ตอนที่ 619 พลังมิติเวลา

หลังจากฟังข้อความส่งกระแสจิตจากท่านอาจารย์จบแล้ว คนทั้งแปดแห่งกลุ่มอสุราต่างตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าประหลาด

ท้ายที่สุดเป็น จูเก๋อโย่วหลิน ที่ทำลายความเงียบสงัดลง เขาเอ่ยด้วยความตกตะลึง

"ไม่จริงน่า พวกเราถูกจับได้แล้วหรือ?"

เสิ่นเยียนค่อยๆ เอ่ยปาก

"การจะจับได้นั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่ตระกูลลู่ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดที่จะมาพิสูจน์ได้ว่าพวกเราคือคนที่ไปอาละวาดที่นั่น"

เวินอวี้ชูหัวเราะเบาๆ

"เพียงแค่พวกเรายืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าไม่ใช่ ก็สิ้นเรื่องแล้ว"

"มันจะง่ายดายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?" เผยซู่ขมวดคิ้วแน่น "กระบวนท่าของพวกเรา รวมถึงฉายาอสุรา ผู้อื่นแค่ตรวจสอบดูก็รู้แล้ว"

อวี่ฉางอิงมองไปยังเสิ่นเยียนด้วยสายตาที่แฝงความนัยบางอย่าง

"ดังนั้น คงต้องพึ่งพาน้องเยียนเยียนแล้วล่ะ"

เมื่อเหล่าสหายได้ยินเช่นนั้น สายตาก็พากันจับจ้องไปที่เสิ่นเยียน ทว่านางกลับแย้มยิ้มออกมาอย่างสงบเยือกเย็น

นางกล่าวว่า "อีกสองเดือนกว่าก็จะถึงงานชุมนุมฉางหมิง ถึงเวลานั้นแผนการของข้าก็จะถูกนำมาใช้อย่างเต็มรูปแบบ ก่อนหน้านั้น ข้าจะใช้ฐานะของเสิ่นเคอไปเจรจาข้อตกลงกับท่านเจ้าสำนักแห่งสำนักเฉียนคุนเสียก่อน"

เซียวเจ๋อชวนเข้าใจความหมายที่นางต้องการจะสื่อได้อย่างรวดเร็ว

"เจ้าหมายความว่าจะให้สำนักเฉียนคุนคุ้มครองพวกเราไปสักระยะหนึ่งก่อนงั้นหรือ?"

เสิ่นเยียนพยักหน้า

เวินอวี้ชูถอนหายใจเบาๆ

"ที่แท้หัวหน้าอย่างเจ้าก็มีแผนรับมือเตรียมไว้แต่แรกแล้ว"

จูเก๋อโย่วหลินขยับเข้าไปใกล้ กะพริบตาปริบๆ พลางเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ตกลงแล้วมันคือแผนการอะไรกันแน่? บอกข้าหน่อยได้หรือไม่?"

"ไว้ค่อยบอกพวกเจ้าทีหลังก็แล้วกัน" เสิ่นเยียนเอ่ย

จูเก๋อโย่วหลินถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง

"ก็ได้"

เจียงเสียนเยวี่ยเอ่ยว่า "แล้วตอนนี้พวกเราจะตอบกลับท่านอาจารย์อย่างไรดี? ข้าดูแล้วเขาคงจะร้อนใจแย่แล้วล่ะ"

เสิ่นเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตอบว่า "ย่อมต้องบอกความจริงแก่เขา เพียงแต่เรื่องฐานะเสิ่นเคอของข้า คงต้องปิดบังเอาไว้ก่อน"

ในเวลานี้ จูเก๋อโย่วหลินยกมือขึ้นกุมตำแหน่งหัวใจ ถอนหายใจออกมาติดๆ กัน แววตาฉายแววอ้างว้างโดดเดี่ยว พลางทอดถอนใจ

"จู่ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ท่านอาจารย์จะเสียใจภายหลังหรือไม่ที่รับพวกเราทั้งแปดคนเป็นศิษย์?"

เซียวเจ๋อชวนได้ยินดังนั้น ก็ปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "เสแสร้ง"

เมื่อจูเก๋อโย่วหลินได้ยิน ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาในทันที เขาพุ่งตรงไปยังทิศทางของเซียวเจ๋อชวน ปากก็ยังก่นด่าไปว่า

"เซียวเจ้าหมาชวน! เจ้าว่าผู้ใดกัน?"

กลับเห็นเซียวเจ๋อชวนเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างสบายๆ จูเก๋อโย่วหลินจึงพุ่งวืด ร่างล้มกระแทกพื้นอย่างจัง กลายเป็นท่าสุนัขกินดินไปเสียอย่างนั้น

ปัง!

