บทที่ 50 เทพไร้รอยตะเข็บ

บทที่ 50 เทพไร้รอยตะเข็บ

ปัญหานี้ ต่อให้หลัวย่ามีสูตรโกงอยู่ในมือก็ยังตัดสินไม่ได้

เพราะตอนนี้เขามีหน้าต่างสถานะอาชีพติดตัวอยู่แค่สองอย่างเท่านั้น

หลัวย่าโยนคำถามนี้กลับไปให้คางุยะ

"วิชาไหนฝึกควบกันได้แล้วช่วยเสริมพลังกัน"

"วิชาไหนฝึกแล้วจะตีกันเอง ข้อมูลการฝึกที่สำคัญพวกนี้แหละคือรากฐานของตระกูลใหญ่"

"ข้างนอกน่ะไม่มีข้อมูลพวกนี้หลุดรอดออกมาหรอก"

คางุยะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบต่อคำถามของหลัวย่า

ความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง

คือถ้าอยากรู้ข้อมูลสำคัญพวกนี้ ก็ต้องยอมแลกเปลี่ยนด้วยการเข้าร่วมกองกำลังของนาง

หลัวย่าชำเลืองมองเซี่ยหมีที่ดูท่าทางจะคึกคักขึ้นเรื่อยๆ

ท่านอาจารย์มังกรคนนี้อาจจะยอมตกลงจริงๆ ก็ได้ กะว่ากินอิ่มแล้วก็เผ่นแน่ๆ

นางคือราชันมังกร ถ้าคิดจะใช้แผนการของมนุษย์ธรรมดามาดัดหลังนางล่ะก็ มีหวังได้หน้าหงายกลับมาไม่เป็นท่า

หลัวย่าไม่ได้รังเกียจคางุยะ เขาค่อนข้างจะชอบตัวละครนี้ด้วยซ้ำ

เพียงแต่ตอนนี้เป้าหมายที่นางต้องการดึงเข้าพวกไม่ใช่เขา และเขาก็ไม่จำเป็นต้องเลือกข้างให้เหนื่อย

หรือจะพูดอีกอย่างคือ เขาเลือกข้างไปเรียบร้อยแล้ว

ข้างหลังเขามีตระกูลฟุจิวาระคอยหนุนหลังอยู่

ถึงเลขาธิการชิกะจะเป็นยัยบื้อ แต่คนในตระกูลของนางต้องมีข้อมูลพวกนี้เก็บไว้ในคลังแน่นอน

"ขอเสียงเฮให้ดังสุดเสียง ต้อนรับบุตรแห่งเทพของสาธิตริคไค ยูคิมูระ เซอิจิ"

ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกัน เสียงโห่ร้องก็ดังสนั่นไปทั่วสนามกีฬา

ในช่วงที่สนทนากัน การแข่งคู่มือหนึ่ง คู่มือสอง และเดี่ยวสองจบลงไปแล้ว

ตอนนี้ถึงเวลาของคู่เอกที่ทุกคนรอคอย การชิงชนะเลิศเดี่ยวหนึ่ง

"ในที่สุดก็ถึงตาตัวจริงสักที"

หลัวย่ายืดตัวขึ้นนั่งตรง

ก่อนหน้านี้การแข่งของเท็ตสึกะกับซานาดะมันดุเดือดจนน่าเหลือเชื่อ

ทั้งคู่นับเป็นยอดฝีมือติดท็อปสิบของพวกมัธยมปลายในเมืองแซด

ฝีมือของทั้งคู่อยู่ในระดับสองอย่างมั่นคง ถ้าวัดกันที่ความแกร่งเพียวๆ ในตอนนี้คงเหนือกว่าโจทาโร่อยู่นิดหน่อย

หลัวย่าเดาว่าระดับการต่อสู้จริงของพวกเขาน่าจะแตะระดับสิบห้าขึ้นไป

ส่วนยูคิมูระ เซอิจิ ที่กำลังลงสนาม กับเจ้าเรียวมะพระเอกตามเนื้อเรื่องเดิมในนัดชิงนี้

ฝีมือจะเหนือกว่าพวกเท็ตสึกะไปไกลแค่ไหนกันแน่

พวกเขาจะอยู่ระดับไหนกัน? ใกล้เคียงระดับสามงั้นรึ?

