บทที่ 810 ต่างคนต่างได้ของดี
บทที่ 810 ต่างคนต่างได้ของดี
"ทำให้ศิษย์พี่ลั่วผิดหวังแล้วล่ะ ศิษย์น้องหาเจอแค่นี้เอง!"
หลังจากที่ลูกบอลสายฟ้าสีทองบานออก ฮั่นลี่ก็ไม่ได้หยิบอะไรออกมาอีกสาะะพ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ
"ไม่เป็นไรหรอกสหายเต๋าฮั่น ก็แค่ดวงไม่ดโพศขซใฮหีเท่านั้นเอง"
เมื่อเห็นว่าฮั่นลี่หาของได้น้อยที่สุด หลิงอวี้หลิงก็เอ่ยปลอบใจอย่างมีมารยาท
"เจ้านี่ มันลูกรักสวรรค์จริงๆ ด้วย!"
ปิงเฟิ่งแอบคิดในใจ
ทว่าขดภ ทั้งสามคนไม่รู้เลยว่า ลั่วหงถึงกับตะลึงไปแล้วเมื่อเห็นสิ่งที่ฮั่นเหล่าม๋อหยิบออกมา
เลือดวิญญาณแท้จริงของวิหคเผิงท่องสวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์รรค์!ูฟณ แถมยังก้อนใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้ กิจเรวยเละแล้ว!
หากพูดถึงมูลค่า วัตถุดิบระดับวิญญาณแท้จริงทั้งหมดบนเกาะปะการังแดงรวมกัน อถขฑฑก็ยังเทียบไม่ได้กับเลือดวิญญาณแท้จริงก้อนเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงนี้ของฮั่นเหล่าม๋อเลย
ถ้านำเลือดก้อนนึตรฬญฏึฮอิี้ไปที่แดนวิญญาณ รับรองว่าตระกูลวิญญาณแท้จริงพวกนั้นต้องคลุ้มคลั่งแน่ๆุดวหใืตวะณ และถ้าบริหารจัดการดีๆ อาจจะสามารถสร้างตระกูลวิญญาณแท้จริงตระกูลใหม่ขึ้นมาในเผ่ามนุษย์ได้เลยทีเดียว
"ศิษย์น้องฮั่น ชลาคไพฬูณอเจ้าถ่อมตัวเกินไปแล้ว ในบรรดาวัตถุดิบระดับวิญญาณแท้จริง สิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือเลือดวิญญาณแท้จริงนี่แหละ
ของเจ้าแค่ก้อนเดียว ใฬก็มีค่าเท่าเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงกับของพวกเราทั้งหมดรวมกันแล้ว!"
ลั่วหงไม่คิดจะปิดบัง ฝวมอึเขาพูดความจริงออกไปตรงๆ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความโลภหรอกนะ แต่เป็นเพราะเขามีเลือดวิญญาณแท้จริงและแก่นแท้ของนกยูงห้าสีอยู่ในมือแล้ว แถมเคล็ดวิชาที่เขาฝึกฝนก็สอดคล้องกับมันด้วย ใดังนั้นการหลอมเลือดวิญญาณแท้จริงของนกยูงห้าสีจึงเป็นทโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์างเลือกที่ดีที่สุด
และในกรณีที่ไม่มีอิทธิฤทธิเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง์จำพวกเคล็ดตื่นจากจำศีลสิบสองจำแลง ภแฉการหลอมเลือดวิญญาณแท้จริงเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงมากกว่าสองชนิดขึ้นไปถือเป็นเรื่องที่อันตรายมาก แถมผลลัพธ์ก็อาจจะไม่ได้ดีกว่าการมุ่งเน้นไปที่ชนิดเดียวด้วย
ท้ายที่สุดแล้ว จุดเด่นของเคล็ดตื่นจากจำศีลสิบสองจำแลง สหฑหูหแไม่ใช่การที่มันสามารถจำแลงกายเป็นวิญญาณแท้จริงได้สิบสองรูปแบบ แต่เป็นการที่มันสามารถใช้เลือดวิญญาณแท้จริงชนิดอื่น มาเสริมความแข็งแกร่งให้กับรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งได้ต่างหาก
พูดง่ายๆ ก็คือ มันเป็นวิธีแก้ปัญหาในกรณีที่เลือดวิญญาณแท้จริงเพียงชนิดเดียวมีไม่เพียงพอ จึงต้องอาศัยเลือดชนิดอื่นมาเสริมพลังทางอ้อม
เดิมทีลั่วหงก็ไม่ได้เชื่อเรื่องการพึ่งพาเลือดวิญญาณแท้จริงอยู่แล้ว เขาเชื่อมั่นอลภใิะลแงธย่างสุดซึ้งว่า จดศเฝู'กฎเกณฑ์' ต่างหากคือแก่นแท้ ที่เขาดีใจตอนที่เห็นเลือดของวิหคเผิงท่องสวรรค์ ก็เพราะอยากจะเอาไปให้เสี่ยวจินหลอม เพื่อดึงศักยภาพของนาพซงออกมาให้ได้มากที่สุด
"ถึงกับล้ำค่าขนาดนี้เลยหรือ ถ้างั้นให้ศิษย์พี่ลั่วเป็นคนตัดสินใจก็แล้วกัน!"
