บทที่ 620 เขาซื่อฟางซาน (ตอนที่ 2)
บทที่ 620 เขาซื่อฟางซาน (ตอนที่ 2)
เมื่อเลี้ยวพดชแึฉแเฎผใ้นเหลี่ยหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมามเขา อารามโบราณแห่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตระหง่านอยู่กลางเกาะ อิฐสีครามกระเบื้องสีเข้ม คานไม้โบราณงดงาม กลิ่นธูปพุทธบูชาลอยอวล เสียงระฆังธรรมดังกังวานสรรพสิ่งรอบด้านพลันเงียบสงัด
หลินซูทั้งสามคนเดิญถมพดใศศฑะนทางมาถึงหน้าอาราม หลวงจีนชรารูปหนึ่งถือไม้กวาดกำลังกวาดใบไม้ร่วง นัยน์ตาฝ้าฟางของหลวงจีนชราค่อยๆ ช้อนขึ้นมอง "ประสกเดินทางมาจากที่ใดหรือ?"
"สวินไถ!"
ีูอไฎงฟทสวินไถ คือหนึ่งในแปดอำเภอที่ตั้งอยู่รอบทะเลสาบต้งถิง ซึ่งก็ถือเป็นอาณาเขตของเมืองน่านซานเช่นกัน
"มิทราบว่าประสกมาเยือนที่นี่ เพื่อกราบไหว้พระพุทธองค์หรือเพื่อเสี่ยงเซียมซี?"
หลินซูแย้มยิ้มบางๆ "ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ผู้น้อยจะเข้าสอบหุ้ยซื่อ จึงปรารถนาจะมาขอพรเอาฤกษ์เอาชัยจากพุทธจักรเสียหน่อย"
"อมิตาภพุทธษฎคณฏ มนุษย์โลกล้วนมีชะตากรรมกำหนดไว้ฏโชน ขึ้นอยู่กับวาสนาทางธรรมฉยสเฐบโะฬของแต่ละบุคคลเท่านั้น!" หลวงจีนชราประนมมือ "ประสกเชิญ!"
เสียงระฆังธรรมดังกังวานขึ้น ถรบเงอนเฒืหลินซูพาสองเด็กรับใช้ก้าวเข้าสู่ประตูอาราม
เบื้องหน้าคือพุทธนิมิตองค์ใหญ่บไดฎท แม้จะเป็นเพียงพบบผขวทมฎระพุทธรูปดินปั้น ทว่ารูปทรงกลับศฬแธฎใอไสูงใหญ่ยิ่งนัก ทั่วทั้งองค์มีรอยกรอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับะดำกระด่างคญรใต ิมู่ยวี่ และกระบอกเซียมซีเบื้องหน้าล้วนเก่าแก่โบราณฏภตีหธฬ
ึโฎีจหลินซูหย่อนเงินหนึ่งตำลึงลงในตู้บริจาค หยิบกระบอกเซียมซีขึ้นมาเขย่าเบาๆ จนไม้เซเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงียมซีร่วงหล่นลงมาหนึ่งไม้
เซียมซีระดับกเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงลางค่อนข้างดี… คำทำนายะแบชาไูนกล่าวว่า ะะฏฮวอภฒ'มรรคาเมฆาครามในใต้หล้ามีมากมาย ฐฏฉไยต้องทนทุกข์ทรมานนับหมื่นลี้' โดยรวมแล้วคำทำนายนี้นับว่าค่อนข้างเป็นมงคล...ภฟฒกแูฑ จแนญุจฏศใเป็นมงคลแบบไร้สาระ
หลังจากเสี่ยงเซียมซีเสร็จสิ้น หลินซูก็เดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ อารามใหญ่ซใส อย่างน้อยในสายตาของโจวเม่ย นางรู้สึกว่าตนเองมองไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย
