ติดหนี้สามสิบล้าน 560 เกล็ดผลัดเทพ?
ติดหนี้สามสิบล้าน 560 เกล็ดผลัดเทพ?
ติดหนี้สามสิบล้าน 560 เกล็ดผลัดเทพ?
“อืม ไม่ชอบมาพากลเลย”
เสี่ยวอันกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วกระซิบเสียงเบา
“สีหน้าของชาวบ้านดูมีความสุขมากกว่าปกติ ตลอดทางที่เดินมา ประเภทของภารกิจก็มีมากกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อย... ที่สำคัญที่สุดก็คือเครื่องเซ่นไหว้”
เขาแบมือออก ด้านบนมีเส้นด้ายสีทองเส้นเล็กๆ วางอยู่
มันเหนียวมาก สัมผัสดูทั้งลื่นและนุ่มนวล แต่พอลองดึงดูกลับดึงไม่ขาด มองไม่ออกเลยว่าทำมาจากวัสดุอะไร
“ของสิ่งนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เครื่องเซ่นไหว้เมื่อก่อนล้วนใช้เพื่ออัญเชิญทวยเทพแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ หรือว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ยังมีการเย็บปักถักร้อยอะไรอีกงั้นเหรอ?”
แฟนสาวถูกเขาทำให้หัวเราะ เธอตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ
“รวบรวมต่อไปเถอะ เดินเล่นไปเดี๋ยวก็รู้เองแหละ”
แต่เสี่ยวอันกลับส่ายหน้า เขามองไปยังยอดเขาสูงตระหง่านด้านหลังหมู่บ้านหมิงเยวี่ย แล้วบุ้ยปากพูดขึ้น
“ไม่ ฉันมีความรู้สึกสังหรณ์ใจว่า วันนี้พวกเราควรจะขึ้นเขาไปดูสักหน่อย”
“งั้นก็ขึ้นเขา”
แฟนสาวกระตือรือร้นเป็นอย่างมาก
“มาสามครั้งแล้วก็ยังไม่เจอเทพปลาคาร์ปเลย ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้เจอไหมนะ~”
อืม
งั้นวันนี้เธอก็ถือว่ามาถูกที่แล้ว
เทพปลาคาร์ปที่เพิ่งถูกจับได้และโดนตักเตือนไปเมื่อวาน วันนี้มาทำงานอย่างว่านอนสอนง่ายแล้ว
เมื่อเวลาผ่านไป นักท่องเที่ยวที่สระปลาคาร์ปก็ค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น ในที่สุดทุกคนก็ค้นพบทวยเทพผู้แสนซุกซนที่ขดตัวอยู่ในถ้ำ
“เทพปลาคาร์ปปรากฏตัวแล้ว!”
“เวรเอ๊ย! โชคดีจัง! วันนี้มาถูกวันจริงๆ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! รีบให้ฉันถ่ายรูปโคลสอัปสักสองสามรูปหน่อย! หลี่หลี่ของพวกเราไม่ได้ปรากฏตัวมาตั้งนานแล้ว~”
“จะว่าไป วันนี้สีหน้าของเทพปลาคาร์ปดูไม่ค่อยดีเลยนะ~ ใครไปทำให้ท่านบรรพชนน้อยโกรธอีกแล้วล่ะ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ใครจะกล้าไปแหย่เธอเล่า~”
ตอนที่เสี่ยวอันพาแฟนสาวมาถึง สิ่งที่เห็นก็คือฉากแบบนี้ นักท่องเที่ยวพากันยืนอยู่ริมฝั่ง บนสะพานหิน และบนตอม่อหิน ถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ
เทพปลาคาร์ปในถ้ำพิงอยู่บนเบาะนุ่ม ประคองชาหอมกรุ่นที่ส่งควันลอยกรุ่น จิบทีละคำโดยไม่พูดอะไร เพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบๆ
เธอมองอะไรอยู่น่ะ?
เธอกำลังมองนักท่องเที่ยวโง่ๆ กลุ่มนี้น่ะสิ!
