บทที่ 7 - สังหารผู้คุ้มกฎดั่งเชือดสุนัข

บทที่ 7 - สังหารผู้คุ้มกฎดั่งเชือดสุนัข

เกิดเรื่องอันใดขึ้น

ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ทุกคนในที่นั้นต่างยังไม่ทันได้ตั้งตัว

และเมื่อพวกเขาได้สติกลับมา ก็เห็นเจียงเวิ่นเทียนถูกฟันแขนขวาขาดสะบั้น โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักออกมาย้อมพื้นดินเป็นวงกว้าง

เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึงดังขึ้น

เมื่อเห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ผู้คนในที่นั้นต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตระหนกและหวาดกลัว

ในขณะเดียวกัน

เจียงเวิ่นเทียนเองก็รูม่านตาหดเกร็ง

ดาบเมื่อครู่นี้ นำพามาซึ่งกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดสำหรับเขา

อีกฝ่าย

อย่างน้อยก็ต้องเป็นยอดฝีมือระดับทะเลทุกข์ขั้นสูงสุด

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความแค้นกับตนเองด้วย

เมื่อคิดได้ดังนี้ เจียงเวิ่นเทียนก็รู้สึกหนักอึ้งในใจถึงขีดสุด เขาฝืนทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ส่งมาจากร่างกาย หันหน้ามองออกไปนอกโถงใหญ่

ตึก

ตึก

ตึก

ท่ามกลางเสียงฝีเท้าอันหนักแน่น ร่างอันเย็นชาและโหดเหี้ยมร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นแก่สายตา

นั่นคือชายหนุ่มในชุดดำผู้หนึ่ง

เขามีรูปร่างสูงโปร่ง แววตาเย็นชาคมกริบ ในมือลากดาบยาวที่อาบไปด้วยเลือด ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายจิตสังหารอันท่วมท้น ราวกับเทพแห่งการสังหารที่หลุดพ้นมาจากนรกภูมิก็มิปาน

"หลิน หลินอู๋เต้าหรือ"

มีคนร้องอุทานขึ้นมา

น้ำเสียงนั้นเผยให้เห็นถึงความตกตะลึงอย่างรุนแรง

อะไรนะ

เขาคือหลินอู๋เต้าอย่างนั้นหรือ อดีตคู่หมั้นขยะของเจียงชิงเสวี่ยน่ะหรือ

พรึ่บ

เมื่อได้ยินว่าผู้มาเยือนคือคนไร้ค่าที่โด่งดังแห่งเมืองโบราณชิงหยวน ทุกคนในที่นั้นก็หน้าถอดสีทันที ตามด้วยสายตาแห่งความตื่นตระหนกนับไม่ถ้วนที่จับจ้องไปที่เขา

ส่วนเจียงเวิ่นเทียน ยิ่งเบิกตากว้างขึ้นไปอีก

บนใบหน้าที่ซีดเผือด เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ

ในเวลานี้

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง ดาบเมื่อครู่นี้ หลินอู๋เต้าเป็นคนฟันออกมาอย่างนั้นหรือ เขาไม่ใช่คนไร้ค่าหรอกหรือ เหตุใดจึงมีพลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้

"คนของข้า จงไปสังหารมันเสีย"

ทันใดนั้น

เสียงคำรามดังกึกก้องก็หลุดออกมาจากปากของเจียงเวิ่นเทียน

ฟิ้ว

ฟิ้ว

ฟิ้ว

สิ้นเสียงคำราม ชั่วพริบตานั้น ร่างอันทรงพลังสามร่างก็พุ่งเข้ามาในโถงใหญ่ของตระกูล และพุ่งทะยานเข้าสังหารหลินอู๋เต้าอย่างดุดัน

ผู้ที่มาเยือน คือผู้คุ้มกฎของตระกูลเจียงนั่นเอง

พวกเขาทั้งหมด ล้วนเป็นยอดฝีมือที่ฝึกฝนจนถึงขอบเขตที่ห้าแล้ว

"ไอ้หนูไม่เจียมตัว กล้ามาโอหังในตระกูลเจียง จงตายเสียเถอะ"