ฬาีศปืเมื่อได้ยินลั่วหงพูดแบบนั้น ฮั่นลี่ก็ยังไม่สามารถตระหนักถึงคุณค่าที่แท้จริงของเลือดวิญญาณแท้จริงอยู่ดี เขารู้สึกแค่ว่ามันเป็นของร้อนมือ จึงยกให้ลั่วหงเป็นคนตัดสินใจแบ่งปันเสียเลย
"ศิษย์นณเณแุมถข้องฮั่น นี่เจ้ากำลังโยนโจทย์ยากให้พี่แล้วนะ! ถ้าเลือดวิญญาณแท้จริงนี้มีแค่หยดสองหยด ก็คงไม่เท่าไหร่นฝฎห แต่ก้อนใหญ่เบ้อเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นเริ่มแบบของเจ้า มูลค่ามันสูงเกินไปจริงๆ
ของชิเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง้นนี้มันแบ่งครึ่งไม่ได้ซะด้วยสิ และไม่ว่าใครจะได้มันไปไหฟปืูกฑ ก็ถือว่าเอาเปรียบคนอื่นอย่างเห็นได้ชัดเลยล่ะ"
ลั่วหงขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
"นี่จะไปยากอะเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงไรล่ะ! พูดกันตามตรง การที่พวกเรามาอยู่ที่นี่ได้ ใสไก็เป็นเพราะบารมีของสหายเต๋าลั่วทั้งนั้น ข้ากำลังคิดอยู่พอดีว่าจะขอขนนกสีเขียวสองเส้นนั้นยังไงดี ถ้าเลือดก้อนนี้ตกเป็นของท่านฮฐฝฏทบบขโช ณรุฮจศข้าก็จะได้รับมันมาอย่างสบายใจเลยล่ะ"
ในช่วงเวลาสำคัญเรฎษฐืถ ปิงเฟิ่งก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา
การที่นางสามารถสลัดความโลภทิ้งไปได้อย่างรวดเร็ว แท้จริงแล้วเป็นเพราะนางมีสายเลือดของวิหคสวรรค์อยู่แล้วถีษจฎษ หากไม่มีวิชาลับคอยปรับสมดุล เลือดของวิหคเผิงท่องสวรรค์รังแต่จะส่งผลเสียต่อนาง นางจึงไม่ได้รู้สึกเสียดายเลย
"ถูกต้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับอง หากเลือดก้อนนี้มีประโยชน์ต่อสหายเต๋าลั่วปมโะธฬะฒขณ ท่านก็รับไว้เถอะ ไม่ต้อเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงเกรงใจพวกเราหรอก"
หลิงอวี้หลิงก็เห็นด้วยว่าวิธีนี้ดีที่สุด นางจึงเอ่ยสนับสนุน
"ฮั่นผู้นี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรที่ของชิ้นนี้จะตกเป็นของศิษย์พี่ลั่ว ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ตอนอยู่ที่เขาคุนอู๋ก็แล้วกัน"
ฮั่นลี่พยักหน้า เขาไม่มีท่าทีเสียดายเลยแม้แต่น้อยฐงฒฑซไินขฮ
"หึหึ พอได้ยินทุกคนพูดแบบนี้ กลับกลายเป็นว่าลั่วผู้นี้เป็นคหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานเรื่องมากไปเสียแล้วสิ
เลือดก้อนนี้เหมาะกับสัตว์วิญญาณของลั่วผู้นี้จริงๆ ถ้างั้นข้าก็จะไม่เกรงใจล่ะนะ"
ในเมื่อฮั่นเหล่าม๋อและคนอื่นๆ ชวลฒไม่มีปัญหา ลั่วหงก็ไม่ปฏิเสธอีก เขาตวัดแสงห้าสีไปม้วนเอาเลือดของวิหคเผิงท่องสวรรค์ก้อนนั้นมาผนึกเก็บไว้ทันที
เมื่อเห็นลั่วหงเก็บเลือดไปแล้ว ฮั่นเหล่าม๋อและคนอื่นๆ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก
ปิงเฟิ่งไม่รอช้า นางประกาศความต้องการของตัวเองทันที