ส่งสายตาบอกใบ้ชัดเจนขนาดนี้แล้ว ทำไมพวกเขาถึงยังไม่สังเกตเห็นอีก? เอาแต่มองเธออยู่นั่นแหละ!
ถ่าย ถ่าย ถ่าย! จะถ่ายอะไรนักหนา!
เธอขมวดคิ้ว ความอดทนหมดลง หางปลาขนาดยักษ์ตวัดขึ้นกลางอากาศอย่างแรง ตบต้าพั่งหลี่ที่ว่ายวนเวียนอยู่ตรงปลายหางจนปลิวออกไป
ต้าพั่งหลี่:
เทพปลาคาร์ป: ช่วยไม่ได้ นายอ้วนที่สุด น้ำที่สาดกระจายออกมาก็เลยวงใหญ่ที่สุดไง~
ปัง!
น้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว เพื่อทำภารกิจของเทพให้สำเร็จ ต้าพั่งหลี่ดิ้นรนอย่างสุดกำลัง ทำเอาน้ำสาดกระเด็นไปทุกที่
“อ๊ะ!”
“ต้าพั่งหลี่!”
“ทำไมเทพปลาคาร์ปถึงตบนายอีกแล้ว! ทำไมไม่ตบฉันล่ะ?!”
นักท่องเที่ยวคนอื่นๆ หันขวับกลับมามองผู้ชายที่กำลังตัดพ้อคนนี้พร้อมกันด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น
นี่มันคำพูดอะไรกัน?
พวกเขาส่งเสียงเอะอะโวยวาย หัวเราะกันไม่หยุด ไม่มีใครพบความผิดปกติเลย ในขณะที่ความโกรธบนใบหน้าเล็กๆ ของเทพปลาคาร์ปกำลังสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็มีเสียงพิเศษดังมาจากท่ามกลางฝูงชน
“เอ๊ะ?! นั่นมันอะไรน่ะ?”
เป็นเสี่ยวอันนั่นเอง
เขาทำตามสัญชาตญาณอย่างเคร่งครัด ในระหว่างที่เที่ยวเล่นก็ไม่ลืมที่จะกวาดสายตามองไปรอบๆ และในที่สุดหลังจากที่ต้าพั่งหลี่ว่ายกลับไป เขาก็พบจุดที่ส่องประกาย
ใต้สระน้ำ ใต้ฝูงปลาที่แหวกว่ายไปมา ท่ามกลางโขดหินที่เรียงรายซ้อนกัน มีของสีแดงทองชิ้นหนึ่งกำลังเปล่งประกายแสงระยิบระยับบางเบา
ภายใต้แสงแดดที่สาดส่อง มันถูกเกลียวคลื่นที่ส่องประกายระยิบระยับบดบังได้ง่ายมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะต้าพั่งหลี่ว่ายมาทำให้น้ำสาดกระจาย เขาก็คงไม่ทันสังเกตเห็นจริงๆ
“อะไรเหรอ?”
“ไม่เห็นมีเลยนี่?”
“ในสระปลาคาร์ปไม่มีขยะหรอก อย่ามองส่งเดชเลย”
สิ่งที่เขาพูดคือความจริง สระปลาคาร์ปถูกชาวบ้านดูแลรักษาอย่างสะอาดสะอ้านมาก ตั้งแต่แหล่งท่องเที่ยวเปิดทำการมาจนถึงตอนนี้ ก็ไม่เคยเห็นของสกปรกอยู่ข้างในเลย นอกจากตะไคร่น้ำ ก้อนกรวด ก็มีแต่ฝูงปลาเท่านั้น
จะมีขยะได้ยังไง?
เสี่ยวอันเงยหน้าขึ้นมองเทพปลาคาร์ปที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วก็สบตากับอีกฝ่ายเข้าพอดี ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่ตั้งใจ ทว่านั่นกลับทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้น
เขามั่นใจว่าตรงนั้นมีของอยู่ ประกอบกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ หรือว่า... เทพปลาคาร์ปจงใจอยากให้พวกเขาค้นพบงั้นเหรอ?
ถ้างั้น...