ตู้ม

ขณะที่กล่าว ชายชราในชุดสีเขียวผู้หนึ่ง ก็ยกมือขึ้นฟาดฟันเข้าใส่หลินอู๋เต้าอย่างโหดเหี้ยม

พลังอันแข็งแกร่งกวาดม้วนไปทั่วโถงใหญ่

เมื่อเห็นเช่นนั้น แขกเหรื่อที่อยู่รอบๆ ต่างก็ตกใจกลัว พากันถอยหนีด้วยความเร็วสูงสุด เพราะเกรงว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย

ในที่แห่งนี้ มีเพียงหลินอู๋เต้าเท่านั้นที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวของชายชราชุดเขียว แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา

"ไสหัวไป"

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามอง เพียงแค่ยกมือขึ้นตบออกไปหนึ่งฝ่ามือ

ตู้ม

พลังอันยิ่งใหญ่ถูกปลดปล่อยออกมาราวกับแม่น้ำสวรรค์ ครอบคลุมไปทั่วทั้งสิบทิศ

การโจมตีที่ดูเหมือนจะน่าสะพรึงกลัวของชายชราชุดเขียว กลับพังทลายลงในพริบตาภายใต้พลังฝ่ามือของหลินอู๋เต้า

ในที่สุด ฝ่ามือขนาดใหญ่ก็ลอยละลิ่วไปกระแทกเข้าที่หน้าอกของเขา

"อ๊าก"

เสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาดังก้องไปทั่วโถงใหญ่

ท่ามกลางสายตาอันตื่นตระหนกของทุกคน ผู้คุ้มกฎขอบเขตที่ห้า กลับถูกหลินอู๋เต้าตบทะลวงหน้าอกด้วยฝ่ามือเดียว ร่างลอยไปตกกระแทกพื้นห่างออกไปสิบจั้ง สิ้นลมหายใจในทันที

เห็นได้ชัดว่า ตายจนไม่รู้จะตายอย่างไรแล้ว

เสียงสูดลมหายใจด้วยความหวาดหวั่นดังขึ้นรอบทิศ

"นี่ นี่จะเป็นไปได้อย่างไร"

"หลินอู๋เต้าเป็นเพียงขยะมิใช่หรือ เหตุใดจึงมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้"

"เขา เขาตบผู้คุ้มกฎขอบเขตที่ห้าตายด้วยฝ่ามือเดียวอย่างนั้นหรือ"

ภายในโถงใหญ่ มีคนร้องอุทานออกมา

ภาพตรงหน้านี้ พลิกความเข้าใจของพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิง

ในเวลานี้

สายตาที่ทุกคนมองไปยังหลินอู๋เต้า ล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ทว่าสำหรับปฏิกิริยาของพวกเขา หลินอู๋เต้าไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

ตู้ม

หลังจากสังหารผู้คุ้มกฎชุดเขียวด้วยฝ่ามือเดียวแล้ว เขาก็ไม่ได้ปล่อยอีกสองคนที่เหลือไป ฝ่ามือขนาดใหญ่พุ่งออกไปคว้าคอผู้คุ้มกฎขอบเขตที่ห้าอีกสองคนเอาไว้ในชั่วพริบตา

"อย่า อย่าฆ่าข้า"

"ไว้ชีวิตด้วย"

ภายใต้พลังอันเด็ดขาด ผู้คุ้มกฎระดับแท่นวิถีทั้งสองก็เริ่มอ้อนวอนอย่างขมขื่น

หวังว่าหลินอู๋เต้าจะเมตตาละเว้นชีวิต

ทว่า

หลินอู๋เต้ากลับทำหูทวนลมต่อคำวิงวอนเหล่านั้น

เสียงกระดูกหักอันแหลมคมดังขึ้น ท่ามกลางสายตาอันหวาดกลัวสุดขีดของทุกคน ผู้คุ้มกฎขอบเขตที่ห้าทั้งสอง ก็ถูกบิดคอหักตายคาที่