แล้วไหนจะท่าเทพไร้รอยตะเข็บของเรียวมะอีก

ถ้าเปิดโหมดขึ้นมามันจะสยองขนาดไหน

หลัวย่าชักจะนั่งไม่ติดเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้นแล้ว

ไม่ใช่แค่หลัวย่า คางุยะกับเซี่ยหมีก็เลิกคุยกันแล้วหันมาจับจ้องในสนาม

ยูคิมูระ เซอิจิ อาจเป็นเด็กมัธยมปลายที่เก่งที่สุดในเมืองวายแล้วก็ได้

ส่วนเอจิเซ็น เรียวมะ ก็ถูกยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในรอบสิบปีของเมืองนี้

เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ เรียวมะที่เป็นแค่เด็กปีหนึ่งแต่ก้าวขึ้นมาประจันหน้ากับบุตรแห่งเทพในนัดชิงได้ มันก็พิสูจน์ทุกอย่างในตัวมันเองแล้ว

ในเนื้อเรื่องเดิม การต่อสู้นี้ถือว่ายอดเยี่ยมมาก

ในโลกวรยุทธ์ระดับสูง ทันทีที่ยูคิมูระ เซอิจิ ปรากฏตัว สีหน้าของหลัวย่ากับคางุยะก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"พลังจิตวิญญาณเข้มข้นชะมัด"

หลัวย่าพึมพำเสียงต่ำ

พลังจิตวิญญาณของเขาอาจไม่สูงนักถ้าเทียบกับพวกอัจฉริยะสายนี้โดยตรง แต่ถ้าเทียบกับคนทั่วไปก็ถือว่าจัดอยู่ในเกณฑ์ยอดเยี่ยม

เขาจึงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมา

ยูคิมูระ เซอิจิ เดินลงสนามมาพร้อมกับพลังจิตที่เอ่อล้นราวกับน้ำป่าไหลหลาก

เห็นได้ชัดว่าเขาเหนือกว่าซานาดะ เก็นอิจิโร่ ไปหลายขุม

ส่วนเรียวมะที่ตามลงมากลับไม่มีแรงกดดันแบบนั้น

เรียวมะโดนข่มจนมิดตั้งแต่การต่อสู้ยังไม่เริ่มเสียอีก

สถาณการณ์หลังจากนั้นแทบไม่ต่างจากเนื้อเรื่องเดิม

ลูกเทนนิสของยูคิมูระไม่ได้ดูรุนแรงหรือมีแรงปะทะน่ากลัวเหมือนซานาดะ

แต่ไม่ว่าเรียวมะจะหวดลูกไม้ตายที่เปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างออกมาท่าไหน อีกฝ่ายก็หวดกลับไปได้นิ่มๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยูคิมูระเหมือนมหาสมุทรที่กว้างสุดลูกหูลูกตา การโจมตีของเรียวมะเหมือนก้อนหินที่ขว้างลงน้ำ ไม่ได้สร้างระลอกคลื่นอะไรเลย

ในขณะที่กระแสน้ำวนใต้สมุทรกำลังกลืนกินเขาเข้าไปช้าๆ

การเคลื่อนไหวของเรียวมะเริ่มอืดอาดลงเรื่อยๆ

จนในที่สุดเขาก็ยืนบื้ออยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว

"ลบประสาทสัมผัสทั้งห้า"

หลัวย่าพึมพำในใจ

เขาไม่ได้ลงไปแข่งเอง ไม่ได้ประจันหน้ากับยูคิมูระตรงๆ

เลยสัมผัสไม่ได้ว่าเรียวมะกำลังเจออะไรอยู่ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความระแวงของเขาลดลงเลย

ถึงจะมีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์บ้าบอรองรับ แต่มันก็แค่การแถเพื่อเพิ่มอรรถรสให้เทนนิสพลังจิตนั่นแหละ

