บทที่ 5 สไลม์ตัวนี้บินได้

บทที่ 5 สไลม์ตัวนี้บินได้

"คุณชายรอง เจ้าเป็นคนท้าประลองเองนะ"

"เดี๋ยวถ้าโดนอัดจนเละ ก็อย่ามาร้องไห้ฟ้องท่านพ่อท่านแม่ล่ะ"

จางอู่ในชุดที่ดูองอาจผึ่งผายนั่งอยู่บนหลังหมาป่าสีเงิน ท่าทางของเขาดูหล่อเหลาและสง่างามเป็นอย่างยิ่ง

"คุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่หล่อมากเลยเจ้าค่ะ!"

"คุณชายใหญ่ พวกเราจะรักท่านตลอดไป!!!"

แฟนคลับหลายคนของจางจ้านพากันแปรพักตร์ไปหมดแล้ว เนื่องจากผลงานอัน "งี่เง่า" ของเขา

นั่นยิ่งทำให้จางอู่ได้ใจมากขึ้นไปอีก

"น้องรักของข้า อยากให้พี่ชายต่อให้สักสองสามกระบวนท่าไหมล่ะ"

ก่อนที่จางจ้านจะได้ตอบ จางอู่ก็ฉีกยิ้มกว้างอีกครั้ง "อ้อ ข้าลืมไป สัตว์อัญเชิญของเจ้ามันเป็นสไลม์ระดับ F นี่นา แถมยังไม่มีสกิลโจมตีอะไรเลยด้วยซ้ำ!"

"ฮ่าๆๆๆๆ"

"อย่าหาว่าข้ารังแกเจ้าก็แล้วกัน ให้เวลาแค่ 3 วินาที"

จางอู่ชูนิ้วขึ้นมา 3 นิ้วให้จางจ้านดู

"ภายใน 3 วินาที ข้าจะส่งเจ้าลงไปกองนอกลานประลองเอง!"

"ราชันหมาป่าวายุ! ลุยเลย!"

ราชันหมาป่าวายุร่างยักษ์พุ่งทะยานออกไป มันกระโจนขึ้นสู่อากาศอย่างสง่างาม ขนสีเงินนุ่มสลวยปลิวไสวไปตามสายลม

"กรี๊ด! ราชันหมาป่าวายุเท่สุดๆ ไปเลย!" เสียงกรีดร้องดังสนั่นขึ้นจากรอบลานประลองทันที

จางจ้าน: ...

ทั้งเจ้านายทั้งสัตว์อัญเชิญคู่นี้ ช่างศีลเสมอกันจริงๆ!

"ราชันหมาป่าวายุ คมมีดวายุ!" จางอู่ออกคำสั่งด้วยความฮึกเหิม

คมมีดวายุสีขาวรูปจันทร์เสี้ยวแหวกทะลวงผ่านอากาศ

จางจ้านไม่กล้าประมาท

เขารีบกอดสไลม์เอาไว้แน่นแล้วกลิ้งตัวหลบอย่างรวดเร็ว

"เคร้ง!"

คมมีดวายุทิ้งรอยขีดข่วนสีขาวเอาไว้บนพื้นหินอ่อน

"คุณชายใหญ่เปิดฉากโจมตีแล้วครับ!"

"สมกับที่เป็นราชันหมาป่าวายุระดับ A การโจมตีด้วยคมมีดวายุระดับ 1 ก็ถือว่าร้ายกาจมากแล้ว!"

"เจอคมมีดวายุแบบนั้นเข้าไป ถ้าคุณชายรองโดนเฉี่ยวแม้แต่ครั้งเดียว คงต้องถูกหามลงจากเวทีแน่"

"การถูกหามลงจากลานประลองใน 3 วินาทีไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ!"

"สไลม์ ใช้สกิลนักล่า"

"เป้าหมาย: อากาศ"

"ซู้ด—"

สไลม์ลักษณะคล้ายเยลลี่ในมือของจางจ้านงอกปากออกมา ก่อนจะเริ่มสูดอากาศเข้าไปฟอดใหญ่จนตัวพองโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"โอ้โห! สไลม์ของคุณชายรองกินอากาศได้ด้วย!"

พิธีกรอุทานอย่างตื่นเต้น แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ถึงกับชะงัก

"แต่มันจะกินอากาศไปทำไมกันล่ะเนี่ย"

"ราชันหมาป่าวายุ คมมีดวายุ!"

หมาป่าสีเงินร่างยักษ์อ้าปากกว้าง คมมีดวายุรูปจันทร์เสี้ยวอีกเส้นแหวกทะลวงอากาศพุ่งเข้ามา

"คุณชายใหญ่เปิดฉากโจมตีอีกครั้งแล้วครับ!"

"วิถีของคมมีดวายุนั้นคาดเดายากมาก จบกัน จบกัน แบบนี้คุณชายรองหลบไม่พ้นแน่!"

"สไลม์ พ่นอากาศ!"

"อ้อ~ ที่แท้คุณชายรองก็ให้มันกินอากาศเข้าไปเพื่อพ่นออกมานี่เอง" พิธีกรถึงบางอ้อ

"แต่ว่าคมมีดวายุเป็นการโจมตีทางกายภาพ แค่พ่นอากาศออกมาคงไม่สามารถสกัดกั้นการโจมตีได้หรอก..."

"โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ะ!"

ก่อนที่พิธีกรจะทันพูดจบ ความเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นบนลานประลอง

"สไลม์ของคุณชายรองกำลังพ่นอากาศลงพื้นครับ!"

"เขากำลังใช้แรงสะท้อนกลับของอากาศในการเคลื่อนที่!"

"ดูนั่นสิครับ!"

"คุณชายรองทำสำเร็จแล้ว! เขา เขา เขา—"

"เขาบินได้!!!"

เมื่อสิ้นเสียงของพิธีกร ผู้ชมทั้งหมดต่างก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ!

"ให้ตายเถอะ ข้าว่าแล้วว่าสไลม์ของคุณชายรองต้องไม่ใช่สไลม์ธรรมดาแน่ๆ!"

เมื่อมองดูจางจ้านและสไลม์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ทุกคนต่างก็อุทานออกมาจากใจจริง

"สไลม์ตัวนี้ มันบินได้!"

【ขอแสดงความยินดี คุณได้รับสกิล: พ่นอากาศ】

"ชิ!"

จางอู่ที่อยู่บนพื้นแค่นเสียงร้องอย่างดูแคลน พร้อมกับออกคำสั่งขณะกอดคอราชันหมาป่าวายุเอาไว้

"ราชันหมาป่าวายุ เล็งให้ดี แล้วจัดการมันให้ข้าซะ!"

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!"

คมมีดวายุ 3 เส้นถูกยิงพุ่งตรงไปยังจางจ้านที่อยู่กลางอากาศอย่างต่อเนื่อง

"พ่นอากาศ"

"ฟู่ ฟู่ ฟู่"

สไลม์พาจางจ้านเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่จะหลบคมมีดวายุทั้ง 3 เส้นได้อย่างง่ายดาย แต่ยังร่อนลงจอดบนลานประลองด้วยท่าทีที่เท่สุดๆ

"พี่ใหญ่ ท่านไม่ได้บอกว่าจะหามข้าลงไปใน 3 วินาทีหรอกหรือ"

"ตอนนี้น่ะ มันปาเข้าไป 30 วินาทีแล้วนะ!"

"กรี๊ดๆๆ! คุณชายรองหล่อเกินไปแล้ว!"

"ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันจะระเบิดแล้ว!"

เด็กสาวคนหนึ่งกรีดร้องออกมา และก่อนที่เธอจะทันได้เป็นลมล้มพับไป สัตว์อสูรกระรอกตาไวตัวหนึ่งก็รีบเข้ามาลากตัวเธอออกไปปฐมพยาบาล

"เป็นการพลิกโผที่น่าตกตะลึงจริงๆ ครับ!" พิธีกรยังคงร้องประกาศต่อไป "ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้พวกเราทุกคนจะเข้าใจคุณชายรองผิดไป!"

"สไลม์ตัวนี้—"

"สุดยอดไปเลย!"

"ฮึ่ม!"

"ต่อให้สไลม์มันจะสุดยอดแค่ไหน มันก็ยังเป็นแค่สไลม์อยู่ดีไม่ใช่หรือไง"

ใบหน้าของจางอู่มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีเขาแค่อยากจะโชว์ความเท่ต่อหน้าทุกคน แต่คาดไม่ถึงเลยว่าความโดดเด่นทั้งหมดจะไปตกอยู่กับไอ้เด็กเมื่อวานซืนตรงหน้าแทน

"มันก็แค่สกิลเคลื่อนที่ตำแหน่งไม่ใช่หรือไง"

"เอาไว้ใช้หนีได้อย่างเดียว โจมตีไม่ได้ แล้วเจ้าจะเอาชนะข้าได้อย่างไร!"

"อีกอย่าง ถ้าพูดถึงเรื่องการเคลื่อนที่ล่ะก็ ราชันหมาป่าวายุของข้าคือราชาแห่งความเร็วนะเว้ย!"

"ราชันหมาป่าวายุ พรแห่งสายลม!"

กระแสอากาศสีขาวพวยพุ่งขึ้นรอบตัวหมาป่าสีเงินร่างยักษ์ ขนสีเงินของมันถึงกับลอยละล่องอยู่ในอากาศ

"บรู๊ววว!" หมาป่าสีเงินหอนขึ้นฟ้า ท่ามกลางบรรยากาศที่ส่งเสริมพลัง มันดูสง่างามจนไม่รู้จะสง่างามไปกว่านี้ได้อย่างไรอีกแล้ว!

"พรแห่งสายลม! สกิลเฉพาะตัวของราชันหมาป่าวายุครับ!" พิธีกรอธิบายเสียงดังลั่น "ภายในเวลา 1 นาที ราชันหมาป่าวายุจะไม่ได้รับผลกระทบจากแรงต้านอากาศ และความเร็วของมันจะเพิ่มขึ้นเป็น 3 เท่าโดยตรง!"

"ดูนั่นสิครับ ราชันหมาป่าวายุพุ่งทะยานออกไปแล้ว!"

"มันเร็วเกินไปจริงๆ พวกเรามองเห็นแค่ภาพติดตาเป็นเส้นสีขาวเท่านั้น!"

"การที่คุณชายรองอยากจะยืนหยัดให้รอดภายใน 1 นาทีนี้..."

"คงเป็นเรื่องยากแล้วล่ะครับ!"