Chapter 187 : ความตายของแฝดอสูร! (3)

นอกจากนี้เขายังใช้มันไปกับการป้องกันหอกเพลิงของชิมาดะ ริวยะอีกครั้ง นี่จึงเป็นครั้งสุดท้ายที่เหลือแล้ว

หากแต่ในเวลานี้เองเขากลับสังเกตเห็นรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของอีกฝ่าย

วิสัยทัศน์ของเขาพลันพร่ามัวและเงาร่างเบื้องหน้านั้นก็พลันมลายหายไป

หัวใจของอสูรโลหิตเต้นไม่เป็นจังหวะและรีบหมุนตัวไปด้านหลังตามสัญชาตญาณแต่ความเร็วของเขานั้นช้าเกินไป ดาบสั้นเล่มหนึ่งได้แทงเข้าใส่แผ่นหลังของเขาแล้ว!

ดาบสั้นเล่มนี้เจาะทะลวงรูบนหน้าอกของเขาที่ถูกชิมาดะ ริวยะสร้างเอาไว้และหมุนควงอย่างโหดเหี้ยม!

สกิล [ผนึกโลหิต] ทำงาน!

เป้าหมายติดสถานะพิษ! อัตราการโจมตีติดคริติคอลโดยรวมคือ100%!

คริติคอล! ความเสียหายจากการโจมตีคริติคอลทั้งหมด+920%!

ทันทีที่ดาบสั้นฟันลงไปอสูรโลหิตก็พลันรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวความตายที่โอบล้อมรอบกายของเขาเอาไว้ขึ้นมา

ร่างทั้งร่างของเขาหนาวสั่นไปจนถึงกระดูกราวกับเนื้อหนังถูกลอกออกไป

ในเวลานี้เองตุ๊กตาไล่ฝนที่ห้อยอยู่บนเอวก็เขาก็พลันแตกสลายไม่มีชิ้นดี!

มาถึงตรงนี้อสูรโลหิตถึงพึ่งจะได้รับรู้ด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งว่าถ้าไม่ใช่เพราะสมบัติช่วยชีวิตที่หัวหน้าองค์กรมอบให้กับเขาเขาคงตายไปแล้วหนหนึ่ง!

“มีไอเทมช่วยชีวิตเยอะจังแฮะ เป็นปัญหาจริงๆ” ดาบพิษพึมพำกับตัวเอง

เช่นเดียวกับตอนสังหารซาโต้ ฮารุกะ

ไอเทมที่มีความสามารถราวกับบัคพากันปรากฏขึ้นมาชิ้นแล้วชิ้นเล่า ตั้งแต่ใบไม้สีเหลืองที่สามารถป้องกันการโจมตีได้ น้ำกรดกรัดกร่อนอาวุธและตุ๊กตาไล่ฝนซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวตายตัวแทน

สมแล้วที่เป็นนักสู้ที่หัวหน้าองค์กรฝูมฝักมาอย่างดี อสูรโลหิตผู้นี้เองก็มีไอเทมช่วยชีวิตติดตัวเอาไว้เหมือนกัน

“แต่ก็ไม่เป็นไรก็แค่ฆ่าอีกรอบก็จบ”

ดาบพิษแค่นเสียงเยาะแล้วกระโจนเข้าใส่อีกครั้ง

อสูรโลหิตในที่สุดก็ตอบสนอง

เขาเผาผลาญพลังชีวิต30%ของตนเพื่อเปิดใช้งานสกิลที่ทรงพลังที่สุด

ในชั่วพริบตานั้นพายุคมมีดน่าสะพรึงก็พลันปรากฏขึ้นรอบกายของเขาและเข้าปกคลุมดาบพิษเอาไว้จนมิด!

“พี่เองก็ใช้สกิลนี้แล้วเหมือนกันสินะ...”

