บทที่ 19 - นิกายมารหวงเฉวียน ทุบจนแหลกเหลว

บทที่ 19 - นิกายมารหวงเฉวียน ทุบจนแหลกเหลว

วันที่สอง

เมื่อหน่วยปราบมารปล่อยข่าวออกไปว่าจะทำการประหารชีวิตเฒ่าปีศาจจันทร์แดงต่อหน้าสาธารณชน ณ ลานกว้างวิถีแห่งยุทธ์ เมืองโบราณเทียนหยวน ชั่วพริบตานั้นก็สร้างความสั่นสะเทือนให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งเมือง

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมาก ต่างพากันหลั่งไหลมารวมตัวกันที่ลานประหาร

ในขณะเดียวกัน

ทูตปราบมารจำนวนมหาศาล ก็คอยคุ้มกันตามจุดต่างๆ อย่างแน่นหนา มีการประกาศกฎอัยการศึกทั่วทั้งเมือง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

ในที่สุด

เมื่อถึงยามเที่ยงวัน ท่ามกลางเสียงโซ่ตรวนที่ดังกังวาน ยอดฝีมือแห่งหน่วยปราบมารหลายคน ก็คุมตัวชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าค่อนข้างชราและผมเผ้ายุ่งเหยิง เดินเข้ามาที่ลานกว้างทีละก้าว

แม้ว่าสภาพของเขาจะดูทุลักทุเลและทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยคราบเลือด แต่ก็ยังคงแผ่ซ่านกลิ่นอายอันดุร้ายและอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง

โดยเฉพาะแววตาอันดุดันและโหดเหี้ยมนั้น ทำให้ผู้ที่จ้องมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

"นี่หรือคือเฒ่าปีศาจจันทร์แดง ช่างเป็นคนโฉดชั่วจริงๆ"

มีคนร้องอุทานด้วยความหวาดกลัว

"ได้ยินมาว่า เฒ่าปีศาจจันทร์แดงเป็นถึงเฒ่าปีศาจของนิกายมารหวงเฉวียน พลังบำเพ็ญเพียรบรรลุถึงขอบเขตที่เจ็ด ระดับปรโลกแล้ว มากพอที่จะเทียบเคียงกับผู้บัญชาการใหญ่แห่งหน่วยปราบมารได้เลย"

"เพื่อปราบปรามเฒ่าปีศาจจันทร์แดง ดูเหมือนว่าผู้บัญชาการใหญ่จ้าวเสวียนเซียวจะได้รับบาดเจ็บไม่น้อยเลยทีเดียว"

"หึ พูดจาเหลวไหล ผู้บัญชาการใหญ่กำลังปิดด่านทะลวงระดับต่างหากเล่า"

"ได้ยินมาว่า ผู้คุมการประหารในวันนี้ คือเจ้าตำหนักล่ามารคนใหม่หรือ"

"ก็แค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง จะมีน้ำยาอะไร"

"ข้าได้ยินมาว่า นิกายมารหวงเฉวียนได้ส่งยอดฝีมือมาช่วยเหลือเฒ่าปีศาจจันทร์แดงแล้ว ไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือไม่"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่วทั้งฝูงชน

"คุกเข่าลง"

ปัง

ท่ามกลางสายตาของคนนับไม่ถ้วน ยอดฝีมือแห่งหน่วยปราบมารได้คุมตัวเฒ่าปีศาจจันทร์แดงมาถึงลานประหาร ก่อนจะบังคับให้เขากดร่างคุกเข่าลงกับพื้น

สำหรับเรื่องนี้ เฒ่าปีศาจจันทร์แดงโกรธแค้นจนถึงขีดสุด ภายในแววตาเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

"จ้าวเสวียนเซียว ไอ้จอมหน้าไหว้หลังหลอก ดีแต่ใช้แผนการสกปรกมาลอบกัดข้า หากแน่จริงก็มาสู้กับข้าซึ่งหน้าสิ"

