บทที่ 380 เรียนภาษาซีไม่รู้เรื่อง

เมื่อหลัวเย่กลับมาถึง เขาก็พบว่ามีเพียงเสิ่นเฉียวคนเดียวที่อยู่ในหอพัก

"เอ๊ะ พี่ชุยก็ไม่อยู่ด้วยเหรอ"

การที่หลี่ฮ่าวหยางไม่อยู่เป็นเรื่องที่พวกเขาชินแล้ว แต่การที่หวังต้าชุยไม่อยู่นี่สิ ถือเป็นเรื่องที่น่าตกใจจริงๆ

"เขามีกิจกรรมของชมรมอนิเมะน่ะ"

"มิน่าล่ะ"

พี่ชุยสมกับฉายาโอตาคุประจำห้อง 515 จริงๆ เขามีหรือจะพลาดยังกิจกรรมของชมรมอนิเมะไปได้

จะว่าไปแล้ว ช่วงนี้ต้วนจื้อ ประธานชมรมอนิเมะเพิ่งจะเริ่มคบหาดูใจกับใครบางคน ทำเอาเหล่าโอตาคุในชมรมต่างพากันร้องไห้ฟูมฟายด้วยความโศกเศร้า

แต่สิ่งที่หาได้ยากยิ่งก็คือหวังต้าชุยกลับไม่รู้สึกเศร้าเลยสักนิด เพราะเขาได้ตัดสินใจไปแล้วว่าในหัวใจของเขามีเพียงคนเดียวเท่านั้น

พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อวันศุกร์ที่แล้วหวังต้าชุยชวนคาเวียร์ออกไปเดตไม่สำเร็จ แต่คราวนี้พอมีวันหยุดยาวสามวัน เขาก็ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะชวนเธอออกไปเที่ยวให้ได้

ไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ!

"ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าเมื่อไหร่พี่ชุยจะรู้ตัวสักทีว่าคาเวียร์ก็คืออวี๋ชิวอวี่"

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นเฉียวก็ไม่ได้ตอบอะไร ทว่ากลับเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย ราวกับว่าเขามองทะลุปรุโปร่งไปหมดทุกอย่างแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้น หลัวเย่จึงไม่พูดเรื่องของหวังต้าชุยต่อ แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปที่เสิ่นเฉียวแทน แล้วเอ่ยถาม "ดาราหนุ่ม วันหยุดนี้นายมีแผนจะทำอะไรล่ะ"

"อืม พ่อแม่ของเสี่ยวเหล่ย ฉันยังต้องไปเยี่ยมพวกเขาน่ะ"

"จริงด้วยสิ"

ตอนนี้ในเมื่อเสี่ยวเหล่ยยังไม่ฟื้น และญาติคนอื่นๆ ก็พากันตีตัวออกห่าง จึงมีเพียงเสิ่นเฉียวคนเดียวเท่านั้นที่จะไปเยี่ยมพวกเขาในวันหยุดพิเศษนี้ได้

ในบรรดาสมาชิกหอพัก 515 ทั้งหมด ยกเว้นหลัวเย่ที่มาจากต่างมณฑลแล้ว อีกสามคนที่เหลือล้วนเป็นคนในมณฑลนี้ทั้งสิ้น

และบ้านของเสิ่นเฉียวก็อยู่ห่างจากเมืองเจียงเฉิงไปสามร้อยกิโลเมตร เขาจึงวางแผนที่จะนั่งรถไฟความเร็วสูงกลับบ้านในวันหยุดนี้

แน่นอนว่าเขาจะต้องพาเสี่ยวเหล่ยไปด้วย ตอนนี้สัญญาณชีพของเสี่ยวเหล่ยคงที่แล้ว เธอดูเหมือนแค่กำลังหลับสนิท และสามารถเดินทางด้วยรถเข็นได้แล้ว

หากไม่ใช่เพราะเสิ่นเฉียวเพิ่งจะอยู่แค่ปีหนึ่งและยังไม่สามารถเช่าบ้านได้ล่ะก็ อาการของเสี่ยวเหล่ยก็ถือว่าเข้าเกณฑ์ที่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

ไม่นานนัก หวังต้าชุยก็กลับมาที่หอพักด้วยสีหน้าเบิกบานใจ แถมยังสวมชุดคอสเพลย์ที่เพิ่งซื้อมาใหม่อีกด้วย

เมื่อเห็นเขากำลังอวดโฉมและคิดว่าตัวเองหล่อเหลาเอาการ หลัวเย่ก็เอ่ยอย่างจนคำพูด "ชุดหน่วยสำรวจพอมาอยู่บนตัวนายแล้ว ดูเหมือนไททันวิปริตไม่มีผิด"

"นายว่าไงนะ"

รอยยิ้มของหวังต้าชุยแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขาเบิกตากว้างจ้องเขม็งไปที่หลัวเย่

ฝ่ายหลังหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นไม่ได้พูดอะไรออกไป และเริ่มก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ของตัวเอง

