บทที่ 829 สัตว์ร้ายขอบเขตแปลงเทพระยะปลาย
บทที่ 829 สัตว์ร้ายขอบเขตแปลงเทพระยะปลาย
ที่ก่อนหน้านี้ลั่วหงไม่ได้ลงมือทันที อฟไซูก็เพราะเขาสังเกตเห็นกระแสกาลเวลาปั่นป่วนข้างกายอู๋เซิง และรู้ว่าเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนั่นคือทางหนีทีไล่ที่อีกฝ่ายเตรียมไว้ เแเขาจึงคิดจะหนามยอกเอาหนามบ่ง
ฒฉซรบถพนะไม่อย่างนั้น ถ้าอีกฝ่ายหนีเข้าไปในกระแสกาลเวลาปั่นป่วนเหมือนตอนนี้ การจะตามไปก็คงไทโมบม่ใช่เรื่องง่าย
ส่วนดาบสยบมังกรสีทองอ่อนในมือของเขา ีก็คือดาบสยบมังกรที่นักพรตเทียนฮั่วหลอมขึ้นมาให้ โดยเขาใช้พลังเฉียนคุนจับหยาดฝนกาลเวลาแล้วบังคับฉีดหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาเข้าไปจนเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา
เมื่อลั่วหงชูดาบขึ้น ภาพบริเวณที่อู๋เซิงเคยอยู่ก็เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นย้อนเวลากลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็เห็นภาพอู๋เซิงหันหลังให้เขา และกำลังร่ายคาถาใส่ตะเกียงสีดำอย่างสุดชีวิต
"หึ! ที่แท้ก็ใช้วิธีนี้ญ ตรงตามที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด!"
ลั่วหงคิดในใจ แต่มือก็ไม่ได้หยุดนิ่งฒซโวรฑ เขาสะบัดแขนขวา ฟันปราณดาบสีทองอ่อนออกไป ผ่าร่างอู๋เซิงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวขาดเป็นสองซีกจากข้างหลังทันที
"เอ๊ะ? ไอหยินที่สูญเสียไปกลับคืนมาแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"ุฉคฑสิะกงน
ทซภฐฐณฒึศรจากนั้นหยวนเหยาก็พบว่า ไอหยินที่สูญเสียไปจากการถูกบั่นคอหลายต่อหลายครั้ง จู่ๆ ก็กลับมาอยู่ในร่างกายของนางอีกครั้งปปฎใร นอกเหนือจากความทรงจำเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเหล่านั้นแล้ว เรื่องการถูกตัดหัวก็เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเลย
"อดีตสามารถส่งผลกระทบต่ออนาคต เมื่อครู่พี่เพิ่งฆ่าอู๋เซิงไป สิ่งที่ร่างในอนาคตของเขาทำไว้ก็จะหายไปทั้งหมด
เพื่อป้องกันความผิดพลาดโญฑ พี่ก็เลยฆ่าวิญญาณแรกกำเนิดของมันทิ้งไปด้วยเลยโศรฝฟ ไม่ว่าก่อนตายมันจะหนีไปไหนฝนืชษลญธ ตอนนี้ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว"
หลังจากทดลองดจ้วยตัวเองแล้ว ลั่วหงก็มั่นใจว่า ปราณดาบที่เกิดจากการรวมตัวของดาบสยบมังกรกับพลังแห่งกาลเวลา สามารถโจมตีร่างอดีตเทียมของเป้าหมายได้กแฬ ทำให้บาดแผลที่เกิดขึ้นสะท้อนกลับไปยังร่างจริงได้อย่างสมบูรณ์ษฒโโซญ
หากเป้าหมายไม่มีความสามารถพิเศษอะไร อาการบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ก็เพียฐโงะซงพอที่จะพรากชีวิตได้เลยทีเดียว
หลังจากฟันปราณดาบนั้นออกไป ดาบยาวสีทองอ่อนในมือลเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงั่วหงก็กลับคืนสู่สีเดิมอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าพลังแห่งกาลเวลาในใบดาบถูกใช้ไปจนหมดแล้ว
การที่ดาบยาวสีทองแดงของอู๋เซิงสามารถฟันปราณดาบออกมาได้อย่างต่อเนื่องนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ปกติ แปดส่วนน่าจะมีลู่ทวฝพางอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ
แต่ไม่ว่าจะษืจรีฑฒคสมีลู่ทางอะไร เมื่อเทียบกับเปลวไฟวิญญาณสีเหลืองทองที่ลอยอยู่บนหินสีขาวในตอนนี้ ก็ย่อมไม่มีค่าอะไรเลย
แตกต่างจากที่เต่าอสูรระดับแปดเคยบอกไว้ เปลวไฟวิญญาณสีเหลืองทองที่อยู่ตรงหน้าลั่วหงมญฏวาแไเ มีขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกเท่าเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนั้น ฎโูองซวฟยิ่งเข้าใกล้ กระแสกาลเวลาปั่นป่วนก็ยิ่งสงบนิ่ง
"ฮ่าฮ่า ในที่สุดข้าก็รอจนถึงวันนี้! ตฎฑผหลานชาย รีบกระตุ้นวิชาลับในป้ายคำอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับสั่งผนึกโลหิตโตปะฐงโ แล้วเก็บอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับเปลวไฟวิญญาณดวงนี้เร็วเข้า!"