ขณะที่อสูรตะกละและชิมาดะ ริวยะกำลังสู้กันอยู่นั้นเขาก็พลันสังเกตเห็นพายุคมดาบสีแดงฉานที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางกว่า15เมตรพริบตานั้นหัวใจของเขาพลันสั่นสะท้านขึ้นมา

ชิมาดะ ริวยะเองก็สังเกตเห็นเช่นกันจึงอุทานออกมา “นั่นมัน... [พายุคมดาบ] จากเมืองหลสวของแดนต้นกก!”

ในฐานะของบุตรบุญธรรมของซาโต้ ทาเคะเขาย่อมเคยมาฝึกฝนที่แดนต้นกกแห่งนี้ตั้งแต่กลายเป็นนักสู้ขอบเขตที่7แรกๆ

เขารู้เกี่ยวกับภูเขาวัชระ แม่น้ำล้างทอง เมืองหวังเซี่ย เมืองหลวงแดนต้นกกและกระทั่งคุกอสูรเป็นอย่างดี

เขาเคยได้ประสบพบเจอกับพลังของสกิลนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง

เมื่อใช้งานสกิลนี้จำเป็นต้องเผาผลาญพลังชีวิตของผู้ใช้ตั้งแต่10จนถึง50%

หลังจากนั้นพายุคมดาบอันน่าสะพรึงจะก่อร่างขึ้นมารอบตัวผู้ใช้เป็นเวลาสามนาที

ยิ่งเผาผลาญพลังชีวิตมากเท่าไหร่ความกว้างของพายุคมดาบสีเลือดและความเสียหายก็จะยิ่งสูงเท่านั้น

ทุกสิ่งภายในขอบเขตของพายุคมดาบนี้จะถูกคมดาบขนาดจิ๋วนับไม่ถ้วนตัดเฉือนอย่างบ้าคลั่ง

ตามปกติแล้วสิ่งมีชีวิตทุกประเภทย่อมถูกหั่นจนกลายเป็นชิ้นเนื้อขนาดเล็ก

ชิมาดะ ริวยะเองก็เคยใช้สกิลนี้มาหนหนึ่ง

หากแต่สกิลประจำอาชีพของเขานั้นก็เผาผลาญพลังชีวิตอยู่แล้ว ถ้าเขาใช้สกิลนี้เพิ่มอีกคงจะไม่ใช่การสังหารศัตรูแต่เป็นการฆ่าตัวตายเสียมากกว่า

วิธีรับมือกับสกิลนี้นั้นมีอยู่

พายุคมดาบเป็นสกิลโจมตีวงกว้างที่มีความเร็วในการโจมตีสูง ความสามารถในการทำให้ติดสถานะเลือดออกสูงและมีความเสียหายต่ำ

ตราบใดที่อีกฝ่ายมีสกิลและอุปกรณ์สวมใส่ที่สามารถลดความเสียหายได้ก็จะลดความรุนแรงของสกิลไปได้อย่างมหาศาล

“โชคไม่ดีนักที่เจ้าหมอนั่นเป็นนักฆ่า นักฆ่าย่อมไม่มีทางเตรียมการรับมือกับสกิลแบบนี้เอาไว้แน่ๆ”

ชิมาดะ ริวยะส่ายหัว

ในความเป็นจริงแล้วเขาจดจำคนผู้นี้ได้ตั้งแต่มาถึงยอดเขาวัชระแล้ว

มู่เฉียงผู้นี้ครั้งหนึ่งเคยทำให้ซาโต้ ฮารุกะได้รับบาดเจ็บ

บิดาบุญธรรมของเขาสั่งการเอาไว้ว่าถ้าพบเจอคนผู้นี้หรือไอดะ เหมยเขาจะต้องสังหารพวกมันทิ้ง