ส่วนเสิ่นเฉียวก็กำลังวางแผนสำหรับช่วงสองสามวันข้างหน้า จึงไม่มีเวลามาสนใจหวังต้าชุย

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ หวังต้าชุยก็เลิกวอแว เขานั่งลงบนเก้าอี้ของหลี่ฮ่าวหยาง นั่งไขว่ห้าง แล้วเอ่ยขึ้น "เย่ว่าจื่อ นายช่วยชวนคาเวียร์ออกไปเที่ยวให้ฉันหน่อยได้ไหม"

"ได้สิ"

หลัวเย่ตกลงรับปากโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนที่พี่ชุยช่วยเขาจีบรุ่นพี่นางฟ้า เขาก็ไม่เคยอิดออดเลยสักนิด

ในงานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงตะโกนของเขา ต่อให้หลัวเย่จะสามารถจีบรุ่นพี่นางฟ้าได้สำเร็จ แต่มันก็คงต้องถูกยืดเยื้อออกไปอีกนานแน่ๆ

หลัวเย่ส่งข้อความหาถังเอินฉีโดยตรง เพื่อขอให้เธอช่วยเหลือ

อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า "โอเค"

จะว่าไปแล้ว เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาเธอกับเกาอวี่หมิงไปออดิชั่นบทมา และผู้กำกับเฉียนก็ประทับใจในบุคลิกและฝีมือการแสดงของถังเอินฉีเป็นอย่างมาก โดยกล่าวว่าเธอคือคนที่เขากำลังตามหาอยู่พอดี

ส่วนเกาอวี่หมิง แม้ว่าเขาจะมีข้อบกพร่องอยู่บ้างเล็กน้อย แต่เขาก็ยังผ่านเกณฑ์มาตรฐานสำหรับบทพระเอก และหากได้รับการฝึกฝนอีกสักหน่อย เขาก็สามารถสร้างผลงานที่ดีออกมาได้

ที่สำคัญที่สุดคือ เกาอวี่หมิงได้ร่วมลงทุนด้วยเม็ดเงินจำนวนหนึ่งให้กับทีมงานสร้างที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไรอยู่แล้ว ส่งผลให้เขากลายเป็นแขกวีไอพีของทีมงานทั้งกองถ่ายไปโดยปริยาย

แม้แต่ผู้กำกับเฉียน ซึ่งปกติมักจะเข้มงวดและจริงจังกับการแสดง ก็ยังเอ่ยปากชมเขาไม่ขาดปาก

ดูเหมือนว่าเหตุผลที่ผู้กำกับเฉียนเป็นทุกข์ใจมาโดยตลอด ไม่ใช่เพราะเขาหานักแสดงไม่ได้ แต่เป็นเพราะเงินทุนยังไม่พร้อมต่างหาก

นอกจากนี้ ค่าตัวของถังเอินฉียังเพิ่มขึ้นจาก 500 หยวนเป็น 800 หยวนต่อวันด้วย เหตุผลหลักๆ ก็เป็นเพราะเธอมีความสามารถมากพอ และผู้กำกับเฉียนก็รู้สึกว่าเธอคู่ควรกับราคานี้

แน่นอนว่า ถังเอินฉีและเกาอวี่หมิงไปทำงานเฉพาะช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น และเนื่องจากมันเป็นมินิซีรีส์ ระยะเวลาในการถ่ายทำจึงไม่ได้ยาวนานอะไรนัก

หลังจากช่วยหวังต้าชุยชวนคาเวียร์ออกมาได้สำเร็จ หลัวเย่ก็ส่งข้อความเข้าไปในแชตกลุ่ม

หลัวเย่: @หลี่ฮ่าวหยาง เอาเส้นหมี่ไก่ตุ๋นหวงเหมินที่นึง

หลี่ฮ่าวหยาง: หือ

เสิ่นเฉียว: @หลี่ฮ่าวหยาง ข้าวหน้าขาไก่

หวังต้าชุย: @หลี่ฮ่าวหยาง โค้ช ฉันเอาบะหมี่เนื้อ

...

เมื่อหลี่ฮ่าวหยางกลับมาในตอนค่ำ เขาก็หิ้วข้าวกล่องมื้อเย็นจากหน้าประตูโรงเรียนกลับมาด้วยสามกล่อง

ขณะที่กำลังโซ้ยบะหมี่เนื้อ หวังต้าชุยก็เอ่ยถาม "เย่ว่าจื่อ โค้ชเขามีแฟน แต่เขาก็ยังซื้อข้าวกลับมาเผื่อพวกเราบ่อยๆ นายเองก็มีแฟนเหมือนกัน แล้วทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นนายทำอะไรเพื่อหอพักเราบ้างเลยวะ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ"