เมื่อได้ยินว่าศัตรูตัวฉกาจจากไปแล้ว เต่าอสูรเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงระดับแทฮรปดก็หัเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นวเราะลั่น กำหมัดแล้วคลายออก สลับกันไปมาพลางเร่งเร้า
หลังจากฆ่าอู๋เซิงที่ทำตัวน่ารำคาญไปแล้ว ลั่วหงก็ใจเย็นลง ในตอนนี้เขามองดูเปลวไฟวิญญาณสีเหลืองทองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็ยังไม่ยอมลงมือเสียทีลฟพ
พูดตามตรงซวคธธฒล เปลวไฟวิญญาณดวงนี้เย้ายวนใจมากจริงๆ แค่อิทธิฤทธิ์เพีผีฝจะยงเศษเสี้ยวของมัน ก็ทำให้คนทึ่งจนแทบไม่เชื่อสายตาแล้ว ฏสธฟเพไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าควบคุมเปลวไฟดวสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงนี้ได้อย่างสมบูรณ์ ญบพฝนรจชเจ้าของมันจะได้รอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับับอิทธิฤทธิ์ที่สะเทือนเลื่อนลั่นขนาดไหน
เพียงแต่เบื้องหลังของเปลวไฟดวงนี้ไม่ธรรมดาเลยปศตผโฐ สฬวมไม่มีใครรู้ดีไปกว่าลั่วหงอีกแล้วว่า ของชิ้นนี้มันรับไว้ลำบากแค่ไหนฐธภฝ เกรงว่าถ้าเขาเอามันไป ต่อจากนี้เขาคงกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่ๆ
ในขณะที่หยวนเหยาไโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ด้แต่ยืนเงียบๆ อยู่ลึงโสดเีข้างๆ ธฒืแม้ในใจจะอยากรู้แค่ไหน แต่นางก็ไม่ได้เร่งเร้าลั่วหงเลย
นางรู้ดีว่าการที่ลั่วหสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงไม่ยอมลงมือเก็บเปลวไฟวิญญาณดวงนั้น จะต้องมีเหตุผลของเขาแน่ ในตอนที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์แบบนี้ ทางที่ดีนางไม่ควรพูดอะไรออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าดีกว่า
ส่วนความคิดของอาจื่อนั้นเรียบง่ายที่สุด นางกำลังคิดว่าตอนขากลับ จะบังเอิญเจอสัตว์ร้ายอีกสักสองตัวไหม เพราะตอนนี้นางกินไสขลศญบฝฎณปแค่ครึ่งกระเพาะเอง รู้สึกอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว
ในทางกฐตวลับกัน แววตากลอกกลิ้งไปมาของเต่าอสูรระดับแปดในตอนนี้ฎคฏธุืง แกลับเผยให้เห็นความร้อนรนในใจของมัน
"ทำไมยังไม่ลงมืออีกล่ะ? หรือว่าเขาจับสังเกตอะไรได้?
บ้าจริง! รอไม่ได้แล้ว ต่อให้ทีหลังจะต้องตามมาล้างตามเช็ด ก็จะยอมพลาดโอกาสนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
เปลวไฟวิญญาณสีเหลืองทองต้องเป็นของข้า ฑมอพทฎีโหฑใครก็อย่าหวังจะแย่งไป!"
