บทที่ 14: หล่อเหลาและเท่ระเบิด ดุจดั่งเทพจุติ

บทที่ 14: หล่อเหลาและเท่ระเบิด ดุจดั่งเทพจุติ

"นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย?!" จางอู่แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"เมื่อสัตว์กลายพันธุ์เข้าสู่สภาวะมาร มันก็แทบจะเป็นอมตะแล้วนะ!"

"การโจมตีของเราทำอะไรมันไม่ได้เลย"

"แล้วนายจะจัดการกับมันยังไง?"

เวลาเหลือน้อยเต็มที จางจ้านจึงข้ามคำอธิบายไปและเริ่มวางแผนการรบทันที

"เห็นเปลวไฟตรงหน้าอกมันไหม?!"

"นั่นคือแก่นแท้ที่ก่อตัวขึ้นจากการกลายร่างเป็นมารของมัน"

"คุณหนูหลินหราน รบกวนใช้กระบวนท่าก่อนหน้านี้ผ่าร่างมังกรเวททมิฬให้แก่นแท้มันเผยออกมาที!"

"ส่วนพ่อกับพี่ใหญ่ พวกคุณสองคนต้องหาทางส่งผมไปตรงนั้นก่อนที่บาดแผลของมังกรเวททมิฬจะสมานตัว!"

"จะให้ส่งนายไปทำไม? ไปตายงั้นเหรอ?" จางอู่ตกตะลึงกับความคิดบ้าบิ่นของจางจ้านอย่างมาก!

"การทำลายแก่นแท้สามารถขัดขวางการกลายร่างเป็นมารของมันได้ก็จริง"

"แต่นั่นมันแก่นมารของมังกรเวททมิฬระดับ S เลยนะ!"

"ใช่แล้ว จางจ้าน อย่าทำอะไรวู่วามเลย..." จางเหวินจงก็พยายามห้ามปรามเขาเช่นกัน

"อุณหภูมิตรงนั้นสูงตั้งหลายพันองศา!"

"ต่อให้เป็นเหล็กกล้าก็ยังละลายเป็นน้ำเหล็ก!"

"ลูกเข้าใกล้ไม่ได้หรอก!"

"ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว"

"นับถอยหลัง 10, 9, 8..."

"เชื่อผมเถอะ!"

"ลุยเลย!"

สิ้นคำพูด จางจ้านก็เป็นคนแรกที่พุ่งทะยานออกไป

หลินหรานเหลือบมองจางอู่และจางเหวินจงแวบหนึ่ง ก่อนจะพุ่งตามไปติดๆ

"ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว..." จางเหวินจงถอนหายใจและอัญเชิญอาพ่างออกมา "ชาติที่แล้วฉันคงติดหนี้หมอนี่ไว้แน่ๆ!"

เมื่อเห็นว่าคนอื่นออกไปกันหมดแล้ว จางอู่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอัญเชิญหมาป่าสีเงินและตามไป

หลินหรานเหยียบย่างบนจิตกระบี่ กระโดดพุ่งไปอยู่หน้าสุด

เธอชูระบี่ขึ้น เผชิญหน้ากับมังกรเวททมิฬโดยตรง

เธอไม่รู้ว่าจางจ้านจะทนรับความร้อนสูงหลายพันองศาแล้วทำลายแก่นของมังกรเวททมิฬได้อย่างไร

แต่ในเมื่อเขาสามารถรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังถึงเจ็ดปีของเจ้านูบได้ เธอก็ยินดีที่จะเชื่อว่าเขาสามารถสร้างปาฏิหาริย์ต่อไปได้

กลิ่นอายรอบตัวหลินหรานทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สายเลือดเส้นเล็กๆ นับไม่ถ้วนปะทุขึ้นจากร่างของเธอ หลอมรวมเข้ากับปราณกระบี่สีฟ้า

"ตู้ม!"

ปราณกระบี่รอบตัวหลินหรานแปรปรวนอย่างรุนแรงในพริบตา ทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

"จิตกระบี่! ปราณตัดวายุคลั่งเลือด!"

ปราณกระบี่สีแดงขนาดยักษ์ฟาดฟันออกไป

มังกรเวททมิฬที่อยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการกลายร่าง ไม่มีที่ให้หลบซ่อน มันกรีดร้องและถูกผ่าออกเป็นสองซีกในทันที!

"ตอนนี้แหละ!"

"สไลม์ กระสุนอัดอากาศ!"

"ราชันหมาป่าวายุ พรแห่งสายลม!"

ภายใต้การคุ้มครองของพรแห่งสายลม จางจ้านเมินเฉยต่อแรงต้านของอากาศและบินพุ่งตรงไปยังแก่นมารของมังกรเวททมิฬอย่างรวดเร็ว

มังกรเวททมิฬที่ถูกผ่าครึ่งไปแล้ว ยังคงยื่นกรงเล็บออกมาตบจางจ้านได้อีก!