การค่อยๆ ลอกประสาทสัมผัสของฝ่ายตรงข้ามออกทีละอย่างในระหว่างการต่อสู้

นี่คือทักษะที่น่าสยองที่สุดในการต่อสู้

เรียวมะมีพลังจิตอยู่ในระดับสองแน่นอน แต่น่าจะยังด้อยกว่าเท็ตสึกะและซานาดะ

แต่คนระดับนี้กลับโดนยูคิมูระสอยร่วงอย่างรวดเร็ว

สมกับเป็นบอสใหญ่ที่เก่งจนหลุดโลกจริงๆ

"เอาล่ะ จะเริ่มเปิดโปรแกรมโกงหรือยัง"

หลัวย่าจ้องมองลงไปในสนามอย่างตั้งใจ

จ้องมองยูคิมูระฝั่งตรงข้ามที่ยังมีรอยยิ้มบางๆ เหมือนผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า

"กำลังจะจบแล้ว"

"ไม่ระคายมือบุตรแห่งเทพเลยจริงๆ"

คางุยะเอ่ยชมด้วยความประทับใจ

บุตรแห่งเทพเก่งกว่าที่นางคิดไว้มาก

ทักษะจิตวิญญาณที่ลึกลับและทรงพลังขนาดนี้ บดขยี้อัจฉริยะอย่างเรียวมะได้สบายมือ

หลัวย่าที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ เกือบหลุดขำ

พอคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เขาก็แทบจะกลั้นไม่อยู่

และแล้ว

ภายใต้สายตาของหลัวย่า

เรียวมะที่กำลังจะพ่ายแพ้ก็เริ่มเปลี่ยนแปลง

เขาเริ่มมีแสงสว่างวาบออกมาจากร่าง

ถ้าอาหารไม่เรืองแสงก็ไม่ใช่ของดี

นักเทนนิสที่ไม่เรืองแสงก็ไม่มีทางเป็นที่หนึ่งได้เหมือนกัน

เรียวมะตะโกนชื่อท่าแห่งความสุขและแรงบันดาลใจออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่

แสงสว่างนั่นเจิดจ้าจนผู้ชมทั้งสนามแทบตาบอด

"นี่มันอะไรกัน"

คางุยะรีบยกมือบังตา น้ำเสียงของนางสั่นไหวเป็นครั้งแรก

"ขีดจำกัดเทพไร้รอยตะเข็บงั้นเรอะ"

แสงแห่งรักที่แผ่ออกมาจากคนที่สนุกกับเทนนิสจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ และสนุกไปกับมันอย่างเต็มที่

นั่นคือคำอธิบายตามเนื้อเรื่องเดิม

แต่สำหรับหลัวย่ามันคือเรื่องไร้สาระทั้งเพ

มันก็แค่สู้ไม่ได้แล้วเปิดโปรแกรมโกงดื้อๆ

เรียวมะไม่ได้แปลงร่างเป็นอุลตร้าแมนเพราะแสงนั่นหรอก แต่ในระดับมัธยมปลายตอนนี้เขาก็ไร้คู่ต่อสู้แล้ว

"เจ้าสัมผัสได้ถึงความสุขของเทนนิสไหม"

แสงจางลง เหลือเพียงเรียวมะที่มีรัศมีเรืองรองรอบตัว

เหมือนโงกุนที่บรรลุแก่นแท้แห่งอัตนิยม แค่ยืนเฉยๆ กลิ่นอายผู้ชนะก็แผ่ไปทั่วสนาม

ปัง

เพียงแค่การหวดครั้งเดียว ก็เจาะทะลุการป้องกันพลังจิตที่เหมือนมหาสมุทรของยูคิมูระจนพินาศ

ตูม

ลูกเทนนิสพุ่งเหมือนลูกปืนใหญ่ อัดพื้นสนามที่เสริมความแกร่งพิเศษจนระเบิดเป็นหลุมยักษ์

แรงลมเกรี้ยวกราดพัดมาถึงอัฒจันทร์จนหลัวย่าและผู้ชมคนอื่นสัมผัสได้ถึงความรุนแรงได้อย่างชัดเจน

นี่แหละคือพลังทำลายของเทนนิสสังหารภายใต้การเสริมพลังของเทพไร้รอยตะเข็บ