"สำหรับวัตถุดิบระดับสตซถฎเภฟตวิญญาณแท้จอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับริงที่เหลือ ข้าต้องการแค่ขนนกสีเขียวสองเส้ึองนไปหลอมเป็นสมบัติวิเศษเท่านั้เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงน ส่วนที่เหลือ พวกเจ้าก็แบ่งกันเอาเองก็แล้วกัน"
ขนนกของวิหคเผิงท่องสวรรค์บนปะการังสีแดงมีทั้งหมดสี่เส้น และคุณภาพก็ใกล้เคียงกัน การที่นางขอไเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นปสองเส้น จึงไม่ใช่เรื่องที่มากเกินไปเลย
ฮั่นลี่จึงเอ่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายปากพูดอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน
"ศิษย์พี่ลั่ว ในขวดหยกสีดำสองขวดนั้นของท่านคืออะไรหรือ? ทำไมกลิ่นถึงคาวเหม็นขนาดนั้น ผพอพาดฐไม่เหมือนของวิเศษทั่วๆ ไปเลย?"
"ถ้าพี่เดาไม่ผิด ขอหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมางเหลวสีดำเหม็นคาวในสองขวดนี้ ก็คือเลือดของหลัวโหวถจบมฬฏณฬึ ทว่าปริมาณของมันมีแค่หนึ่งในสิบของเลือหแตทพญดวิหคเผิงท่องสวรรค์เมื่อครเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงู่นี้เท่านั้น
แถมหลัวโหวก็เป็นวิญญาณแท้จริงที่พิเศษมาก ขอบเขตหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาการใช้งานเลือดของมันจึงแคบมากๆ
ทำไมล่ะ พหรือว่าศิษยเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง์น้องฮั่นสนใจของชิ้นนี้?"
แม้จะเป็นเพียงการคาดเดา แต่ลั่วหงกจนศคฝธพ็มั่นใจมาก ท้ายที่สุดแล้ว วัตถุดิบระดับวิโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ญญาณแท้จริงก็วนหศดหโเวียนอยู่แค่ไม่กี่อย่างนี้แหละ
"หรือว่าศิษย์พี่ลั่วจะลืมสัตว์วิญญาณของศิษย์น้องไปแล้ว?"
ฮั่นลี่พยัุุฝีูกหน้ายอมรับ ก่อนจะตั้งคำถามกลับ
"อ้อ เข้าใหะริฬจแล้ว ถ้างั้นของชิ้นนี้ก็ยกให้ศิษย์น้องฮั่นก็แล้วกัน ในหมู่พวกเราศโคยรณปคหข ก็มีแค่เจ้าคนเดียวที่สามารถดึงศักยภาพของมันออกมาได้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลั่วหงก็นึกถึงสัตว์อสูรทีหุนที่อยู่ในมือฮั่นเหล่าม๋อขึ้นมาทันที และการที่ฮั่นเหล่าม๋อแสดงความสนใจทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าของในขวดคืออะไรพญไึ ก็แสดงว่าทีหุนในถุงสัตว์วิญญาณของเขาน่าจะมีปฏิกิริยาบางอย่าง
เอาเรื่องแฮะ สมกับเป็นพระเอกตัวจริงของโลกใบนี้ ทีอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับหุนจะได้หลับลึกอีกแล้วสินะ!
"นอกจากนี้ฝสฉดฐอฐภ ศิษย์น้องอยากจะขอหน้าด้านขอขนนเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงกสีเขียวอีกสักเส้น เพื่อเอาไปหลอมรวมกับปีกวายุอัสนี"
ฬญไโญืฮั่นลี่ยื่นข้อเสนอเพิ่มเติม
"แม่นางหลิงมีปัญหาอะไรไหม?"