เมื่อคิดได้ดังนั้น จูููืฝ่ๆ สายตาของเต่าอสูรระดับแปดก็ดุดันขึ้น มันพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน แล้วยื่นมือออกไปหวังจะคว้าเปลวไฟวิญญาณสีเหลืองทอง
ลั่วหงไม่เคยไว้ใจปรมาจารย์คนที่ห้าผู้นี้เลย และเขาก็ระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นถึงแม้เขาจะยังลังเลอยู่ แต่เขาก็สังเกตเห็นการกระทำของอีกฝ่ายทันที
จากนั้นเขาก็แค่นเสียงเย็นชา แล้วกดพลังเฉียนคุนลเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงไปบนตัวอีกฝ่ายทันที
ราวกับมีภูเขาเพิ่มขึ้นมาบนหลัง เต่าอสูรระดับแปดล้มลงกระแทกพื้นดัง "ตึง"ต นอนคว่ำหน้าลงกับพื้นอย่างขยับเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงตัวไม่ได้ เกราะหนักสีดำบนตัวมันมีรอยร้าวเพิ่มขึ้นมาหลายรอย เห็นได้ชัดว่าใกล้จะแตกเต็มทีแล้ว
ทว่า ในขณะที่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาลั่วหงคิดว่าอีกฝ่ายจะยอมสงบเสงี่ยม แล้วเตรียมจะสอบสวน จู่ๆ เต่าอสูรระดับฉยาฉฬแปดก็แสยะยิ้ม นิ้วมือของมันปล่อยเคล็ดวิชาสายหนึ่งพุ่งตรงไปที่ป้ายคำสั่งผนึกโลหิตที่อยู่ข้างกายลั่วหงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ธะชีชตดูชงพริบตาเดียว ลั่วหงก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองหลงกลเข้าแล้วบใธษปถอ ที่แท้เฒ่าประหลาดนี่ก็รู้ตัวว่าเขาไม่ไว้ใจดฏคป เลยจงใจทำท่าจะขโมยเปลวไฟวิญญาณเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือการยิงคาถาใส่ป้ายคำสั่งผนึกโลหิตต่างหาก!
ในเสี้ยววินาเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงทีนั้น ลั่วหงก็เกิดจิตสฑฮกภปซยปขตังหารขึ้นมาทันที เขาเลิกล้มความคิดที่จะเก็บอีกฝ่ายไว้สอบถาม เตรียมใช้พลังเฉียนคุนระดับหนึ่งจง ทำลายทั้งจิตวิญญาณดั้งเดิมและร่างกายของอีกฝ่ายให้แหลกสลายไปพร้อมกัน!
แต่ก่อนที่เชภฒอธขาจะได้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับลงมือ จิตวิญญาณดั้งเดิมของเฒ่าประตหลาดก็ใช้วิชาลับอะไรบางอย่าง ย้ายตัวเองออโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์กจากร่างของเตฐณมอฬโธถป่าอสูรระดับแปดได้ในพริบตา
จากินั้น เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งตัวเข้าใส่กระแสกาลเวลาปั่นป่วนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที โดยไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากึจขบทับลั่วหงเลยแม้แต่วินาทีเดียว
เห็นได้ชัดว่า สิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านี้มีทั้งจริงและเท็จผสมกันอยู่
ระดับการฝึกฝนของเขานั้นเหลือน้อยเต็มทีก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถออกจากร่างของเต่าอสูรระดับแปดได้เลย โดยเฉพาะในอาณาเขตแห่งกาลเวลาที่เปรียบเสมือนถิ่นของเขาแห่งนี้
เมื่อเห็นจิตวิญญาณดั้งเดิมของเฒ่าประหลาดหนีไป ลั่วหงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ตามไป เพเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นราะตอนนี้ปฏิกิริยาของป้ายคำสั่งผนึกโลหิต ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
แต่ปัญหาคือ ในอาณาเขตแห่งกาลเวลานี้ ลั่วหงไม่สามารถเก็บมันได้
กเฒแผึะญดปเห็นเพียงว่า ป้ายคำสั่งผนึกโลหิตถูกกระตุ้นอย่างสมบูรณ์ มัเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนแผ่คลื่นพลังปราณวิญญาณชนิดพิเศษออกมาอย่างต่อเนื่อง าทำให้ลั่วหงเกิดสัมผัสวิญญาณที่ไม่ดีขึ้นมาในใจ
"ท่านพี่ ข้ารู้สึกว่าเจ้านี่เหมือนกำลังเรียกอะไรบางอย่างอยู่เลยล่ะ!"
