรื่องนี้ต่อพญายมราช! ไปดูสิว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ได้อย่างไร" ยัยปีศาจน้อยคนนี้ดูไม่เหมือนคนที่โดนหลอกลวงได้ง่ายๆ เลย!

"สวรรค์! มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นแล้ว!" เมื่อเห็นเธอมุ่งหน้าไปยังตลาด ท่านผู้พิพากษาก็หยิบ "โทรศัพท์มือถือ" ของเขาออกมาทันทีและส่งข้อความไปหาพญายมราช

พญายมราช: "แกยังมีธุระอะไรอีกไหม? ไม่อย่างนั้น ฉันจะกลับไปและถลกหนังแกทั้งเป็น"

"ท่านขอรับ เกิดเรื่องขึ้นแล้วจริงๆ ขอรับ ผีตนใหม่ที่ยมทูตขาวรับตัวมาก่อนที่จะลางานได้ประสบปัญหาบางอย่าง และตอนนี้กำลังพักอยู่ในตำหนักพญายมราชแถมยังปฏิเสธที่จะจากไปอีกด้วยขอรับ"

"ก็แค่ผีตนใหม่ตนเดียวทำให้แกกลัวได้ขนาดนี้เลยเหรอ? ท่านผู้พิพากษา แกก็เป็นคนแก่แล้ว แกไม่รู้หรือไงว่าจะต้องจัดการเรื่องนี้ยังไง?" พญายมราชผู้ซึ่งกำลังอาบแดดอยู่ข้างนอกในช่วงวันหยุดพักผ่อน ถือแก้วไวน์ชั้นเลิศไว้ในมือ

ท่านผู้พิพากษาโต้แย้งเสียงเบา "แต่... เธอกำลังถือดอกปี่อั้นจากด้านนอกตำหนักพญายมราชนะขอรับ"

"ดอกไม้งั้นเหรอ? ดอกไม้อะไรก็ไม่... อะไรนะ? พูดอีกทีสิ กำลังถืออะไรอยู่นะ?"

"ดอกปี่อั้นสีแดง..."

"ทำไมแกถึงไม่พูดให้เร็วกว่านี้ล่ะ! แกกำลังทำให้ฉันเป็นบ้า บอกให้เธอรออยู่ตรงนั้น ฉันกำลังจะกลับไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละ" พญายมราชที่เคยผ่อนคลายสบายใจวางแก้วไวน์ของเขาลงและรีบร้อนกลับเข้าไปในตำหนักพญายมราช

"ผมเพิ่งจะพูดไปไม่ใช่หรือไงขอรับ? ท่านมัวแต่สนุกมากเกินไปจนฟังผมไม่ชัดเอง" เขากลอกตาขณะมองดู "โทรศัพท์มือถือ" ในมือที่หน้าจอดับมืดลง

ถ้าหากอี้ตูตัวอยู่ที่นี่และได้เห็นฉากนี้ เธอจะต้องพูดอย่างแน่นอนว่า "ผู้นำเป็นยังไง ลูกน้องก็เป็นอย่างนั้น"

......

พญายมราชที่รีบร้อนกลับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เอ่ยถามขึ้นว่า "พวกเธออยู่ที่ไหน? คนที่ถือดอกไม้มาอยู่ที่ไหน?"

"เธอบอกว่าเธอไปที่ตลาดขอรับ" ท่านผู้พิพากษาถึงกับตะลึง เมื่อได้เห็นพญายมราชกลับมาอย่างรวดเร็วเช่นนี้เป็นครั้งแรก

ที่ตลาด ฉันแอบซื้อของที่น่าสนใจหลายอย่างและนำพวกมันไปเก็บไว้ในมิติเก็บของของฉัน ท้ายที่สุด ราวกับผู้มาเยือนที่แสนจะชิล ฉันก็เดินทอดน่องกลับไปยังปรโลก

"ท่านผู้พิพากษาคะ คำขอของฉันได้รับอนุญาตหรือยังคะ?"

"นี่คือท่านยมราช ผู้เป็นพญายมราช คำขอของเธอจำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากท่าน" ท่านผู้พิพากษาขยิบตาให้เธอ

"เอาล่ะค่ะ ท่านพญายมราช คำขอของฉันก่อนหน้านี้ยังคงใช้ได้อยู่ไหมคะ?"

"คำขอของเธอมันไม่สอดคล้องกับกฎระเบียบของปรโลก แต่ในเมื่อมันเป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากคนในปรโลก พวกเราก็สามารถช่วยลัดคิวและปล่อยให้เธอไปเกิดใหม่ได้" พญายมราชมองดูดอกไม้ในมือของเธอที่จะไม่มีวันจางหายไป และรูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงเล็กน้อยในชั่ววินาทีหนึ่ง

"ไม่ค่ะ! อยู่ที่นี่มันดีกว่าตั้งเยอะ ทั้งมีอิสระและเป็นอมตะ ดีกว่าอยู่ข้างบนนั้นตั้งเยอะ" อี้ตูตัวยังคงไม่หวั่นไหว

"ทำไมเธอถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้ล่ะแม่หนู? ทุกคนก็บอกอยู่ว่ามันผิดกฎ"

"นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ พวกคุณต้องจ่ายค่าชดเชยให้ฉันบ้างสิ!" ดูเหมือนว่าฉันจะไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้เสียแล้ว ฉันต้องคิดหาวิธีเรียกร้องค่าชดเชยสักหน่อย