เมื่อเดิโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นชมอารามใหญ่จนทั่ว หลินซูก็ไปถึงลอารามด้านหลัง เขาจ้องมองกระถางธูปใบใหญ่ในอารามหลังอยู่นานนับนาน
ถอะลบกระถางธูปใบนี้ โจวเม่ยก็ยังคงมองไม่ญธาฎบภออกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ
ด้านหลังของอารามหลังคือป่าไผ่ผืนหนึ่ง ท่ามกลาสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงป่าไผ่อันเงียบสงบวิเวก ลนตดูไหลินซูเดินๆ หยุดๆ ุพโอูีฬตฑเนัยน์ตาทอประกายแสงวูบวาบ จนกระทั่งเดินมาถึงริมเขา เขาก็หันกลับมา จ้องมองหลวงจีนชราที่เดินตามมาตลอดทาง "ไต้ซือุฎใปถฐู อารามของท่านนี้ ษิวใฉีุสดูเหมือนจะมีหลวงจีนไม่มากนัก"
งาใช่แล้ว ตลอดเส้นทางที่พวกเขาเดินมา พบเห็นหลวงจีนไม่ถึงสิบรูปเลยด้วยซ้ำ ทำเอาโจวเม่ฑเลจฉขฒดาฏยแทบจะสงสัย ว่าพวกตนมาผิดที่หรือไม่ ซึ่งสถานที่แห่งนี้ ไม่ดูเหมือนฐานที่มั่นลับของสำนักอู๋เจียนแม้แต่น้อย ฐานที่มั่นใดกัน จะมีคนเพียงหยิบมือเช่นนี้?
หลวงจีนชราเอ่ยคำอมิตาภพุทธภณูา "อารามเล็กๆ แห่งนี้เน้นเพียงวาสนา ไม่แสวงหาความยิ่งใหญ่"
"พุทธจักรเงียบสงบ ย่อมสมควรเษวญุสภป็นเช่นนี้! ย่อมสมควรเป็นเช่นนี้!" ตฬดทฑขฬกพหลินซูพยักหน้ารับ "ผู้น้อยอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับขอตัวลา!"ขยหรขจ
"ประสกเดินทางปลอดภัย!"
คนทั้งสามเดินลงจากเขาซื่อฟางซานเช่นนั้น ใหคษษศาแล้วกลับไปนั่งบนเรือลอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับำเล็กอีกครั้ง
เมื่อเรือแล่นห่างจากเขาซื่อฟางซานออกมาไกลกว่าสิบลี้ ภโจวเม่ยก็มีประกายตาวูบวาบ "ค้นพบสิ่งใดบ้างหรือไม่?"
หลินซูช้อนสายตาขึ้น นิ่งเงียบไปคอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับรู่หนึ่ง "ไม่มี!"
บึบงกงรณ"ไม่มีสิ่งใดเลยหรือ?"
"บางทีพวกเราอาจจะเดาผิด ฑษฉธพวาที่นั่นไม่มีสิ่งใดอยู่จริงๆ! เป็นเพียงอารามธรรมดาๆ แห่งธบลซหนึ่ง ด้านในมีหลวงจีนไม่ถึงสิบรูป... ทอทกลับกันเถอะ!"
โจวเม่ยเต็มไปด้วยความสงสัยคลางแคลงใจ ไม่มีสิ่งใดเลยจริงๆ หรือ? เหตุใดเจ้าจึงตอบอย่างลังเลเช่นนั้นเล่า? ตอนที่เจ้าอยู่ในอารามี นัยน์ตาของเจ้าเป็นประกายระยิบระยับ ท่าทีที่ขัดแย้งกันเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร?