หยวนเหยากล่าเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นวด้วยแววตาเคร่งเครียด
ไม่ว่าป้ายคำสั่งผนึกโลหิตกำลังเรียกอะไรอยู่ แต่ดูจากท่าทีของเฒ่าประหลาดแล้ว มันต้องไม่ใช่ของดีแน่ๆ!
ลั่วหงไม่พูดอะไรษสตฏท เขากวาดสัมผัสเทวะตรวจสอบรอบๆ อย่างละเอียด เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
ไม่กี่อึดใจต่อมา เขาก็พบว่าที่ทะเลสาบห่างออกไปเจ็ดแปดลโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ี้ มีกระแสกาลเวลาปั่นป่วนที่รุนแรงมากปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
ด้วยความรู้เกี่ยวกับกระแสกาลเวลาปั่นป่วนของลั่วหงในตอนนี้ เพียงแค่มองแวบเดียวเขาก็รู้ว่า มีบางสิ่งกำลังจะเดินทางจากอนาคตกลับมาสู่ปัจจุบัน
แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็ในเสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นมื่อมีแค่ป้ายคำสั่งผนึกโลหิตกับเคลดงึเกตป็ดวิชาของปรมาจารย์ทั้งเก้าเท่านั้นนี่นา ที่สามารถทำแบบนี้ได้?
หรือว่าเรื่องนี้ก็โกหกด้วย?
ไม่ ไม่ใช่สิ! ืถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องโกหก แล้วกับดักของอู๋เซิงกับจอมปราชญ์หกวิถี มันก็เป็นแค่เรื่องตลกน่ะสิ!
เดี๋ยวก่อนรจ หรือว่าจะเป็น...ขฒพญผฎอดฏ
ในขณะที่ลั่วหงนึกถึงความเป็เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงนไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาขรไคืจืช กระแสกาลเวลาปั่นป่วนเหนือทะเลสาบก็สลายไป ปรากฏเป็นเงาดำขนาดใหญ่ขึ้นมากลางอากาศ
ฮใเมื่อเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเงาดำนั้น ลั่วหงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนๆ ใครบอกล่ะว่ามีแต่ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์เท่านั้น ที่จะได้รับการสืบทอดวิชา สัตว์ร้ายที่มีสายเลือดเหมาะสมรผใภี ก็สามารถทำได้เหมือนกัน!
"โฮกกเฒยฑลึฟมฟมก!!!"
พร้อมกับเสียงคำรามที่ดังกึกก้องกัมปนาท สัตว์ร้ายที่หัวเป็นมังกร ตัวเป็นปลา มีเกล็ดสีน้ำเงินปกคลุม ลำตัวยาวถึงพันจั้ง ก็ทะลวงผ่านเมฆหมอกึ ศษคเผยร่างที่แท้จริงออกมา!
"กลิ่นอายแบบนี้... ขอบเขตแปลงเทพเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นระยะปลาย!"
เพียงแค่สัมผัสพลังปราณวิญญาณที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง หยวนเหยาก็อดไม่ได้ที่จะรฉ้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็พูดด้วยความไม่อยากเชื่อตใญถท
"นี่มันเป็นไปได้ยังไง! พลังปราณดั้งเดิมแห่งฟ้าดินในหมอกเมฆห้าสีนี้ดึงมาใช้ไม่ได้นี่นา แล้วมันเลื่อนขั้นเป็นขใูหฎาฮดฏฟอบเขตแปลงเทพได้ยังไง!"
"หัวเป็นมังกร ตัวเป็นปลา สัตว์ร้ายตัวนี้คงได้รับการสืบทอดวิชาของชือเหวินจากเปลวไฟวิญญาณสีเหลืองทอง ถึงได้สามารถออกไปจาฏศฏาฒึอซกสถานที่คุมขังนี้ได้ และพอบรรลุขอบเขตแปลงเทพแล้วก็ค่อยกลับมาที่นี่อีกครั้ง!"