ในเมื่อปิสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงเฟิ่งประกาศจุดยืนไปแล้ว ขอแค่หลิงอวี้หลิงไม่ติดขัดอะไร จะงจษตฎศฝขต่อให้ฮั่นเหล่าม๋อจะเอาขนนกสีเขียวที่เหลือไปทั้งสองเส้น ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย
"ข้าไม่มีปัญหาหรอก แต่สหายเต๋าหยวนไม่ควรจะชมีส่วนแบ่งด้วยหรอกหรือ? ูหฏซษชกเบไม่ลองถามนางดูหน่อยล่ะ?"
หลิงอวี้หลิงมองลั่วหงด้วยความสงสัยแญจละ ทำไมตั้งแต่กลัณฬบมาจนถโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ึงตอนนี้ นางถึงไม่โผล่หน้ามาเลยล่ะ
"เหยาเอ๋อร์กำลังงอนข้าอยู่น่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาะ หากมีอะไรเสียมารยาทไปบ้าง ก็ขอให้แม่นางหลิงอธึย่าถือสาก็แล้วกัน"
เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วหงก็รู้สึกว่ามองเห็นทางสว่าง เขารีบแกล้งทำเป็นพูดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
หึ!ฒฉฝถแศสจป สมกับเป็นผู้ฝึกตนวิถีภูตจริงๆฑคผนปฟา อารมณ์แปรปรวนง่ายซะไม่มี ตาฬหลิงอวี้หลิงแอบสะใจอยู่ลึกๆ
"ใครบอกว่าข้างอนท่านพี่กัน? ข้าแค่รู้สึกไม่ค่อยชินกับการออกมาอยู่ข้างนอก เลยอยากจะพักฟื้นปรับตัวสักหน่อยก็เท่านั้นเอง"
ุพร้อมกับเสียงพูดที่ดังขึ้น ควันสีเขียวสายหนึ่งก็ลอยออกมาจากตันเถียนของลั่วหง ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นกายากึ่งภูตของหยวนเหยาบขีไปหงธึผ
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง วังดาราของเรามีโอสถวิเศษมากมาย หากสหายเต๋าสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นหยวนต้องการอะไร ก็บอกมาได้เลย ฏไม่ต้องเกรงใจ"
หลิงอวี้หลิงประสานมือคารหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาวะ นางไม่ยอมลดราวาศอกให้เลยแม้แต่น้อย
"ฮึ ไม่จำเปปหปอร็นหรอก! ทักษะการปรุงยาของสหายเต๋าฮั่นนั้นเป็นเลิศในใต้หล้า หากข้าต้องการโอสถวิเศษอะไร ข้าย่อมต้องรบกวนให้เขาช่วยปรุงให้ ข้าเชื่อว่าสหายเต๋าฮั่นคงจะไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม?"
หยวนเหยามองเห็นเจตนาของนังจิ้งหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาจอกน้อยตรงหน้าอย่างทะลุปรุโปร่ง นางจึงโต้กลับไปอย่างหงุดหงิด
ทำไมอยู่ดีๆ หวยสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นถึงมาออกที่ข้าได้ล่ะเนี่ย?
ฮั่นลี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยกก้อนหินทุ่มใหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาส่เท้าตัวเอง เขาได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วตอบว่า
คสภข"แน่นอนอยู่แล้ว แน่นอนอยู่แล้ว"
สาเิ"เหยาเอ๋อร์ ไม่ต้องไปรบกวนศิษย์น้องฮั่นหรอก เดี๋ยวพอกลับไป พี่จะให้เจ้ากินโอสถชนิดหนึ่ง รับรองว่าหายขาดเป็นปลิดทิ้ง!"
ลั่วหงแอบดีใจอยู่เงียบๆ คราวนี้เขาน่าจะทำสำเร็จแล้วสินะ
ข้าหมายถึงโอสถจริงๆ ซะที่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาไหนล่ะ!
หยวนเหยายังไม่รู้ทันความคิดชั่วร้ายของลั่วหง นางรู้สึกอึดอัดใจจนแทบจะบ้าตาย ทำไมสามีของนางถึงไดณษตฬด้ซื่อบื้อแบบนี้นะ!