"ใช้ยุทธวิธีต่ำช้าไร้ยางอายมาทำร้ายข้า หน่วยปราบมารของพวกเจ้าก็มีปัญญาแค่นี้แหละ"

"ต่อให้ข้าต้องตกนรกกลายเป็นผีร้าย ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป"

เฒ่าปีศาจจันทร์แดงคำรามอย่างบ้าคลั่ง

ใบหน้าของเขา บิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียดน่ากลัว

เมื่อเสียงของเขาดังขึ้น ท่ามกลางฝูงชนที่อยู่โดยรอบก็เกิดเสียงซุบซิบนินทาขึ้นอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่า

พวกเขากำลังวิพากษ์วิจารณ์สิ่งที่เฒ่าปีศาจจันทร์แดงกล่าวออกมา

"ดูเหมือนว่าการที่จ้าวเสวียนเซียวสามารถปราบปรามเฒ่าปีศาจจันทร์แดงได้ คงใช้วิธีการที่ไม่ค่อยใสสะอาดนักจริงๆ"

"หึ จะต้องไปสนใจความถูกต้องและยุติธรรมกับพวกมารร้ายทำไมกัน"

"ความตายมาเยือนอยู่รอมร่อ ยังจะกล้าปากดีอีก"

"เฮ้อ ทำไมไม่รีบๆ ฟันคอให้มันจบๆ ไปเลยนะ"

ฝูงชนต่างพากันส่งเสียงเอะอะโวยวาย

ฟิ้ว

ฟิ้ว

ฟิ้ว

และในขณะที่พวกเขากำลังวิพากษ์วิจารณ์อยู่นั้น ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันปรากฏแสงสว่างเจิดจ้าหลายสายพาดผ่าน จากนั้น รองผู้บัญชาการทั้งสี่ และเจ้าตำหนักทั้งแปดแห่งหน่วยปราบมาร ก็เดินทางมาถึงลานกว้างวิถีแห่งยุทธ์อย่างพร้อมเพรียงกัน

เมื่อบุคคลสำคัญเดินทางมาถึง ก็ดึงดูดสายตาของทุกคนในลานกว้างทันที

"น้องหลิน วันนี้เจ้าคือผู้คุมการประหาร เชิญนั่งประจำที่เถิด"

ในเวลานี้

หลี่ปิ่งเทียน รองผู้บัญชาการลำดับที่หนึ่ง ชี้มือไปยังที่นั่งประธานบนลานประหารพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น

หลินอู๋เต้าก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตรงไปนั่งที่ตำแหน่งผู้คุมการประหาร ดวงตาอันเรียบเฉยของเขากวาดตามองเฒ่าปีศาจจันทร์แดงที่อยู่ไม่ไกล

ในสายตาของเขา นี่คือสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง

ในขณะเดียวกัน

ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างก็ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็น จ้องมองมาที่หลินอู๋เต้าตาไม่กะพริบ

พวกเขาทุกคนล้วนรู้ดีว่า หน่วยปราบมารเพิ่งจะได้เจ้าตำหนักล่ามารคนใหม่

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอายุน้อยมาก

เมื่อได้มาเห็นด้วยตาตนเองในวันนี้ ก็พบว่าเป็นความจริง

"อายุน้อยถึงเพียงนี้ กลับได้เป็นถึงเจ้าตำหนักแห่งหน่วยปราบมาร เขาจะมีปัญญาควบคุมไหวหรือ"

มีคนตั้งข้อสงสัย

"หึหึ หากเดี๋ยวมีคนของนิกายมารหวงเฉวียนมาแหกคุกชิงตัวนักโทษ คงมีเรื่องสนุกให้ดูแน่"

"ไม่รู้ว่า เจ้าตำหนักหลินผู้นี้ จะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้หรือไม่"

"ข้าว่ารอดยาก"

