บทที่ 544 ชุดของขวัญปีใหม่

หลัวอี้หางยังไม่พูดถึงเรื่องค่าตอบแทนในทันที แต่ให้หลิวอิ่งรีบถ่ายรูปแมวทั้งสองตัวก่อน เจ้าแมวสองตัวนี้คิดอะไรไม่มีใครเดาได้ เดี๋ยวอาจจะเบื่อแล้วหนีไปเล่นอย่างอื่น หลิวอิ่งไม่รอช้า หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปต่อเนื่อง

เธอปรับมุมกล้อง เปลี่ยนท่าทางการถ่ายราวกับเป็นช่างภาพมืออาชีพ แต่แล้วหลัวอี้หางก็อดถามไม่ได้

“คุณถ่ายเสี่ยวเสี่ยวม่านด้วยทำไม? เปลไกวขนาดใหญ่นั่นก็จะขายด้วยเหรอ?” หลิวอิ่งถ่ายไปพูดไป “ใช่ค่ะ รุ่นหลักที่เราจะโปรโมตคือรุ่นขนาดใหญ่นี่แหละ ทำมาเพื่อเจาะตลาดแมวเมนคูนโดยเฉพาะ หวังยึดตลาดเฉพาะกลุ่ม”

หลัวอี้หางเลิกคิ้ว ดูท่าว่าหลิวอิ่งจะติดใจการทำธุรกิจสัตว์เลี้ยงจนเริ่มวางกลยุทธ์แบบละเอียด เมื่อเธอถ่ายภาพเสร็จ แมวทั้งสองตัวก็นอนขดตัวหลับสนิทบนเปลไกว ดูจากท่าทางแล้ว น่าจะสบายจริง ๆ

หลัวอี้หางเชิญหลิวอิ่งไปนั่งที่โซฟา รินน้ำมาให้สองแก้ว “ช่วงนี้ธุรกิจเป็นไงบ้าง?”

“ก็ไม่ค่อยดีเท่าช่วงเทศกาลเก็บเกี่ยวค่ะ แต่ปริมาณการส่งออกค่อนข้างคงที่ พอเลี้ยงตัวเองได้ไม่ลำบาก” จากนั้นเธออธิบายต่อ “ที่ยอดขายไม่ดีเพราะเป็นเรื่องของฤดูกาลค่ะ ของที่ทำจากหวายหรือวัสดุสาน ส่วนใหญ่จะขายดีช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน พอเข้าหน้าหนาวยอดขายจะลดลง ดังนั้นตอนนี้ฉันใช้ช่วงเวลานี้พัฒนาแบบใหม่ ๆ เตรียมพร้อมสำหรับฤดูขายดีช่วงใบไม้ผลิค่ะ”  คำอธิบายฟังดูมีเหตุผล

สินค้าที่ทำจากหวายเน้นเรื่องความโปร่งสบาย ระบายอากาศดี เหมาะสำหรับอากาศร้อน

ในฤดูหนาวคนส่วนใหญ่ชอบซื้อของใช้ที่นุ่มฟูและอบอุ่น แม้แต่ของใช้สำหรับสัตว์เลี้ยงก็ไม่ต่างกัน

ส่วนของหวายหรือเปลไกวพวกนี้ ต้องรอให้ถึงฤดูร้อนก่อนคนถึงจะสนใจ หลัวอี้หางพยักหน้า คิดในใจว่าถ้าเป็นอย่างนี้ การเจรจาก็ง่ายขึ้น

หลิวอิ่งที่พูดจบ ดูเหมือนจะเก็บความกังวลไว้ไม่ไหว เธอดื่มน้ำจากแก้วจนหมดรวดเดียวเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูมั่นคง

“หลัวผู้จัดการคะ มีอะไรที่คุณต้องการไหม ถ้าทำได้ ฉันยินดีทำทุกอย่าง”

นี่เป็นคำถามตรง ๆ เกี่ยวกับการใช้ติงเสี่ยวม่านและเสี่ยวเสี่ยวม่านเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณา

หลิวอิ่งเข้าใจดีว่าหลัวอี้หางไม่ใช่คนที่ขาดเงิน และเงินจำนวนน้อยของเธอก็คงไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา

หลัวอี้หางโบกมือพร้อมกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบ” จากนั้นถามต่อ “ที่โรงงานคุณทำตะกร้าปิคนิคแบบนี้ได้ไหม?” เขาใช้มือวัดขนาด “ต้องเป็นทรงสี่เหลี่ยม ด้ามจับพับเก็บไว้ในตัวตะกร้าได้ และทั้งตะกร้าต้องสามารถใส่ในกล่องกระดาษได้พอดี ไม่ให้มีช่องว่าง”

หลัวอี้หางเสนอไอเดียที่หลิวอิ่งคิดว่าทำได้ง่ายมาก

“ทำได้ค่ะ!” หลิวอิ่งตอบทันที

“ใช้เวลาทำนานไหม?” “ง่ายมากค่ะ คนงานคนหนึ่งทำวันเดียวก็เสร็จ”

“ถ้าห้าร้อยใบล่ะ ส่งมอบก่อนวันที่ 10 เดือนหน้า ทำได้ไหม?”

หลิวอิ่งถึงกับตื่นเต้นจนแทบล้ม “หลัวผู้จัดการ! นี่มันงานใหญ่ที่สุดตั้งแต่เปิดโรงงานมาเลยค่ะ!”

แม้ว่าห้าร้อยใบจะเป็นงานใหญ่และท้าทายสำหรับโรงงานของเธอ แต่ในช่วงนี้ที่เป็นฤดูขายที่เงียบเหงา มันก็คือโอกาสที่ดีเยี่ยม เธอยืนขึ้นทันที ตบอกอย่างมั่นใจ “ไม่มีปัญหาค่ะ รับรองว่าเสร็จ!”

หลัวอี้หางยิ้ม “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้” เขาโบกมือให้เธอนั่งลง “คุณต้องใช้เวลาเตรียมวัสดุ ช่วงนี้ทำตัวอย่างมาสักสองสามแบบให้ฉันเลือก ฉันจะกำหนดลวดลายและสีหลักซึ่งจะใช้สีส้มและขาวตามสีโลโก้ของบริษัทฉัน และอย่าลืมส่งใบเสนอราคามาด้วยนะ”  หลิวอิ่งจดรายละเอียดอย่างดีและกลับไปด้วยความสุข

ตอนนี้ตะกร้าบรรจุของขวัญได้สั่งผลิตเรียบร้อยแล้ว

“ตะกร้าหวายสานจากเทียนฮั่น” สินค้าที่มีความงดงามและความหมายทางวัฒนธรรม เป็นงานฝีมือที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญา

สิ่งที่จะใส่ในตะกร้าก็มีหมูตากแห้งและไส้กรอกจากหมูหรงชางที่เลี้ยงเอง รวมถึงสินค้าของบริษัทตัวเอง แต่เมื่อคิดดูแล้ว ของในตะกร้าดูจะยังไม่หลากหลายพอ

หลัวอี้หางจึงได้ไอเดียจากหลิวอิ่ง นึกถึงของดีในเทศกาลเก็บเกี่ยว เช่น สินค้าจากหมู่บ้านเหย่เจีย หรือชาวบ้านในเขตเทือกเขาฉินหลิ่ง เขาติดต่อไปยังหน่วยงานท่องเที่ยวเพื่อรวบรวมรายชื่อสินค้าเหล่านี้

รายการสินค้าได้แก่ วอลนัท เกาลัด เห็ดหูหนู ตังกุย ไวน์หวงฉี ดอกถั่งเช่า เฮเซลนัท สนป่า และมัลเบอร์รีแห้ง หลัวอี้หางเลือกสินค้าที่ดีที่สุดมาเพิ่มในตะกร้า