เมื่อหมดอารมณ์จะเถียง นางก็ขี้เกียจจะพูดจาประชดประชันกับหลิงอวี้หลิงต่อ แคโนางจึงเเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นปลี่ยนเรื่องพูดอย่างจริงจังว่า
"ถ้าจะให้ข้ามีส่วนแบ่งด้วยล่ะก็ฎธ ขอก็แค่เขี้ยวของหลัวโหวสองอันนั้นก็พอ"
"อืม เหยาเอ๋อร์ตาแหลมมากเลยนะ
สิ่งที่เจ้าดูดซับในดินแดนอินหมิง พฏไก็คือไอหยินบริสุทธิ์ภายในร่างกายของหลัวโหว ระดับการฝึกฝนของเจ้าถึงได้ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วขนาดนี้
และหลังจากที่เจ้าหันมาฝึกฝนวิถีภูตเป็นหลักภ เจ้าก็ยังไม่ได้หลอมสมบัติวิเศษคู่กายชิ้นใหม่เลย เขี้ยวของหลัวโหวสองอันนี้เข้ากับพลังเวทของเจ้าได้เป็นอย่างดี เหมาะที่จะนำไปหลอมเป็นของวิเศษที่สุดแล้ว"
ฝโะทฑดภภวษลั่วหงเอ่ยปลอบใจอย่างเก้ๆ กังๆ
"ถ้าเช่นนั้น ณชญภศฒขนนกสีเขียวเส้นสุดท้ายกับแผ่นหนังของวิหคเผิงท่องสวรรค์ หลิงผู้นี้ขอรับไว้ก็แล้วกัน"มรมหาฬชฟ
พูึลลฎฟโุดจบ หลิงอวี้หลิงก็ชี้ปลายนิ้วออกไป ร่ายคาถาดึงเลือดสีทองบนแผ่นหนังของวิหคเขฑมญสฬมกผภผิงท่องสวรรค์มารวมกันเป็นลูกบอลขนาดเล็ก แล้วเลื่อนไปอยู่ตรงหน้าลั่วหง
ยังไงซะเลือดของวิหคเผิงท่องสวรรค์ที่มีอยู่น้อยนิดนี้ฒ นางเก็บไว้ก็ทำอะไรไม่ได้อยสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นู่แล้ว ศดสู้มอบให้เป็นของขวัญสานไมตรีจะดีกว่า
ฮั่นเหล่าม๋อกับปิงเฟิ่งกำลังจะทำตาม แต่ลั่วหงก็เอ่ยห้ามไว้ก่อน
เลือดวิญญาณแท้จริงบนขนนกสีเขดภวไใึขียวนั้นมีอยู่น้อยเกินไปจริงๆ เก็บไว้ใช้เพิ่มคุณภาพให้ขนนกสโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ีเขียวยังจะดีซะกว่าฮกื
หลังจากแบ่งของกันเสร็จสรรพ ตอนนี้ก็เหลือแค่กลุ่มหมอกสีดำในก้อนน้ำแข็งเซวียนปิงเท่านั้นที่ยังไม่มีเจ้าของฉ
เพียงแค่มองดูรูปลักษณ์ภายนอก ทุกคนก็รู้แล้วว่านี่คือวัตถุดิบระดับวิญญาณแท้จริงที่เกี่ยวข้องกับหลัวโหว และนั่นก็คือความน่าอึดอัดใจของมัน
ยษรหมเขอบเขตการใช้งานวัตถุดิบระดับวิญญาณแท้จริงของหลัวโหวแคบมาก แถมตัวมันเองก็ดูน่าขนลุก การพกติดตัวไว้จึงไม่มีประโยชน์อะไรเลย แถมยังอาจจะเป็นอันตรายเสียด้วยซ้ำ
ถึงขนาดที่ทุกคนไลฝจกจบม่มีใครสนใจมันเลย
"ของสิ่งนี้ณมชใแมฒิษไม่ใช่ของดี สหายเต๋าลั่ว ในหมู่พวกเราท่านมีระดับการฝึกฝนสูงที่สุดะฐฒรว ข้าว่าให้ท่านเป็นคนเก็บรักษาไว้ก่อนเถอะ วันหน้าถ้าพวกเราคนไหนจำเป็นต้องใช้ ก็ค่อยมาเอาไปก็แล้วกัน"
ปิงเฟิ่งดันก้อนน้ำแข็งเซวียนเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นปิงที่ผนึกหมฟฐงใดโอกภูตไว้ไปตรงหน้าลั่วหงด้วยสีหน้ารังเกียจ ยฎรผโรเห็นไเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงด้ชัดว่านางไม่อยากรับภาระนี้ไว้
นี่มันเผือกร้อนชัดๆ ในเมื่อไม่มีใครยอมเอา ลั่วหงก็ทำได้เพียงลงอักขระผนึหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมากเพิ่มเข้าไปอีกสองสามชั้นโถ แล้วเก็บมันไว้ที่มุมหนึ่งในถุงหมื่นสมบัติ
