บทที่ 96 - วิชามนตร์ฝันร้าย

บทที่ 96 - วิชามนตร์ฝันร้าย

☆☆☆☆☆

หลังจากกินข้าวเสร็จ ต่งเพียวเพียวก็ยกนิ้วโป้งให้เฉินฮ่าวอวี่ "ฝีมือทำอาหารของคุณยอดเยี่ยมมาก มิน่าล่ะยัยซูที่ปกติไม่เคยมองผู้ชายคนไหนถึงได้โดนคุณตกเอา ที่แท้คุณก็ใช้เสน่ห์ปลายจวักมัดใจเธอนี่เอง"

เฉินฮ่าวอวี่ร้องเชอะ "คุณเลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว ผมจะบอกให้เอาบุญนะ ฝีมือทำอาหารเป็นแค่ข้อดีที่เล็กน้อยที่สุดในบรรดาข้อดีทั้งหมดของผมเท่านั้นแหละ ที่อวี่เหยาชอบผมเป็นเพราะเธอหลงใหลในรูปร่างหน้าตา บุคลิก นิสัยใจคอ และความสามารถของผมต่างหากล่ะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

พอได้ยินคำคุยโวโอ้อวดของเฉินฮ่าวอวี่ ต่งเพียวเพียวก็หัวเราะจนตัวงอ

ซูอวี่เหยาส่งค้อนให้เฉินฮ่าวอวี่วงใหญ่ "เข้าเรื่องได้แล้ว ช่วงนี้เพียวเพียวมักจะ..."

ยังไม่ทันที่ซูอวี่เหยาจะพูดจบ เฉินฮ่าวอวี่ก็พูดแทรกขึ้นมาว่า "ฝันร้าย นอนไม่หลับทั้งคืนติดๆ กันมาหลายวันแล้วใช่ไหมล่ะ"

ต่งเพียวเพียวถามอย่างตกใจ "คุณรู้ได้ยังไง"

สีหน้าของเฉินฮ่าวอวี่เคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาตอบเสียงต่ำ "คุณไปล่วงเกินคนอื่นเข้าแล้ว อีกฝ่ายถึงได้ใช้วิชานอกรีตมาจัดการกะเอาชีวิตคุณไง"

สีหน้าของต่งเพียวเพียวเปลี่ยนไปทันที "วิชานอกรีตอะไรกัน"

เฉินฮ่าวอวี่ไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่กลับชี้ไปที่สร้อยข้อมือบนข้อมือของต่งเพียวเพียวแล้วถามว่า "คุณใส่สร้อยข้อมือไม้จันทน์แดงเส้นนี้มานานแค่ไหนแล้ว"

ต่งเพียวเพียวก้มลงมองสร้อยข้อมือแล้วตอบว่า "สิบกว่าปีแล้วล่ะ คุณย่าให้เป็นของขวัญวันเกิดตอนฉันอายุเก้าขวบ"

ซูอวี่เหยาพูดเสริม "เรื่องนี้ฉันก็รู้ ตอนสมัยเรียนเธอก็ใส่ติดตัวตลอดเลย มันมีปัญหาอะไรเหรอ"

เฉินฮ่าวอวี่พูดเสียงเรียบ "ปัญหาใหญ่เลยล่ะ คุณถอดสร้อยข้อมือออกมาแล้วสังเกตดูลูกปัดแต่ละเม็ดให้ดีๆ สิว่ามีเม็ดไหนที่ดูไม่เหมือนเม็ดอื่นบ้างไหม"

พอได้ยินดังนั้น ต่งเพียวเพียวก็รีบถอดสร้อยข้อมือออกมาแล้วเพ่งมองดูทีละเม็ดอย่างตั้งใจ

พอถึงเม็ดที่หก ต่งเพียวเพียวก็อุทานเบาๆ "เม็ดนี้เหมือนจะหยาบๆ กว่าเม็ดอื่นนะ จับดูแล้วความรู้สึกไม่ค่อยเหมือนกันเลย"

เฉินฮ่าวอวี่เฉลย "มันคือลูกปัดไม้ดำ มีเนื้อสัมผัสคล้ายกับไม้จันทน์แดงนั่นแหละ"

ซูอวี่เหยาขมวดคิ้ว "คุณกำลังจะบอกว่ามีคนเล่นตุกติกกับสร้อยของเพียวเพียว แอบสลับเอาลูกปัดไม้ดำมาใส่แทนลูกปัดไม้จันทน์แดงไปเม็ดหนึ่งงั้นเหรอ"

เฉินฮ่าวอวี่พยักหน้า "ถูกต้อง"

ต่งเพียวเพียวถามอย่างไม่เข้าใจ "ต่อให้มันเป็นลูกปัดไม้ดำแล้วยังไงล่ะ"