หรือว่าจะกังวลว่าคนของเขาซื่อฟางซานแอบลอบสอดแนมอยู่ จึงจงใจทำให้พวกเขาตายใจ? เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนเหล่านั้นลงมือสังหารปิดปาก จากประสบการณ์ที่ผ่านมา งลงืความเปเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง็นไปได้นี้มีสูงมาก หากเขาซื่อฟางซจไฑทณเวตาคานมีปัญหาจริงๆ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ผู้ที่พบเห็นพิรุธรอดชีวิตกลับไปได้
หลินซูคงต้องการหลีกเลี่ยงสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้ จึงจงใจอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกล่าวว่าถร "ไม่พบสิ่งใดเลย" ออกมาเป็นแน่
ซูหรงกลอกสายตาไปมเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงาเล็กน้อย "ใต้เทุืตุฐ้าหลิน ภูเขาสูงลูกนั้นดูเหมือนจะมีผู้คนอาศัยอยู่ ข้าจะลองไปดูที่นั่นเสียหน่อย!"
"ได้!"
สิ้นเสียงของหลินซู ษจธปรปญชฑฬร่างของซูหรงก็เหาะเหินขึ้นสู่ความว่างเปล่า พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังภูเขาสูงริมทะเลสาบ
โจวเม่ยเพิ่งเตรียมจะเอ่ยปาก แสงเงินในดวงตาของหลิไนซูก็พลันสว่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นางวาบขึ้น บริเวณรอบเรือลำเล็กของพวกเขาก็ถูกกางม่านพลังวิถีอักษรปิดกั้นไว้ ซึ่งตาเปล่าไม่อาจมองเห็นได้
การปิดกั้นเช่นนี้บุคคลภายนอกย่อมมองไม่เห็น ทว่าโจวเม่ยสามารถสัมผัสได้ เพราะรอบกายพลันเงียบสงัดลงในทันที
"เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ระดับคอขาดบาดตาย!"โะ หลินซูกล่าว "แม้หลี่ชุนสุ่ยจะไม่ใช่คนที่เราต้องระแวดระวัง ทว่าการที่นางมารับรู้เรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้ ย่อมส่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงผลเสียมากกว่าผลดีต่อนาง ดังนั้น หลีกเลี่ยงนางไว้บ้างจะดีกว่า"
ภายในใจของโจวเม่ยบังเกิดเกลียวคลื่นโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง!
หลี่ชีมฒศฮฐงุนสุ่ย ไม่ใช่คนที่เราต้องระเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงแวดระวัง... คำพูดประโยคนี้เขาไม่มีทางจงใจพูดให้โจวเม่ยฟังเป็นแน่ ทว่าจงใจพูดให้ซูหรงฟังต่างหาก!
ษอนี่หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าซูหรงกำลังจับตาดูพวกเขาอยู่อย่างไรเล่า! เป็นไปได้อย่างไร? ซูหรงชัดเจนว่าจากไปแล้ว นางอยู่ห่างจากที่นี่อย่างน้อยก็สามสิบลี้เชียวนะ!
โจวเม่ยหาใฐแึนีฮช่คนโง่เขลา แม้ภายในใจจะตื่นตะลึงปานใด ทว่าใบหน้ากลับแสดงออกถึงความประหลาดใจเล็กน้อยอย่างแนบเนียนฬบึฉถโงถอผ "เจ้าค้นพบสิ่งใดหรือ?"
"ที่แหเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง่งนี้ คือฐานที่มั่นลับของสำนักอู๋เจียน! ไม่ผิดแน่!" หลินซูกล่าวอย่างเนิบนาบโญิซณ
"ทว่าข้ากลับไม่พบสิ่งใดเลย... เจ้าค้นพบอะไรหรือ?" ยามนี้แม้โจวเม่ยกำลังแสดงงิ้ว ทว่าก็ถือเป็นการแสดงจากใจจริง เพราะนางมองไม่ออกแม้แต่น้อย
ตซบฐุฎภฏฬ"ประการแรก ปหลวงจีนชรารูปนั้นเป็นผู้บำเพ็ญเพียร ทว่าเคล็ดวิชาที่เขาบำเพ็ญ กลับมิใช่วิชาของพุทธจักรอย่างเห็นได้หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาชัด! ประการที่สองิึชไคษ เขาซื่อฟางซานแห่งนี้ดูเหมือนจะมีคนไม่ถึงสิบ ทว่าที่เขาด้านหลังกลับมีร่องรอยการเคลื่อนไหวของผู้คนมากมาย ซ้ำยังมากกว่าลานด้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับานหน้าเสียด้วยซ้ำ…"
าแบ"ลองคิดดู ษนโนฟเฒฐฬศอารามแห่งหนึ่ง ลานด้านหลังสมควรเป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรอย่างสงบ ลานด้านหน้าต่างหากที่เป็นแหล่งรวมตัวของแขกเหรื่อ การที่ลานด้านหลังมีร่องรอยคนพลุกพล่านมากกว่าลานด้านหน้า มันเป็นเรื่องปกติหรือ?"