เมื่อถึชวงตรงนี้ การเดินทางของพวกเขาก็นับว่าลุล่วงไปด้วยดี ทุกคนต่างก็ได้รับประโยชน์กลับไป โดยไม่ต้องพูดอะไรมาก พวกเขาก็มุ่งหน้ากลับไปยังเกาะปี้หลิงพร้อมกัน
ขาไปว่าเร็วแล้ว ขากลับยิ่งเเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงร็วกว่าิทรณข
ใฮใภศฑฬอืภสิบกว่าวันต่อมา พวกลั่วหงก็มาถึงเหนือน่านฟ้าเกาะปี้หลิง
เมื่อมองดูค่ายกลและเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นจิ้นจื้อบนเกาะที่กลับมาเป็นปกติุฮขพฝ รวมถึงเหมืองที่กลับมาทำงานอีกครั้ง ลั่วหงก็รู้ทันทีว่าในช่วงเวลาที่พวกเขาไม่อยู่ ลู่เจิ้งอี้คงจัดการเรื่องต่างๆ ไปมากทีเดียว
ไม่นานนัก เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของทุกคน ลู่เจิ้งอี้ก็เหาะขึ้นมาต้อนรับ ญืฟีตฒหลังจากทำความเคารพทักทายกันเรียบร้อยแล้ว เขาก็เอ่ยถามว่า
"สหายเต๋าลั่ว การเดินทางโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ครั้งนี้ราบรื่นดีไหม?"
"ครั้งนี้ไม่เพียงแต่ราบรื่นดี แต่ยังมีเรื่องประหลาดใจที่ไม่คาดคิดด้วยซ้ำ ษชเดตฐีใาศลำบากสหายเต๋าลู่แล้ว ที่ต้องคอยดูแลจัดการเรื่องต่างๆ บนเกาะ" ลั่วหงประสานมือกล่าวขอบคุณ
"สหายเต๋าลั่วพูดอะไรอย่างนั้น นี่เป็นหน้าที่ของลู่ผู้นี้อยู่แล้ว จะถือว่าสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นลำบากได้ยังไงกัน
แต่ว่ามีเฬรื่องหนึ่ง ที่ลเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงู่ผู้นี้ต้องขอให้สหายเต๋าลั่วเป็นคนตัดสินใจด้วยตัวเอง"
ลู่เจิ้งอี้ทำสีหิลน้าจริงจังขึ้นมา
"โอ้? มีเรื่องอะไรที่ลั่วผู้นี้ต้องออกหน้าจัดการเองด้วยใืดะต หรือว่ามีใครมารบกวน?"
ลั่วหงอุทานด้วยความแปลกใจ ใครมันจะรนหาที่ตายขนาดนั้น
"สหายเต๋าลั่วล้อเล่นแล้วภฝบชโนพน ข่าวที่ท่านบรรลุขอบเขตแปลงเทพแพร่กระจายไปทั่วทะเลดาวโกลาหลแล้ว บริเวโจชมฒึฬรงขณรอบๆ เกาะปี้หลิงตอนนี้ ถืเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นอว่าเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในทะเลดาวโกลาหลเลยล่ะ
กืจสศใคแต่ก็เป็นเพราะข่าวนี้แหละ ซจทำให้มีผู้อาวุโสสูงสุดหรือเจ้าสำนักของหลายขุมอำนาจ เดินทางมาเพื่อแสดงความยินดี ตอนนี้พวกเขากำลังพักอยูงฬลซทฬหอ่ที่เรือนรับรองชั่วคราว ทเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง่านจะให้เข้าพบหรือไม่ ธก็สุดแล้วแต่การตัดสินใจของสหายเต๋าลั่วแล้วล่ะ"
ลู่เจิ้งอี้ส่ายหน้าพลางชี้ไปยังกลุ่มอาคารที่เพิ่งสร้างใหม่ตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะปี้หลิง
"ลั่วผู้นี้ไม่ได้ต้องการจัดงานฉลองการเลื่อนขั้นอะไรหรอก ท่านให้พวกเขาฝากของขวัญไว้ก็พอ
ส่วนเรื่องความขัดแย้งในทะเลดาวโกลาหล ลั่วผู้นี้ก็ยังยืนยันคำเดิม ว่าจะไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ฝากบอกพวกเขาไปเลยว่าไม่ต้อใฒใสวสเฑณงมาหวังพึ่งลั่วผู้นี้หรอก"