เฉินฮ่าวอวี่อธิบาย "ในสมัยโบราณมีวิชามารแขนงหนึ่งเรียกว่าวิชามนตร์ฝันร้าย พวกผู้ใช้วิชานอกรีตจะไปรวบรวมเลือดของทารกที่ตายแล้ว เอาลูกปัดไม้ดำไปแช่ทิ้งไว้เจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวัน จากนั้นก็นำไปฝังไว้ในพื้นที่ที่มีไอพลังอัปมงคลหยินสะสมอยู่ หลังจากผ่านไปร้อยวัน ลูกปัดไม้ดำก็จะเต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้นของทารกก่อนตาย ถ้าผมดูไม่ผิด คุณโดนแรงอาฆาตของทารกตายโหงตนนั่นตามรังควานเข้าให้แล้ว"

พอได้ยินคำพูดของเฉินฮ่าวอวี่ ต่งเพียวเพียวก็รีบโยนสร้อยข้อมือไม้จันทน์แดงในมือทิ้งลงพื้นทันที ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงฉับพลัน "ฉัน...ฉันฝันร้ายทุกคืน แถมยังฝันเห็นเด็กตัวเปื้อนเลือดเต็มไปหมดจริงๆ ด้วย"

เฉินฮ่าวอวี่พยักหน้า "งั้นก็ไม่ผิดแน่ คิดไม่ถึงเลยว่าบนโลกนี้ยังมีคนใช้วิชาโหดเหี้ยมอำมหิตแบบนี้อยู่อีก"

ต่งเพียวเพียวถามละล่ำละลัก "เฉินฮ่าวอวี่ ไม่สิ พี่เขย ตอนนี้ฉันโยนลูกปัดนั่นทิ้งไปแล้ว ฉันจะปลอดภัยแล้วใช่ไหม"

เฉินฮ่าวอวี่ยิ้มบางๆ "มันจะไปง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ แต่เห็นแก่ที่คุณเรียกผมว่าพี่เขย ผมจะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ก็แล้วกัน"

ดวงตาของต่งเพียวเพียวเป็นประกาย เธอรีบพูดอย่างร้อนรน "จัดการยังไงเหรอ ฉันจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ"

เฉินฮ่าวอวี่เดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง หยิบหยกหรูอี้ที่เพิ่งประมูลได้มาส่งให้ต่งเพียวเพียว "นี่คือของวิเศษหายาก คุณเอาไปวางไว้ข้างหมอนแล้วนอนหลับให้สบายเถอะ ทุกอย่างจะเรียบร้อยเอง"

ต่งเพียวเพียวมองพิจารณาหยกหรูอี้พร้อมกับถามอย่างประหลาดใจ "ง่ายแค่นี้เองเหรอ"

เฉินฮ่าวอวี่แค่นเสียงเย็นชา "ง่ายงั้นเหรอ ผมจะบอกอะไรให้นะ หยกหรูอี้ชิ้นนี้ต่อให้พลิกแผ่นดินหาทั่วโลกก็อาจจะไม่มีชิ้นที่สองแล้วด้วยซ้ำ หลังจากที่ผมปลุกเสกมัน คุณคือคนแรกที่ได้ใช้มันเลยนะเนี่ย ถ้าเป็นคนอื่นไม่จ่ายให้ผมห้าล้าน ผมไม่มีทางยอมให้ยืมใช้เด็ดขาด"

การปลุกเสกที่ว่าก็คือการที่ผู้ใช้วิชาถ่ายทอดพลังเวทเข้าไปในของวิเศษ เปรียบเสมือนการเปิดสวิตช์ให้ของวิเศษสามารถแสดงอิทธิฤทธิ์ออกมาได้อย่างต่อเนื่องและไม่ขาดสาย

เมื่อคืนนี้เฉินฮ่าวอวี่เพิ่งจะปลุกเสกหยกหรูอี้ชิ้นนี้เสร็จ เดิมทีตั้งใจจะเอาไปแขวนประดับไว้บนผนัง แต่ตอนนี้คงต้องให้ต่งเพียวเพียวยืมใช้ไปก่อน

ต่งเพียวเพียวเบิกตาโพลง "ใช้งานครั้งเดียวห้าล้าน คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย"

เฉินฮ่าวอวี่กลอกตาบนใส่ "เลิกพูดมากได้แล้ว ตกลงคุณจะเชื่อผมไหม ถ้าไม่เชื่อก็เอาหยกหรูอี้คืนมา ผมก็ไม่ได้อยากให้คุณใช้สักเท่าไหร่หรอกนะ"

ต่งเพียวเพียวรีบตอบรับ "เชื่อสิ ถึงขั้นนี้แล้ว เป็นไงเป็นกันขอลองดูสักตั้งก็แล้วกัน"