หลัวเย่ถึงกับอึ้งกิมกี่

แค่นั่งกินข้าวเฉยๆ ก็ยังโดนพาดพิงอีกจนได้

"แล้วนายล่ะ ไม่ใช่ว่านายบอกว่าที่ยังโสดก็เพราะไม่อยากมีแฟนหรอกเหรอ แล้วตอนนี้เกิดอยากจะมีขึ้นมาแล้วไง ทำไมยังต้องมาขอให้ฉันช่วยชวนสาวให้อีกวะ" หลัวเย่สวนกลับ

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา หวังต้าชุยก็ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ใบหน้าของเขาแดงซ่านขึ้นมาเล็กน้อย เขาแสร้งทำเป็นเมินเฉยแล้วเอ่ยว่า "นั่นก็เพราะฉันไม่มีช่องทางติดต่อของเธอต่างหากล่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลัวเย่ก็ถึงกับพูดไม่ออก

ขนาดช่องทางติดต่อยังไม่มี แล้วนายกำลังจีบใครอยู่วะเนี่ย

ค่ำคืนนี้ค่อยๆ ผ่านพ้นไปท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักของวันหยุดที่กำลังจะมาเยือน

วันรุ่งขึ้น ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางแจ้ง ดันอุณหภูมิของเมืองเจียงเฉิงทั้งเมืองให้พุ่งสูงขึ้น จนเกือบจะแตะยี่สิบองศาเซลเซียสแล้ว

นี่เพิ่งจะเป็นแค่วันที่สองของเดือนเมษายนเท่านั้น

ความหนาวเหน็บของฤดูหนาวมลายหายไปจนหมดสิ้น และกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิก็ค่อยๆ จางหายไปเช่นกัน

อีกไม่นาน ฤดูร้อนก็จะมาเยือนอย่างเป็นทางการ

สมาชิกหอพัก 515 ทั้งสี่คนกำลังเรียนอยู่ในห้องเรียนวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์

หลัวเย่มองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ พลางทำโจทย์ที่อาจารย์สั่งในคาบเรียน

การใช้คำสั่งภาษาซีเพื่อควบคุมโปรแกรมต่างๆ งั้นเหรอ

หลัวเย่เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา

ทว่าภายในเวลาเพียงสามนาที ความอยากรู้อยากเห็นของเขาก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เพราะเขาเรียนไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ

นี่มันอะไรกันเนี่ย ยากเกินไปแล้ว

เขารีบส่งข้อความหารุ่นพี่นางฟ้า เพื่อถามว่าตรงนี้ต้องป้อนคำสั่งอย่างไร

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่ารุ่นพี่นางฟ้าจะยังตื่นไม่เต็มตา เธอคงจะกลับไปนอนต่อหลังจากออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จแน่ๆ

เมื่อเห็นช่องแชตไร้การตอบกลับมาเนิ่นนาน หลัวเย่ก็ก้มหน้าลง ถอนหายใจ แล้วเอ่ยอย่างจนปัญญา "ถ้าไม่มีรุ่นพี่ ฉันก็คงเป็นแค่ไอ้ห่วยในสายวิทยคอมฯ จริงๆ นั่นแหละ"

เนื่องจากเขาเป็นนักเขียนนิยาย ความเร็วในการพิมพ์ของเขาจึงไวมาก ไวเสียจนคนอื่นคิดว่าเขาเป็นเซียนคอมพิวเตอร์ระดับปรมาจารย์

อย่างไรก็ตาม เขาก็แค่พิมพ์เก่งอย่างเดียวเท่านั้นแหละ

อีกด้านหนึ่ง ความเร็วในการพิมพ์ของถังเอินฉีกลับเชื่องช้ามาก สายตาและมือของเธอแทบจะต้องทำงานประสานกัน เธอต้องหาให้เจอก่อนว่าปุ่มที่ต้องการอยู่ตรงไหน ถึงจะกดแป้นพิมพ์ลงไปได้

เธอไม่คุ้นชินกับแป้นพิมพ์เอาเสียเลย ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยได้ใช้คอมพิวเตอร์สักเท่าไหร่

แต่ทว่าตัวอักษรทุกตัวที่เธอพิมพ์ลงไป กลับทำให้หลี่ปิงพยักหน้าหงึกหงักด้วยความชื่นชม

เธอเป็นเด็กที่มีแววดีมากจริงๆ

ในขณะเดียวกัน เสิ่นเฉียวก็ทำงานที่ได้รับมอบหมายในคาบเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แม้ว่าทักษะการเรียนรู้ของเขาจะไม่ดีเท่าถังเอินฉี แต่เขาก็ได้เปรียบตรงที่พิมพ์ได้เร็วกว่าเธอนั่นแหละ

ในที่สุด บนหน้าจอโทรศัพท์ของหลัวเย่ รุ่นพี่นางฟ้าก็ตอบข้อความกลับมา

คุณนายโจว: เรื่องนี้ง่ายมาก... เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีทำให้เอง

ต่อมา เมื่อมองดูข้อความที่เธอส่งมารัวๆ หลัวเย่ก็คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เขามักจะรู้สึกว่าสิ่งที่รุ่นพี่นางฟ้าสอน มันเข้าใจง่ายกว่าเสมอ