ดเศณยชลแม้ว่ามีลาภยศแต่ไม่กลับบ้านเกิด ก็เหมือนกับการใส่ชุดผ้าไหมเดินในเวลากลางคืน แต่ลั่วหงก็ไม่คิดจะจัดงานใหญ่โตในทะเลดาวโกลาหลหรอกนะภฎ เขาตั้งใจจะกลับไปจัดที่เทียนหนานต่างหากซชศเตพศป
ส่วนการรับของขวัญ ก็เพื่อทำให้กองกำลังเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นเหล่านั้นสบายใจขึ้น
ของขวัญที่กองกำลังซึ่งมีผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดแค่ไม่กี่คนพอจะหามาได้ ส่วนใหญ่ก็คงได้แต่นอนฝุ่นเกาะอยู่ในถุงหมื่นสมบัตินั่นแหละ
ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เวลาทุกวินาทีมีค่าดั่งทองคำ ใครจะยอมเสียเวลาไปกับพวกตาแก่เหล่านั้นล่ะ!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เจิ้งอี้ก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไร แม้ลั่วหงจะยังยืนกรานไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างวังดารากับพันธมิตรย้อนดาราหยวจุ แต่เขาก็ได้ให้ความช่วยเหลือมามากพอแล้ว
แค่ส่วนแบ่งศิลาวิญญาณจากเกาะปี้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับหลิงถึงห้าส่วน ก็ทำให้วังดาราหายใจหายคอได้คล่องขึ้นมากแล้ว ไม่ต้องพูดถึงนายน้อยที่สนฐยชบพิทสนมกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ เลย
ลู่เจิ้งอี้เชื่อว่านายนใึฮจ้อยก็คงไม่รีบร้อนเช่นกัน
"คนอื่นน่ะไมึ่เท่าไหร่หรอก แต่ว่าท่านว่านซานกูจากพันธมิตรย้อนดาราเนี่ยสิ เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงค่อนข้างจะรับมือยากอยู่สักหน่อย"
"หืม?พืลอฑึช ผู้นำฝ่ายธรรมะคนนั้นน่ะหรือ นางก็มาอยู่ที่เกืูฝฬณษฝฏาะด้วยหรือเนี่ย?"
ทฏมลั่วหงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ฝซใทคิดในใจว่าพันธมิตรย้อนดารายอมแพ้ง่ายขนาดนี้เลยหรือ? ตัดสินใจเด็ดขสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นาดเกินไปหรือเปล่า?
โหปกติแล้ว คนที่เป็นยอดคนไม่ควรจะเป็นพวกที่ไรกภภฟทึรษม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาหรอกหรือ?
ความคิดสงสสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นัยแวบขึ้นมาในหัวลั่วหง แต่เขาก็ไม่ได้เป็นพวกหมกมุ่นกับทฤษฎีสมคบคิด ซงเขาจึงไม่ได้ระแวงว่าใครจะมาปองร้ายเขาไปซะหมด
าบางทีนางอาจจะไม่ได้เป็นยอดคนอะไรนั่นก็ได้มั้ง?
"ใช่แล้ว นางมาพร้อมกับว่านเทียนหมิง หลานชายของนางด้วย นางบอกว่ายังไงก็ต้องขอพบสหายเต๋าลั่วให้ได้ แถมยังมีของขวัญชิ้นใหญ่มามอบให้อีกด้วย"
ลู่เจิ้งอี้ไม่ได้ถือโอกาสที่อีกฝ่ายเป็นประมุขของพันธมิตรย้อนดารา มาพูดจาใส่ร้ายป้ายสี แต่กลับเล่าความจริงให้ฟังอย่างตรงไปตรงมา
"จะของขวัญชิ้นใหญ่อะไรก็ช่าง ข้าไม่สนววจญจฎโภู ลั่วผู้นี้ต้องรีบึซึมไปปิดด่านฝึกฝนต่อ ไม่มีเวลาไปพบพวกนางหรอก!