นอกจากนี้เขายังตรวจสอบข้อมูลของมู่เฉียงแล้ว

อีกฝ่ายเป็นนักฆ่า100%

อย่างมากที่สุดก็อาจจะมีเรียนรู้สกิลประเภทน้ำแข็งเอาไว้บ้าง

นักสู้ประเภทนี้ย่อมไม่มีทางรอดมาจากพายุคมดาบสีเลือดได้แน่นอน

แทนที่จะกังวลเรื่องของมู่เฉียงเขาควรจะกังวลว่าจะรับมือกับสถานการณ์หลังจากมู่เฉียงตายยังไงเสียมากกว่า ถ้ามู่เฉียงตายก็จะไม่มีใครหยุดอสูรโลหิตแล้ว

อสูรโลหิตหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ตายซะ! ฉันแทบจะทนรอดูแกถูกหั่นเป็นชิ้นๆไม่ไหวแล้ว!”

เขายืนอยู่ใจกลางของพายุคมดาบสีแดงฉานซึ่งจุดที่เขายืนนั้นก็เปรียบได้กับตาพายุ

บริเวณนี้ปราศจากคมดาบแต่อย่างใดดังนั้นตัวเขาจึงปลอดภัยไร้เรื่องราว

ขณะที่ศัตรูของเขานั้นจะถูกคมดาบสีแดนฉานซึ่งเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงนับไม่ถ้วนโอบล้อมรอบกาย

อีกฝ่ายย่อมต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะเดียวกันฮิราโนะ ยูติเองก็เบิกตากว้าง เขากำหมัดแน่นและสีหน้าเองก็เริ่มซีดเผือด

“มู่...มู่เฉียง!”

ดวงตาของเขาแดงก่ำและไม่กล้ามองดูฉากอันน่าสยดสยองนี้

หากแต่ในวินาทีนั้นเองอสูรโลหิตกลับเริ่มส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ทำไม...ทำไมเลือดของฉันถึงลดลงเรื่อยๆ?! ฉันเป็นคนที่ใช้พายุคมดาบนะโว้ย!”

น้ำเสียงของอสูรโลหิตอัดแน่นไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ตัวเขายังไม่โดนโจมตีเลยแต่พลังชีวิตกลับลดลงราวกับน้ำตก!

เพียงพริบตาเดียวพลังชีวิตของเขาก็ลดลงแตะ10%แล้ว!

บวกกับเมื่อตอนที่สู้กับดาบพิษเมื่อครู่พลังชีวิตของเขาก็ลดต่ำลงมากแล้วจากผลของทั้งสถานะเลือดออกและสถานะติดพิษ

พลังชีวิตของเขาจึงลดลงเรื่อยๆใกล้จะ0%เต็มแก่!

น้ำเสียงแผ่วเบาของดาบพิษดังออกมาจากพายุคมดาบ! “ทำไมพลังชีวิตของนายถึงลดลงเรื่อยๆน่ะหรอ?”

“แน่นอนว่าเป็นเพราะ...”

ดวงตาของอสูรโลหิตเบิกกว้างคล้ายจะอยากได้ยินเหตุผล “เพราะ....”

“อั่ก!”

พลังชีวิตของอสูรโลหิตลดลงเหลือ0%!

ดวงตาของเขาเบิกโพรงด้วยความโกรธและร่างคนเองก็ค่อยๆทิ้งตัวลงบนพื้นด้วยด้วยท่าทีไม่ยินยอม!

“ฉันยังคิดหาข้ออ้างไม่ถูกเลยแล้วจะบอกนายยังไงดีล่ะ?”

หลินเซวียนสบถอยู่ในใจ

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจู่ๆอสูรโลหิตจะเลือกใช้วิธีฆ่าตัวตายแบบนี้

หากแต่พายุคมดาบสีเลือดที่มีความกว้าง15เมตรของเขานั้นแม้จะดูน่าสะพรึงแต่ความเสียหายของมันก็ไม่เร็วเท่าอัตราการฟื้นฟูพลังชีวิตของเขาอยู่ดี