เขาลองหยั่งเชิงด้วยการโค้งตัว นั่งยองๆ แล้วยื่นมือลงไปในสระน้ำ
อืม... สายตาอันร้อนแรงที่ทิ่มแทงอยู่บนหัว ทำให้เขายิ่งมั่นใจว่าในน้ำนั้นมีอะไรบางอย่างอยู่!
ประกอบกับยามรักษาการณ์ก็ไม่ส่งเสียงห้าม ยิ่งทำให้เขากล้ามากขึ้นไปอีก
ของสิ่งนั้นอยู่ห่างจากเขาไปหน่อย อย่างน้อยก็ต้องยื่นเท้าลงไปข้างหนึ่ง... เสี่ยวอันแบกรับความกดดันเหยียบลงไปในสระน้ำ ยื่นมือออกไปจนสุดแขนเพื่อเอื้อมหยิบของที่อยู่ไกลออกไป
บริเวณรอบข้างเงียบสงบลงในพริบตา
ภายใต้การนำของเทพปลาคาร์ป ทุกคนต่างหุบปากแล้วหันไปมองเขา มองดูว่าคนคนนี้ช่างกล้าหาญชาญชัยนัก ถึงกับกล้าเหยียบลงไปในสระน้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเทพปลาคาร์ปเชียวเหรอ?
แต่วินาทีต่อมา เสี่ยวอันก็ยิ้มพลางยืดตัวขึ้น ชูของในมือขึ้นสูง
“มีของอยู่จริงๆ ด้วย!”
ในนิ้วมือที่เห็นข้อต่อชัดเจน มีเกล็ดรูปเปลือกหอยที่ใสสะอาดอยู่แผ่นหนึ่ง มันส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดด สีแดงชาดเจิดจ้า แสงสีทองชวนให้หลงใหล
เพียงแค่มองแวบเดียว ก็ทำให้นักท่องเที่ยวทุกคนหันไปมองเทพปลาคาร์ปพร้อมกัน สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความไม่เข้าใจ... และยังมีความกังวลด้วย?
กังวลอะไรกัน?
“เกล็ดของเทพปลาคาร์ปเหรอ?”
“เวรเอ๊ย... เธอได้รับบาดเจ็บเหรอ?”
“ที่ช่วงนี้ไม่เห็นเธอ ก็เป็นเพราะเธอได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ?”
“หรือว่าจะเป็นเทพชั่วร้าย...”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง เสี่ยวอันกำเกล็ดในมือแน่น ข้างกายเบียดเสียดไปด้วยผู้คนที่อยากจะเข้ามาดูใกล้ๆ
ได้รับบาดเจ็บอะไรกัน?
เสี่ยวอันไม่ได้คิดแบบนั้น! อีกฝ่ายจงใจอยากให้พวกเขาค้นพบของสิ่งนี้ชัดๆ!
เกล็ดในมือทั้งอุ่นและแข็ง เพียงแค่กำเอาไว้ เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
ติ๊ง!
ครืด ครืด...
กำไลข้อมือส่งเสียงสั่นเตือน ทำให้เสี่ยวอันรีบยกมือขึ้นดูทันที
[ติ๊ด ได้รับสิ่งของพิเศษ]
[เกล็ดผลัดเทพปลาคาร์ป: เกล็ดผลัดเทพของเทพปลาคาร์ป ครอบครองแก่นแท้เทพสายหนึ่ง แข็งแกร่งไร้เทียมทาน เป็นสิ่งของภารกิจพิเศษ]
เป็นภารกิจใหม่จริงๆ ด้วย!
“เลิกส่งเสียงดังได้แล้ว!”
เสี่ยวอันรีบยิ้มแล้วชูขึ้นสูงอีกครั้ง จากนั้นก็หดมือกลับมาภายใต้การจับจ้องของเทพปลาคาร์ป แล้วเอ่ยเสียงเบา
“เป็นสิ่งของภารกิจ!”
“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์... ในที่สุดก็มีภารกิจใหม่แล้ว!”
ดวงตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับ เต็มไปด้วยความชื่นชอบที่มีต่อหมู่บ้านหมิงเยวี่ยและภูเขาศักดิ์สิทธิ์ “พวกเราคงไม่ใช่กลุ่มแรกหรอกมั้ง!”
ฝูงชนเงียบไปหนึ่งวินาที จากนั้นก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาในพริบตา
บนสะพานหิน ริมฝั่งหญ้า และนักท่องเที่ยวที่อออยู่ตรงทางเข้าป่า ต่างก็เผยรอยยิ้มกว้างอย่างเกินจริงบนใบหน้า
“เวรเอ๊ย! ภารกิจใหม่!”
“ฉันว่าแล้วเชียว วันที่ 1 ธันวาคม! วันนี้ต้องมีอะไรพิเศษแน่ๆ!”
“แม่เจ้าโว้ย! เกล็ดของเทพปลาคาร์ป! ตอนนั้นแค่โดนเทพปลาคาร์ปสาดน้ำใส่ทั้งตัวก็ยังได้โชคเรื่องน้ำเลย ถ้าเก็บเกล็ดของเทพปลาคาร์ปได้... จะเป็นยังไงล่ะเนี่ย?”
“มีแค่แผ่นเดียวเองเหรอ?”
“ฟังเขาบอกว่าเป็นสิ่งของภารกิจเหรอ? ภารกิจอะไรล่ะ?”
“ปลาผลัดคราบได้ด้วยเหรอ...”
“อย่ามัวแต่เถียงกัน! ถ้าผลัดคราบจริงๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะผลัดแค่แผ่นเดียว! ฉันจะลองหาดู!”
ทุกคนต่างพูดกันไปต่างๆ นานา ยังไม่ทันจะได้แยกย้ายกันไป ก็ได้ยินเสียงเด็กหนุ่มอีกคนตะโกนด้วยความตื่นเต้นมาจากทางสนามหญ้า
“ฉันก็เก็บได้เหมือนกัน!”
“ฉันด้วย!”
เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นจากทั่วทุกสารทิศ เทพปลาคาร์ปก็พิงอยู่บนเบาะนุ่ม เกาหางของตัวเอง เกล็ดด้านบนส่องประกายแสงสีแดงทองระยิบระยับ
เก็บไปเถอะ~
เธอกระโดดพุ่งตัว กลายร่างเป็นปลาตัวเล็กสีทองหายวับไปในสระน้ำ แต่พฤติกรรมที่เหมือนเป็นการอนุญาตกลายๆ นี้ ทำให้นักท่องเที่ยวแตกตื่นกันยกใหญ่ในทันที
“เทพปลาคาร์ปอนุญาตแล้ว!”
“เวรเอ๊ย! ฉันก็จะหาเหมือนกัน!”
“กำไลข้อมือของฉันมีแจ้งเตือนใหม่ขึ้นมาแล้ว! อยู่ที่นี่ได้นานสุดแค่ 30 นาที!”
“ถึงจะไม่รู้ว่าคืออะไร! แต่รีบหาเร็วเข้า!!”
“ฉันมีความรู้สึกสังหรณ์ใจว่า... วันนี้จะเริ่มกิจกรรมใหม่จริงๆ แล้ว!”
“หรือว่าเทพชั่วร้ายจะกลับมาอีกครั้ง?”
“หรือว่าจะเป็นมารสวรรค์นอกดินแดนอะไรนั่น?!”
“นายเที่ยวแหล่งท่องเที่ยวจนบ้าไปแล้วใช่ไหม?”
เสี่ยวอันดึงแฟนสาวให้แยกย้ายกันไปหา ในที่สุดก่อนที่เวลาครึ่งชั่วโมงจะหมดลง พวกเขาก็สามารถเก็บเกล็ดเทพตามซอกหินและโคนต้นไม้มาได้ทั้งหมดสามแผ่น จากนั้นถึงได้เดินหน้าต่อไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
ของสิ่งนี้ต้องเก็บซ่อนไว้ให้ดี ใครจะไปรู้ว่าหลังจากนี้จะมีประโยชน์อะไรบ้าง