นัยน์ตาของโจวเม่ยสาดประกายแสง "ย่อมไม่ปกติอย่างแน่นอน!"
"แม้จะไม่ปกติห ทว่าก็ไม่อาจใช้สิ่งนี้เป็นหลักฐานชิ้นเอกเพื่อยืนยันว่าที่นี่คือฐานที่มั่นลับของสำนักอู๋เจียนได้ ใช่หรืชษใฮปษอไม่?"
"ใช่!"
"ดังนั้น ข้าจึงต้องค้นหาหลักฐานชิ้นเอกเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงอย่างไรเล่า!"
โจวเม่ยสะท้านไปทั้งร่าง "หลักฐานชิ้นเอกอันใด?"
"ข้าใช้อานุภาพกพนศญผญฬอฝ 'ย้อนกลับ' แห่งวิถีอักษร ฎทฉสสฝธณพคย้อนเหตุการณ์กลับไปอย่างเงียบเชียบ และได้เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง!" หลินซูกระพริบตาเบาๆ ภาพนิมิตสายหนึ่งก็หลั่งไหลออกมาจากดวงตาของเขา
ภายในภาพนิมิต คือกระถางธูปใบนั้นที่หลินซูจ้องมองอย่างละเอียดถี่ถ้วน ท้องฟ้าไร้แสงดาวไร้แสงจันทร์ เป็นยามค่ำคืนฐฒึฮาฒถ อิญซขฎผวลฝกลุ่มคนชุดดำกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากสุดขอบฟ้า พวกเขาหมุนกระถางธูปไปทางซ้ายสามรอบยปฐรขษบีณษ ใคฏญกษทางขวาสามรอบ าญทเสียงดังครืนครานดังขึเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง้น บริเวณที่ตั้งกระถางธูปพลซฏหฉวันปรากฏประตูบานหนึ่งขึ้น กลุ่มคนชุดดำเหล่านั้นต่างทยอยเดินเข้าไป…
หัวใจของโจวเม่ยเต้นระรัวสบลฝธจยใษ
และยอดเขาสูงริมทะเลสาบ ซูหรงก็สะท้านไปทั้งร่างเช่นกัน เบื้องหน้านาง ก็มีภาพนิมิตเช่นเดียวกันนี้ปรากฏอยู่ ภาพจำลองความลับสุดยอดที่หลฟพินซูสำแดงฤทธิ์ด้วยวิถีอักษร พิหได้ปรากฏขึ้นเบื้องหน้านาง
และที่ข้างเรือลำน้อยของหลินซูและโจวเม่ย จิ้งหรีดประหลาดตัวหนึ่งกำลังสั่นหนวด ทั่วทั้งร่างของมันไร้ซึ่งประกายแสงใดๆ ดูไม่ต่างจากจิ้งหรีดทั่วไป หากจะให้หาจุเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงดที่แตกต่าง ฏฬถก็คงมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือจิ้งหรีดทั่วไปจะมีหนวดเพียงสองเส้นาปฐีสจฒคพด ทว่ามันกลับตาามีถึงสามเส้น
ท่ามกลางความเงียบงันซข จิ้งหรีดตัวนั้นก็ลื่นไถลลงจากเรือสู่ผืนน้ำ อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
หลินซูหัวเราะเบาๆถ "เอาล่ะ งิ้วจบแล้ว!"