ผู้คนต่างพากันสบประมาทหลินอู๋เต้า

ท้ายที่สุดแล้ว

เขายังเด็กเกินไป ความสามารถและความแข็งแกร่งก็คงไม่เท่าไหร่นัก

สำหรับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนที่อยู่โดยรอบ หลินอู๋เต้ายังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

เขาไม่ได้กล่าวสิ่งใด

เพียงแค่นั่งหลับตาพักผ่อนอย่างเงียบๆ บนที่นั่งประธาน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานนัก

ก็ถึงเวลาเที่ยงสามเค่อ

"นายน้อย ได้เวลาแล้วขอรับ"

หานชิงซานที่ยืนอยู่ด้านข้าง เอ่ยเตือนด้วยเสียงแผ่วเบา

"อืม"

"ลงมือประหารได้"

เพียะ

หลินอู๋เต้าหยิบป้ายคำสั่งประหารจากโต๊ะตรงหน้า แล้วโยนลงไปบนลานประหาร

"ได้เวลาแล้ว ลงมือประหาร"

ทูตปราบมารที่อยู่ด้านข้างตะโกนเสียงดังกังวาน

เมื่อได้ยินคำสั่ง

เพชฌฆาตบนลานประหาร ก็เงื้อดาบหัวผีในมือขึ้นสูง หมายจะฟาดฟันลงบนคอของเฒ่าปีศาจจันทร์แดงอย่างโหดเหี้ยม

ในวินาทีนี้

ทั่วทั้งลานกว้างตกอยู่ในความเงียบงัน

ทุกคนต่างเบิกตากว้าง เฝ้ารอคอยให้ศีรษะของเฒ่าปีศาจจันทร์แดงร่วงหล่นลงพื้น

ตู้ม

ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังกลั้นหายใจรอคอยอยู่นั้น ฝ่ามืออันดุร้ายที่ก่อตัวขึ้นจากพลังวิญญาณ ก็พุ่งทะยานมาจากนอกลานประหาร กระแทกดาบหัวผีของเพชฌฆาตจนแตกละเอียดด้วยหมัดเดียว

พลังอันแข็งแกร่งนั้น ทำลายลานประหารไปกว่าครึ่ง

"ใครกล้าสังหารคนของนิกายมารหวงเฉวียนของข้า"

ฟิ้ว

แสงสว่างสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมา

จากนั้น ท่ามกลางกลิ่นอายอำมหิตอันท่วมท้น ร่างอันน่าสะพรึงกลัวสิบร่างก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้า เข้าล้อมรอบเฒ่าปีศาจจันทร์แดงบนลานประหารเอาไว้แน่น

"นิกายมารหวงเฉวียน"

"ให้ตายเถอะ พวกมันมาแหกคุกชิงตัวนักโทษจริงๆ ด้วย"

"หึ นี่ถือเป็นการยั่วยุหน่วยปราบมารแห่งอวียนโจวอย่างโจ่งแจ้ง"

เมื่อเห็นร่างทั้งสิบบนลานประหาร สีหน้าของหลี่ปิ่งเทียนและคนอื่นๆ ก็มืดมนลงอย่างถึงที่สุด

ในขณะเดียวกัน

ก้นบึ้งดวงตาก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด

นั่นก็เพราะว่า

ร่างทั้งสิบที่อยู่ตรงหน้านี้ ล้วนมีพลังระดับตำหนักเต๋าขั้นสูงสุดกันทุกคน ลำพังเพียงกำลังของพวกเขาสี่คน ย่อมไม่อาจต่อกรได้อย่างแน่นอน

"หึ หลินอู๋เต้า คราวนี้ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะรอดไปได้อย่างไร"

"ไม่คิดเลยว่านิกายมารหวงเฉวียนจะทุ่มสุดตัวถึงเพียงนี้ เพื่อช่วยเฒ่าปีศาจจันทร์แดง ถึงกับส่งยอดฝีมือระดับตำหนักเต๋าขั้นสูงสุดมาถึงสิบคน"