ลั่วหงที่คิดทะลุปรุโปร่งแล้ว อธิบายอย่างรวดเร็ว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า สิ่งที่เรียกสัตว์ร้ายขอบเณณคปขตแปลงเทพขั้นปลายตัวนี้มา หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาก็คือป้ายคำสั่งชือเหวินเลขเก้านั่นเอง นี่คือแผนการของจิตวิญญาณดั้งเดิมของเฒ่าประหลาด ยืมดาบฆ่าคน เพื่อที่ตัวเองจะได้เป็นนกขมิ้น!
"ท่านพี่ สเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงัตว์ร้ายตัวนี้จ้องพวกเราแล้ว จาท่านมีโอกาสชนะกี่ส่วนกัน?"
แม้ว่าปากหยวนเหยาจะถามว่ามีโอกาสชนะกี่ส่วนวผผฒงฎคาด แต่ความหมายแฝงก็คือ เตือนให้เขายอมทิ้งเปลวไฟวิญญาณสีเหลืองทอง แล้วฉีกห้วงมดใยตฏนญโอญิติหนีไปทันที
"นายท่าน ให้อาจื่อไปเถอะช อาจื่อต้องเอาชนะเจ้าตัวโตนี่ได้แน่ๆ!"
อาจื่อถูหมัดน้อยๆ อย่างมฟญงโฝีน้ำโห
"โอกาสชนะกี่ส่วนน่ะหรือ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลั่วหงก็กระตุกยิ้มมุมปาก เขายื่นมือไปลูบหัวอาจื่อ แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า
"เพื่อจัดการกับสัตว์ร้ายไร้สมองแบบนี้ คงมีสักสิบส่วนล่ะมั้ง"
"ท่านพี่! ตอนนี้เรื่องสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นคอขาดบาดตายนะ อย่ามาล้อเล่นแบบนี้สิ!"ภชฏใฎ
ต่อให้หยวนเหยาจะเชื่อใจลั่วหงแค่ไหน แต่ในเวลานี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ
"หึหึ พี่ยังประเมินต่ำไปแล้วด้วยซ้ำนะเนี่ย สิบส่วนมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ
วฎหะถยฝหมเหยาเอ๋อร์ เจ้าจำุวดืึศขได้ไหม ที่พี่เคยบอกว่าทำของเล่นเล็กๆ ปรโน้อยๆ ไว้ตอนอยู่วังดาราน่ะ?"
ลั่วหงหัวเราะเบาๆยฉมถานิวมธ ขฐืพเมื่อคิดได้ เขาก็หยิบลูกปัดที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงวิญญาณห้าสีที่เคยเอาออกมาครั้งหนึ่งออกมา
เมื่อลั่วหงพูดแบบนั้นิฎฉเฉฬฝฬถ หยวนเหยาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง จากนั้นนางก็เพ่งมองลูกปัดในมือของลั่วหง
เห็นเพียงว่า ภายใต้แสงวิญญาณห้าสีที่หมุนวนไปมา มีประกายสายฟ้าสีขาวกระพริบอยู่ลางๆ และดูเหมือนว่าในประกายสายฟ้านั้น จะมีอะไรบางอย่างถูกห่อหุ้มเอาไว้อยู่
หยวนเหยากำลังจะถามอะไรบางอย่าง แต่ในตอนนั้นเอง สัตว์ร้ายหัวมังกรตัวปลาก็พุ่งเข้ามาในระยะไม่กี่ร้อยจั้ง แล้วอ้าปากพเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น่นเสาน้ำขนาดใหญ่ออกมาทันที
แม้การโจมตีครั้งนี้จะดูธรรมดา แต่ด้วยขนาดตัวและระดับการฝึกฝนที่น่าสะพรึงกลัวของผู้ใช้ อานุภาพของมันจึงร้ายกาจมาก
แรงลมจากการพุ่งของเสาน้ำ ถึงกับทำให้พื้นดินถูกเปิดเปิงไปไกลกว่าหนึ่งจั้ง หากผู้ฝึกตนที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตแปลงเทพโดนเข้าไป มีแต่ตายสถานเดียวกลพศบช หรือแค่เฉียดๆ ก็บาดเจ็บสาหัสแล้ว
แม้ลั่วหงจะมั่นใจว่าตัวเองมีโอกาสชนะเต็มร้อย มขลภฝฬแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูแบบนี้ เขาย่อมไม่กล้าประมาทแน่นอน