นัยน์ตาของโจวเม่ยเบิกกว้าง "จบแล้วจริงๆ หรือ?"
"เขาโอสถราชานั้นช่างอัศจรรย์นัก จิ้งหรีดตัวหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาเดียวยังสามารถใช้เป็นสายลับของนางได้"
"จิ้งหรีดอย่โยฉตตางนั้นหรือ?" โจวสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นเม่ยสะท้านเล็กน้อยฟ "มีหนวดสามเส้นใช่หรือไม่?"
"ถูกต้อง!"
"สวรรค์!" โจวเม่ยเอ่ยขึ้น "จิ้งหรีดจิตวิญญาณสามหนวด สามารถรับรู้ความผฮีฑเตซใมถุันผวนของสัมปชัญญะ แม้กระทั่งสามารถถอดความเนื้อหาจากการส่งเสียงผ่านจิตได้ หากเมื่อครู่พวกเราส่งเสียงผ่านจิต นางก็คงจะรู้ว่าพวกเราพูดสิ่งใดกัน ช่างสมเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาโอสถราชาเสียจริง การกระทำช่างรัดกุมรอบคอบนัก"
"น่าเสียดาย ที่สำเร็จได้เพราะสิ่งเหนือธรรมชาติ ก็ล้มเหลวเพราะสิ่งเหนือธรรมชาติเช่นกัน หากเป็นเพียงจิ้งหผธขงปเรีดธรรมดาตัวหนึ่ง ข้าคงไม่อาจสังเกตเห็น แต่จิ้งหรีดที่สามารถกระตุ้นให้เกิดการสั่นพ้องของสัมปชัญญะได้ จะสามารถเข้ามาใกล้บริเวณรอบตัวข้าได้อย่างไรเล่า?"
นี่คือความจริง…หลินซูมีกฎเกณฑ์แห่งมิติสถิตอยู่กับตัว ไม่ว่าสิ่งมปณตนฑเผหฑณีรูปร่างใดๆ ก็อย่าหวังว่าจะสามารถเข้าใกล้เขาโดยที่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาเขาไม่รู้ตัวได้
ทว่า หากเป็นเพียงจิ้งหรีดธรรมดา แม้เขาจะรู้ตัว ก็อาจไม่ราฮีะแวดระวัง แต่ทว่า ุฏรชผลฑงดเขายังมีอาวุธลับอีกหนึ่งอย่างที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ นั่นก็คือ วิชาลับจิตวิญญาณ
พลังจิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง จึงมีความไวต่อความผันผวนจฒยของสัมปชัญญะอย่างผิดปกติ อญดฉตสจิ้งหรีดจิตวิญญาณสามหนวดตัวนี้ ที่สามารถจับความเคลื่อนไหวของสัมปชัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาญญะคนได้ ตัวมันเองย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะสร้างความผันผวนเล็กๆ ขึ้นมาเช่นกัน
ความผันผวนระดับนี้ โจวเม่ยย่อมไม่อาจสัมผัสได้ คนทั่วไปก็ย่อมไม่มีทางสัมผัสได้ ทว่าหลิสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นนซูกลืงฝงใดฬจับสัมผัสได้! เขาจึงอาศัยจิ้งหรีดตัวนี้ ดำเนินงิ้วฉากสำคัญต่อไปได้อย่างไร้ที่ติ
โจวเม่ยมองท้องฟ้า มองผอตฐืนดิน รู้สึกราวกับไม่รู้ว่าตนสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นเองเป็นใครไปชั่วขณะ...ณ
ยามก้าวเข้าสู่เขาซื่อฟางซาน ภวฉเมฑผหลินซูสามารถรับรู้ได้ว่าตบะของหลวงจีนชรารูปนั้นไม่ใช่วิชาของพุทธจักร ทว่านางกลับไม่อาจรับรู้ได้
เขาสามารถค้นพบร่องรอยการเคลื่อนไหวของผู้คนบนเขาด้านหลังอันว่างเปล่า ขโลฮจฟศรแต่นางกลับไม่ค้นพบ ซ้ำยังไม่อาจสรุปเรื่องราวได้
เขาสามารถย้อนกคแาลับไปในอดีตได้ จุดนี้ย่อมไม่อาจเทียบได้ ผสสโอีกฝ่ายคือวิถีอักษร นี่คือพรสวรรค์พิเศษของวิถีอักษร
ทว่า การป้องกันการสอดแนมไม่ควรเป็นความถนัดของนางหรอกหรือ?ฟยพึถโโ เหตุใดในเรือ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่องนี้นางจึงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อยู่ดีเล่า?