เฉินฮ่าวอวี่หันไปพูดกับซูอวี่เหยา "คุณภรรยา พาซูเปอร์สตาร์คนนี้ไปจัดที่หลับที่นอนด่วนเลยนะ ถ้าเธอไม่ได้นอนหลับพักผ่อนให้เต็มอิ่มล่ะก็ สมองเธอต้องมีปัญหาแน่ๆ"

ซูอวี่เหยาพยักหน้า "ได้สิ เพียวเพียว เธอไปนอนพักที่ห้องฉันก่อนนะ"

ต่งเพียวเพียวชะงักไปนิด "พวกเธอไม่ได้นอนห้องเดียวกันเหรอ"

เฉินฮ่าวอวี่แทรกขึ้นมา "ผมก็อยากอยู่หรอก แต่เธอไม่ยอมน่ะสิ"

ซูอวี่เหยาถลึงตาใส่เฉินฮ่าวอวี่แล้วหันไปดุเพื่อน "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านนะ รีบไปนอนพักได้แล้ว"

หลังจากจัดการเรื่องต่งเพียวเพียวเสร็จ ซูอวี่เหยาก็เดินออกมาจากห้องนอน

พอเห็นเฉินฮ่าวอวี่กำลังหยิบจับลูกปัดไม้ดำของต่งเพียวเพียวอยู่ ซูอวี่เหยาก็ถามด้วยความสงสัย "ลูกปัดเม็ดนี้มันร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอ"

เฉินฮ่าวอวี่แค่นเสียงตอบอย่างดูแคลน "วิชามนตร์ฝันร้ายมันก็แค่วิชาระดับล่างในวงการผู้ใช้ไสยเวทเท่านั้นแหละ ย้อนกลับไปเมื่อพันปีก่อน ก็มีแต่พวกครึ่งๆ กลางๆ เท่านั้นแหละที่จะใช้วิชาพรรค์นี้"

พูดจบเฉินฮ่าวอวี่ก็ออกแรงบีบเบาๆ ลูกปัดไม้ดำก็แตกละเอียดกลายเป็นผุยผงก่อนที่เขาจะโยนมันทิ้งลงถังขยะ

ซูอวี่เหยาถามต่อ "แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วเหรอ ไม่ต้องทำพิธีจัดการอะไรหน่อยเหรอ"

เฉินฮ่าวอวี่หัวเราะ "ก่อนที่ผมจะบีบมันให้แตก ผมก็สลายไอพลังอัปมงคลไปหมดแล้วล่ะ หึหึ คุณอย่าไปคิดว่าของพวกนี้มันจะอิทธิฤทธิ์เหนือธรรมชาติขนาดนั้นสิ"

"อย่างเช่นลูกปัดเม็ดนี้ เต็มที่ก็เป็นแค่ของชิ้นเล็กๆ ที่มีไอพลังอัปมงคลติดมา พอของชิ้นนี้ถูกทำลาย ไอพลังอัปมงคลก็จะสลายไปเองตามธรรมชาติ ยกเว้นแต่ว่ามันจะเป็นของวิเศษที่มีไอพลังอัปมงคลอัดแน่นอยู่มหาศาล ถ้าของแบบนั้นถูกทำลาย ไอพลังอัปมงคลก็จะกระจายปกคลุมไปทั่วรัศมีหลายลี้ แบบนั้นแหละถึงจะสร้างความเดือดร้อนครั้งใหญ่ แต่ของวิเศษระดับนั้นหายากยิ่งกว่าของวิเศษทั่วไปซะอีก ไม่น่าจะมีอยู่จริงบนโลกนี้หรอก"

ซูอวี่เหยามองเฉินฮ่าวอวี่ที่กำลังอธิบายฉอดๆ แล้วเอ่ยปากชม "คุณนี่รู้เยอะจริงๆ นะเนี่ย"

เฉินฮ่าวอวี่ยืดอกรับอย่างภูมิใจ "แน่นอนอยู่แล้ว สามีคุณเก่งจะตายไป"

ซูอวี่เหยาเอามือตบหน้าผากตัวเอง "ฉันผิดเองแหละ เมื่อกี้ไม่น่าหลงไปชมคุณเลย"

เฉินฮ่าวอวี่เปลี่ยนเรื่องพูดเข้าประเด็น "พูดเรื่องซีเรียสดีกว่า คนใกล้ตัวของเพื่อนดาราของคุณคนนี้น่าจะมีปัญหาแล้วล่ะ ทางที่ดีเธอควรจะลองไปสืบดูให้ละเอียดนะ"

ซูอวี่เหยาพยักหน้าเห็นด้วย "คนที่สามารถเอาสร้อยข้อมือของเพียวเพียวไปสลับเปลี่ยนลูกปัดเนียนๆ จนเพียวเพียวไม่ทันสังเกตเห็นได้เนี่ย จะต้องเป็นคนที่สนิทและไว้ใจได้ที่สุดเท่านั้นแหละ"

[จบแล้ว]