จูเก๋อโย่วหลินร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะบาดแผลบนร่างปริแตกออกอีกครั้ง เลือดสดๆ ไหลซึมออกมา เจ็บจนหนังศีรษะชาหนึบ

เขายื่นมือไปยังทิศทางของเจียงเสียนเยวี่ยอย่างยากลำบาก

"เยวี่ยเยวี่ย! ช่วยข้าด้วย!"

เจียงเสียนเยวี่ยเอ่ยเสียงเย็น

"สมน้ำหน้า!"

"เยวี่ยเยวี่ย..."

"เลิกเรียกได้แล้ว ร้องเรียกราวกับกำลังเรียกวิญญาณอย่างนั้นแหละ"

เจียงเสียนเยวี่ยมีสีหน้าเย็นชา แม้ปากจะไม่ปรานี แต่ก็ยังเดินไปข้างกายจูเก๋อโย่วหลิน พยุงเขาให้ลุกขึ้น ใส่ยาและทำแผลให้เขาใหม่อีกครั้ง

"จริงสิ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าลืมถามเจ้าไปเลย" จู่ๆ เผยซู่ก็เอ่ยขึ้น เขามองไปยังเสิ่นเยียนด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

"เหตุใดเจ้าจึงสามารถทำลายค่ายกลพิทักษ์ตระกูลของตระกูลลู่ รวมถึงค่ายกลพิทักษ์เมืองของนครหลวงเหิงโจวได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนั้น?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหล่าสหายต่างก็หันไปมองเสิ่นเยียน เห็นได้ชัดว่าภายในใจของพวกเขาก็อยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมากเช่นกัน

เสิ่นเยียนค่อยๆ อธิบาย

"เพราะสายเลือดสกุลเสิ่นมีพลังมิติเวลาอยู่ในตัว ก่อนหน้านี้ข้าได้ปลุกสายเลือดให้ตื่นขึ้น และยังจำความทรงจำส่วนหนึ่งในอดีตชาติได้ ดังนั้นในตอนที่อยู่แดนมืด ข้าจึงได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาที่เกี่ยวกับพลังมิติเวลา คำว่ามิติเวลาสามารถสรุปง่ายๆ ได้ว่าคือเวลาและมิติ (อวกาศ) และค่ายกลอาคมเหล่านี้ ก็จัดอยู่ในประเภทของมิติอย่างหนึ่ง"

หลังจากที่เหล่าสหายได้ฟังก็กระจ่างแจ้งในทันที

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง มิน่าเล่าเสิ่นเยียนถึงสามารถทำลายค่ายกลขนาดใหญ่เหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

เวินอวี้ชูปรายตามองเสิ่นเยียนด้วยสายตาที่มืดหม่นลง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เขาเม้มริมฝีปาก ในที่สุดก็เอ่ยปากว่า

"เยียนเยียน เจ้าต้องการจะฝึกฝนเคล็ดวิชามิติเวลาจริงๆ งั้นหรือ?"

พวกอวี่ฉางอิงฟังออกถึงความจริงจังในน้ำเสียงของเวินอวี้ชู

"เคล็ดวิชามิติเวลามีข้อเสียอันใดหรือ?"

เวินอวี้ชูส่ายหน้า

"ข้าก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่ามีข้อเสียที่แน่ชัดอย่างไร แต่ข้ามักจะรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ เยียนเยียน ข้าหวังว่าเจ้าจะนำไปพิจารณาดูให้ดี"

เสิ่นเยียนช้อนตาขึ้นมองเวินอวี้ชูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ภายในใจเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงตนเอง

แต่นางได้ตัดสินใจไว้แต่แรกแล้ว

พลังมิติเวลาเกี่ยวพันกับความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสายเลือดสกุลเสิ่น

"ขอบใจเจ้านะ อวี้ชู" เสิ่นเยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ

เมื่อเวินอวี้ชูได้ยินคำกล่าวนี้ ก็เข้าใจในตัวเลือกของอีกฝ่ายทันที

จากนั้นเขาก็เอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างงุนงงไปตามๆ กัน

"หากมองในแง่มุมหนึ่ง พวกเราล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น"

เสิ่นเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เซียวเจ๋อชวนกล่าวตรงๆ

"อวี้ชู พวกข้าไม่เข้าใจหรอก"

"ใช่แล้ว อวี้ชู นี่เจ้ากำลังเล่นปริศนาคำทายอันใดอยู่?" จูเก๋อโย่วหลินขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยถามด้วยความสงสัย

ทว่าเวินอวี้ชูกลับเอาแต่ยิ้มไม่พูดอะไร

ต้องมีสักวันที่พวกเขาจะได้รับรู้

แต่เขาหวังว่าวันนั้นจะมาถึงช้าลงอีกสักหน่อย สักหน่อยก็ยังดี

อวี่ฉางอิงเดินไปเบื้องหน้าเวินอวี้ชู ยื่นนิ้วออกไปจิ้มที่ตำแหน่งหัวใจของเขา พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าอ่อนโยนและยั่วยวนว่า

"ท่านพี่อวี้ชู ภายในใจของท่านซุกซ่อนความลับอันใดเอาไว้หรือ?"