จิ้งหรีดจิตวิญญาณสามหนวดตัวนีฒผใญ้มีระดับสูงส่งเกินจะจินตนาการ การที่นางค้นไม่พบก็ยหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาังพอเข้าใจได้ ดณฏดดวณกแต่การที่เขาสามารถค้นพบได้นั้นช่างน่าตื่นตะลึงเกินไปแล้ว นี่ไม่ใช่ขอบเขตของวิถีอักษรเลย แต่มันคือที่สุดของ 'วิถีเร้นกาย' ในวิถีแห่งการบุยำเพ็ญเพียรชัดๆ!
'ข้าที่ได้ชื่อว่าเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเป็นราชันแห่งรัตติกาลืคลุฬ เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา กลับถูกบดขยี้จนน่าเศร้าใจยิ่งนัก'
คำพูดนับหมื่นพัอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับนถูกกลั่นกรองเหลือเพียงประโยคเดียวชตภูฏษ "หลังจากนี้ จะทำสิ่งใดต่อ?"
หลินซูหัวเราะเบาๆ "หลังจากนี้ ะไฉขะก็ถึงเวลาพวกเราดูงิ้วกันแล้ว!"
ช่วงแรกคือการแสดงงิ้ว ยามนีเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง้คือการดูงิ้ว
…..ปแก
วันรุ่งขึ้น! เมฆครึ้มปกคลุมวฮฝฟ วสันตพิรุณสาดกระเซ็นหล่อเลี้ยงทะเลสาบต้งถิง
ยามรัตติกาล ไร้แสงดาวไร้แสงจันทร์
ทางฝั่งตะวันตกของทะเลสาบต้งถิง บนยอดเขาสูงตระหง่าน บนยอดไม้ใหญ่ สายฝนโปรยปรายณศมะค ทว่ากลับลัดเลาะเว้นว่างจุดหนึ่งบนเรือนยอดไม้ ณอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ ที่แหชฬช่งนั้น หลินซูนอนเอนกายอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ข้างกายเขาคือโจวเม่ย
ภายใต้อานุภาพแห่งวิถีอักษร หยาดพิรุณหิมะมิอาจกล้ำกราย แม้พวกเขาจะไม่ต้องทนทุหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมากข์ทรมานจากการเปียกฝน ทว่าการต้องมาเฝ้าเวรยามกลางดึกดื่นค่อนคืนแเูเณตดืช ย่อมไม่อาจเรียกได้ว่าสุขสบายนัก โชคดีที่คนทั้งสองล้วนเป็นผู้มีตบะบารมีสูงส่งล้ำเลิศ จึงไร้ซึ่งความหวั่นเกรงต่อความหนาวเหน็บในราตรีวสันต์นี้
"พวกเขาจะส่งยอดฝีฮาณุฟวฬมือมาล้อมปราบจริงๆ หรือ?" เสียงของโจวเม่ยดังแทรกเข้าสู่โสตประสาทของหลินซู
"มาแญปหฏบไฟถน่!" หลินซูตอบสั้นๆ
"หากการต่อสู้เปิดฉากขึ้นจริงๆ พวกเรา... จะอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับเข้าร่วมวงด้วยหรือไม่?"
"ย่อมไม่!"
ค"แค่ดูงิ้วเฉยๆ อย่างนั้นหรือ?"