ในตอนนั้นเอง เขาตัดสินใจเรียกไข่มุกเฉียนโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์คุนออกมา ฉฎษฎไม่ยอมเสียพลังเวทไปปะทะกับเสาน้ำตรงๆ เขาเพียงแค่ใช้พลังจากด้านข้าง เบี่ยงทิศทางของมันออกไป
จากนั้น เขาก็ถือไข่มุกเฉษกฑียนคุนไว้ตรงหน้า รวบรวมพลังเวทแล้วเป่าลมหายใจใส่จนูฒีญนจ
ทันใดนั้น ลมร้อสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นนสีฟ้าขาวก็พัดโหมกระหน่ำจภิอษึฮ พุ่งไปพันรอบตัวสัตว์ร้ายที่มีลักษณะคล้ายชือเหวินตัวนั้น
ฏผทันทีที่ทั้งสองปะทะกัน เกล็ดสีน้ำเงินเงางามบนตัวสัตว์ร้ายลฝ ก็แห้งเกรียมและไหม้เป็นสีน้ำเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงตาลทันที ราวกับถูกนำไปทอดในกระทะน้ำมัน
สัตว์ร้ายตัวนี้รู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัว มันจึงหยุดพ่นเสาน้ำรคหศฒทเืดไ และหันมาใช้พลังปราณวิญญาณฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ พร้อมกันนั้น มันก็อ้าปากกว้างด้วยความโกรธจัด ปล่อยพลังดูดกลืนอันมหาศาลออกมา
"หึหึฎปเ ชือเหวิน เชี่ยวชาญเรื่องน้ำและชอบกลืนกิน ข้ารออิทธิฤทธิสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น์นี้ของเจ้าอยู่เลย!"
ฝฮลอึเทันทีที่ความคิดแล่นเข้ามา ลั่วหงก็ดีดนิ้ว ส่ง 'ของเล่น' ชิ้นนั้นเข้าปากสัตว์ร้ายไป
จากนั้น เขาก็รีดเร้นพลังของไข่มุกเฉียนคุนออกมาอย่างเต็มที่ ใช้พลังเฉียนคุนต้านทานอิทธิฤทธิ์ดูดกลืนของสัตว์ร้ายลแ และเรียกแม่เหล็กห้าธาตุอันยิ่งใหญ่ออกมาจากร่างกาย ผสมผสานกับพลังเฉียนคุนจนกลายเป็นเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นเกราะป้องกันทรงไข่
และในตไดอนนั้น 'ของเล่น'ภ ชิ้นนั้นก็ได้เข้าไปในปากอันใหญ่โตของสัตว์ร้ายนคผ ภายใต้พลังดึงดูดและพลังดูดกลืนของสัตว์ร้ายเรียบร้อยแล้ว
สัตว์ร้ายที่มีลักษณะคล้ายชือเหวินตัวนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีสติปัญญาเสียทีเดียว แต่มันรู้ดีว่าของที่ลั่วหงจงใจยิงมานั้นต้องไม่ใช่ของดี แต่มันก็ยังไม่หยุดอิทธิฤทธิ์
นั่นเป็นเพราะหลังจากได้รับการสืบทอดวิชา มันก็ฝึกฝนจนมีมิติขนาดใหญ่พิเศษอยู่ภายในร่างกาย ถซึ่งแม้แต่การโจมตีอย่างสุดกำลังของผู้ฝึกตนขอบเขตแปลงเทพก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับมันได้แม้แต่น้อย
หากพูดถึงความทนทานต่อการโจมตีแล้ว มิติขนาดฑมอฑุดใหญ่นั้น ทนทานกว่าร่าโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งกายของมันเสียอีก
ดังนั้น สัตว์ร้ายตัวนี้จึหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมางไม่สนใจเลยว่า ฎืผีลั่วหงจะตั้งใจป้อนอะไรให้มัน
แต่มันหารู้ไม่ว่า ชีวิตของมันได้เดิพุพทฟชูปีฐนทางมาถึงจุดจบแล้ว
"สลวถีฏชิบ เก้า แปด... สอง หนึ่ง หมดเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นเวลา!"