เวินอวี้ชูสัมผัสได้ถึงความรู้สึกจั๊กจี้ที่ส่งมาจากตำแหน่งหัวใจ

เขาหลุบตามองนางอย่างจริงจังซึ่งหาได้ยากนัก เอ่ยเสียงเบาว่า

"ความลับที่ไม่ควรมีผู้ใดล่วงรู้"

เมื่ออวี่ฉางอิงสบเข้ากับแววตาอันลึกล้ำของเวินอวี้ชู กลับเกิดความรู้สึกลุกลี้ลุกลนขึ้นมาสายหนึ่ง เพราะสายตาของเขาในตอนนี้ช่างดูดุดันและคุกคามมากเหลือเกิน

อวี่ฉางอิงชักนิ้วกลับ รอยยิ้มดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง

นางรีบสงบสติอารมณ์ลง แย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้มอีกครั้ง เอียงคอถามเล็กน้อย

"ท่านพี่อวี้ชู วันหน้าท่านจะบอกข้าหรือไม่?"

เวินอวี้ชูยิ้มบางๆ เอ่ยว่า

"วันหน้า หากจะให้บอก อาจจะต้อง... เก็บค่าธรรมเนียม หากน้องฉางอิงอยากรู้ล่ะก็ ข้าจะลดราคาให้ก็แล้วกัน"

ยังไม่ทันที่อวี่ฉางอิงจะตอบ เสียงของจูเก๋อโย่วหลินก็ดังลอยมา

"นี่ พวกเจ้าสองคนพอได้แล้ว! ช่างหวานเลี่ยนกันเสียจริง! ทำเอาข้าขนลุกเกรียวไปหมดแล้วเนี่ย!"

จูเก๋อโย่วหลินเอ่ยพลางลูบแขนตัวเองอย่างโอเวอร์ ราวกับมีอะไรบางอย่างทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวจริงๆ

อวี่ฉางอิงค่อยๆ หันหน้าไป ถามด้วยรอยยิ้มที่คล้ายจะไม่ยิ้ม

"เจ้าน้ำเสียงแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?"

พอจูเก๋อโย่วหลินเห็นท่าทางของนางที่จวนจะระเบิดอารมณ์ออกมา ก็รีบโค้งคำนับไปทางนางอย่างไม่ลังเล

"ขออภัยด้วย"

เหล่าสหาย "..."

เก่งจริง เจ้าก็แข็งข้อให้มากกว่านี้สิ

…

ยังมีเวลาอีกสองวันกว่าจะเดินทางไปถึงเขตไท่ซุ่ย และในช่วงเวลานี้เอง ข่าวที่ว่ามีกลุ่มที่ชื่อว่า อสุรา ไปอาละวาดที่ตระกูลลู่แห่งเมืองเหิงโจว ก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วแดนฉางหมิง ดึงดูดให้ผู้คนพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา

ชั่วเวลาหนึ่ง ชื่อเสียงของกลุ่มอสุราก็โด่งดังเป็นพลุแตก

จุดที่ผู้คนให้ความสนใจมากที่สุดก็คือ ตระกูลลู่แห่งเมืองเหิงโจวถึงกับไม่สามารถจับกุมกลุ่มอสุรากลุ่มนั้นได้

ก่อนที่กลุ่มอสุราจะกลับไปถึงสำนักเฉียนคุน คนของตระกูลลู่ก็ไปเยือนสำนักเฉียนคุนแล้ว เพื่อบีบให้สำนักเฉียนคุนส่งมอบตัวกลุ่มอสุราออกมา!

ณ โถงใหญ่แห่งสำนักเฉียนคุน

ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลลู่เอ่ยเสียงขรึม

"กลุ่มอสุราทั้งแปดคนก็คือศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสฉี สำนักเฉียนคุนของพวกเจ้าจะต้องให้คำอธิบายแก่ตระกูลลู่ของพวกเรา!"

ผู้อาวุโสฉีหัวเราะ เอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า

"ศิษย์สายตรงของชายชราผู้นี้เดินทางไปช่วยเหลือคนที่แดนมืดตั้งนานแล้ว จะไปอาละวาดที่ตระกูลลู่ได้อย่างไร?! พวกเจ้ามีหลักฐานพิสูจน์หรือไม่ว่าศิษย์สายตรงของข้าคือผู้ก่อเรื่องเหล่านั้น? หากไม่มี ก็อย่ามาตั้งคำถามเอาผิดผู้อื่นมั่วซั่ว! งานชุมนุมฉางหมิงใกล้จะมาถึงแล้ว ตอนนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่เรื่องราววุ่นวายมากมาย สำนักเฉียนคุนของพวกเราก็ยุ่งมากเช่นกัน"

ความนัยที่แฝงอยู่ก็คือ ไม่ต้อนรับคนของตระกูลลู่อีกต่อไป