ฝยศดสยืุน"ดูงิ้วก็ย่อมต้องดูงิ้ว แต่จะเฉยๆ หรือไม่นั้น... ก็อาจจะไม่เฉยเสียทีเดียว!"ธธูยฐฟ มุมปากของหลินซูเผยรอยยิ้มบางๆ
นัยน์ตาของโจวเม่ยทอประกาย "เจ้ายังมีแผนสำรองอีก!ปฝโจส แผนอันใดกัน..." ยขวจวาฏษน้ำเสียงของนางพลันหยุดชะงักลง
ิศณหลินซูเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน นัยน์ตาของเขามีประกายแสงไหวกระเพื่อม อานุภาพแห่งวิถีอักษรฒถาุฒบด 'กระจ่างดุจมองขนสารท' ถูกกระตุ้นการทำงาน
เขาซื่อฟางซานที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบลี้ ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นดึงเข้ามาอยู่ตรงหน้าพวกเขาในพริบตา รอบด้านของเขาซื่อฟางซาน จู่ๆ ก็ปรากฏคนสี่คนขึ้น
ทั้งสี่ทิศ ทิศละหญธขนบไานนึ่งคน…
ทางทิศตะวันออก เป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง อายุราวสี่สิบห้าสิบปี ในมือประคองคัมภีร์โบราณม้วนหนึ่ง ทางทิศตะวันตก เป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง อายุราวสามสิบกว่าปี ในมือถือพู่กันโบราณด้ามหนึ่ง
ทางทิศเหนือ ฎาริปินเป็นชายชราผู้หนึ่ง ท่ามกลางราตรีวสันต์อันหนาวเหน็บ เขากลับเปลือยท่อนบนครึ่งหนึ่ง ผิวพรรณของเขาดูราวกับหล่อหลอมมาจากสัมฤทธิ์ุฐภฏ ส่วนทางทิศใต้ เป็นสตรีชุดดำผู้หนึ่ง ฏฟรขซึ่งก็คือซูหรงนั่นเอง
ธฏลศใหภายในห้องกรรมฐานทางทิศตะวันออก หลวงจีนชรารูปหนึ่งลุกพรวดขึ้นอย่างฉับพลันกดพ
คัมภีร์โบราณในมือของบัณฑิตทางทิศตะวันออกสั่นสะเทือน อักษรสีเหลืองกว่าสิบตัวพุ่งทะลวงฝ่าความว่างเปล่าออกไป
เมื่ออักษราฮหณหฟสจ 'จี้'ญ (วิเวก) ปรากฏขึ้น สรรพสิ่งรอบด้านพลันเงียบสงัด
เมื่ออักษรภะภยฝณง 'พั่ว' มงฑสญ(ทำลาย) ปรากฏขึ้น ห้องกรรมฐานกว่าสิบห้องพร้อมใจกันมลายสิ้นเป็นเถ้าธุลี
เมื่ออักษร 'เมหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาี่ย' (ดับสูญ) ปรากฏขึ้น หลวงจีนถูกสังหารไปอย่างน้อยแปดรูป
เมื่ออักษร 'ชจะฬจืิง' (กวาดล้าง) ปรากฏขึ้น รอบกายของหลวงจีนชราที่ไหวตัวทันเป็นคนแรกก็ว่างเปล่าไร้สิ่งใดหลงเหลือ ทิ้งไว้เพียงหลวงจีนชรารูปเดียว ใบหน้าเปี่ยมไปดถฮษพไทกฒ้วยความหวาดกลัว
มสอโึวนมมข'จั่น' เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น(ประหาร) อักษรสีเหลืองตัวหนึ่งร่วงหล่นจากฟากฟ้าาขไฑตดญด เสียงดังสนั่นหวั่นไหว น้ำในทะเลสาบต้งถิงสะเทือนถึงสามระลอก ร่างของหลวงจีนชรารูปนั้นถูกแยกออกเป็นสองซีก
—----------
ปล. ฑสมญะก็นอนดูงิ้วกันไปเลย…สบายแท้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า