ในส่วนของเห็ดป่า เช่น เห็ดดอก เห็ดหอม และเห็ดร่างแห ถึงแม้จะดี แต่หลัวอี้หางคิดว่าคุณภาพเห็ดจากโรงเพาะเห็ดของเขาดีกว่า เขาโทรหาหม่าจื้อเทา ผู้เชี่ยวชาญด้านการเพาะเห็ด ให้ช่วยเพาะเห็ดชนิดหายาก เช่น เห็ดโคน เห็ดหัวลิง และเห็ดไก่จ้อ เป้าหมายคือเพาะให้ได้ก่อนวันที่ 10 ของเดือนหน้า และเห็ดที่เหลือจะใช้เห็ดหอมแทน

เห็ดเหล่านี้จะถูกแปรรูปเป็นเห็ดแห้งบรรจุในกล่องเล็ก ๆ ที่ดูดีและสะดวกต่อการจัดเก็บ

เพื่อไม่ให้มีแต่ของกิน หลัวอี้หางจึงวางแผนเพิ่มของใช้หรือของตกแต่งบางอย่างที่มีความคิดสร้างสรรค์ โดยมอบหมายให้เสี่ยวจ้าวช่วยจัดการส่วนนี้

การจัดชุดของขวัญปีใหม่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของงานปีใหม่เท่านั้น  แต่สำหรับตัวงานปีใหม่ที่เป็นกิจกรรมหลัก หลัวอี้หางยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะจัดอย่างไร เขาคิดจะใช้วิธีระดมความคิดเห็นเพื่อหาทางออก

หลัวอี้หางหยิบมือถือขึ้นมา เข้าไปในกลุ่ม 【แฟนคลับหลัวจื้อเฉียง】

แล้วพิมพ์ข้อความลงไป

หลัวผู้จัดการใหญ่:

“ตามมติของบริษัท งานปีใหม่ปีนี้เลื่อนออกไปจัดในวันที่ 13 มกราคม หลังจากงานเสร็จให้พนักงานทุกคนเริ่มหยุดยาวทันที” ข้อความเดียวทำให้กลุ่มผู้บริหารในเครือบริษัทเกิดการตื่นตัว

“…???…”

“บริษัทตัดสินใจแล้ว? ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง?”

“บริษัทเราก็หยุดวันที่ 14 ด้วยหรือเปล่า?”

“เจ้านายใหญ่พูดเอง แน่นอนว่าต้องเป็นแผนรวมศูนย์!”

“ไชโย! ไชโย! ได้หยุดแล้ว! เจ้านายใจดี เจ้านายสุดยอด!”

และยังมีบางคนที่พูดจายั่วยุเพื่อเพิ่มสีสัน

ซูเปอร์หล่อ หลัวจื้อเฉียง: “เสี่ยวจ้าว เธออยู่ในทีมฮั่นอวิ้นนะ ยังไม่ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าโดยตรงเลยนี่”

“ไชโย! ไชโย! รักเจ้านายที่สุด! mu”

หลิวอิ่ง: “หม่าจื้อเทา คุณนี่มันน่าขยะแขยงจริง ๆ” บรรยากาศในกลุ่มวุ่นวายแต่สนุกสนาน

ในที่สุด หลัวอี้หางก็ใช้สิทธิพิเศษของเขา

หลัวผู้จัดการใหญ่: “ให้ผู้บริหารทุกคนมาประชุมกัน เพื่อหารือเกี่ยวกับการจัดงานปีใหม่”

“ในห้องประชุมเหรอ?”

หลัวผู้จัดการใหญ่:

“เรื่องแบบนี้จะไปคุยในห้องประชุมทำไม? แน่นอนว่าต้องจัดบาร์บีคิวสวย ๆ เจอกันตอน 1 ทุ่ม ทุกคนมาให้ครบ หลิวอิ่งช่วยบอกพี่หงให้เคลียร์พื้นที่ชั้นสองไว้ด้วย”

นี่ไม่ใช่แค่การประชุมธรรมดา แต่น่าจะเป็นข้ออ้างของหลัวอี้หางที่อยากดื่มและกินบาร์บีคิว

“เบียร์เย็น ๆ กับบาร์บีคิวสุดอร่อย เริ่มเลย~~”

(จบบท)###