ด้านข้าง

เมื่อเทียบกับความเคร่งเครียดของหลี่ปิ่งเทียนและคนอื่นๆ แล้ว ภายในใจของเฉินไท่จี๋กลับเต็มไปด้วยความสะใจ

ในเวลานี้

เขาแทบจะทนรอให้เฒ่าปีศาจจันทร์แดงถูกชิงตัวไปไม่ไหวแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หากสามารถสังหารหลินอู๋เต้าไปได้ด้วย ก็จะยิ่งสมบูรณ์แบบเข้าไปใหญ่

หากเป็นเช่นนั้น ตำแหน่งเจ้าตำหนักล่ามาร ก็จะต้องตกอยู่ในมือของเขาอย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนี้

เฉินไท่จี๋ก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาเบิกตากว้าง เตรียมรอดูความล้มเหลวของหลินอู๋เต้าในอีกไม่ช้า

ในเวลาเดียวกัน

ทางด้านกลุ่มคนของนิกายมารหวงเฉวียน เมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกลนลานของคนจากหน่วยปราบมาร ภายในแววตาของแต่ละคนก็ฉายแววเย้ยหยันและดูแคลนออกมา

"หน่วยปราบมารแห่งอวียนโจว ก็มีดีแค่นี้เอง"

"จันทร์แดง พวกเรามารับเจ้ากลับบ้านแล้ว"

ขณะที่กล่าว

กลุ่มคนเหล่านั้นก็ปรายตามองหลี่ปิ่งเทียนและคนอื่นๆ อย่างเย็นชา ก่อนจะพยุงร่างของเฒ่าปีศาจจันทร์แดง เตรียมตัวจะจากไปจากลานประหาร

"ช้าก่อน"

ทว่า

ในขณะที่พวกเขากำลังจะหันหลังกลับนั้น เสียงอันราบเรียบก็ดังก้องมาจากเบื้องหลัง เมื่อหันไปมอง ก็พบว่าเป็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานนั่นเอง

"ทำไม ขนาดรองผู้บัญชาการทั้งสี่ของหน่วยปราบมารยังไม่กล้าขวางพวกข้า แล้วไอ้หนูอย่างเจ้าคิดจะลงมืออย่างนั้นหรือ"

ชายชราชุดแดงผู้นี้แค่นเสียงหัวเราะเยาะ

สำหรับเรื่องนี้

หลินอู๋เต้ายังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความผันผวนใดๆ ทั้งสิ้น

"ข้าอยากจะถามสักหน่อย คนของพวกเจ้า มากันครบแล้วใช่หรือไม่"

"หมายความว่าอย่างไร"

"หากมากันครบแล้ว เช่นนั้นก็จงออกเดินทางไปปรโลกพร้อมกันเสียเถอะ"

อะไรนะ

ส่งพวกเราไปปรโลกงั้นหรือ

ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ขบขันที่สุด กลุ่มมารร้ายที่นำโดยชายชราชุดแดง ต่างพากันส่ายหน้าหัวเราะเยาะ

ทว่า

พวกเขากลับหัวเราะได้เพียงไม่นาน

นั่นก็เพราะว่า

ในตอนนี้ หลินอู๋เต้าได้ลงมือแล้ว

ตู้ม

ในขณะที่พวกเขากำลังจะพาตัวเฒ่าปีศาจจันทร์แดงจากไป ทันใดนั้น ฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นจากพลังวิญญาณอันมหาศาลก็พุ่งทะลวงฝ่าห้วงอากาศ ตกกระทบลงบนร่างของหนึ่งในนั้นอย่างรุนแรง

ปัง

หลินอู๋เต้าสะบัดมือ ยอดฝีมือแห่งนิกายมารหวงเฉวียนผู้นั้น ก็ถูกกระแทกลงกับพื้น ร่างกายแหลกเหลวกลายเป็นกองเนื้อบดในทันที

[จบแล้ว]