ตอนที่ 606 คลื่นสัตว์อสูรบุกโจมตี

ยามนี้ ณ ตระกูลลู่

ผู้อาวุโสฝ่ายบริหารเข้ารายงานเรื่องวิญญาณร้ายบุกรุกต่อผู้นำตระกูลลู่

ผู้นำตระกูลลู่ขมวดคิ้ว นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ พลางตกอยู่ในห้วงความคิด

"ถึงกับสามารถหลบหนีไปจากเงื้อมมือของเจ้าได้เชียวหรือ?"

ผู้อาวุโสฝ่ายบริหารตอบกลับด้วยความนอบน้อม

"ขอรับ นายท่าน วิญญาณร้ายตนนี้ไม่ทราบที่มาที่ไป แต่มันมุ่งเป้าไปที่เฮ่อเหลียนหวยอย่างชัดเจน ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงคาดเดาว่ามันอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มคนที่เคยลอบโจมตีตระกูลเฮ่อเหลียนก่อนหน้านี้"

ผู้นำตระกูลลู่เอ่ยถาม

"ดี! ช่างดีเสียนี่กระไร เฮ่อเหลียนหวย เบื้องหลังของมันแท้จริงแล้วมีขุมกำลังฝ่ายใดคอยหนุนหลังอยู่กันแน่?"

ผู้อาวุโสฝ่ายบริหารลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"นายท่าน จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าคือ..."

ทว่ายังไม่ทันจบประโยค ภายนอกประตูพลันมีเสียงเอะอะโวยวายดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

องครักษ์เงาผู้หนึ่งมีสีหน้าเคร่งเครียดรีบรุดเข้ามาคุกเข่ารายงาน

"นายท่าน มีศัตรูบุกรุกขอรับ! ดูเหมือนว่าจะเป็น... คลื่นสัตว์อสูร!"

สีหน้าของผู้นำตระกูลลู่แปรเปลี่ยนไปในทันที

"คลื่นสัตว์อสูร?!"

ผู้อาวุโสฝ่ายบริหารได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยด้วยความเหลือเชื่อ

"จะเป็นไปได้อย่างไร? เจ้าคงไม่ได้ตาฝาดไปหรอกใช่หรือไม่?"

เพียงสิ้นคำพูด เสียงคำรามของสัตว์อสูรก็ดังกึกก้องมาจากด้านนอกราวกับจะสั่นสะเทือนไปถึงชั้นเมฆา สิ่งที่ตามมาติดๆ คือกลิ่นอายของเผ่าสัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วน!

ม่านตาของผู้อาวุโสฝ่ายบริหารหดเกร็ง เขาหันไปมองผู้นำตระกูลลู่ด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ผู้นำตระกูลลู่ผุดลุกขึ้นยืนพรวด สีหน้าเยียบเย็น

"เป็นพวกสัตว์กลายพันธุ์!"

"ออกไปดูข้างนอก!"

"ขอรับ นายท่าน!"

ในขณะเดียวกัน ผู้คนทั้งหมดในตระกูลลู่ล้วนถูกเสียงคำรามดังกึกก้องและเสียงการต่อสู้ดึงดูดความสนใจ ต่างพากันกรูกออกมาด้านนอก

ในจำนวนนั้นย่อมรวมถึงเฮ่อเหลียนซางด้วย

เฮ่อเหลียนซางก้าวยาวๆ ออกมาจากห้อง เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าภายนอกค่ายกลพิทักษ์ตระกูลลู่มีสัตว์กลายพันธุ์จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังบุกโจมตี พวกมันอัดแน่นยั้วเยี้ยจนบดบังแสงตะวัน ส่งผลให้จวนตระกูลลู่ตกอยู่ท่ามกลางเงามืดมิด

ดวงตาของเฮ่อเหลียนซางเบิกกว้าง

นี่มันเรื่องอันใดกันแน่?!

ครืน ครืน ครืน!

ค่ายกลพิทักษ์ตระกูลนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง ในช่วงเวลาสั้นๆ พวกมันไม่อาจทะลวงเข้ามาได้เลยแม้แต่น้อย

ส่วนเหล่าองครักษ์ของตระกูลลู่ต่างพากันพุ่งทะยานผ่านค่ายกลพิทักษ์ตระกูลออกไปฟาดฟันสังหารพวกสัตว์กลายพันธุ์

ทว่า ทันทีที่พวกเขาพุ่งผ่านค่ายกลพิทักษ์ตระกูลออกไป ร่างกายกลับถูกตัดขาดออกจากกันอย่างไม่ทันตั้งตัว ชั่วพริบตาเดียวเลือดสดๆ สาดกระเซ็น เศษเนื้อปลิวว่อน ก่อนจะถูกเหล่าสัตว์กลายพันธุ์รุมแย่งชิงกลืนกินลงท้อง

ภาพตรงหน้านี้ช่างน่าสยดสยองและนองเลือดเป็นอย่างยิ่ง

มันสร้างความรู้สึกสะเทือนใจอย่างรุนแรงแก่ผู้ที่พบเห็น

บ่าวรับใช้และสาวใช้บางคนที่ขวัญอ่อนถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

"กรี๊ดดด..."