สหายเต๋าลู่ไปตอบปฏิเสธพวกนางตามนี้แหละ ถ้านางกล้าทำอะไรสหายเต๋า ลั่วผู้นี้จะจับนางฝังไว้ที่นี่ซะ!"
ตอนนี้ลั่วหงแค่อยากกลสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นับไป 'ปิดด่าุจบีเนฝึกฝน' ฮะกในถ้ำเซียนเท่านั้น ใครกล้ามาขวาง เขาเอาตายแน่ฉยิล
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่เจิ้งอี้ก็ตาเป็นประกาย ในใจแอบเกิดความคชดฑฒหิดบางอย่างขึ้นมา
หลังจากนอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับั้น นอกจากหลิงอวี้หลิงแล้วจึฮฐิณปณ ฉชภฝหโลลั่วหงและคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันกลับไปยังถ้ำเซียนของตนเอง
เมื่อมองส่งแสงวิญญาณทั้งสี่สายลับสายตาไป ลู่เจิ้งอี้ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาว่า
"นายญเฐฐน้อย ผู้ฝึกตนวิถีภูตแปลกหน้าคนนั้นเป็นใครหรือ? ทำไมถึงดูสนิทสนมกับสหายเต๋าลั่วขนเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นาดนั้น?"
"เรื่องนี้ท่านไม่ต้องรู้หรอก
แล้อสฑดวก็ ความคิดที่แวบเข้ามาในหัวท่านเมื่อครู่นี้ ก็รีบลบมันทิ้งไปซะ สัมผัสเทวะของสหายเต๋าลั่วในตอนนี้ มันเหนือกว่าที่พวกเราจะจินตนาการได้ ทุกการกระทำบนยจพวเกาะปี้หลิงนี้ ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของเขาไปได้หรอก
เพราะฉะนั้น อย่าได้ทำเป็นฒยดึซฐอวดฉลาดเด็ดขาด ให้ไปส่งข้อความยังไง ก็ส่งไปตามนั้น ยคนผฐลฎเข้าใจไหม?"
หลิงอวี้หลิงเอ่ยด้ตบึหมศลฐวยน้ำเสียงทรงอำนาจ
"ข้าน้อยรับทราบ!"
ลู่เจิ้งอี้เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก รีบรับคำสั่งทันที
"อืม การเดินทางครั้งนี้ข้าไดพาฝขฟ้รับประโยชน์กลับมามากมาย ข้าต้องรีบกลับไปวังดาราทันที ึธหฮุชงเรื่องบนเกาะปี้หลิงท่านจัดการได้ดีมาก แต่ต่อไปก็ต้องใส่ใจให้มากยิ่งขึ้นใอตธฬู
ขอเพียงสหายเต๋าลั่วยังเป็นมิตรกับพวกเรา ฝงพฉนาผิสงครามครั้งนี้ข้าก็ไม่มีวันแพ้เด็ดขาด อย่ามัวแต่คิดหาทางลัด ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปดีกว่า
ใช่แล้ว ค่อยๆฝถษฬ ลรฟงซฮภผญฏเป็นค่อยๆ ไป"
หลิงอวี้หลิงทิ้งท้ายไว้ด้วชืปญฏยประโยคที่มีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะกลายร่างเป็นลำแสงสีขาว ีฮใถูซพุ่งตรงไปยังตำหนักเคลื่อนย้ายบนเกาะ
หนึ่งก้านธูปต่อมา ลู่เจิ้งอี้ก็ถ่ายทอดคำพูดของลั่วหงให้ว่านซานกูฟังอย่างครบถ้วนทุกประการ ก่อนที่นางจะทัธฮฉภนได้โต้ตอบอะไร เขาก็เดินออกจากเรือนรับรองไปเสียแล้ว
ภายในห้อง ผู้นำฝ่ายธรรมะที่มีเรือนผมสีขาวโพลนฎลงปแต่กลับมีผิวพรรณเต่งตึงราวกับเด็กสาว นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์ม่วง แม้สีหน้าของนางจะดูราบเรียบ ไม่แสดงความยินดีหรือโกรธเกรี้ยวใดๆ ฟืฉกฎฮภแต่มือขวาที่บีบพนักเก้าอี้แน่นจนซีดขาว ก็เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงในใจนางออกมาจนหมดสิ้น
----------