พลังชีวิตในร่างถูกทำลายจนหมดสิ้น

เพียงชั่วพริบตา ผู้คุ้มกฎทั้งสามของตระกูลเจียง ก็ตกตายด้วยน้ำมือของหลินอู๋เต้าจนหมดสิ้น

"เป็นไปได้อย่างไร เป็นไปได้อย่างไรกัน"

ภาพเหตุการณ์นี้

ทำให้เจียงเวิ่นเทียนหวาดกลัวจนถึงขีดสุด

ผู้คุ้มกฎขอบเขตที่ห้า คือที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา

ทว่า

เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินอู๋เต้า กลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะต่อสู้กลับ

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

"หลินอู๋เต้า ตระกูลเจียงของข้าไม่เคยมีความแค้นใดๆ กับเจ้า เหตุใดเจ้าจึงต้องโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้"

"ยิ่งไปกว่านั้น เจียงชิงเสวี่ยบุตรสาวของข้า ก็ยังมีสัญญาหมั้นหมายกับเจ้าอยู่"

"หากนับตามหลักการแล้ว ข้าก็ยังถือว่าเป็นว่าที่พ่อตาของเจ้านะ"

"ตอนนี้เจ้าบุกมาที่ตระกูลเจียงอย่างดุดัน สังหารผู้คุ้มกฎของข้าไปถึงสามคน เจ้ามีความประสงค์สิ่งใดกันแน่"

เจียงเวิ่นเทียนตะคอกถามด้วยความโกรธแค้น

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

หึ

ไม่มีความแค้นใดๆ อย่างนั้นหรือ ยังเป็นว่าที่พ่อตาอย่างนั้นหรือ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้

มุมปากของหลินอู๋เต้าก็ยกยิ้มเย็นชาขึ้นมา

"หากอยากรู้คำตอบ ก็ไปถามบุตรสาวแสนดีของเจ้าดูสิ"

เสียงอันไร้ความรู้สึกดังขึ้นอย่างช้าๆ

เมื่อกล่าวจบ

หลินอู๋เต้าก็ไม่เปิดโอกาสให้เจียงเวิ่นเทียนได้ขัดขืนแม้แต่น้อย เขาพุ่งตัวเข้าไปตรงหน้าและใช้มือบีบคอของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

จากนั้น ก็นำศพของผู้คุ้มกฎทั้งสามเข้าไปในโถงสัมฤทธิ์ฝังฟ้า

ติ๊ง

ท่านเก็บศพของติงซื่อไห่ ได้รับหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อน หลังจากผ่านการเพิ่มพลังสิบเท่าจากระบบ ท่านได้รับหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งแสนก้อน

ท่านเก็บศพของจ้าวซานเหอ ได้รับพลังฝึกตนหนึ่งปี หลังจากผ่านการเพิ่มพลังสิบเท่าจากระบบ ท่านได้รับพลังฝึกตนสิบปี

ท่านเก็บศพของลี่เฝินเทียน ได้รับอาวุธวิญญาณระดับห้า กระบี่ชิงเฟิง หลังจากผ่านการเพิ่มพลังสิบเท่าจากระบบ ท่านได้รับอาวุธวิญญาณระดับหก กระบี่โบราณชิงหมิง

เสียงแจ้งเตือนสามสายดังขึ้นในหัว

ตู้ม

พลังฝึกตนสิบปีถูกถ่ายทอดเข้ามา แม้ว่าหลินอู๋เต้าจะยังไม่ทะลวงเข้าสู่ระดับก่อเกิดเทวะขั้นกลาง แต่ก็เข้าใกล้ไปอีกก้าวหนึ่ง

ส่วนหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งแสนก้อน และอาวุธวิญญาณระดับหกอย่างกระบี่โบราณชิงหมิงนั้น เขาเพียงแค่กวาดตามองผ่านๆ แล้วก็หมดความสนใจ