แแภายในเกราะป้องกันทรงไข่ ลั่วหงจ้องมองสัตว์ร้ายตัวนั้น พลางนับถอยหลังด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
สิ้นเสียง สัตว์ร้ายที่มีใบหน้าดุร้ายก็เปลี่ยนสีหนสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น้าไปทันที มันไม่สนใจที่จะใช้อิทธิฤทธิ์ดูดกลืนอีกต่อไป แต่มันกลับขย้อนอย่างรุนแรง ราวกับพยายามจะอ้วกอะไรบางอย่างออกมาฬใจสโ
แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้สายไปเสียแล้วจิ
ผฝภวินาทีต่อมา ร่างกายของสัตว์ร้ายก็พองโตขึ้นราวกับลูกโป่งที่ถูกเป่าลม ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เกล็ดของมันกเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น็เริ่มมีรอยร้าวปรากฏขึ้น
จากรอยร้ามณวเหล่านี้ คลื่นพลังปราณวิญญาณอันน่าสะึพรึงกลัวสีดำแดงก็ทะลักออกมา วัตถุใดก็ตามที่สัมผัสกับมัน ล้วนถูกเผาผลาญจนสิ้นซากในพริบตา
ยื้อได้เพียงไม่กี่อึดใจ พลังชีวิตก็สลายหายไปจากสัตว์ร้ายขอบเขตแปลงเทพขั้นปลายตัวนี้อย่างรวดเร็ว ร่างกายของมันเพิ่งจะสูญฎรพไฑษกยเสียการปกป้องจากพลังเวท ก็กลายเป็นถ่านในพริบตาฐฎเยเษึิ ราวกับมีดวงอาทิตย์อยู่ภายในร่างกายกำลังแผดเผามันอยู่
เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลัเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงงปราณวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยจั้ง หยวนเหยาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย นางทนไม่ไหวต้องหันคอที่แข็งทื่อไปมองลั่วหง แล้วถามว่า
"ท่านพี่ โอกาสชนะของเรามันจะไม่มากเกินไปหน่อยหรือ?"
"เอ่อ... น่าจะไม่มีปัญหานะ พวกที่มีอิทธิฤทธิ์ดูดกลืนแบบนี้ ภายในร่างกายสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นมักจะมีมิติเป็นของตัวเอง เอานุภาพ 'ของเล่น' ของพฏพี่ ไม่น่าจะเล็ดลอดออกมาฏืกฮแลปบญงข้างนอกได้มากนักหรอก
ถึงมิติภายในนั้นจะไร้ประโยชน์ ศอใฉแอจวและถูกระเบิดจนพังทลายลง พายุมิติที่เกิดขึ้นจากการล่มสลายของมิติ ก็จะพัดพาอานุภาพที่เหลืออยู่ไปที่อื่น ไม่น่าจะคุกคามพวกเราได้หรอก"
ลั่วหงพูดอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับได้แค่ว่า ในทางทฤษฎีแล้วตอนนี้พวกเขาปลอดภัย แต่เพื่อความรอบคอบ งวแหโูญปุก็ไม่อาจมองข้ามความเป็นไปได้ในกรณีฉุกเฉิน
ไม่อย่างนั้นน เขาจะสร้างเกราะป้องกันพลังปราณวิญญาณอย่างสุดกำลังไปทำไมล่ะ!ถไซฑหคะ
โชคดีที่โชคของลั่วหงยังไม่เลวร้ายถึงขั้นที่เรื่องบังเอิญกลายเป็นเรื่องจริง เมื่อเกิดกระแสกาลเวลาปั่นป่วนขึ้นอย่างรุนแรง ซากศพไหม้เกรียมของสัตว์ร้ายที่มีลักษณะคล้ายชือเหวิน ก็หายวับไปในหมยปฑดดอกเมฆห้าสีทันที
แม้การต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาเลย แต่ลั่วหงก็ได้รับข้อมูลจากการใช้งานจริงของฏะไืแยพ "ของเล่น" ชิ้นนี้ฬลยงรฏ ฐึผรดภสษซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาสมบัติวิเศษแบบใช้แล้วทิ้งชิ้นนี้ในอนาคต
"ดูเหมือนว่าอานุภาพของการระเบิดนิวเคลียร์อนุภาควิญญาณหนึ่งร้อยเท่าในครั้งแรก จะรุนแรงเกินไปหน่อย ถ้าใช้ไม่ดี อาจจะระเบิดโดนตัวเองเอาได้
แหกขณถ้าเป็นแบบนั้นคงโง่แย่ ต้องลดอานเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงุภาพลงหน่อยิฑศคลฟฟวบล แล้วออกแบบเป็นรุ่นใช้งานทั่วไปดีกว่า"
ลั่วหงแอบวางแผนไว้ในใจ
-----ีชศวอ-----