เมื่อผู้อาวุโสฝ่ายบริหารกับผู้นำตระกูลลู่ก้าวออกมาจากโถงประชุม สิ่งที่พวกเขาเห็นก็คือภาพอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

เพียงชั่วพริบตาเดียว องครักษ์นับร้อยนายก็ถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ

สีหน้าของผู้นำตระกูลลู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อเพ่งมองอย่างละเอียดก็พบว่ามีด้ายวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏเลือนรางปกคลุมอยู่เหนือค่ายกลพิทักษ์ตระกูล ด้วยเหตุนี้ เมื่อเหล่าองครักษ์พุ่งผ่านค่ายกลพิทักษ์ตระกูลออกไป จึงถูกมันรัดคอจนสิ้นชีพ

เนื่องจากตั้งแต่แรกเริ่ม ความสนใจของเหล่าองครักษ์ล้วนถูกฝูงสัตว์กลายพันธุ์ดึงดูดไปจนหมดสิ้น จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะมองข้ามด้ายวิญญาณอันแสนบางเฉียบเหล่านี้ไป

ย่อมเป็นธรรมดาที่ผู้อาวุโสฝ่ายบริหารจะสังเกตเห็นการคงอยู่ของด้ายวิญญาณ สีหน้าของเขาพลันดำทะมึนลงในทันที

"นายท่าน ข้าจะไปจัดการพวกมันเดี๋ยวนี้แหละ!"

เขารีบเอ่ยกับผู้นำตระกูลลู่ก่อนจะพลิ้วกายพุ่งทะยานออกไป ขณะที่ทะลวงผ่านค่ายกลพิทักษ์ตระกูล มือของเขาก็จำแลงดาบใหญ่เล่มหนึ่งขึ้นมา รวบรวมพลังวิญญาณแล้วตวัดฟันออกไปอย่างแรง!

แครก!

ชั่วพริบตาเดียว ด้ายวิญญาณที่ปกคลุมอยู่บนพื้นผิวของค่ายกลพิทักษ์ตระกูลก็แตกสลายไปจนหมดสิ้น

ผู้อาวุโสฝ่ายบริหารเหยียบย่างบนความว่างเปล่า ทอดสายตามองดูสัตว์กลายพันธุ์นับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้ามาโจมตีรอบด้าน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"กองกำลังพิทักษ์ตระกูลลู่ ออกมา!"

เหล่าองครักษ์เงาที่เร้นกายอยู่ภายในจวนตระกูลลู่พลิ้วกายปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังของผู้อาวุโสฝ่ายบริหาร

องครักษ์เงาเหล่านี้ล้วนสวมชุดดำสนิท รูปร่างหน้าตาแสนจะธรรมดาสามัญ หากปะปนอยู่ในฝูงชนก็ไม่อาจสังเกตเห็นได้โดยง่าย

ทว่าบนร่างของพวกเขากลับปลดปล่อยกลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมา

ระดับการบำเพ็ญเพียรของพวกเขาล้วนอยู่ในระดับวิญญาณแท้จริงขั้นห้าขึ้นไป จนถึงระดับวิญญาณจักรพรรดิขั้นสาม

กองกำลังพิทักษ์ตระกูลลู่หน่วยนี้มีจำนวนทั้งสิ้นสามร้อยนาย

ชื่อเสียงของกองกำลังพิทักษ์ตระกูลลู่แห่งตระกูลลู่นั้น นับว่ามีน้ำหนักไม่น้อยเลยทีเดียวในแดนฉางหมิง

"สังหารพวกสัตว์กลายพันธุ์ซะ!"

ผู้อาวุโสฝ่ายบริหารออกคำสั่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อสิ้นคำสั่ง องครักษ์เงาทั้งสามร้อยนายที่ยืนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบในตอนแรก ก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง กระจายกำลังจู่โจมฝูงสัตว์กลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนในนครหลวงเหิงโจว พวกเขาต่างหยุดมือจากสิ่งที่ทำอยู่ พากันแหงนหน้ามองฝูงสัตว์กลายพันธุ์ที่เบียดเสียดยัดเยียดอยู่บนท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา

"คลื่นสัตว์อสูร?!"

ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา

"เป็นไปไม่ได้ ในนครหลวงของเราไม่มีทางเกิดเหตุการณ์คลื่นสัตว์อสูรขึ้นได้เด็ดขาด! สิ่งที่เห็นอยู่นี้ดูเหมือนว่าจะเป็น... สัตว์กลายพันธุ์!"

"สัตว์กลายพันธุ์หรือ? จะเป็นไปได้อย่างไรที่มีสัตว์กลายพันธุ์มากมายขนาดนี้?"

จำนวนของพวกมันมีมากมายเป็นหลักพันหลักหมื่นตัวแล้ว

"หรือว่าจะมีผู้อัญเชิญหลายคนทำการอัญเชิญสัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้ออกมาพร้อมๆ กัน?"

"พวกเจ้าดูนั่นสิ เป้าหมายของสัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้คือ... ตระกูลลู่!"

"ตระกูลลู่?!"