ของพรรค์นี้ ในอนาคตเขาจะต้องได้รับมันมาอีกมากมายอย่างแน่นอน

ดังนั้น

จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

จากนั้น

เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งถือดาบยาวที่อาบเลือด ส่วนอีกข้างหนึ่งหิ้วคอเจียงเวิ่นเทียน เดินก้าวอาดๆ ออกจากตระกูลเจียงไป

"จงไปบอกเจียงชิงเสวี่ย ภายในสามวัน หากข้าไม่ได้เห็นหน้านาง ข้าจะสังหารเจียงเวิ่นเทียนทิ้งเสีย"

เสียงอันเย็นชาดังก้องมาจากแดนไกล

เมื่อได้ยินดังนั้น

ผู้คนในที่นั้นต่างก็ตกใจจนตัวสั่นเทา

"โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว"

"ที่แท้เรื่องราวทั้งหมด ก็เป็นความแค้นระหว่างหลินอู๋เต้าและเจียงชิงเสวี่ยนี่เอง"

"เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับหลินอู๋เต้ากันแน่ เหตุใดเขาจึงกลายเป็นผู้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้ภายในชั่วข้ามคืน"

"ข้าได้ยินมาว่า เขาเคยเข้าไปในเสินซวี"

เสินซวีอย่างนั้นหรือ

หรือว่าเขาจะได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่มา

ผู้คนต่างสงสัยและคาดเดากันไปต่างๆ นานา

สำหรับปฏิกิริยาของพวกเขา หลินอู๋เต้าไม่ได้สนใจเลย

หลังจากออกจากตระกูลเจียง เขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังหอเหรินเจียนทันที

"ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ เอ๊ะ พี่ชาย ท่านมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ"

ถูซานหลิงเอ๋อร์ร้องทักทาย

ทว่า

เมื่อสายตาของนางตกลงบนดาบยาวที่อาบเลือด และร่างอันน่าเวทนาของเจียงเวิ่นเทียน ใบหน้าเล็กๆ ของนางก็ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

ในขณะเดียวกัน

การปรากฏตัวของหลินอู๋เต้า ก็ดึงดูดความสนใจของจวินเชียนมั่วเช่นกัน

"นายน้อยหลิน ท่านนี่คือ"

"ช่วยข้าประกาศข่าวบนตงเทียนเป่าเจี้ยนที บอกไปว่าตระกูลเจียงถูกข้าล้างบางแล้ว อีกสามวันให้หลัง ข้าจะสังหารเจียงเวิ่นเทียนที่คฤหาสน์อู๋โยว"

หือ

นี่คิดจะล่อให้เจียงชิงเสวี่ยกลับมาอย่างนั้นหรือ

จวินเชียนมั่วเข้าใจเจตนาของหลินอู๋เต้าในทันที

"หินวิญญาณระดับต่ำสามหมื่นก้อน"

"ตกลง"

หลินอู๋เต้าไม่ลังเล หยิบหินวิญญาณออกมาจ่ายทันที

"โปรดรอสักครู่"

จวินเชียนมั่วไม่ได้ซักถามอันใดให้มากความ เขาหันไปหยิบตงเทียนเป่าเจี้ยนออกมา และเริ่มจัดการอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก

ก็เสร็จเรียบร้อย

"เรียบร้อยแล้ว ท่านสามารถเข้าไปดูในตงเทียนเป่าเจี้ยนได้เลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น

หลินอู๋เต้าก็เปิดตงเทียนเป่าเจี้ยนดู และพบว่ามีข่าวสารใหม่ถูกอัปเดตขึ้นมาจริงๆ

ข่าวเด่น ตระกูลของเจียงชิงเสวี่ย ศิษย์สืบทอดลำดับที่เก้าแห่งสำนักไท่เสวียนเหมิน ถูกหลินอู๋เต้าล้างบางในวันนี้ ซ้ำยังประกาศกร้าวว่าจะสังหารเจียงเวิ่นเทียนในอีกสามวันให้หลัง

"ดีมาก"

พยักหน้าตอบรับ

หลินอู๋เต้าลากดาบยาวและเจียงเวิ่นเทียน หันหลังเดินออกจากหอเหรินเจียนไป

[จบแล้ว]