รูม่านตาของจางจ้านหดเกร็ง

หากเขาถูกกรงเล็บนั้นโจมตีเข้า คงไม่มีเวลาเหลือพอแน่

ทว่าในตอนนั้นเอง

จางเหวินจงก็กลายร่างเป็นกังฟูแพนด้าและเตะกรงเล็บของมังกรเวททมิฬกระเด็นออกไป

"ไสหัวไป!"

"เยี่ยมมากครับพ่อ!"

จางจ้านพุ่งเข้าใส่แก่นมารของมังกรเวททมิฬโดยไม่ลังเล

ร่างของมังกรเวททมิฬที่ถูกผ่าครึ่งประสานกลับเข้าด้วยกันต่อหน้าต่อตาทุกคน เปลวไฟบนหน้าอกของมันสว่างวาบขึ้นอีกหลายระดับพร้อมกับเสียง 'พรึ่บ!' ราวกับมีคนเติมฟืนลงในกองไฟ

"ฮ่าฮ่า ไอ้โง่!"

"จงกลายเป็นเถ้าถ่านไปซะเถอะ!"

หลินหรานร่อนลงสู่พื้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด

"บ้าเอ๊ย มันกลายร่างสำเร็จแล้ว!"

ความสิ้นหวังปรากฏขึ้นในดวงตาของจางอู่และจางเหวินจง

การกลายร่างสำเร็จของมังกรเวททมิฬหมายความว่า...

จางอู่และจางเหวินจงจ้องมองไปที่เปลวไฟบนหน้าอกของมังกรเวททมิฬ นัยน์ตาของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นอย่างหาที่สุดไม่ได้

"ฆ่ามัน แก้แค้นให้พี่ชายฉัน!"

"กล้าฆ่าลูกชายฉัน ฉันจะตายไปพร้อมกับแก!"

จางอู่และจางเหวินจงแผดเสียงคำราม เตรียมจะพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าบิ่น

"ใจเย็นๆ สิ!"

"โป๊ก!"

"โป๊ก!"

หลินหรานใช้ด้ามกระบี่เคาะหัวพวกเขาทั้งสองคน

"ยังไม่ถึงเวลาต้องไปตายพร้อมกับมันสักหน่อย"

"ตั้งสติสัมผัสดูดีๆ จางจ้านยังไม่ตาย"

...

ณ บริเวณแก่นมารของมังกรเวททมิฬ

ภาพเบื้องหน้าของจางจ้านกลายเป็นสีแดงฉาน

เปลวเพลิงอุณหภูมิหลายพันองศาเลียตวัดร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่สามารถทำอันตรายเขาได้แม้แต่น้อย

"เนื่องจากคุณสมบัติต้านทานไฟ 100%"

"อุณหภูมิสูงและเปลวไฟใดๆ จึงไม่สามารถทำอันตรายคุณได้"

เสียงของมหาปราชญ์ดังสะท้อนขึ้นในหัวของจางจ้าน

ความสามารถต้านทานสารพัดรูปแบบของริมุรุนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยจริงๆ

"มังกรเวททมิฬกลายร่างสำเร็จแล้ว ต้องการกลืนกินแก่นมารหรือไม่?"

"คำเตือน!"

"แก่นมารมีพลังงานมารอัดแน่นอยู่เป็นจำนวนมาก หากกลืนกินเข้าไป อาจส่งผลกระทบที่ไม่อาจแก้ไขได้ต่อวิวัฒนาการของริมุรุ!"

จางจ้านไม่ลังเลเลยสักนิด

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะไม่ให้กลืนกินได้ยังไง!

"ริมุรุ ใช้สกิลนักล่า"

"เป้าหมาย: แก่นมาร!"

สไลม์สีฟ้ากระโดดเข้าหาใจกลางเปลวเพลิง และกลืนแก่นมารทั้งก้อนลงท้องไปดังอึกใหญ่!

...

"ไม่ เป็นไปไม่ได้!"

มังกรเวททมิฬที่เดิมทีมีท่าทีลำพองใจ เผยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อออกมา

ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

วินาทีต่อมา

เปลวไฟบนหน้าอกของมังกรเวททมิฬก็ระเบิดคลื่นแสงเฮือกสุดท้ายออกมา แล้วดับวูบลงอย่างสมบูรณ์!

เส้นสีแดงบางๆ ปรากฏขึ้นบนตัวของมัน

ลากยาวผ่ากลางลำตัว

วินาทีต่อมา

มังกรเวททมิฬที่เพิ่งจะเลื่อนระดับขึ้นเป็น 2S ก็ส่งเสียงคำรามออกมาด้วยความไม่ยินยอม

ร่างมังกรทั้งตัวถูกรอยผ่าจากปราณกระบี่ของหลินหรานแยกออกเป็นสองซีกอีกครั้ง และร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง!