ทุกคนต่างมองไปยังทิศทางนั้นด้วยความตกตะลึง ในใจพลันบังเกิดลางสังหรณ์อันเลวร้ายขึ้นมา

ในขณะเดียวกัน

ผู้อาวุโสทั้งสิบที่มีฐานะและตำแหน่งในตระกูลลู่ต่างพากันมารวมตัวอยู่ข้างกายลู่จิ่งเฉิงผู้เป็นผู้นำตระกูลลู่ เมื่อพวกเขามองเห็นภาพเหตุการณ์ภายนอกค่ายกลพิทักษ์ตระกูล ก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าตื่นตระหนก

"ผู้ใดกันที่กล้าตั้งตนเป็นศัตรูกับตระกูลลู่ของเราอย่างเปิดเผยเช่นนี้?"

ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยด้วยสีหน้าดำทะมึน

ผู้อาวุโสสิบเอ่ยด้วยความสงสัย

"การที่มีสัตว์กลายพันธุ์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันมากมายถึงเพียงนี้ ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดยิ่งนัก"

"ไม่ว่าผู้ใดที่คิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับตระกูลลู่ของเรา ล้วนต้องตาย!"

ผู้อาวุโสสามแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

ผู้อาวุโสสี่ยกยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก

"เมื่อไม่นานมานี้ตระกูลเฮ่อเหลียนเพิ่งจะถูกลอบโจมตี มาบัดนี้ถึงคราวของตระกูลลู่เราบ้างแล้วหรือนี่! ความไร้น้ำยาของตระกูลเฮ่อเหลียนไม่ได้หมายความว่าตระกูลลู่ของเราจะเป็นเช่นนั้นด้วย วันนี้ข้าจะทำให้พวกมันไม่ได้กลับไปชั่วชีวิต!"

"อย่าได้วู่วามไป! ระวังจะมีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนอยู่!"

ผู้อาวุโสรองเอ่ยเตือนด้วยความระมัดระวัง

กล่าวจบ ผู้อาวุโสรองก็หันไปมองลู่จิ่งเฉิงด้วยสีหน้าเยือกเย็น

"นายท่าน ความแข็งแกร่งของสัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้ไม่ได้ถือว่าสูงส่งอันใดนัก บางทีการปรากฏตัวของพวกมันอาจเป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเราก็เป็นได้"

บรรดาผู้อาวุโสต่างหันไปมองลู่จิ่งเฉิงเป็นตาเดียว

ลู่จิ่งเฉิงมีสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ผู้อาวุโสหก ผู้อาวุโสเจ็ด พวกเจ้าสองคนไปคุ้มครองนายหญิง ส่วนผู้อาวุโสเก้าและผู้อาวุโสสิบ พวกเจ้าไปเฝ้าห้องลับเอาไว้"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสต่างก็แปรเปลี่ยนไปต่างๆ นานา

"ขอรับ นายท่าน!"

ผู้อาวุโสหก ผู้อาวุโสเจ็ด ผู้อาวุโสเก้า และผู้อาวุโสสิบขานรับก่อนจะแยกย้ายกันไป

ลู่จิ่งเฉิงค่อยๆ หลับตาลง ชั่วพริบตาเดียว สัมผัสวิญญาณอันแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวของเขาก็แผ่ขยายออกไปในทันที ครอบคลุมทั่วทั้งจวนตระกูลลู่และอาณาบริเวณโดยรอบอีกสามร้อยเมตร

วูบ!

เขาค้นพบตัวผู้บุกรุกแล้ว!

พวกมันอยู่บนถนนฝั่งซ้ายมือ ห่างจากจวนตระกูลลู่ออกไปสองร้อยเมตร

ลู่จิ่งเฉิงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำขลับทอประกายคมปลาบ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ห่างจากจวนไปทางซ้ายมือสองร้อยเมตร ไปจับตัวพวกมันมาให้หมด"

"ขอรับ นายท่าน!"

ผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสสี่ และผู้อาวุโสห้าขานรับพร้อมกัน ร่างของพวกเขากะพริบวูบ มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่ผู้นำตระกูลบอกอย่างรวดเร็ว

ผู้อาวุโสใหญ่หันไปมองลู่จิ่งเฉิง

"นายท่าน ท่านมองเห็นสิ่งใดหรือขอรับ?"

ลู่จิ่งเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเผยให้เห็นถึงความเย็นชาและดูแคลน เขากล่าวเสียงเย็น

"ก็แค่พวกปลาสิวปลาสร้อย ไม่คณามือหรอก"

ยิ่งไปกว่านั้น พวกปลาสิวปลาสร้อยเหล่านี้ระดับการบำเพ็ญเพียรก็ไม่ได้สูงส่งอันใดนัก

กล้ามาก่อกวนถึงตระกูลลู่ เขาจะทำให้พวกมันต้องชดใช้อย่างสาสม และในขณะเดียวกัน ก็จะทำให้ทุกคนตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่งด้วยว่า...

ความน่าเกรงขามของตระกูลอันดับหนึ่งแห่งแดนฉางหมิงนั้น มิอาจล่วงละเมิดได้!