ครั้งนี้ มันสูญเสียพลังชีวิตไปอย่างสิ้นเชิง

กลายเป็นเพียงซากศพ

บริเวณหน้าอกของมังกรเวททมิฬ

จางจ้านที่อุ้มสไลม์อยู่กระโดดเบาๆ และร่อนลงบนไหล่ของมังกรเวททมิฬอย่างสง่างาม

"ทุกคน"

"ภารกิจสำเร็จ!"

"วิกฤตคลี่คลายแล้ว!"

จางจ้านยิ้มบางๆ

ทันใดนั้น

แสงแดดลำหนึ่งก็สาดส่องทะลุชั้นเมฆดำครึ้มลงมา อาบไล้ร่างของจางจ้าน

เมื่อมองย้อนแสง จางจ้านที่อุ้มสไลม์สีฟ้าและยืนอยู่บนซากศพมังกรเวททมิฬยักษ์ ดูราวกับว่าแม้แต่เส้นผมของเขาก็ยังเปล่งประกาย

ช่างหล่อเหลาและเท่ระเบิด!

ดุจดั่งเทพจุติ!

"พับผ่าสิ หมอนั่นได้ขี้เก๊กอีกแล้ว!"

จางอู่ทุบพื้นด้วยความเจ็บใจ พลางแอบเช็ดน้ำตาที่หางตา

"กลืนกินแก่นมารสำเร็จ"

"ได้รับพลังงานจำนวนมหาศาล"

"กลืนกินพลังงานมารจำนวนมาก ความคืบหน้าการกลายร่างเป็นมาร 1/100"

"คำเตือน!"

"หากความคืบหน้าการกลายร่างของริมุรุถึง 100/100 มันจะกลายร่างเป็นดาร์กสไลม์"

"เมื่อถึงเวลานั้น ริมุรุจะยุติพันธสัญญาที่มีต่อโฮสต์โดยอัตโนมัติ"

"โปรดเลือกเส้นทางวิวัฒนาการของริมุรุอย่างระมัดระวัง"

รูม่านตาของจางจ้านหดเกร็งเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าในอนาคต หากต้องเผชิญหน้ากับสัตว์กลายพันธุ์สายมาร เขาคงไม่สามารถใช้สกิลนักล่ากลืนกินพวกมันได้ตามใจชอบอีกแล้ว

"พี่ใหญ่ พ่อ ทำไมบนหัวพวกคุณถึงมีรอยปูดก้อนเบ้อเริ่มเลยล่ะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหรานก็แอบเก็บกระบี่กลับเข้าฝักที่เอวอย่างเงียบๆ หันหน้าหนีแสร้งทำเป็นมองวิวทิวทัศน์ ทว่าใบหูของเธอกลับแดงระเรื่อเล็กน้อย

จางอู่และจางเหวินจงสบตากัน

จางอู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "สงสัยจะโดนยุงกัดน่ะสิ ยุงแถวชานเมืองฝั่งใต้เนี่ยพิษสงร้ายกาจจริงๆ!"

"ใช่ๆๆ..."

พวกเขาไม่มีทางบอกความจริงเด็ดขาดว่า เป็นเพราะเป็นห่วงเขามากจนเกือบจะพุ่งไปตายพร้อมกับมังกรเวททมิฬ เลยโดนหลินหรานฟาดหัวเอา

ชายอกสามศอกสองคนกลับตั้งสติได้ไม่เท่าผู้หญิงคนเดียว

ขืนพูดไปคงน่าอายตายชัก

"ว่าแต่คุณพ่อครับ ซากศพมังกรเวททมิฬตัวนี้คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้วใช่ไหมครับ..."

"เอ่อ... อืม ก็ใช่นะ..." จางเหวินจงตอบกลับอย่างเหม่อลอย ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมจางจ้านถึงถามแบบนั้น

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น ผมก็ไม่เกรงใจล่ะนะ"

"ริมุรุ ใช้สกิลนักล่า"

"เป้าหมาย: มังกรเวททมิฬ!"

"อะไรนะ?!"

จางเหวินจงนึกว่าตัวเองหูฝาดไป

สีหน้าของเขาแข็งค้างขณะทอดสายตามองสไลม์สีฟ้ากระโดดลอยขึ้นไปบนฟ้า ขยายร่างใหญ่โตขึ้นตามแรงลม

จากนั้นก็กลืนซากมังกรเวททมิฬทั้งตัวเข้าไปดังอึก!

ให้ตายเถอะ!

สไลม์ตัวนี้มันกลืนกินได้ทุกสรรพสิ่ง ทั้งแผ่นดิน ผืนฟ้า และอากาศเลยหรือไง?

"เคร้ง! เคร้ง!"

เหล่าทหารองครักษ์ที่ผู้บัญชาการจวงพามาด้วยต่างตกตะลึงจนตาค้าง

แม้แต่อาวุธในมือยังร่วงหล่นลงพื้นกระแทกเสียงดัง